Toortsiekombuis

Hier word gewoel en gewerskaf in die Toortsiekombuis. Die rook trek soms letterlik en figuurlik. Ons maak kos en proe en verander aan resepte en en en vir boek 3. Dis fototyd.

Wanneer die resepteboek al in hierdie formaat is, beteken dit dat die navorsing gedoen is, kos honderde male gemaak is, resepte geproe en verander is, daar baie Toortsieliefde in is. Drie jaar se kosmaak …
Elke resep word geredigeer vir spelfoute, tikfoute. Is elke bestanddeel wat genoem word in die metode, in die lys van bestanddele en andersom? Maak die metode sin?
Watter bak moet ons gebruik??? Toortsie maak die kos terwyl Lizelle du Toit se kop oortyd werk om dit mooi te stileer en Lize Venter die mooiste foto’s neem.
Soms dwaal Toortsie se aandag en dan is iets verbrands lekker en sal dit moet oorgemaak word, want verbrands lekker kos hoort nie in ons boek nie.
Mooi, né? Beslis lekker ook! Ek belowe.
Mmmmmmm

Toortsie 3, is dit nie?

Hoop

In ‘n land waar die meerderheid mense meer gespanne is as wat nodig is, waar verkeerde dinge baie gebeur, kan mense baie maklik hulle hoop verloor. Hooploos raak. Sondag het ons dominee ook so kragtig hieroor epreek, dat in plaas daarvan dat ons haat versprei en aanwakker, ons eerder hoop moet versprei.

Iemand gee die idee op Facebook dat ons daardie plastiekbakkie, roomysbak, joghurtbak, botterbakkie moet vul met iets wat lekker en gesond is, soos vrugte of lekkers of chippies of oorskiet kos en dit by ons in die kar hou sodat, waar ons iemand sien staan wat dit kan gebruik, dit te gee. Wat ‘n oulike idee! Stop by die persoon, draai jou ruit af, roep haar vriendelik nader en gee dit in haar hande. Respekvol. Met respek. Respek vir jouself en ook vir die ander persoon. Jy kan selfs ‘n boodskappie van hoop daarop skryf.

Om hoop te gee, is om vir iemand te bid. Of ‘n whattsapp te stuur wat sê ek dink aan jou.

Gee hoop deur vir iemand te wys jy sien hom raak. Glimlag vriendelik vir die vreemdeling, ongeag sy ras, kleur, geloof, seksuele oriëntasie, tattoes, die dikte van sy beursie.

Soms het iemand net jou oor nodig. Net ‘n luister. Soms het iemand jou raad nodig, selfs jou vermaning. Soms het iemand net die gedagte nodig dat hy nie alleen is nie. Dat jy hom hoor. Sy hart sien.

Hier is soveel ‘onsigbare’ mense in ons land. Onsigbare tieners. Onsigbare kinders. Dalk is net ‘n bietjie oogkontak nodig om die wêreld se verskil te maak. ‘n Opregte kompliment.

Of wat van, soos Amoré Bekker een keer op RSG gesê het, wat van dat jy die kar agter jou se tolgeld betaal? Wat van ‘n brood gee vir ‘n behoeftige persoon, sommer net. Of soos ek al gehoor het, wat van die kontant in jou beursie uithaal en vir iemand in die kruideniersware winkel gee wat jy weet dit nodig het? Of die ou voor jou se kruideniersware betaal?

Of vir ‘n kind ‘n geleentheid te gee om iets te kan doen wat hy graag sou wou en as jy dit nie doen nie, hy dalk nooit die kans sal kry nie?

Kom ons deel hoop uit. Ons maak dit ons missie om ons ore op die grond te hou, om doelbewus geleenthede te soek om hoop te versprei. Dit is eintlik nie só moeilik nie.

Toortsie

God is goed vir my

Ja, God is goed vir my. Ek sê dit so graag en so maklik. Want Hy ís goed vir my. Ek sien Sy hand in elke ding wat ek doen. In elke iets wat ek regkry. Hy gee vir my die energie om goed te doen, die idees, die geleenthede.

Wanneer ek sê dat God goed is vir my, is dit nie ‘n pêwê nie, ‘n ‘kyk wat het God nou weer vir my gegee’, ‘n whêlakepêla, ‘n ‘ek is tog beter as jy’, ‘n ‘kyk hoe oulike is ek’ nie. Wanneer ek sê Hy is goed vir my is dit ‘n uitroep van dankbaarheid, van verwondering om te dink die Grote God, die Heerser oor die Wêreld, die Allerhoogste, weet ook van my! Is betrokke by my! Elke sekond van my lewe! Is dit nie wonderlik en kosbaar nie?

Nie net in goeie tye nie, ook in die slegste van tye is God goed vir my. Ja! Hy is. In die slegste van tye gee Hy vir my krag om daar deur te gaan. Gee Hy vir my hoop. Wysheid. ‘n Helpende hand. Uitkoms. En net vir as jy dalk wonder, ek kén ook slegte tye. Soos Appeltjie sê: ‘en die wete is daar dat 2 Groot Sterk Hande my help opstaan’ wanneer jy val.

Hier is die goeie nuus. God is nie net goed vir my nie, Hy is regtig goed vir elkeen van ons. Ook vir jou! Hy is dalk op ‘n ánder manier goed vir my as vir jou, want ons almal verskil. Ons omstandighede verskil. Maar Hy is beslis goed vir jou ook. As jy dit nog nie raaksien nie, begin doelbewus daarvoor uitkyk. Want weet jy wat? Sodra jy dit begin raaksien, skamerig begin erken, gaan jy dit al hoe meer raaksien! Regtig! En later kan jy ook net in verwondering staan, want Hy is so verskriklik goed vir jou!

Toortsie

Skryf

Trisa Hugo het hierdie by die Lekkerleesboekklub geskryf.

Trisa Hugo, Maankind, het bogenoemde by die Lekkerleesboekklub op Facebook geskryf waarop die volgende kommentaar gelewer is deur Ben le Roux:

‘Soms, in die soeke na perfeksie, gaan dit soos met ‘n skrywer in een van Camus se boeke. Hy het nie verder as die eerste sin gekom nie.
Dag vir dag het hy dit verander net om die volgende dag, ontevrede daarmee, dit te weer te verander.’

Skryf is ‘n werkwoord. Ek is mal oor skryf, wie sou dit ooit kon voorspel? Dis ‘n manier waarop ek van die baie woorde wat in my kop maal, kan ontslae raak. Dis ‘n manier van kommunikeer. Dis lekker.

Maar ek kan net skryf as die woorde daar is om te skryf. Ek kan nie woorde uitdink nie. Die woorde moet self kom. Die woorde besluit self of hulle geskryf wil word of nie. En dan is dit ook so dat wanneer ek die minste tyd het vir skryf, die besigste ooit is, die skryfwoorde kom soos ‘n rivier wat oorstroom en dan kan ek net vir hulle so in die verbygaan kyk hoe hulle in die see in loop, totaal verlore. Want ek kan nie agterná dit wil loop skryf nie, dan werk dit nie.

Ek vertel vir iemand van NaNoWriMo wat in November is. Gits! Dis oor minder as TWEE weke! 😳🙈🙊 Dat ‘n mens dan 50 000 woorde moet skryf in die maand van November. Dit beteken 1667 woorde per dag. Waarop sy antwoord, ‘dis verskriklik! En dan moet alles nog sin maak ook!’ Waarop ek antwoord, ‘nie nodig vir sin maak nie. Dit is net rofwerk. Jy dien dit nie in nie, gee net daagliks verslag van die aantal woorde wat jy geskryf het. Die sin maak en orden kom later.’

En dít dink ek is die grootste struikelblok waarom soveel mense wat graag wil skryf, dit nie doen nie, soos Ben le Roux gesê het. Ons moet in die eerste plek net skryf wat op ons harte lê. Al is daar foute in. Selfs al maak dit nie sin nie. Skryf net. Ons kan ná die tyd redigeer.

Ek voel dat Trisa se woorde vir elkeen wat iewers woorde neerpen, waar is. Op ‘n brief, e-pos, blog, boek, waar ook al. Dankie vir die mooi woorde, Trisa. Dit is ook vir jou waar.

Lekker skryf. Geniet dit net.

Toortsie

Oor val

Kyk, van val kan julle my niks vertel nie. Ek is ‘n kenner van ‘n vallery. Ek kan val. Ek kan hard val. Ek het nie rugby gespeel en geleer hoe om te val nie. As ek val, val ek behoorlik. Ná my rugoperasie vyftien jaar gelede, het ek minder geval. In die begin. Ek vermoed dat ek geleer het om versigtiger te wees. Minder te storm. Meer te kyk. Beter te kyk. Tog lyk dit of ek daardie vaardigheid al weer afgeleer het, want deesdae val ek weer vir die eerste span. Hoekom is dit dan net ek en Trommeltjies wat op die Baviaans Camino geval het? Hoekom het al die ander dan heelhuids deurgekom?

Jy kan my vallery letterlik óf figuurlik opneem. Jy kan spottenderwys daaroor praat óf ernstig. Ligterlik óf dieper. Want ek weet ook van val in my geestelike lewe en in my pogings tot dinge wat ek doen. Val in my verhoudings. Val in … ag noem maar op.

Ek het een dag gelees dat dit glad nie saakmaak hoeveel keer jy val nie. Wat saak maak, is hoeveel keer jy opstaan. Weer probeer. Dít was een van die beste lewenslesse wat ek ooit kon leer. Val gaan jy val. Die geheim lê in die opstaan.

Die geheim lê in die probeer, in die doen, in plaas daarvan om só bang te wees vir val dat jy sommer van die begin af niks doen nie. Jou tyd gebruik om ander dop te hou en te voorspel dat hulle gaan val en dit raak voorspel, want doeners val. Oor en oor. Doeners maak foute. Baie foute. Doeners leer hopelik uit hulle foute. En probeer weer. Val dalk weer, maar sonder dat hulle dit besef, beweeg hulle treetjie vir treetjie vorentoe.

Ja, ek ken van val. Ek weet van foute maak. Ek weet van mislukkings. Ek weet van dinge probeer wat nie realiseer nie, sommer baie daarvan. Ek ken die gevoel van ”n mislukking wees’, van ‘niks regkry nie’, van ‘al die ander mense kry dinge reg, hoekom werk my goed nie uit nie?’ Ek weet daarvan. Ek het dit al aan my lyf gevoel. Veral in daardie jare toe ek nog so graag ook ‘n merkie van my eie wou maak. Suksesvol wees in IETS. Iets GROOTS wil regkry.

Tot ek op ‘n tyd Beleef God in ons Bybelstudie gedoen het. Om die waarheid te sê, ek het daardie Bybelstudiekursus oor tyd vier keer deurgewerk. Want ek kon soveel daaruit leer. Elke keer iets nuuts leer. En ek is seker dat as ek dit vandag weer sou aanpak, ek nog weer nuwe goed daaruit sou leer, want ‘n mens groei mos en jy leer en jy raak dinge baas en kan weer leer. In Beleef God het ek geleer dat jy eers betroubaar in die klein dingetjies moet wees, dan sal God jou ook vertrou met die groter dinge.

Of dit vir ander waar is, weet ek nie, maar vir my is dit een honderd persent waar. Ek moes eers leer om klein dingetjies reg te doen. Dingetjies waarvoor ek dalk selfs my neus opgetrek het. Ek moes leer dat geen ding op aarde benede my is nie. Niks. Geen werk is te laag vir my om te doen nie. Ek moes baie leer. En baie val. En net so baie opstaan.

En ek leer steeds elke dag.

Toortsie