Rolstoelparkering

Ek kom vandag op hierdie teken af in ons kar se paneelkissie en ek kon nie die gedagte keer wat in my kop opkom toe ek dit sien nie – hoe uiters selfsugtig soveel mense kan wees om by so ‘n stilhouplek te parkeer as hulle dit nie nodig het nie:

Ja selfsugtig. Selfgerig. Me, myself, I. Domastrant. Ek kan nog ‘n hele klomp woorde toevoeg.

Want ek weet hoe moeilik dit is om ‘n persoon uit ‘n kar te probeer tel en in ‘n rolstoel in te sit in selfs die tweede rolstoelparkeerplek as daar reeds ‘n ander voertuig in die eerste rolstoelparkeerplek staan. ‘n Gewone parkeerplek is heeltemal buite die kwessie.

Die het al verskillende mense staan en bekyk as hulle daar uitklim. Sommige is xxx lui lummels wat dink dat hulle sal dood neerslaan as hulle ‘n entjier verder moet parkeer en dan ‘n paar treë moet stap. Die jong meisie wat, toe ek haar vra waar haar rolstoel is, ewe arrogant vir my sê, toemaar tannie dis okay. Of die jongman wat seker eergister 60 geword het wat vir my vertel dat hy ‘n pensioenaris is en daarom daar mag parkeer. Of die jong persoon wat blykbaar by die KARWAG toestemming gekry het om daar te parkeer – mense, by ons Checkers is slegs op 24 Desember ‘n karwag, watter outoriteit het hy?

Wel, ek klink kwaad. Eintlik is ek NIE. Al wat ek wil sê is, liewe persoon wat op ‘n rolstoelparkering parkeer – Ek bid dat jy dit regtig nooit nodig sal kry nie en as jy dit wel ooit nodig mag kry, wat ek jou nie toewens nie, daar nie een simpel, platkop, lui, dom lummel wat dit nie nodig het nie, die kortsigtigheid sal hê om reeds die plek vol te staan nie.

Toortsie

Dankbaarheid en Afrikaans

My blikkies vol lekkergoed bring my vanoggend in dele van die dorp waar ek nie gewoonlik kom nie. Amoré Bekker van RSG is aan die woord en sê: “As jy nou, vier minute oor nege, nog niks het om oor dankbaar te wees nie, wees dankbaar dat …” en ek besef: Ek het soveel om voor dankbaar te wees. Om sommer net mee te begin: Om ‘n lieflike, sagte, warm bed te hê waarin ek vanoggend kon wakker word langs my man, langs wie ek al vir meer as 36 jaar wakker word … en dis maar net die begin. Weet jy, en ek kry respek vir daardie mense wat te midde van moeilike omstandighede ook vir hulle ‘n lewe probeer maak na die beste van hulle vermoë.

Sy praat verder oor Afrikaans en die woorde begin in my kop rondmaal om hierdie bloginskrywing te skryf wat ek al so lank lus het om te skryf. Hoe verder ek dink, hoe meer besef ek dat ek dalk uit twee of selfs meer monde gaan praat. Want aan die een kant is ek so bly dat mense Afrikaans probeer praat, dis nou mense wat nie Afrikaans as moedertaal het nie en vir hulle vergewe ek regtig as die taal skeef uitkom. En dan is daar ander wat miskien nie ‘n goeie Afrikaans aan moederskoot geleer het nie, maar lief is vir ons taal. En dan is daar die goeie gemiddeldes waaronder ek seker ook val, ons wat probeer om nog ‘n redelike goeie Afrikaans te praat. En ja, ek moet bieg, ook my taal verswak as ek nie daaroor waak nie. Ook ek raak deesdae onseker oor spellings wat nog nooit vir my ‘n probleem was nie. Of die regte woord op die regte plek gebruik.

Maar ek raak wel moedeloos as ‘slangwoorde’ soms sommer net as algemene gebruikstaal gebruik word. As daar regtig baie mooi Afrikaanse woorde is, maar ons verval sommer net in Anglisismes of die Verafrikaansing van Engelse woorde en soveel keer deur mense wat ek sou dink in staat sou wees tot goeie Afrikaans. Ag, en dan vergeet ek self ook sommer die Afrikaanse woord of steek dit in my kop vas.

En dan is daar ook mense wat regtig groeie en groot Afrikaanse woorde gebruik. Soveel so dat ek nie altyd verstaan wat hulle wil sê nie. Hogere Afrikaans sommer as gewone spreektaal. Oeeee en dan voel dit of my ou koppie seker maar net verskriklik plat is. En of my ore sommer toeslaan en my gedagtes begin dwaal na dinge wat my ou kleine koppie wel sal verstaan.

Ek is baie bly as ons taal ontwikkel, veral as daar goeie Afrikaanse nuutskeppings ontstaan. Maar ek is nie seker of sommer swak Verafrikaansing van Engelse woorde regtig groei van my taal beteken nie. Iemand vra op ‘n Facebookblad wat ‘n Afrikaanse gedig vol Engelse woorde genoem word.

Nouja, soveel dae, soveel dinge. Soveel monde, soveel menings. Smaak verskil. En juis hieroor, mag ek seker maar my mening ook hê, of hoe?

Mag jy ‘n mooi dag hê.

Toortsie

November

November – ’n warrelwindmaand aan die einde van die jaar. ’n Maand wat jou amper onverhoeds betrap, want hy voorspel Desember, vakansiemaand, krismis. 

As ’n mens aanvanklik aan November dink, is daar eintlik niks wat jou opgewonde maak nie. Ja, dis nog lente, maar nie meer ‘heerlike lente, die winter’s verby’ nie. Ook nie die mooiste, mooiste maand van Oktober wat waaragtig die mooiste maand hier in die Overberg is met sy rypwordende graan en sy fynbos in volle blom nie. Tog het November ’n bekoring van sy eie. 

November vertel van rypheid. Dis ’n maand van afhandel, seker die mooiste Afrikaanse woord wat daar is. Ja, die dolle menslike gejaag om die jaar afgehandel te kry voor Desember aanbreek en almal see toe gaan, maar ook ’n maand van afsluiting in die natuur. Die blomme raak uitgeblom en skiet saad. Ook op die graanlande kondig die natuur ‘die einde van ’n seisoen’ aan. Soos die ou FAK-liedjie beaam: 

‘As eens weer die akkers vol geelrype graan

met die gloed van die aandhemel straal,

sal juigende harte, van vreugde voldaan,

die oes van die lande gaan haal.

Die gerwe swaai op teen die geurende mied –

Dis die lente se einde en kroon.

En suisende sonbesies sing saam die lied:

die oes is die arbeid se loon.’

En wát ‘n beloning is dit nie! Veral in ’n wonderlike oesjaar soos vanjaar. Voorwaar ’n beloning op ’n jaar se arbeid! ’n Genadegawe van Bo. ’n Geskenk direk uit die hemel. En selfs al saai ons nie meer self nie, oes ons nie meer self nie, het ek genoeg oesjare in my lewe beleef om die opwinding daarvan te ken. Die vreugde. Die lang ure werk – dag-en-nag werk om alles afgehandel te kry. Die moegheid. 

In November begin ons regmaak vir die see. In my kinderdae het tannie Mags kom help en is daar koekies gebak, blikke en blikke vol. Vrugtekoeke, ook blikkevol. En lang beskuite in sulke regop, vierkantige parrafienblikke wat omskep is in beskuitblikke. Ek berei steeds gaar kosse vooruit soos my ma: beesstert, beestong, Frikkadelle en ander geregte om sommer net vinnig uit die vrieskas te haal. By die see wil ons tog nie so hard werk nie, maar wel lekker eet. Of hoe? Hierdie jaar oefen ek Lentegeritsel deur Sinding om op my vriendin se verjaarsdag te speel. En ek ry met my driewielfiets op die plaas.

Vir skrywers is November ook NaNoWriMo-maand waar jy vyftigduisend woorde moet neerpen in die een maand as jy ’n NaNoWriMo-wenner wil wees. ’n Marathonmaand. ’n Fokusmaand. Want om dag vir dag eenduisendseshonderdsewe-en-sestig sinvolle woorde te skryf is meer as ’n marathon. Dis eerder ’n Camino. ’n Skryf-Camino!

November, jy is glad nie ’n maand wat ongesiens verbygaan nie. ’n Maand wat geïgnoreer kan word nie. O nee, jy is ’n maand waarmee rekening gehou moet word. Al wat ek van jou kan vra is, November, moenie té haastig wees om klaar te kom nie, hoor jy?

Toortsie

Ontmoetings

Soms, voor blogmaats mekaar ontmoet, mag dit vreemd voel, maar as mense mekaar eintlik al so goed en so lank ken, selfs al het julle mekaar nog nooit amptelik ontmoet nie, is dit net opwindend en glad nie vreemd nie.

Ons, dis nou ek en my manlief, kuier ‘n bietjie in die ‘bo-wêreld’. Ek het mos my drie goetertjies ingeskryf vir Ink se kompetisie – dis nou ‘n kortverhaal, my ballade en my lawwe limerieke. En al drie is mos opgeneem in hulle twee bundels, Inkspraak 2. Gisteraand was die Prestige Gala-geleentheid en ek en manlief was so bevoorreg om dit te kon bywoon. Wat ‘n pragtige geleentheid!

Anzé Bezuidenhoud het die droom gehad om Ink te stig met die doel om Afrikaans te bevorder. Tans is daar al meer as 1000 deelnemende Ink-lede wat maandeliks gedigte, rubrieke, kortverhale skryf.

By hierdie geleentheid sit ek langs ‘n oulike dame. Ons gesels te heerlik. Wel, ek hét haar glas appelsap omgegooi, maar sy sê, dis reg. Aan die einde van die aand vra ek haar of sy nie blog nie. Já, sê sy, by WordPress. En raai wat, ek volg haar blog al lankal! Wat ‘n heerlike ontmoeting!

En vandag kuier ‘n paartjies van ons Goue Vroue toe té lekker saam. Nee wat, ons was glad nie vreemd nie, selfs al het van ons mekaar nou vir die eerste keer ontmoet. Ons ken mekaar mos immers al lankal, of hoe?

Toortsie

Die gemene faktor

Wat is die gemene faktor in drie slegte situasies wat so lelik kon uitdraai, maar gelukkig nie het nie?

Ons bly in Suid-Afrika. Verkeerde goed gebeur wat nie moet nie. Terloops, verkeerde goed gebeur ook in ander lande, maar ons is net nie so bewus daarvan nie. Maar dit moenie gebeur nie!

‘n Man se fiets word hardhandig van hom afgevat. Hy kom gelukkig ongedeerd daarvan af.

‘n Ander man sit en werk op sy rekenaar, hy het oorfone op. Op ‘n stadium kyk hy op en maak oogkontak met ‘n inbreker. Gelukkig vlug die inbreker toe hy sien dat hy gewaar is.

‘n Man wat besig is om voer met ‘n oop trekker op die land uit te ry, versteur vermoedelik per ongeluk ‘n bynes en word hardhandig en met passie aangeval deur die swerm. Hy toon allergiese reaksie, maar kom gelukkig betyds by die dokter uit waar hulle hom kan behandel. Sy arms sit wit van die angels. Meer as vyftig angels word slegs op sy kop uitgehaal. ‘n Dag of wat later kom ‘n angel in sy oog los. Oog bloedbelope.

Wat is die gemene faktor dat al drie hierdie manne relatief goed daarvan afgekom het? Net die genade van die Here. Net Sy beskerming, dis al. En daarvoor kan ons Hom net dank, want dit kon soveel anders uitgedraai het. Daar’s niks om oor trots te wees of goed te voel, anders as ‘n stille dankbaarheid dat Hy gekeer het. Aan Hom kom al die lif en die eer toe.

Ek kan nie help om te dink hoeveel keer Hy elkeen van ons op ‘n dag beskerm nie, selfs terwyl ons dit nie eers besef of weet nie. Nes Hy ook Una se dertien eendjies beskerm terwyl dit eintlik amper onmoontlik lyk dat hulle daar, te midde van soveel gevare, oorleef.

En as dit dalk nie so goed afgeloop het nie, sou dit beteken dat Hy hulle nie beskerm nie? Nee, geensins nie? Want ons kan nie ‘n haar op ons koppe verloor sonder dat Hy daarvan weet nie. Ons verstaan nie altyd hoekom dinge gebeur nie. Ons moet maar net weet en vertrou dat Hy die beste weet. Selfs in uiters moeilike situasies en dat Hy ons selfs in die ergste van erge tye sal vashou en dra.

Toortsue