Hoofstuk 16 – Nog geheime onthul

Lees hier wat vooraf gebeur het: https://fresh.inlinkz.com/p/3f26291088494dc99c7aa4554a66a313

Stil en verstom sit die Towerinne onder laslapkomberse in die geheime grot en oordink die gebeure van die afgelope tyd. Daar het soveel dinge gebeur en steeds het hulle nie al die antwoorde nie. Hulle eet tiramisu en het elkeen ‘n glasie Frangelico in die hand. Hier en daar spreek een ‘n gedagte uit.

VirgoC en Perdebytjie sit en kyk deur die goed in die trommeltjie. Dan sit Perdebytjie skielik kiertsregop met ‘n ou, vergeelde stuk papier in die hand. ‘Julle, luister net hier!’

Sy begin lees:

Die laaste wil en testament van Joseph Lee Angelwood, gebore 16 Maart 1823 in Londen, Engeland.

Aan my vrou, Sophia Ann Angelwood, gebore Elliot, die huis met inhoud in Londen, asook Ł2 000. Sophia, jy was nooit vir my ‘n vrou of ‘n ma vir ons kinders nie en dit is my wens dat jy Eden onmiddellik sal verlaat en terugkeer na Londen, waar jy altyd wou wees. Die huis in Londen is ten volle toegerus en jy mag slegs jou klere saamneem. Alle juwele moet in Eden agtergelaat word.

Aan my stiefbroer- en suster, Leonard en Isabelle Angelwood elkeen Ł500. Ek verwag ook dat julle onmiddellik Eden sal verlaat. Julle het lank genoeg op ons goedheid staatgemaak terwyl julle eintlik geen reg hier gehad het nie al het julle so opgetree omdat my moeder met julle vader getrou het ná my vader se dood. Isabelle, jou onplesierige geaardheid was onuithoudbaar en jou buite-egtelike verhouding met Karel, Charlotte se broer was afgryslik.

Aan me Berdine Barber Ł200 vir die ontferming oor en versorging van die buite-egtelike dogter van my stiefsuster, Isabelle Angelwood.

Aan ons butler, mnr Hardy en ons kok, mev Marks, elkeen Ł500. Baie dankie vir jare se onbaatsugtige diens. Dit is my wens dat u u dienste sal voortsit sodat my kinders versorg sal wees.

Aan mej Charlotte Hardy, die biologiese moeder van my kinders, die reg om lewenslank in Eden te bly, asook Ł5 000 kontant. Ek gun vir jou ‘n goeie lewe saam met jou kinders tot jou dood.

Dit is my wens dat my kinders, Klara Louise Angelwood en Thomas William Angelwood by hulle biologiese ma in Eden sal bly en versorg word tot op die ouderdom van 21 jaar.

Aan my dogter, Klara Louise Angelwood , die huis en inhoud van Eden. Sy het altyd ‘n goeie verhouding met haar biologiese moeder, Charlotte Hardy, gehad en dit is my wens dat Klara vir Charlotte sal huisves vir solank Charlotte dit mag benodig. Al die juwele wat my vrou, Sophia Ann Angelwood in hierdie huis gebruik het, gaan ook aan Klara.

Aan my seun, Thomas William Angelwood, die huis en inhoud daarvan in Strandstraat, Durban. Wanneer Thomas die ouderdom 21 jaar bereik het, mag hy die huis in Durban permanent bewoon. Tot dan moet die huis steeds vir mej Hardy en die kinders as strandhuis dien.

Die restant van die boedel word gelykop verdeel tussen my twee kinders, Klara en Thomas, soos hierbo genoem.

Geteken: JL Angelwood. 20 Mei 1864.

 

‘’n Baie vermoënde man’, sê Hester. ‘Huise in Eden, Durban en Londen!’

‘Omtrent ‘n interessante boedel’, antwoord Vuurvliegie. ‘Ai, jai jai’

‘Hier is baie mense kwaadgemaak,’ antwoord Scrapy.

‘G’n wonder hier is soveel vermoorde mense nie!’ , sé Seegogga.

‘So, Leonard en Issabelle was nie Joseph se eie broer en suster nie, dís nou interessant’, sê Christa, ‘sou die pa’s broers wees?’

‘Neefs’, antwoord Frannie, ‘ek het nog nie eers kans gehad om te vertel wat die argief opgelewer het nie. Joseph se ma het ná die dood van sy pa, met sy neef getrou. Die neef was ‘n wewenaar en het die twee kinders gehad.’

‘Isabelle het haar aanstellerig gehou en het ‘n moeilike geaardheid gehad. Isabelle en Leonard sou beslis nie van hierdie wending gehou het nie. Ek wonder of hulle geweet het van die testament?’ vra Trommeltjies.

‘Berdine Barber, dis nou nóg ‘n nuwe naam. Isabelle en Karel Hardy se buite-egtelike kind’, sê Woordnoot. ‘Interessant.’

‘Dit klink darem baie na Broodina Barber. Sou hulle nie familie wees nie?’, wonder Bondelsgedagtes.

‘So, Klara erf die huis, maar Charlotte mag lewenslank saam met haar daar aanbly,’ sê Toortsie.

‘Uiteindelik sou die ma verenig wees met haar kinders,’ antwoord Kameel.

‘Mense, hier is steeds nog baie onopgeloste vrae,’ sê Una. ‘Wat is die storie van die armband?’

‘En wie het dan die prente in die tonnel geteken? Was dit Klara, of was die haar boetie?,’ vra Positief.

‘Ek kan verstaan dat die Angelwood broer en suster kwaad sou wees, maar hoekom is Leonard dan ook vermoor?’, vra Perdebytjie.

‘Ek wonder of sommige van die moorde gedoen is sonder dat die testament ter sprake was en die ander later?’, antwoord Virgo.

‘Interessant dat Joseph Isabelle se buite-egtelike verhouding as afgryslik beskryf terwyl hy self agter die deur gestaan het’, sê Kameel.

‘Wat ek steeds nie kan verstaan nie, was hoekom mnr Hardy so nors was?’, vra Toortsie.

Tannie Frannie sal verder vertel.

 

Misterie in die biblioteek – Hoofstuk 8

Die Towerinne is mos na ‘n ou herehuis daar naby Rebusfontein om die ou, vervalle biblioteek te gaan restoureer, maar hulle maak lankal nie meer biblioteek skoon nie. Nee, soos wat enige een wat die Towerinne ken, sou verwag, het dit ontaard in heeltemal iets anders. Die Towerinne is besig om ‘n groot misterie uit te rafel! En, voorspelbaar soos sy is, het Broodina ook al weer haar opwagting kom maak en is sy al weer hard besig om onder die radar moeilikheid te maak.

Bang staan die Towerinne in die kelder rond. Stukke geraamte lê oral rond. “Mense, ons moet begin beweeg, sommer nou-nou kom Broodina en die polisie ook nog hier aan”, sê Vuurvliegie.Scrapydo, neem jy en Una die juwele wat julle gevind het en gaan versteek dit asseblief in die tuin. Ek dink dis nodig dat Una ‘n bietjie vars lug kry en dis net makliker as twee van julle weet waar dit versteek is. Julle moet gou speel, voor Broodina en haar gevolg hier opdaag.” Kameel vra dadelik of sy ook kan saamgaan, die noutevrees vang haar kwaai.

Voor jy kan sê ‘mes’, is die drie daar weg.

“Julle wil nie hoor as ek vertel van my ouma nie”, sê Toortsie. “Julle moet nou luister, dis regtig belangrik.”

“Ja, Toortsie, vertel vir ons,” sê Trommeltjies.

“Ek kan ook maar nou nie meer lekker onthou nie, onthou, my ouma is al oorlede toe ek nog in die laerskool was. Sy het vertel van tannie Kokkie wat met ‘n Engelsman getroud is en toe as kok by mense gewerk het. Ek kan nie name so lekker onthou nie, maar toe Lekkervurig vertel van Joseph Angelwood, toe lui daar ‘n klokkie.”

“Wat vertel jy ons nou?” vra Perdebytjie baie belangstellend.

“Dis regtig nou baie deurmekaar en die goed maak nie sin nie, maar sy het vertel hoe sy haar maar ontferm het oor die dogter van die huis, haar ma het haar blykbaar maar geïgnoreer en baie swak behandel. Die kinders was glo aangeneem, dink ek.”

“Ja, dit klop met ons storie”, sê Woordnoot, “dink julle dit kan hierdie Mev Marks wees van wie Toortsie praat? Toortsie, nou moet jy mooi dink, is daar nóg iets wat jou ouma vertel het?”

“Julle moet onthou, ouma Ellie was self ‘n dogtertjie toe sy hierdie tannie Kokkie geken het. Tannie Kokkie was al stokoud en het deurmekaar gepraat. Sy het blykbaar oor en oor iets gesê van twee fonteine en van ‘n portret. Verder kan ek nie veel onthou nie.”

“Portret? Twee fonteine?”, vra Positief, “mense ons moet soek. Lig ‘n bietjie met die koplampe dat ons kyk of hier nie iewers so ‘n portret is nie.”

“Wraggies! Julle, kom kyk!” Christa staan opgewonde met haar kopliggie en wys na ‘n skildery wat op die vloer lê. Dit het van die muur afgeval, die raam gekraak en die glas stukkend. Dis ‘n landskap, maar daar is duidelik twee fonteine.

Dadelik is die Towerinne almal by en bekyk die skildery van nader. Nee, daar is niks vreemds aan nie. Bondelsgedagtes En Seegogga ken natuurlik skilderye en bekyk dit baie mooi. Dan draai hulle dit om en sowaar, hier staan dit geskryf!

Soek dagboek. Onsigbare ink. Spat nat.

Verlig dat hulle uit die muwwe kelder kan kom, gaan die Towerinne soos een man biblioteek toe. Tannie Frannie begin die boek natspat, lees so vinnig soos sy kan en vertel hier en daar wat sy lees. “Dit lyk my Charlotte en Joseph se verhouding het aangehou nadat Klara gebore is. Thomas is ook hulle kind, wat die Angelwoods toe aangeneem het. Die Hardy’s was eers vermoënde mense, maar het hul grond verloor, wat Mnr Hardy gedwing het om ‘n Butler by die Angelwoods te word. Haar pa het haar nooit vergewe dat sy hul gesin so in die skande gesteek het met die swangerskappe nie. En dan lyk dit my of Mnr Hardy en Isabelle kop in een mus was en te doen gehad het met Charlotte se wegstekery in die kelder.”

“Sulke duiwels!”, sê VirgoC kwaad. “Haar eie pa! Hy moes ‘n sielsieke man gewees het, kwaad vir almal omdat hy sy grond verloor het, toe moes arme Charlotte sommer boet vir al die sondes wat sy gedoen het en nie gedoen het nie! Ek verwurg hom sommer as ek hom net in die hande kan kry!”

Net toe kom Kameel, Scrapy en Una van buite af in. “Sjoe! Ons was nou net betyds om die juwele te versteek. Broodina en haar gevolg is in aantog, Hoor net hoe loei die sirenes. Ons moet ons nou net dom hou. Steek vinnig weg wat waardevol is, laat hulle maar die geraamte vind, ek dink nie hulle sal die res ontrafel kry nie. Ons is onskuldig, ons maak mos maar net huis skoon.”

Nou wonder ek:

  1. As dit wel Klara is wat Charlotte se dagboek weggesteek het, het sy dalk tog die waarheid uitgevind?
  2. Sou Klara en Charlotte soms mekaar gesien het?
  3. Was Leonard ook dalk op ‘n manier kop in een mus met sy suster en Mnr Hardy? Ek dink Leonard en Isabelle was jaloers op Joseph omdat hy die familieskatte geërf het.
  4. Ek wonder steeds wat het gebeur dat hulle die huis net so agtergelaat het.

Christa, sal jy asb die raaisel verder ontrafel?

Toortsie

Stel jy belang om hierdie hele storie te lees? Kliek HIER om al die hoofstukke te lees: https://fresh.inlinkz.com/p/3f26291088494dc99c7aa4554a66a313

Suiwer verbeelding van Toortsie, en die hele lot Towerinne daarmee saam.

Die langtafel by Rebusfontein

Kyk, as julle my wil opgewonde maak, moet julle net sê dat ons gaan eet! Ek is mos mal oor eet, goed daarmee, dis in my gene, ek kom uit ‘n familie van goeie eters. Ons hou daarvan en ons hou van die gesellige samesyn.

Nou het die Lekkervurige Vuurvliegie ons genooi vir ‘n langtafelete in die magiese Rebusfontein, waar ons Towerinne in ons verbeelding tog te lekker saamkuier. Haar opdrag? Ons mag twee mense saambring: Een wat jy bewoner en een wat jy verpes. Ek dink eintlik sy wil hê dit moet beroemdes wees, maar ai, ek is nie so goed met die beroemdes nie. Ek sal eerder twee mense uit my persoonlike wêreld saambring. Beroemdes wat ek kon nooi, sou dalk Jane of Arc wees, wat ek seker tien jaar gelede na ‘n Vrouedagete genooi het, of Johan Strauss II, die komponis. Die berugte een sou iemand met ‘n rooi pajamapakkie wees, maar ek wil regtig nie my blog op enige manier besoedel nie.

My keuse van gaste is dus my pa, wat al in 1999 oorlede is. Hy was so ‘n wonderlike mens, ‘n allemans vriend. Sag en dierbaar. Dit sal vir my lekker wees om sommer net ‘n slag langs hom aan ‘n tafel te kan sit.

Aan die ander kant is my Broodina, ek noem haar sommer Broodjie. Sy is eintlik ook ‘n liewe mens, al maak sy my soms verskriklik kwaad, al stem ek nie altyd saam met wat sy doen nie. My pa het goed met haar reggekom toe hy nog gelewe het en ek weet dat ons drie eintlik ‘n goeie aand kan hê, daar is net sekere terreine wat ons nie moet betree nie.

Watter kos sal ek bring?

My pa was nie een wat vol nonsens met kos was nie. Hy sou ‘n snytjie ou brood met gouestroop smeer en dit in die oond laat smelt en tog te lekker eet. Hy sou ook byvoorbeeld half drie in die huis instap met ‘n oom saam met hom en sy bord kos vir die oom aanbied terwyl hy ‘n snytjie brood eet. Hy was lief vir gewone boerekos, maar het ook iets spesiaals geniet. Ter wille van die spesiale geleentheid sal ek beesstert bring na die tafel, ek weet dat hy baie lief was daarvoor. Daarby sal ek boontjies roerbraai met spek, uie en knoffel en fetakaasblokkies daarby gooi.

Broodjie, weet ek, is baie lief vir appeltert. Ongelukkig het ek nie ‘n Bantingappeltertresep nie, maar ter wille van die geleentheid sal ek dan maar ‘n gewone appeltert bak. Ek sal ‘n bietjie dink hoe ek die suikerinhoud kan verminder. Dalk maak ek dit met ‘n amandelkors en gebruik eerder Xyilitol as suiker. Of ek dit heeltemal Bantingvriendelik sal kry, betwyfel ek, daar moet te veel appels inkom. Tog glo ek dat ek ‘n stukkie daarvan sal kan geniet.

Nou moet ek nog net my uitrusting regkry! Joe! Ek is opgewonde. Ek wonder wie en wat die ander Towerinne almal na die langtafel gaan bring? Dit gaan weer ‘n feesgeleentheid soos min wees.

Lees hier om te sien wat die Towerinne alles doen: https://fresh.inlinkz.com/p/f3a95533873d4e39950509a1af369d8a

Sien jou daar!

Toortsie

Suiwer verbeelding van Toortsie

Moeilikheid in Botswana Hoofstuk 5

Die aanloop tot die storie: Hoofstuk 1; Hoofstuk 2; Hoofstuk 3; Hoofstuk 4

Ek kan nie help om stilweg te glimlag en so ‘n effense krul in my toon te voel terwyl ek ‘n slukkie van my Shandy drink nie. Om die waarheid te sê, vanaand voel ek eintlik lus vir iets sterkers. Sowaar, slim het sy baas gevang. Uiteindelik.

Faantjie kon sy geluk nie glo dat soveel vaardige ouens hier bymekaar is nie, presies die tipe manne wat hy soek vir sy bedrywighede: ‘n recce, ‘n sjinees en ‘n kok wat kap en toor met messe dat jou oë behoorlik uithang, ‘n jong man met ‘n bakkie, wat duidelik wil bewys dat hy betroubaar is, sy seksie Soufie aan sy sy, ‘n klompie doeanemanne wat altyd op die uitkyk is vir ‘n los gelukkie, Batman met ‘n lyf so glad soos ‘n paling, ‘n wyse kroegman. Wat meer wil jy hê?

Faantjie het sy planne mooi agtermekaar en verduidelik vir die span mense wat hy in gedagte het. Hulle oë blink behoorlik, hier is groot opwinding op pad, opwinding soos wat mans daarvan hou. Hulle gaan sakke vol geld maak.

Die plan werk so: Faantjie het kontak met ‘n boer net anderkant die grens in Botswana se kant, met baie wild. Die boer is ook altyd op die uitkyk vir ‘n bietjie los geld, warm geld, maar jy moet dit nie hard noem nie. Hy het die wild en die drade tussen sy plaas en Suid-Afrika is juis nie meer so goed nie. As hulle saamstaan en die diere op ‘n manier in Suid-Afrika kan kry, kan hulle hier ‘n fantastiese restaurant begin. Hulle kan goed geld maak!

Die manne babbel, almal het goeie idees van hoé om dit te doen.

‘n Dag of wat later is die hele span manne deur die grenspos Botswana toe. Soufie is ook by. Hulle geniet die dag by die boer. Daar word koedoes gejag. Die boer se werkers slag die koedoes af en hang dit uit sodat die vleis ‘n bietjie droër kan word. Daardie aand word daar groot vuur gemaak in die Botswanabosveld. Daar word gebraai, wildslewer word op die vuur gaargemaak. Die voggies vloei mildelik. Soufie het groot werk om te doen, sy flirt by die regte mense.

Die volgende oggend laai hulle die bokke agterop my bakkie, dit word met seil toegemaak. Nou volg die gevaarlike deel, ons moet ongemerk deur die doeane kom.

Weer eens is Soufie die troefkaart, sy maak die doeanemanne se harte sag. Natuurlik het Faantjie ook hier en daar ‘n vriend in die doeanekantoor. Sonder te veel moeite glip ons deur, en ‘n sug van verligting glip oor ons lippe.

Dis ongeveer vyf kilometer verder wat die skok op ons wag. PADBLOKKADE! Oral waar jy kyk staan manne in blou. Daar is selfs ‘n helikopter wat bokant ons bakkie draai!

Ons is uitgevang! Hierdie is tronksake.

Maar …

Vir jare al is Faantjie besig met sy bedrywighede en kry die polisie hom nie vasgetrek nie. Hulle weet ook dat hy helpers het by die doeane, maar hy is net te glad.

Hierdie was ‘n set.

Ek, die recce, die kroegman, een of twee van die doanemanne en Soufie, kan jy glo, is almal lede van die SA Intelligensiediens. Hierdie was ‘n beplande ding om vir Faantjie vas te trek. Die Sjinees, die kok en Batman was ingevoer om Faantjie se belangstelling te lok.

Toe ons gehoor het van die probleem by Fort Matlaputla, kon ons dit gebruik as lokaas. As Faantjie sou sien hoe knap ons is, sou hy dalk aan die aas byt.

Hy het gebyt.

Vanaand sit ons heerlik hier in Platjan se kroegie, ons kan net nie ophou gesels oor ons avontuur nie, maar veral nie oor ‘n ou skelm en sy trawante wat uiteindelik vasgekeer is nie.

En ja, hierdie hele storie is deel van Toortsie se verbeelding en ook deel van ‘n Lê jou Eier uitdaging deur Hester Lee Nel.

Toortsie

Volg die hele storie HIER.

Toortsie se Woordsnoere 3

Drie professionele ouens stap tegelyk, skertsend, saam by ‘n kuierplek in: Jackie, Jamie en Christian. Hulle het groot planne. Die gedagte is dat elkeen van hulle die ander iets nuuts moet leer. Elkeen van hulle het spesiale gawes wat hulle tog te graag met die ander wil deel.

Die kuierplek sit vol nuuskieriges, dit was regtig ‘n groot lokaas om hierdie drie manne van aansien in lewende lywe te sien en te kan ontmoet. Almal weet tog van die lof wat al drie hierdie manne al, elkeen op sy eie terrein, ontvang het.

Heel eerste is Jamie aan die beurt, Engelse sjef en restauranteur, wie se grootste droom is om kos toeganklik te maak vir almal. Hy demonstreer die gaarmaak van ‘n lieflike bladtjoppie, sodat dit sag is, selfs by die Cloete-se-oor. Hy is ‘n regte causeur en gesels vlot oor hoe om taai vleis te vertroetel sodat dit uiteindelik lieflik sag en eetbaar in die mond beland. Die ander twee manne probeer hulle bes om hom na te doen en kry dit tog reg.

Nou kom Christian aan die beurt. Almal weet hoe hy gevaarlike toertjies kan uithaal. Jackie voel gemaklik, hy is tog self ‘n akteur, ‘n noeste man met vele talente en nie ‘n lui haar op sy kop nie, iemand wat die Oosterse vegkuns bemeester het.

Jamie, aan die ander kant, voel ietwat angstig, hy weet nie wat om te verwag nie en vrees dat Christan nie by ‘n eentonige roete sal hou nie en ‘n paar aksies uitvoer wat hy nie sal kan navolg nie. Hy suig senuagtig aan die shandy wat in ‘n roemer gegooi is, slukkie vir slukkie in die hoop dat die voggies hom sal kalmeer.

Net soos Jamie verwag het, is die beweging wat Christian dink eenvoudig is, heeltemal bo sy vuurmaakplek. Christian, atleties gebou en baie slap in die lyf, doen dit, tipies in sy styl, eenvoudig en maklik. Jackie volg hom, nie heeltemal so maklik nie, maar hy ken die plan en werk daarvolgens. Hierná volg Jamie. Eers voel dit of hy knoop, dan probeer hy homself spaar, om Batman te versinnebeeld, maar selfs dít help nie. Dit voel of hy van die tafel geveeg word, en hy val neer. Elke vesel in sy lyf jeremieer terwyl hy op die vloer lê, platgeslaan. Hy voel nietig, of iemand hom streepsuiker gegee het, met platjan toegetakel het. Eintlik voel hy of hy hallusinieer, in ‘n chimera.

Die toeskouers geniet elke oomblik, ‘n klomp ramme wat aangehits word deur die opwinding.

Ná ‘n ruskansie en ‘n hele paar drankies verder, is dit Jackie se beurt. Almal verwag dat hy ‘n stukkie vegkuns gaan demonstreer, maar verras die hele gehoor. Wat min mense weet, is dat hy ‘n operasanger van formaat is, en besluit om sy twee maats ‘n stukkie te laat sing. Christian is moedeloos, maar Jamie kry ‘n tweede asem, hy kán sing. Die twee van hulle sing Barcelona soos niemand anders nog ooit gehoor het nie en stilweg wonder Christian of hulle nie agter die coulisse gekonkel het om hom terug te betaal vir die streep wat hy vir Jamie getrek het nie.

Natuurlik was alles wat julle nou hier gelees het, pure verbeelding van Toortsie, in ‘n poging om al die moeilike woorde wat Lekkervurig uitdink, te gebruik. Die woorde is almal in bold, net ingeval jy wonder watter woorde dit is.

Toortsie