Die veertien spekboompies van Graaf-Reinet

Alhoewel hierdie ‘n toer is wat in die verbeelding van veertien blogmaats, die Towerinne, gebeur, is baie van die goed wat beskryf word, eg. Ingewikkeld, maar waar. ‘n Mens moet dit nie probeer verstaan nie, jy moet dit net geniet. En as jy wil lees wat alles op hierdie giggelbus gebeur, kyk hier.

Tans kuier die Towerinne saam met Lekkervurig in Graaf-Reinet se wêreld en sy het ons elkeen bederf met ‘n besonderse geskenkie: Sy het ons verewig as spekboompies in ‘n baie groot, lewende vlag. En hierdie is nie ‘n wolhaarstorie of iets uit die verbeelding nie, dit is regtig, egtig!

Want sien, by Graaff-Reinet werk die mense pro-aktief en spreek hulle die werkloosheid wat ‘n massiewe krisis is, aan, en sommer die osoonlaag ook in die proses. Dit het my nou sowaar opgewonde gemaak. Gaan lees gerus HIER oor die reuse vlag wat hulle oor 66 hektaar bou met vetplante. Dis ‘n lewende vlag wat vir jare en jare, vir ewig gaan staan, wat gaan werk skep omdat dit onderhou moet word. Dit word as een van die top 10 CNN projekte gesien om die wêreld te verander. Kyk die video wat hulle daar het, dis ‘n wonderlike projek. As jy wil, ondersteun dit gerus, ek glo dit het regtig ‘n goeie doel wat tot voordeel van ons land, die omgewing en sommer die natuur ook is.

Lekkervurig het dit goed gedink om namens die veertien Towerinne veertien spekboompies te koop, en sy het my so begeester, ek het ook vir ons elkeen enetjie gekoop.

En skielik wonder ek: Daar waar die Towerinne bymekaar is, gebeur daar altyd iets. Dis nou mooi en alles, maar dis spekboompies, en hoe lank sal daardie 14 boompies, nee, 28 boompies mooi stilstaan in hulle plekke, voor daar ‘n roering sal kom en daar ‘n spekskietery begin gebeur?

Gits! Double Trouble! Hulle kan dalk meng met die ander kleure boompies, of verkeerde tyd blom, of of of … Hulle kan dalk versterkinkies insmokkel wat hulle groter as die ander laat groei, ag die moontlikhede is legio! Hulle kan onder mekaar grappies maak en giggel en die vlag laat wapper, op die ander, meer ernstige boompies se senuwees werk, sorg dat die vlag permanent in die nuus is met hulle manewales. 🙂 Of aspris ‘n ander kleur blom danksy kleursel wat in een of ander vloeistof is wat hulle inneem.

Genadiglik is daar nie 15 gekoop sodat Broodina ook ‘n boompie het nie, maar soos ek haar ken, kan ons enige iets te wagte wees. Die kans is goed dat sy haar daar gaan inwurm.

Al wat ek weet, is dat die vlag sal weet dat die Towerinne deel is van hom. 🙂 Eintlik is ek baie opgewonde daaroor. ‘n Ou vaste plekkie waar ons verewig is. Dis nogal ‘n lekker gedagte, weet julle? 🙂 Die Towerinne vir altyd saam daar in die Oos-Kaap, selfs al skryf ons nie meer lawwe stories nie. :), want dis opgeteken in die boeke. Dié wat ek gekoop het, sê: ‘Die 14 Towerinne van blogland.’

Toortsie

Advertisements

My gedagtes rondom die Camino

Ek pen sommer net my gedagtes neer. Of ek ooit die Camino gaan stap en wanneer ek dit gaan doen, is nog ‘n ope vraag.

Intussen lees ek daaroor, luister wat mense wat dit al gedoen het, sê, luister na raad, en dink hoe en hoekom ek dit sal doen.

Soos ek reeds geskryf het oor hoekom ek dit wil doen, sal dit vir my ‘n manier van reis wees. Dis nie dat ek een of ander iets wil gaan verwerk nie, en ook nie iets wil bewys nie.

As my lewe aangaan soos dit nou doen, sal daar ‘n tydfaktor wees en kan ek nie onbepaald gaan nie. Ek dink dat ek ‘n maksimum van 20 dae sal kan stap as ons dit mooi inpas. Twintig dae is te min vir enige van die Camino-roetes, so ek kan sommer nou al in my hart die besluit maak en rustig daaroor raak, dat ek nie ‘n volle roete sal stap nie.

Dan is die groot vraag hoe belangrik dit vir my is om die laaste 100 km te stap en ‘n Caminosertifikaat te kry. Sê nou ek beplan om wel die laaste 100 km te stap en my voete gee in, of iets gebeur en ek kry dit nie reg nie, mag ek dalk teleurgesteld terugkom.

Besluit ek egter om die Franse roete te stap en te begin by Saint-Jean-Pied-de-Port met die wete dat ek in elk geval nie die volle roete gaan doen nie, kan ek dit dalk baie rustiger aanpak en kyk wat my liggaam vir my sê, met niks wat my druk nie. Sou ek dan so voel, hoef ek net 15 km op ‘n dag te stap, in plaas van 25 of selfs meer, net om so veel as moontlik kilometers kaf te draf. Sou ons voel om ‘n dag te rus, sal dit dan ook nie saakmaak nie, omdat ons sommer net die ervaring geniet.

Ek dink regtig dit is hoe ek my kop moet instel, om elke oomblik daarvan te geniet, nie gejaagd te voel omdat ek die eindpunt móét haal nie, en sou ons liggame vir ons sê dat dit nou genoeg is omdat ons voete dalk oppak, of wat ook al, dat ons daarna sal luister en dan sommer net die omgewing geniet en vakansie hou.

Dit is hoe dit nou vir my sin maak. Môre lyk dit dalk anders, wie weet? En of ek dit regtig sal doen, sal net die tyd leer, my lewe hang gelukkig nie daarvan af nie.

Mooi loop!

Toortsie

Natalherinnering

Voor die Towerinne heeltemal van hulle reis deur Natal vergeet en saam met Lekkervurig by Graaff-Reinet kuier, wil ek darem my laaste stuiwertjie in die armbeurs gooi oor Natal. Dis nou dalk nie die Suidkus nie. Ek het eers as getroude gehoor van die Suidkus en die Noordkus. Hier waar ons uit die Kaap getoer het, is ons sommer Natal toe.

Ek was in standerd 2 toe ons die eerste keer deur Natal is, tot in Lorenco Marques, wat natuurlik nou Maputo is, en ook deur die wildtuin. By Swaziland wou hulle almal se vleis en goed konfiskeer wat ons gehad het, maar my ma weet hoe sielkunde werk en het van die gaar kos vir die doeanemanne gegee. Ons het die dag daar gebraai by die grenspos en my broer-hulle het sommer die kokosneute wat hulle by die vorige mense gekonfiskeer het, by ons in die karevaan gelaai.

In Natal het ons by Winklespruit gebly en sommer daar in die swembad geswem en in daardie omgewing rondgery. Hoekom sou my rok op ‘n stadium nat wees? Sou ek in die rivier geswem het met klere en al? Geskok is ek nou! Op pad terug Winklespruit toe het ek toe my pa se trui aangetrek solank my rok in die venster gewapper het om droog te word.

Die speelpark in Durban was natuurlik ‘n wonderlike belewenis en ek kan nie eintlik onthou wat ek daar gespeel het nie, behalwe dat ek by een van die stalletjies ‘n nommer moes raakgooi met ‘n bal en toe ‘n baie mooi glas gewen het.

Heelwat jare later was ons weer daar. Ons en vriende van ons. Ons dogtertjies was seker so 2 of 3 jaar oud. Daar is sulke oulike karretjies, Dune cars, en ek en vriendin besluit dis nét reg vir onse ou dogtertjies. Genade! Dit was gevaarlike karretjies. Ná die eerste rondte kom die tweetjies verby en kyk ons met sulke half verskrikte ogies aan. Toe hulle die tweede keer verbykom kan ons sien dis nie meer snaaks nie, gelukkig stop dit toe na drie rondtes. Die kinders het geklou vir al wat hul werd was en ek en vriendin het ons amper natgemaak van die lag! Dit was natuurlik ‘n senuweeagtige lag, maar ja.

Dis daardie selfde jaar wat ons in Natal vasgesneeu het. My kind het gesê dit was alles my skuld, want ek het vir almal gevra om te bid vir sneeu omdat ons Golden Gate toe gaan. Wat ‘n belewenis! Toe ons oor die Van Reenen Pas ry, het dit net oopgemaak en die lorries wat vasgesit het in die pas, kom van voor af met sneeumanne op die enjinkappe.

Daar is nog stories, soos toe ons in die HOP huisie geslaap het, maar julle kan self daar gaan lees.

Lees meer van die Towerinne se verbeeldingstoer deur die land deur op hierdie skakel te kliek.

Toortsie

Die tong

As daar nou een stukkie in die Bybel wat waar is en wat swaar is, is dit die stuk oor die tong in Jakobus 3. Oeeee!

Ek het al as jongmens baie ernstig aandag gegee aan hierdie stukkie, woorde hardloop mos maklik by my mond uit. En raai, oor jare kan ek regtig sê dat baie gebed, baie werk daaraan, baie keer val en weer opstaan, doelbewus let op wat ek sê, doelbewus konsentreer daarop dat positiewe goed, eerder as negatiewe goed, by my mond uitgaan, het vrugte afgewerp. Ek hét geleer.

Maar net sodra jy dink jy is nou oulik, kyk, dan word jy tot realiteit geroep op die mees onverwagte oomblik en val die dominoes wat jy oor jare opgestapel het, klik, klik, klik, om. Poef!

Dis mos darem nou nie dat ek nie gewaarsku is nie. I like to read what Minister Aldtric Johnson writes everyday, you can learn so much from him. In this blog post he writes about the bad impression that you had left behind and that you have to live through it by being good in your everyday life. I think it is not all about first impressions, but also about being good to the people around you, the people in your house, where you also slip up sometimes.

Maar, dis nie net Minister Aldtric wat my waarsku nie, In my stiltetyd staan ek steeds stil by Jakobus en doen tans Geloof vir ‘n tyd soos hierdie deur Johan Smit. Jakobus, en Johan Smit, waarsku my dat ek moet dink voor ek praat, dat as ek dit kan regkry om my tong te beheer, ek ook sal regkry om ander dinge in my lewe te beheer. Selfbeheersing. Van bote beheer met ‘n kleine roer het ek geen ondervinding nie, ek sien maar net altyd hoe die grote oliebote by ons suidpunt verbyvaar, deur mooi waters, deur stormwaters, ek sien soms hoe die branders bo-oor ‘n boot slaan. Van ‘n perd en ‘n stang in sy bek het ek ‘n bietjie meer ondervinding, ek het nogals ‘n bietjie ponie gery kleintyd.  Johan Smit sê dat my tong my in die regte, óf verkeerde rigting kan stuur en dat ek alleen in beheer is van hom.

Susan Coetzer probeer my ook waarsku my in Smarties vir die siel. Sy sê ons moet vas aan skadelike woorde, onnodige, afkrakende, negatiewe woorde, dat ons ons gedagtes moet bekyk voor ons dit uitsaai. Ek maak ewe ‘n ! by dit. Sy sê, soos Jakobus, dat woorde soos vuurhoutjies is, en nie te lank terug nie het ek ook met groot oë gekyk hoe ‘n vuur kan brand!

Ook by Toortsie strike die pawpaw soms die fan, val die appelkar soms om. Dis niks om oor trots te wees nie, maar baie om aan te werk, deur die genade van die Here.

Groetnis

Toortsie

Spinasie op die stasie

Ek was nog altyd lief om ‘n bietjie spinasie in my tuin te hê. As jy dit eers het, hou dit aan met groei en jy kan na hartelus pluk wanneer jy nodig het.

In ons dorpstuin was dit weer so. Maar nou maak manlief tuin en die spinasie wat net daar staan, werk op sy senuwees. Een dag sny hy hulle almal af, met die doel dat dit weer sal uitgroei, maar nooit weer is hulle dieselfde nie. Die peste en plae val hulle aan. En Toortsie se wange is dik.

Intussen is ons besig om te verhuis en hy maak solank tuin by die nuwe huis. Hy plant bome en maak groentetuin, te mooi. Die spinasie en pietersielie en ander kruie groei welig.

Manlief dra spinasie aan. Wasbakke vol! 😊 Dit bly sommer in die een kombuiswasbak lê en as ek water gebruik, word hulle natgespat en bly dit vars en lewendig.

Intussen doen Toortsie navorsing: Elke moontlike resep wat spinasie bevat word bekyk hoe dit Bantingvriendelik voorgesit kan word. Dis spinasie in die slaai, spinasie in die bredie, spinasie en skelvis, spinasie in hoender, spinasietert, ryk en romerige spinasie, …

Manlief noem so terloops dat ons nou net spinasie eet.

Net toe ek dink ek het die hoop spinasie gewen, lê daar ‘n nuwe, vars pluksel, ‘n hele wasbak vol!

In ‘n restaurant merk hy op dat ek moet kyk op die spyskaart, daar is spinasiegevulde biefrolletjies. Hy help ook nou al reseppies uitsoek!

Nou na, spinasie sensasie, ons gaan STERK word, as Pop-Eye reg is!

Toortsie

Ns. Onthou, as julle wil weet hoe om spinasie lekker voor te sit, vra net vir Toortsie. Sy eet, leef en droom spinasie.