Padreëls

Soos Lekkervurig nou die dag geskryf het: As ons verkeersreëls verontagsaam, help ons om die land se chaos verhoog. Dra ons by tot misdaad.

Die oorspronklike rede vir hierdie bloginskrywing van my, was iets wat ‘n fb-maat twee dae terug geshare het, en toe het ek eers besluit om dit te los. ‘n Ander fb-maatjie se inskrywing het my egter oortuig om wel te skryf.

Eergister se fb post was ‘n stokou een van 2015 waarin ‘n dame oor ‘n stopstraat gery is en deur ‘n verkeersman gestop is. Blykbaar het hy haar sleggesê en het hy die vorm foutief ingevul. Sy vertel nie hoe haar houding was nie.

Ek het die inskrywing as uiters arrogant beleef. Sy wil die verkeersman slegmaak en wil hê dit moet oor en oor geshare word. Name and shame. Dit, terwyl syself die wet oortree het, maar as gevolg van die persoon se tekort aan opleiding, los gekom het.

Vandag staan ons by die rooi robot in Betlehem. ‘n Aankomende motor kom van voor af, verminder nie eers sy spoed nie en ry oor die rooi lig. Voluit.

Selfs in ons klein, ‘onskuldige’ dorpie steur mense hulle nie meer aan stopstrate nie.

Dan praat ek nie eers van spoed nie, en ek maak myself ook soms daaraan skuldig.

Die tweede fb-inskrywing vertel hoe hulle ‘n kop-aan-kop botsing naelskraap gemis het. Dit was ‘n bussie wat teen ‘n blinde hoogte ‘n ander kar verbygegaan het. Genadiglik kon die ongeluk vermy word.

Mense! Toortsie! Blogmaats! Ons móét binne die wet leef. As ons wil hê dinge in SA moet regkom, moet elkeen van ons ons deel doen. As die ander ou dit nie doen nie, is dit op sy boekie, maar ons MAG NIE kla oor wetteloosheid en swak wetstoepassing en al die probleme waarvan ek net so bewus is as ons nie ons deel doen nie.

Daar is die ou-ou reël dat ons eerste moet vee voor ons eie deur, of soos die Bybel sê, eers die balk uit ons eie oog haal voor ons die splinter uit die ander se oog haal.

En nou, terwyl ek hierdie tik, jaag ‘n bliksemse man oor ‘n stopstraat, amper vas in my sy. Ons stop, maar hy ry net aan.

Nou is ek kwaad.

Om terug te kom na die arrogante vroumens wat die vermetelheid gehad het om oor ‘n stopstraat te ry en dan die verkeersman te wil name and shame oor hy sy werk probeer doen, as sy in die eerste plek die verkeersreëls gehoorsam het, sou die optrede van die verkeersman onnodig wees. Dalk sal baie probleme in ons land opgelos wees as ons verantwoordelikheid begin aanvaar vir ons foute.

Groetnis

Toortsie

Advertisements

Opstel: Die ou plaashuis

Skryf ‘n opstel oor die ou plaashuis. Sjoe! Hier kan jy nou lekker jou verbeelding gebruik. Jy kan eintlik net maak wat jy wil!

Jy kan vooraf besluit of dit ‘n huis is wat nog in gebruik is, en of dit toe staan. Jy kan dit in detail beskryf, al die mooi kamers, die breë gang, ens.

Of jy kan vertel hoe julle altyd by jou oom-hulle op die plaas gaan kuier het en hoe julle sokker in die gang gespeel het.

Vertel van die solder waar al die ou goed gestoor word en hoe julle altyd daar gaan rondsnuffel. Daar is nog briewe van die oupagrootjie en vertel sommer wat in die briewe staan. En ‘n ou babastootkarretjie waarin julle altyd julle poppe rondgestoot het. Vertel dat dit maar ‘n bietjie grillerig is omdat daar spinnerakke is en jy soms daarin vasloop.

Vertel dat dit spook in die ou plaashuis. Hoekom spook dit? Want iemand was vermoor in die huis, of vir baie lank siek en dit was ‘n jongmeisie net voor haar troue. Dink enige rede uit hoekom dit spook. Vertel wanneer dit spook, altyd met nuwe jaar of Paasnaweek. Het jy al die spook teëgekom?

Vertel van die lekker groot stoep waar naweke omgekuier word. Daar is ‘n lekker braaiplek en julle speel outydse speletjies soos vingerbord, ens.

Vertel van die dik mure waarmee die huis gebou is. Dis gebou van klip wat van die plaas af kom. En die pragtige houtvloere en houtlyste.

Of wat van dat dit jou oupa en ouma se huis is en dat al die kleinkinders altyd in die een groot kamer slaap en hoe julle karjakker as julle daar is, al die niggies en nefies bymekaar.

Wat van die groot ou Kaapse wildevy boom wat in die tuin staan waarin julle klim en klouter en speel?

Dalk is dit ‘n bouval wat jy bespreek. Dan kan jy vertel hoe die dak al af is, en dat dit ‘n besonderse groot huis moes wees. Die groot vensterbanke waarin ‘n mens kan sit. Die akkerhoutvloere en plafonne.

Jy kan regtig enige iets skryf wat jou hart begeer. Beskryf die mense wat in die huis woon. Die hartlikheid. Die tuisgebrane koffie.

Die belangrikste? Geniet dit!

Groetnis

Toortsie

Toortsie by Finesse: Musiek in die Bybel

Toortsie se Facebook Page

Toortsie se Bantingresepteboeke Facebook page

TPM Transformasie Gebedsbediening Bredasdorp en Riversdal Facebook Page

Toortsie’s English Blog Posts

Kruinsig Plaasakkommodasie, Riversdal

Toortsie by Finesse voelgoed tydskrif

Radio Tygerberg resensie

Skuldgevoel en genade

Ek lees tans Sabbatsreis van Annelie Botes wat handel oor die jaar wat sy ‘n ouma opgepas het in Engeland en ek voel skuldig omdat ek nie genoeg doen vir my eie bejaarde ma en skoonma nie. Ek is ‘n swak versorger en hoe verder ek lees, hoe skuldiger voel ek. Ek voel amper net so pateties soos die patetiese vrou wie se ma dit is. Hoor hier dis ‘n fantastiese boek, julle moet dit regtig lees, ek kan dit amper nie neersit nie.

Terselfdertyd voel ek dankbaarder by die sekond vir die uitstekende versorging wat my twee ma’s geniet by ons ouetehuis. Elke oggend kom trek hulle my ma’s aan, maak hulle netjies vir die dag, sorg dat die kamers skoon en netjies is. Hulle sit by my ma om te verseker dat sy haar kos eet en hulle kyk dat sy die nodige water inneem en wat sy ookal nodig het.

Ek is nie een wat piekel om ‘n persoon nie en my ma het ook nooit daarvan gehou as daar die hele tyd om haar getrippel word nie. Skielik het sy ‘n massiewe terugslag en kan ek maar net by haar gaan sit en haar probeer kalmeer.

Maar ons vakansieplanne is reeds bespreek en betaal en met ‘n swaar hart vertrek ons. Toe ons omtrent duisend kilometers van die huis af is, kom die oproep: My ma het nog meer verswak en moet gehospitaliseer word.

Die skuldgevoelens loop hoog: Al is ek nie ‘n oppieper nie, is my plek nou langs my ma se bed, en soos die sekondes aanloop, ry ons net verder van haar af.

Laatmiddag bel ek die hospitaal waar hulle my verseker dat sy rustiger is en begin reageer op die medikasie. Ons gesels tog te lekker op die foon. Van die kleinkinders belowe om daar te gaan inloer en ek het my planne reg om ‘n vriendin te vra om daagliks by haar te gaan inloer sodra sy terug is

Ek kan nie anders nie as om te dink: Dankie vir platteland. Dankie vir wonderlike mense wat raakvat waar jy nie kan nie. Dankie vir ‘n Here wat kyk.

Toortsie

Boere

Uit die aard van ons werk en belangstelling, gebeur dit dat ons by baie boere kom, regoor die wêreld, en as daar een ding is, ‘n boer is ‘n boer is ‘n boer.

Of dit ‘n skatryk, vooruitstrewende boer is, of ‘n klein boer is wat ‘n sukkelbestaan voer, ‘n boer is ‘n boer is ‘n boer. Armgat, windgat, luigat, fluks, dit maak nie saak nie.

Of dit ‘n appelboer is in Grabouw, of ‘n koringboer is in die Overberg, ‘n wingerdboer in Robertson, ‘n volstruisboer in De Rust, ‘n boer is ‘n boer. Jy ken hom uit. Daar is ‘n gasvryheid, ‘n gulhartigheid, wat uitkenbaar is. Ook ‘n planmakigheid.

Jy kuier ewe lekker by die melkboer in die Suid-Kaap as by die mielieboer in Mpumalanga of die katoenboer in die Springbokvlakte.

In Parys is dit die boere in die groep wat die te kort tydjie gebruik om gou met die Eiffel op te gaan, in plaas van doelloos in die koue rond te staan. Al die boere het soos een man gehardloop om dit te doen en slegs die boere het dit gedoen.

Pla jy ‘n mielieboer in Orania in oestyd, kan hy net nie ophou gesels nie. Gou hoor jy dat hulle ook maar al harde bene moes kou in hulle leeftyd, nes die meeste ander boere in die wêreld.

Dieselfde liefde wat die grondboontjieboer vir grond tussen sy vingers het, sien ek in die Wes-Australiese boer se oë, wat se vrou ‘n pik as trougeskenk gekry het om duwweltjies uit te kap. Hoor ek wat my Oos-Australiese boerevriendin frustreer, sou ek dink sy woon in die Wes-Kaap.

Kom ek in Amerika by die mielieboer waar die mielies ver bo ons koppe uittroon, sien ek dieselfde trots van geslagtelank boere wees, as die oupa, pa en seun ons saam inwag.

In Denemarke het ons seker 20 boere besoek: Groot boere, klein boere, gerekenariseerde stalle, organiese boere. Orals het ek tuis gevoel, dieselfde boeredraad was daar. Ook húlle weet van spartel met die natuur, van kalwers wat vrek. Ook hulle ken die reuk van koeimis, voel dit aan hulle vel.

Selfs in Skotland, waar ek sommer aan Bell en Isabel se deur gaan klop het, was die vreugde groot dat ‘n boervrou uit Suid-Afrika vir hulle kom hello sê en met trots het hulle die een koei in die skuur gaan wys, en ek weet dat hulle nog vir dae daarná daaroor sou gesels.

Kom ‘n bus vol Australiese boere vir ons besoek, kan hulle hul geluk nie glo as ons hul agterop bakkies laai en hulle die skape en springbokkies kan geniet nie. Die tydjie is net áltyd te kort!

By ‘n forelplaas sê die vrou sy kan aan ons uitklim en loop sien dat ons boere is. ‘n Stadsvriendin kon nie glo dat ons plat op die gras sit nie!

Al waar ek nie die boeregevoel gekry het nie, was in Egipte, waar dit eintlik maar stad is, selfs al is dit plaas. Ek vermoed dat ons net in die boerderygebied gekuier het, dalk nie by boere self nie. Tog was die gasvryheid besonders.

Maar ek hou daarby: ‘n Boer is ‘n boer is ‘n boer. Dis in ons bloed, dis in ons gene.

Groetnis

Toortsie

Skryfsafari: Bordspeletjies

In opdrag van Abrie.

Deesdae is ek nie meer regtig lief vir bordspletjies nie, behalwe as ek met kinders speel. Ek is glad nie kompeterend as dit by bordspeletjies kom nie, en het geduld met die kinders. Maar speletjies word volgens die reëls gespeel en ek hou niks van ‘n kroekery nie.

Ek hou baie van Ludo en Uno. Nie van Monopoly nie, behalwe die Monopoly kaartspeletjie, wat vinnig is.

Met die kleinkinders speelek ‘n lekkergoedbordspeletjie, ek dink sy naam is Candyland. Die kinders is mal daaroor en ‘n kleurkaartjie, in plaas van ‘n dobbelsteen, bepaal die volgende skuif.

Met my kinders het ons ‘n nommerspeletjie gesoeel, jammer ek kan nou nie die naam onthou nie. Jy moes altyd tot by 13 tel om ‘n pakkie te maak.

Ek hou van kaartspeel, kon in my jongdae brug speel, maar speel dit nie graag nie, want toe ek kind was het my ma my leer speel. Ek wasnie’n goeie brugspeler nie, maar ‘n lekker beskikbare ekstra hand. Daar was vreeslike streng etiketreëls. As volwassene het ons gespeel, maar die brugmaats het nie by die etiketreëls wat so by my ingedring is, gehou nie. Dit het my grensloos irriteer. Daar is brûe gebou en as my vriend ‘n swak hand het, wil hy kaarte ingooi, gewoonlik wanneer ek die een keer ‘n goeie hand het.

Ons het ook graag Canesta gespeel, maar die oomblik as dit te eeg oor wen gaan, is dit nie meer lekker vir my nie. Bôring, nê?

Vir die vakansie het ek nou sommer ‘n boks vol speletjies ingepak vir my broer se kinders. Saans gaan ons speel vir ‘n vale. Lekker!

Groetnis

Toortsie

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel.

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=784470.

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22)