En wie is die held?

Ek loop en dink hoe ek julle gaan vertel van kleinneef en -niggie, beide ses jaar oud, die een in Graad R, die ander in Graad een, sit en musiek maak op die keyboard en die interessante gesprek, toe hoor ek die ergste onderaardse gille. Hier is minstens ‘n arm en ‘n been af. Dalk nog ‘n rib of twee ook! Dis iets allervreesliks!

Kleinseun, 8 jaar oud, kom gillend van buite af. Sus en kleinneef, besig om wortels in die groentetuin te trek, sê, “hy het baie seergekry.” Ouma storm uit. Verwag die ergste. Al die bene, arms en ribbes lyk reg. Ouma sien genadiglik geen bloed nie.

Kind het in doring getrap. Ouma probeer red met ‘n naald en ‘n tweezer, maar die lyfie werk nie saam nie. Bloedstollende gille laat hoor en sien vergaan. “Bel die dokter! BEL DIE DOKTER!” “Nee, ouma gaan nie die dokter vir ‘n doring bel nie.” Intussen probeer twee sesjariges vir ouma vertel wat gebeur het en raad gee. Ouma se ore is bottoe geslaan.

Graad R nefie kom praat mooi met hom. Hy kalmeer. Drink ‘n bietjie suikerwater en ‘n Panado. Raak rustiger. Ouma raak ook rustiger. Dalk kom oupa gou genoeg terug om te kan kom help kind vashou. Dalk raak kind aan die slaap. Hy vertel dat sy maatjie dood is as gevolg van ‘n doring. Ouma belowe hom dat dit regtig nie ‘n doring was nie. Mens gaan nie dood van ‘n doring nie. Ouma vertel hom dat ouma al baaaaie dorings uitgehaal het. Wie, dink hy, het sy pappa se dorings uitgehaal toe hy nog ‘n seuntjie was?

Intussen onthou ouma hoe haar pa gemaak het: Krap met die agterkant van ‘n mes en dit haak die doring uit. Besef dat geen mes nou naby hierdie voet gaan werk nie. Ouma wys vir hom met ‘n klein skertjie wat sy wil doen en voor hy nog kan keer, krap ouma met mag en mening terwyl sy veg teen ‘n wegrukkende voet en oorverdowende gille wat die hele dorp laat skrik.

Die doring gee mee. Ag dankie tog! Ek moet sê, ek sou dalk ook gegil het. Dit was ‘n lang, diep doring. Amper so lank soos ouma se huis hoog is, as julle my vra! So dik soos ‘n ysterpaal! Ek belowe! Ek sal mos nie jok nie. Oumas jok mos nie!

O, die gesprek. Die tweetjies speel op die keyboard. Nig besluit dat dit eerder by ouma se huis moet bly dan speel hulle daarop as hulle hier kuier. Sy weet nie hoeveel slapies voor dit weer skool is nie. Groot oë kyk my ernstig aan. Sy: “Ek hou niks van skool nie.” Hy: “Ek ook nie. Skool is boring.” Ek: “Hoekom hou jy nie van skool nie?” Sy: “Want pouse is net vyftien minute.” Hy: “Meisiekinders.”

Daar het julle dit. Stilte het oor my huis gedaal. Die keyboard is weer besig, of hoor ek nou die ‘tablets’ se geluid? Ouma sit gou ‘n bietjie op die stoep in die sonnetjie, dis mos wat oumas doen, of hoe? Die Panado doen sy werk. Die Lego’s moet klaar gebou kom voor hulle moet teruggaan môre en kleinneef het besluit dat hy in elk geval sommer vannag hier gaan slaap.

Toortsie

‘n Takkie van hoop

Ek kry gister ‘n e-pos van die Christelike Seemansorganisasie wat vertel dat daar tans ongeveer 600 000 seemanne is wat wêreldwyd op die see rondvaar en nie regtig aan land kan gaan nie as gevolg van Covid. Dat dit al maande is wat hulle so ronddobber op die see en nie kan huis toe gaan na hulle geliefdes nie. Dat hulle geen buitemense behalwe die bemanning van hulle bote sien nie.

En toe gaan daardie predikant van CSO in Port Elizabeth aan boord van een van die bote. Die eerste buitemens wat hulle in maande sien. Behalwe dat hulle natuurlik baie bly was oor die Bybels en goeie boodskap wat hy bring, was dit vir hulle wonderlik om iemand van die land af te sien. Om te weet hulle is nie vergeet op see nie. Dat dit vir hulle was soos toe Noag die duif die tweede keer uitgestuur het en dit teruggekom het met ‘n groen takkie. Dat dit vir hulle hoop gee dat ook hierdie ding sal ophou. Dat hulle weer aan land sal kan gaan eendag. Dat daar mense is wat vir hulle omgee.

Net daarná slaan ek my Bybel oop om my gewone stiltetyd te hou. Ek slaan dit oop waar die merk is, want ek lees mos maar altyd die Bybel van voor af deur tot agter en weer en weer. Waar is my merk? Presies net daar! Daar waar Noag eers die kraai, toe die duif en weer die duif wat met die takkie terugkom, uitgestuur het. Nadat hulle al vir maande op die waters rondgedobber het. Daar was hoop. Hierdie gedobber sal nie vir ewig aanhou nie.

Julle weet mos wat ek sê as God Homself herhaal, né? Hy doen dit nie sonder rede nie. En dit is ook nie ‘toevallig’ nie. Ek het nie daardie stukkie in die Bybel loop soek nie. Die CSO weet ook nie dat ek daar aan die lees is nie.

Hierdie ding waar in ons tans is, die Covid, enige ander slegte ding, dit wat ons lewe oorheers en ons nie weet hoe ons daaruit sal kan kom nie, gaan nie vir altyd aanhou nie. Daar is hoop. 2020 is miskien vir die meeste van ons die slegste jaar ooit, maar 2020 is ook ‘n hersteljaar. ‘n Jaar van nuwe dinge. ‘n Jaar van hoop. ‘n Jaar van draaipunte.

Mag dit ook vir jou so ‘n jaar wees. Mag daar vir jou ook ‘n duif met ‘n groen takkie in sy bek wees.

Toortsie

Wanneer is ‘n goeie tyd om te spaar?

Nou! Altyd nou! Wanneer jy ‘n ietsie het om te spaar. Of bulfase? O nee, nou is nie ‘n goeie tyd nie, die rand is in sy peetjie, die aandele val, of die aandele is nou te duur, ‘n mens koop nie nou aandele nie, of ek het nie eers geld om uit te kom in die maand nie, wat nog te sê spaar? Hoe moet ek gespaar kry?

Ja, die ekonomiese tye is sleg. Mense kry finansieel swaar. Vir party is dit seker regtig onmoontlik om nog te spaar ook. Tog sê Die rykste man in Babilon dat daar net een manier is om meer geld in jou beursie te kry, behalwe natuurlik nog harder werk, om, as jy tien goue munte inkry, jy een van daardie munte eenkant sit en nie uitgee nie. En dat jy dit elke keer moet doen. Dan gaan die geld in jou beursie meer raak.

Soos ‘n wyse ou plaaswerker een keer, baie jare gelede vir my gesê het dat ‘n mens nie jou lammerooie moet slag nie. Dis seker een van die beste geldraad wat ek in my lewe gekry het en dit van ‘n persoon wat nie eers kon lees en skryf nie. Moenie jou lammerooie slag nie. Vir hierdie boervrou het dit sin gemaak. Jou lammerooie los jy uit sodat hulle vir jou nog meer lammers kan gee.

Ek glo aan die bietjie-afknyp-wanneer-jy-kan-ding. Selfs in tye wanneer dit finansieel met jou baie moeilik gaan. As dit moontlik is. Dis dalk daardie één bederfie wat jy so verskriklik nodig het, wat jy opgee en daardie geldjie eenkant sit. Soos die rykste man in Babilon sê, is dit ook die raad wat ekonome nog altyd gee, dat jy, van die dag af wat jy begin geld verdien, minstens 10% moet wegsit. Lammerooie. Wat jy nooit slag nie. Waaraan jy nooit raak nie. Ook nie aan die lammers wat gebore raak uit daardie ooie nie.

As dit maar klein bedraggies is, kry vir jou ‘n spaarrekening. Of ‘n geldmarkrekening as jy kan. Maar as jy enigsins in aandele kan belê, doen dit. Daar is baie oulike fondse beskikbaar waar jy ‘n kleinerige bedraggie per maand kan wegsit. Of, groter enkelbedrae wanneer jy kan. En as jy kan, dink ernstig daaraan om ‘n bietjie geld in die buiteland ook te sit.

Hoekom glo ek nou is die beste tyd? Nie nou, 04/08/2020 nie, maar die nou. Wanneer jy die geld het. Ongeag of die rand swak is of die aandele te duur. Want, it’s not about timing the market, but time IN the market. Jy kan die groot slag met aandele slegs slaan as jy aandele het. Ja, jy kan groot verloor met aandele, maar as jy dit daar los, sal dit deur die slegte tye kom en sal hulle vir jou beloon. As jy die temperament het om daarmee saam te leef.

Knyp af. Kom in die gewoonte. Spaar nou. En vergeet van daardie geld. Moenie dat dit jou pla nie. Los dit uit. Jy gaan bly wees. En onthou om gereeld nog by te sit sodat dit groei en groei. Vir oudag.

Toortsie

Werk en speel

Ja, ja, dis slegs in die woordeboek wat speel voor werk kom. ‘n Mens moet balans hê. Om te kan speel, moet ‘n mens werk ook. Soos ek by Amway, eintlik die International Dreambuilders Assosiation, geleer het: “If you want to play where others don’t, you have to do what others don’t.” Dit is ‘n spreekwoord wat ek vir baie jare toepas en ook vir my kinders geleer het. Wees bereid om dit te doen wat ander nie wil doen nie, daardie goed wat te eenvoudig is, of, stap die ekstra tree. Soos Tina gesê het: “As jy moet moeite doen vir iets, is dit gewoonlik die moeite werd.” Of wat van: “Ek werk hard en ek speel hard.” Dit het ek vir baie jare toegepas. Iewers moet ‘n mens rus ook. Leana, ‘n klasmaat van my het gesê: “All work and no play makes Jack a dull boy.” Ek het baie van daardie een gehou!

Appeltjie het ‘n baie mooi bloginskrywing geskryf oor speel. Sy herinner my sommer aan ‘n klomp speletjies wat ons gespeel het waarvan ek al vergeet het. As onderwyseres sien sy ook die nuutste weergawes van ons ou speletjies, hoe die kinders dit al oor jare aangepas en verfyn het. Vernuwe het. Sy skryf:

‘n Kind wat speel is nie stout nie. Speel ontwikkel die brein en sosiale gedrag. Speel vorm vriendskappe. Speel is goed vir liggaamlike ontwikkeling. Speel leer mens wen en verloor op die regte manier.

Speel. Wat ‘n lekker ding is speel nie! Dis ontspannend. Dis goed vir jou. Speel teenoor leer. Die twee punte van die skaal. Die een kan nie sonder die ander nie, dan raak die skaal ongebalanseerd.

My kinders het die waarde geken van Leana se sêding, dat ‘All work and no play makes Jack a dull boy.” Hulle mamma het hulle aangemoedig om hard te leer, maar beslis ook goeie rustye te neem. Ek was nie self so goed daarmee nie, ek het maar gesukkel om te konsentreer by die leerdery. My een kind sou my in toetsweek trots bel en sê hy is gou ‘n bietjie by die see, dan ys die ander kinders oor wat sy ma sal sê, en al wat ek sê is, “Geniet dit.” Want ek het geweet hy leer hard.

As my kinders moeg en moedeloos geleer vir my gebel het, sou ek dadelik ‘beveel’ dat hulle hulle boeke toemaak, en iets voorstel wat ek weet daardie betrokke kind sal geniet om te doen. En sê, bel my vanaand of môre-oggend. Dit het gewoonlik gewerk.

Werk is goed. Hard werk is ook goed. Baie goed. Maar nooit sonder speel nie.

Toortsie

Ek het nou weer oor die saak gedink

Die naam van my plek. 🤔 Dis ‘n storie, hoor! Ja, ek weet hy het al ‘n naam gekry. Dis nou my Rebusfonteinhuisie waarvan ek praat.

My dorpshuis se naam is Present. En ek hét mos Plesierig gekies vir Rebusfontein. Die Afrikaners is plesierig, dit kan julle glo. Hulle hou van partytjies … Dís waar die fout dan kom! 🙈

My probleem is, ek sukkel om die naam te onthou. Julle weet dit mos! Net soos ek ook nie Alfonso se naam kon onthou nie en nou is hy op pad terug om met Camilla te trou, ewe met ‘n resepteboek onder die arm en ek weet steeds nie wat sy naam is nie!

So, ek het nou só gedink: Kom ons praat sommer net van Toortsie se plek. Sommer net dit. Julle sal mos weet waar my plek is, dan nie? Rebusfontein is mos darem ook nie só groot nie. Dis die huisie met die rooi deur en pot met rooi malvas op die stoep. Die een met die Bali-eend, op pad iewers heen op haar ski’s. Man, daar staan mos ‘n windmeul by die huisie en ‘n ou dikwielfiets, ‘n bycycle wat ek in Namibië gekoop het. Onthou julle?

As julle steeds onseker is, in die kampie wei ‘n donkie en ook Kameel se Blommetjiemelkkoei en haar kalfie! Steeds onseker? Dis die huisie waar die pot met die towerdrankie prut!

Ag, ek weet julle sal dit kry. Maar as jy steeds twyfel, luister of jy nie musiek hoor kom uit ‘n huisie nie. Klavier en kitaarmusiek. Ja! Dis hy! Die kans is natuurlik goed dat ek aan die kuier is by iemand anders, maar as jy hier verbyloop en sien ek is tuis, kom in! Voel welkom! Jy hoef nie eers ‘n afspraak te maak nie. Kom net!

Toortsie van Toortsie se plek op Rebusfontein.

Volg al die Towerinne se skrywes op Inlinkz: https://fresh.inlinkz.com/party/942da9e9f0524c6b982439c66cceced1?visitor3

Ek wag vir jou!