Kuiersafari: Ek en my kitaar

Ek is darem só bly dat ek my kitaar saamgebring het op hierdie toer! Ek het haar op die laaste minuut gegryp en dit was omtrent ‘n storie met haar op die vliegtuig, hoor! Kitare vat mos baie plek.

Kyk, dis ‘n gekwetter in die bus, soos voëls nie kan kwetter nie en dan tokkel ek nog soms op die kitaar ook, te jolig! Daar is altyd een of twee wat saamsing, en julle sal dit nie glo nie, Kameel wat altyd vertel sy kan nie sing nie, is die voorsanger.

Hoor net wat sing ons alles.

Ons kan nou nie Omie trap die petrol sing nie, dis mos ‘n VROU wat bestuur! So dit is Tannie, trap die petrol dat ons vinniger kan ry.

Soos Una alreeds die oorwurm in ons ore gefluister het: Die wiele van die bus draai om en om … 

Red nou ‘n nasie met hierdie een:

So ry die bus, so ry die bus, die grasgroentowerbus (2x)

Hoor net hoe dreun hy, dreun hy, dreun hy 

Opdraend en afdraend

Die grasgroentowerbus!

‘n Gunsteling is natuurlik Ten green bottles, hanging on the wall. Ek kan glad nie dink hoekom dít so ‘n gunsteling is nie, dis só eentonig en dit hou eers op as AL die bottels afgeval het! Genade!

Toe word Boegoeberg se dam sommer Hartebeespoortdam … Julle weet mos, die doodlekker dam waar die meisies hulle hare was en kam!

En Mamma, ek wil ‘n man hê, maar hulle sing van ‘n Franse man met ‘n rok! Of is dit ‘n Italiaanse man? Ek verstaan nie lekker nie.

Hoor net hier!:

Daar’s ‘n broodjie wat tant Frannie nie wil gee (3x)

Dis die broodjie met die diamant, o wee!

Dis die broooood (2x)

Dis die broodjie met die diamant, so groot!

Ek moet julle nog iets vertel: As ons Green green grass of home sing, het almal so ‘n vreemde uitdrukking in die oë. Dis regtig vreemd, hoor!

En saans as ons om die vuurtjie sit en die vroue begin huis toe verlang, raak die liedjies heel anders. Dan kan ek nie anders om soms ‘n traan in die oog te kry nie.

Al lê die berge nog so blou …

Ver in die ou Kalahari …

My bonnie lies over the ocean …

Al wat ek vir julle kan sê, hierdie vroue kan sing, hoor! Ek hoop julle het nou almal ook lekker saamgesing. 🙂

Die virtuele toer van die towerinne kan op hierdie skakel gevolg word:  http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

Toortsie

Advertisements

Kuier-safari: Die towerinne kom mos kuier

Die towerinne kom mos kuier. Nie nou al nie, eers aan die einde van die jaar as dit amper krismis is. Veertien van ons is mos op ‘n virtuele toer waar ons by elkeen van ons gaan kuier en trakteer word uit die boeke uit.

En dan, in Desember, kom kuier hulle by ons hier aan die suidpunt van Afrika! Eers by Seegogga, en dan by my. Man, ek sien uit daarna!

Die probleem is net, die héle land is mos daai tyd van die jaar by ons. Dat Afrika nog nooit oor Desember getip het met al die mense gekonsentreer hier onder nie, is ook maar net ‘n wonder. En van wonder gaan die son mos onder, sê hulle, en hulle sê is ‘n vreeslik gevaarlike ding! En sou iemand net waag om daai tyd van die jaar die landkaart te skud, foeter die hele kaboedel in die see!

Die towerinne assosieer my mos met kos, en ek het al so tussen die lyne gelees dat die verwagtinge hoog is. Maar nou toer ek mos ook saam en moes vooruit my beplanning doen, anders skrik ek myself dood as ons by my kom.

So, hier is die voorlopige beplanning. Alles kan natuurlik nog verander intussen, en met die Toortsie is jy ook nie altyd so seker of alles volgens plan gaan verloop nie, sy verras haarself mos keer op keer!

Ek hoop nie hier is vegetariërs tussen ons nie! En die geheimsinnige paparazi sal maar van buite die venster moet sit en kwyl. Sies tog. Ek dink ons moet vir hom maar kossies deur die venster aangee. En net as jul wonder, dit is wel paparazi, nie mamarazi nie. Mamarazi lyk nie so nie. 😂

Die virtuele toer van die towerinne kan op hierdie skakel gevolg word:  http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

Groetnis

Toortsie

Blogkaleidoskoop Hoofstuk 17 Draaipunt

Hierdie is ‘n vervolgverhaal deur verskillende bloggers. Om die vorige hoofstukke te lees, klik op hierdie InLinkz skakel:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=789999

………………………….

Toneel: Twee motors wat gebors het. Nooddienswerkers is besig om die insittendes van hulp te verleen en iemand met ‘n draagbaar ambulans toe te dra.

Renier kom aangestorm, reguit na die twee ambulansmanne wat besig is om die bewustelose Nellie op die draagbaar, in die ambulans te laai. Hy vou omtrent dubbeld in sy hartseer.

“Nellie! My lief! Word wakker, asseblief!”

“Meneer, kalmeer net asseblief. ”

“Nellie, byt net vas, ek het jou lief! Ek is so verskriklik jammer dat ons jou in hierdie situasie ingestuur het. ” Hy klim saam met haar in die ambulans.

Terselfdertyd word Chris in ‘n ander ambulans gelaai, terwyl twee polisiemanne oor hom die wag hou.

“Cut”, sê Athol. “Dankie, mense, dis reg. Kry asseblief alles reg vir die volgende toneel.”

Die volgende toneel speel af in die hospitaal se wagkamer waar Renier en Lettie vir nuus oor Nellie wag.

“Ai, meneer Renier, hier lê onse Nellie nou in so ‘n kritieke toestand in die hospitaal. Die arme kind moes al soveel in haar lewe deurmaak. Al die jare soos ‘n slaaf gewerk vir ou meneer Esra en mevrou Krissie. Nooit ‘n woord van dank gekry uit hulle monde nie en net mooi toe ek dink dinge gaan nou ten goede vir haar begin draai, toe kry daardie spul dit reg om haar ook vir húlle sondes te beskuldig. Maar sy moet nou net regkom, dinge gaan nou verander vir haar. ”

“Ja, Lettie, sy moet net gesond word. Dinge sal verander, ek sal haar help. Chris het van die skok soveel goed uitgeblaker, ons het nou genoeg bewyse om vir hom, Kara en Gawie Visagie sommer vir lank agter die tralies weg te bêre. Ons soek al so lank na hulle. ”

“Ja, meneer, sy sál regkom. Die liefde het ‘n manier om baie wonderwerke te verrig. En as dit waar is wat meneer Esra in sy brief geskryf het dat hy die hoenderplaas en nog baie ander dinge en geld aan haar bemaak het, weet ek sommer daar is ‘n blink toekoms voor haar. Dis ook net reg dat sy by hom erf, sy is dan sy eie kind! ”

‘n Verpleegster kom staan in die deur. “Ek het goeie nuus: Nellie het bygekom!”

Maar Nellie moet besluit: Gaan sy die geleentheid aangryp om die beste hoenderboer in die land te word en mense se verbeelding aan te gryp oor sy regtig verrys het uit die as, of nie?

Dat een fiktiewe persoon

Dat een fiktiewe Nellie Visagie ‘n mens se gedagtes so kan vasvang, is eintlik ongelooflik! Die bloggers is mos besig om Nellie se storie te skryf.

Nellie het ons harte aangegryp. Die arme kind maak die een foutiewe besluit na die ander en met elke stap wat sy gee, raak sy net meer en meer in die moeilikheid. Sy stuur ongetwyfeld af op ‘n fiasko.

Ons moes ‘inskryf’ om deel van die storie te wees, en ek was verantwoordelik vir hoofstuk 10. Dis uitdagend, want jy moet die hele storie in ag neem en jy weet eers waar jy moet aangaan as die hoofstuk voor joune geskryf word.

Sommer heel aan die begin, het ek die woorde in my kop en skryf my storie, met die gedagte om dit deurentyd aan te pas. Soos Lekkervurig gesê het, dis soos om kwik in jou hand te hou, en ja, dit wás ‘n storie om daardie kwik in my hand te hou!

Intussen kry ek ‘n nuwe gedagte wat dalk met Nellie kon gebeur en skryf storie nr 2, doen selfs ‘n bietjie navorsing daaroor en alles.

My beurt kom nader en ek maak vir Hester mal, want dan is dít my idee, dan dát. Gaan ek beide die stories publiseer? Dalk eers nr 2 en nog ‘n keer inskryf en wel op die ou end my oorspronklike storie plaas? Alles afhangende van wat gebeur.

Die hele naweek is ek bedrywig met die stories, dan ruil ek dit om, dan vee ek dit af, ai tog!

Maar my finale besluit berus toe by die arme Nellie. Ek gun nie vir haar die fiasko waarop sy afstuur nie. Ek wil hê sy moet rustig raak. Ophou hardloop. Ophou oor haar skouer loer. En dis in my hande om haar rustiger te kry.

Maar wat dan van storie 2? Storie 2 is hartseer en ontstellend, maar ter wille van vrouemaand en soveel vroue wat daardeur geraak word, voel ek tog dat ek dit wel moet plaas.

Maandagoggend moet ek publiseer. Sondagaand net voor ek die lig afskakel, gooi ek die twee stories saam, verander hier en daar, maak woorde minder, ens.

Genade! Ek het nooit gedink skryfwerk is só ingewikkeld nie. Dis mos net ‘n STORIE!

En net mooi toe ek dink dat Nellie Visagie ‘n hoenderboer van formaat gaan raak wat die hele land se verbeelding gaan aangryp, besluit die volgende blogger anders! Met Nellie, en in Blogland, het ons nooit ‘n verveelde oomblik nie!

En nou is ons almal besig met rondte twee, asof rondte een nie uitputtend genoeg was nie!

Toortsie

Blogkaleidoskoop Hoofstuk 10 Die groot besluit

Nellie staan verwese. Sonder geld, sonder vriende. Sy doen allerhande werkies om aan die lewe te bly.

Hoe het sy in hierdie gemors beland?

By die kruispad het sy links gedraai Kimberley toe, ‘n vragmotor sien staan langs die pad en by die vragmotorbestuurder hulp gesoek. Hy kon sommer aan haar verskrikte uitdrukking en die verband om haar kop sien dat sy in groot nood verkeer en het haar gehelp om die motorfiets ‘n entjie van die pad af in die veld te versteek en vir haar geleentheid gegee tot in die Kaap.

Die geld het nie lank gehou nie.

Meestal werk sy as kelnerin en dis daar wat sy vir John ontmoet. ‘n Ouer, saggeaarde man, wat elke keer so vriendelik is met haar en geselsies aanknoop. Hul begin al hoe meer tyd saam deurbring.

Een dag nooi John haar om te kom kyk waar hy werk, hy is ‘n besigheidsman en het toekomsplanne met haar.

Min het sy geweet dat hy deel is van ‘n groot sindikaat van gesellinklubs en wat die toekomsplanne was wat hy in gedagte gehad het!

Voor sy behoorlik besef het wat gebeur, was sy vasgevang in hulle groot web en moes sy mans vermaak op die slegste, moontlike maniere. Hul het haar ID dokument en selfoon afgevat en haar identiteit totaal verander. Sy het ‘n wag gehad wat haar voltyds opgepas het.

Vir John het sy nie weer gesien nie. Sy was ‘n gevangene van hierdie sindikaat en sy moes net werk, werk, werk sonder enige vergoeding. Sy kon geen kontak maak met die buitewêreld nie en kon geen hulp inroep van iewers af nie.

Gereeld is al die meisies wat daar werk, geskuif na ‘n volgende klub, soms in dieselfde stad, soms na ‘n volgende stad. Sy het nie meer geweet waar sy is nie, haar hoop en selfvertroue was weg.

……………………………………………………. maaarrrrrr …

Nellie voel vreemd. En koud. Wat op aarde maak sy hier in die stofpad? Wat gaan aan? Dan besef sy: Sy het gedroom.

Al hierdie dinge wat gebeur het … die toksak, die rolle geld, die bus Bloemfontein toe, Chris op die lughawe, die liewe, stomme Jakkie op die vliegtuig, die naakte foto’s van tannie Chrissie, oom Esra se bekentenis dat hy haar biologiese pa is, Renier, die vervalsde geld, die koerantberig, die bloedskande,  die diamantsmokkelary, die vlug met die privaatvliegtuig, die houthut in die bos, die vliegtuigwrak, die gesellinklub, … was alles net ‘n droom! ‘n Verskriklike nagmerrie!

Sy het haarself sowaar aan die slaap gehuil en hier sit sy steeds langs oom Esra se verflinterde bakkie met die pap wiel nadat sy in ‘n oomblik van woede en moedeloosheid daar weggery het, ewe met ou tant Krissie se dure leertas vol Franse onderklere en parfuum en wat nog alles!

Nee! Nellie Visagie mag arm wees, maar sy is nie ‘n skelm nie en sy gaan ook nie die res van haar lewe oor haar skouer moet loer nie! Sy weet nou presies wat sy moet doen.

Pap wiel of te nie, sy gaan nou ry met hierdie ou bakkie. Terug na waar sy vandaan kom, oom Esra en tannie Krissie groet, die hoenders, wat sy met haar groentegeld gekoop het, optel en dan na haar ouers gaan. Dan sal sy die ou verflenterde bakkie terugneem. Ja! Dis wat sy gaan doen.

Sy is nie armsalig nie, en beslis nie dom nie. Sy het glad nie sleg gedoen op skool nie en is ook nie lui nie. By die Viljees in die huis het sy baie dinge geleer van die lewe, selfs al het hulle haar soos ‘n rondloperhond behandel. En die Franse onderkleertjies kan tannie Krissie maar hou, wat wil sy, wat Nellie is, in elk geval daarmee maak?

Haar kennis van groentetuin- en hoenderboerdery, saam met die verkoopsvernuf wat sy by die vlooimark opgedoen het, is nét wat sy nodig het om ‘n nuwe lewe by haar ouers te begin.

Ja! Sy is nie bang vir werk óf vir swaarkry nie, sy is sterk en sal dit kan hanteer, en hou haar maar net dop, sy sal vir die Viljees en al die ander la-di-da’s van die dorp wys dat die Visagies nie mense is op wie jy neersien nie.

So hoppende, op drie wiele en een rim, ry sy terug en vat sy die eerste treë op haar nuwe pad van vryheid.

Maar toe sy by oom Esra-hulle op die plaaswerf inry, staan hy haar en inwag. Hoe nou gemaak? Sy kan nie besluit nie: Lyk hy kwaad, of lyk hy verlig?

…………………………………….

(Die eerste gedeelte van hierdie hoofstuk is geskryf uit simpatie vir soveel meisies wat opgeslurp is in hierdie web, wat vasgevang is en nie weet hoe om te ontsnap nie. Menseroof, of Human Trafficing, is ‘n realiteit in ons land. Spesiale dank aan Christna Junius wat haar storie met my gedeel het. Sou u ingesleep voel by menseroof, moet u dringend die noodnommer skakel. 0800 222 777. Die tweede week in Oktober is dit Nasionale Human Trafficing week.)

Storie en name fiktief.

Toortsie

……………

Die vorige hoofstukke van hierdie storie kan by ondergenoemde Inlinkz-skakel gelees word.

Om aan hierdie uitdaging deel te neem, lees die reëls by hierdie skakel

InLinkz skakel: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=789999