Spog

Ja, ek weet ‘n mens mag nie oor jou kinders spog nie. Eintlik moet jy mos blykbaar nie eers van hulle praat nie. Maar jammer, vandag oortree ek al die reĂ«ls. Want ek kan. En ek mag. Want ek is die mamma.

Kyk ‘n bietjie hierdie pragtige bloginskrywing: https://the-edit.co.za/martjie-sews/?fbclid=IwAR0gyhNzOhuSMXvLHG-S_bUDku8lXBmwYudcINWtuIdcpLHcwJ68vslyXiU

Dis my meisiekind van wie hulle praat! Ja! En ek is die supertrots ma. Jammer, ek kan nie help nie. Ek is trots. Verskriklik trots. En dis nie om te brag nie, glad nie. Ek kan net nie help nie, dit borrel sommer oor.

Want dit is vir enige ma lekker as dit goed gaan met haar kinders.

Alle eer aan die Here.

Toortsie

Haar Facebookpage waar jy al die mooi klere kan sien wat sy maak: https://www.facebook.com/martjiesews

Pst. Jy kan musiek neem ook by haar. Selfs oor die internet! 🙂 Sy is jollie oulik, hoor! Sy speel klavier, kitaar, blokfluit en dwarsfluit en het ‘n lisensiaat in twee van daardie instrumente.

Skryf

As ‘n mens ‘n voltydse skrywer is, glo ek dat jy gedissiplineerd skryf. Dat jy tyd maak vir skryf. Dat jy jou skryfwerk respekteer en wanneer die muse daar is, dit los waarmee jy besig is en gaan skryf. Dat jou skryf eerste kom. Glo ek.

As jy egter ‘n wannabee skrywer is, is dit egter ‘n ander storie. Jou muse kom die meeste van die tyd wanneer jy met iets anders besig is wat jy net op daardie oomblik nie kan los nie en wanneer die tydjie kom om te skryf, dit al weer lankal weg is. Soos wanneer jy in die veld stap en niks by jou het om te skryf nie. Of lekker kuier tussen jou vriende. Of stiltetyd hou. Of kosmaak. Of borduur. Skryf suig aan die agterspeen.

So het ek mos deelgeneem aan NaNoWriMo2019, gereageer wanneer die muse kom, geskryf soos ek moes, vir die meeste van die kere altans. Ek het op my rekenaar geskryf, geskribbel op ‘n stuk papier wat rondlĂȘ, met my een vinger op my selfoon getik, as ons op pad was, in die dokter se wagkamer, in die bed, oral. Dan het ek dit vinnig deurgelees en effens geredigeer. Al wat ek nog moet doen is om dit gou vinnig deur te lees en te laat proeflees en drukkers toe en whalla, dan is dit klaar. Maklik nĂ©?

Maar nou is ek mos nie ‘n regte skrywer nie. ‘n Voltydse skrywer nie. ‘n Professionele skrywer nie. En die lewe gebeur. En as jy in November sĂł baie tyd aan jou skryfwerk gegee het, het ander goed dalk agtergebly wat ook aandag nodig het. Of jy is net eenvoudig besig met iets anders. Of met niksdoen. En al wanneer jy ‘n bietjie tyd kry vir die redigeerwerk, is die halfuur wat jy saans ander boeke sou lees. So, jy kom ook nie by ander boeke uit nie. En Toortsie se kop binne-in is soos ‘n gekoekte bol wol.

Intussen het baie tyd verloop en het die boek ‘n bietjie gelĂȘ en rus. Nuwe gedagtes en onthoue wakker geraak. Daar word bygeskryf, oorgeskryf, uitgevee. Glad nie ‘n vinnige besigheid nie.

Stadig, maar seker … Dit voel tĂłg of daar lig is in die tonnel.

Toortsie

Die pad terug huis toe

Die Pad Terug Huis toe – deur Lynn Austin. Leserskommentaar soos deur my man vertel:

Die storie het my uit die begin uit gebind. Die feit dat die storie soms in die hede en soms in die verlede, vyftig jaar gelede, gebeur, het gemaak dat jy jou konsentrasie moet behou.

Dis ‘n mooi verhaal van geloofsvertroue wat uitgebeeld word. Glo in God. Ten spyte van al hulle swaarkry het hulle hulle geloof behou. Daar was ‘n vreeslike klomp rampe wat hulle deurgemaak het. Sy het jou gebind tot op die end.

Die boek is vertaal uit Engels. Waves of Mercy. Die vertaling is goed gedoen en die boek het gemaklik gelees.

Vir nog boekbesprekings, kliek HIER, of volg my by Pinterest.

Toortsie

Eende!

Ek word vanoggend wakker met een verskriklike lawaai. Ek besef, daar is fout. Groot fout. By die Bali Eende.

“Genade! Una! Bertus! Wat lawaai julle so?” vra ek. Nee, sĂȘ hulle, hulle wil ‘n maatjie hĂȘ. “Maar is dit dan nodig om so ‘n lawaai op te skop en dit net oor ‘n maatjie?” Ja, want ander sou ek nie gehoor gee nie. Hulle voel hulle het ‘n te groot taak vir net twee Bali-eende. Hulle moet die heeltyd die pad dophou en as daar nog ‘n eend is, kan hulle dit baie beter doen. En tannie Seegogga het hoeka gesĂȘ dis beter om in ongelyke getalle te werk en twee is ‘n gelyke getal. Daarom moet ek nog ‘n Bali-eend gaan koop. ‘n Pienke. Vandag nog.

Nou ja, as die eende praat moet ek seker luister? Wie is ek nou om te stry?

In die winkel verloor ek myself. Daar is die pragtigste goed. Bali-eende te kus ten te keur. Met rokkies, met bikini’s. In al die kleure van die reĂ«nboog. Die pienkes is mooi, maar nie een roep my nie. Ek wil darem ook nie ‘n bikini-een in my voorvenster hĂȘ nie, wat gaan die gemeente sĂȘ? Dis in elk geval nou heeltemal te koud vir swemklere.

Die eend wat my roep is pragtig. Sy het donkerblou kleertjies aan met spierwit hartjies. Hier kom moeilikheid, weet ek. Ek is dan uitdruklik aangesĂȘ om ‘n pienke te koop?

Ek loop en verlang sommer na Una wat so verskriklik lief is vir Bali, waarvandaan die meeste van hierdie winkel se goed skynbaar kom. Oe, hier gaan ek nog die mooiste goed vir my strandhuis kom haal. Voëls wat uit die dak uit hang. Visse teen die muur. Te mooi.

Intussen sien ek nog ‘n eend, vreeslik deftig, maar sy sal dalk nie inpas by ons nie. Die donkerbloue met die hartjie is dan reeds toegedraai.

By die huis aangekom haal ek haar versigtig uit. Wat gaan die ander twee sĂȘ? Mensig! Kan jy dit beskryf? Dis soos ou familielede wat mekaar jare gelede laas gesien het. Dis ‘n gegroetery en geselsery. Die nuweling vertel al die jongste nuus uit Bali. Hulle hang behoorlik aan haar lippe.

Nou ja, wat sal ‘n mens nie alles doen vir gelukkige eende nie!

Toortsie

Tyd

Tyd is ‘n wonderlike ding. Hoe minder tyd jy het, hoe meer kry jy gedoen.

Oor tyd het ek al ‘n klomp van my administratiewe werk afgeskuif van my skouers af en doen nou net ‘n paar essensiĂ«le goed. Maar het ek nou meer tyd? ‘n Mens sou dit mos wou dink? Allermins!

My dag is so vol, ek kry nie eers tyd om my Toortsie debiteure ‘n slag deur te gaan nie, dit is maande laas gedoen. Ook nie tyd om die resepte wat ek vir boek 3 reg het, te tik nie. Of om my rug te oefen nie.

By boeke en blogs lees kom ek nie uit nie en, anders as wat party mense dalk sal ervaar, ook nie by whattsapps nie. Ek sal iewers op ‘n dag gaan sit en al die 160 whattsapps van bo af deurlees en reageer op ELKEEN. Skryf die Towerinne Towerinstories, dan lees ek dit eerste en dan is die tyd al weer daarmee heen.

Wat gaan aan?

Wel, my leestyd gebruik ek steeds om my kinderdaeboek te redigeer en soms voel dit vir my of ek vasstteek by dieselfde bladsy. Dit word oor en oor gelees. My lewe is beslis ‘n bietjie rustiger, alhoewel die gependel steeds baie tyd in beslag neem. Ek probeer maar net tyd maak vir dinge wat regtig vir my belangrik is. Ek borduur vir ‘n vale en sien min vordering, dit gaan verskriklik stadig en ek brei, brei, brei op die langpad. Wanneer ons die kans kry, gaan stap ek en my man sommer vir ure in die berg. Ek probeer ook al hoe meer om glad nie my selfoon te hanteer as daar enigsins iemand naby my is nie. Om die waarheid te sĂȘ, my selfoon gaan nou vir twee dae af wees, want dit is pap en die laaier lĂȘ by die huis! Tog loer ek steeds vinnig op Facebook en Instagram, maar glad nie meer soveel soos voorheen nie. Ek spandeer tyd met God, of dit werklik meer is as voorheen, is ook nie so nie.

Maar in my hart is ek rustig en daarvoor is ek baie dankbaar.

Geniet jou dag!

Toortsie