Wat sal ek hierdie post noem?

Waar begin ek? Dat ek vet voel? En vet raak? Want ek is besig om die hele kaaskoek wat bedoel was vir gister se VLV, alleen op te eet.

Want sien, Maandagaand toe ek die kaaskoek amper klaar gemeng het, sien ek dat daar ‘n eierdop in beland het. Hoe, weet ek tot nou toe nog nie. En wat vreemd is, dit was net die een helfte. Waar is die ander helfte? Ek moes toe inderhaas iets anders maak. Gelukkig was daar spinasieblare in die tuin, bacon in die vrieskas, kaas in die yskas en twee pakkies sampioene wat ek gekoop het met die gedagte aan die kinders se kuier die afgelope naweek wat ons nie gebruik het nie. En ek ‘score’ toe die kaaskoek! Die eerste blokkie eet ek versigtig, nou het ek al skoon vergeet dat daar moontlik iewers nog ‘n stukkie eierdop mag skuil. Ek dink in elk geval ek het die enigste stuk wat daar was, betyds gesien. Maar sê nou net een van die VLV-dames het ‘n stukkie daarvan gekry? Skande op die huis! Dít sou mos nooit deug nie! Dat die Toortsie sowaar eierdopkaaskoek VLV toe bring? Nog nooit as te nimmer nie!

Werk julle knope vas met die hand? Of, as julle ‘n knoop verloor het, bly dit maar verlore? Of het julle nie klere met knope nie? Die laaste paar jaar is ek nie meer so oulik wat herstelwerkies aanbetref nie. Op die plaas het my naamimasjien sommer altyd daar op die tafel onder ‘n doek gestaan en kon ek iets regmaak. Veral toe ek nog baie klere gemaak het, was my reëling dat ek nie iets nuuts mag maak as daar stukkende goed was nie. Stukkende goed eerste. Wel, ek hét lui geraak en Johna het ‘n rukkie my stukkende goed heel gemaak. Toe vertel iemand my van die Indiër daar by Checkers wat klere regmaak. Man! Hy het ‘n uitstekende kliënt in my!

Maar toe stuur die ouetehuis nou die dag ‘n sak vol bloesies van my ma wat knope moet kry. Tyd om my naaimasjien uit te haal. Ek moet juis my borduurlap omstik voor ek daaraan kan begin werk. En die denimtoppie wat ek geknip het van die lap wat verlede jaar se denimbaadjie moes wees vir die kompetisie, moet steeds gestik word. Wat ek eintlik wou sê, weet julle hoe lekker stik ek knope vas? Sommer tjoeftjaf. Jy moet net mooi kophou. Dis nou vir plat knope met twee gaatjies. Of vier gaatjies. Steekwydte ongeveer op 2 tot 2 en ‘n half. Lengte op nul. Gebruik die stopvoetjie (darningfoot), mik eers versigtig en dan … whala!

Ek het weer die Engelse Toortsie e-boek depubliseer. (wat is die woord?) Want om een of ander rede het slegs die eerste ses items in die inhoudsopgawe se skakels gewerk. Wat ek anders gedoen het met die ander? Geen idee nie. En dis donkiewerk om dit op te stel. So nou het ek weer donkiewerk gedoen en al die skakels afgehaal. (Of amper) Ek kry nie klaar nie en gaan dit nou maar weer probeer. In die Word dokument het hulle almal gewerk, ek het hulle oor en oor getoets, maar nou ja, in e-boek formaat is daar toe probleme.

O ja, ek beleef toe ook vanoggend die storm. Eers op pad Struisbaai toe die reën. En toe ek moes afklim by my bestemming, toe blits dit verwoed. Julle weet nie hoe bang ek vir blitse is nie! Maar ek moes op my tande byt, uit die kar spring en hardloop om in die gebou te kom. Al wat ek kon doen, was skree: “Here, help my!” En toe begin die hael sekondes later. So iets het ek nog nie gesien nie. Onthou, ons hier in die Kaap kry nie sulke hael nie. Golfbalgrootte. En ek staan ek aanskou hoe dit hop op ons kar. Dit lyk darem nie of die kar seergekry het nie. Hoor hier, hier is mense met groot skade. Ons kan net dankbaar wees.

Toortsie

ABBA-partytjie op Rebusfontein!

Ons is ñ groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ñ dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.
Hierdie hoofstuk sluit by ñ menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan. Vir ons, en dalk vir jou.
Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.
As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.

Volg hierdie skakel om by die Inlinksblad te kom waar al die stories in hierdie reeks gelys word.

………

Met die Goue Vroue is daar net nooit ‘n vervelige oomblik nie. As hulle nie besig is om ‘n kalender saam te stel of kos te maak nie, besoek hulle ‘n kasteel, ontdek wonderlike geheime kamers en los sommer so terloops daardie land se politieke probleme ook op. Dit is immers hoekom die koning ons soontoe genooi het! Of hulle skryf die hartseer wat hulle uit hulle boek gesny het, terug. Die mooiste stories denkbaar.

Nou is ons lus vir partytjie hou. Soos in die ou dae. ‘n Regtige Rebusfonteinpartytjie. Una het ‘n rukkie gelede uitgespreek wat in ‘n klomp van ons se harte gelê het.

My eerste gedagte was ‘n ‘Punk Partie’ soos in die 80’s. Maar sien, ons klomp het ‘n manier om heeltemal uit te haak en ons wil darem nou nie vir die punks ‘n ding of twee wys nie. Dalk tog? Maar daar is iets anders wat al lank in sommige van ons se harte lê en dit is ‘n … ABBA partie. Ja!

So, dames, hier gaan ons! Vir die partytjie is daar heelwat reëlings wat getref moet word. Daar moet musiek gereël word, lyndans, kostuums, dekor, kos … ag julle weet tog wat alles! Elke Goue Vrou wat graag wil saamskryf, kan self besluit waarvoor sy verantwoordelik wil wees vir die partytjie. Ons gaan weer volgens ons verjaarsdagmaande skryf, maar hierdie keer van Desember af terug tot by Januarie. Laat waai! Kom vertel van die partytjie!

Foto geleen van die internet.

Wie is eerste? Desemberdames? Ons voete jeuk alreeds!

Toortsie

Etiese bemarking

Jy het nou lank by ‘n plek gewerk. Jy het jou beste gelewer. Jy het vaardighede aangeleer. Jou eie vaardighede met die besigheid gedeel. Jy het gesien wat die ander besigheid doen wat werk en wat nie werk nie, waar jy beter kan doen, waar jy dit dalk anders kan doen.

Intussen het jy begin moed kry om jou eie besigheid te begin. Jy beplan jou besigheid haarfyn, soos ‘n mens dit mos maar moet doen. Jy doen jou marknavorsing. Jy kry vir jou ‘n plekkie waar jy jou eie besigheid gaan opstel. Bestel jou toerusting. Vertel vreugdevol vir jou vriende. Jy begin bemark op Instagram, Facebook, Linkedin, Media 24, waar ook al. Jy laat druk selfs advertensies en deel dit uit. Jy sit dit in die plaaslike koerant. Mooi! Ek is so bly vir jou. Ek wens vir jou alles van die beste toe.

Maar moenie in die slaggat trap deur oneties te wees met jou bemarking nie. Moenie by jou vorige werk steel nie. Na my mening is dit oneties as jy byvoorbeeld die kliënte by jou vorige werk se selnommers en e-posadresse afskryf en dan vir hulle laat weet dat jy jou eie plek het. Dit laat ‘n geweldige slegte indruk, ‘n wrang smaak in die mond. Dit sit my so af as ek en verseker dat ek nooit jou besigheid sal gebruik nie.

Ja, die kliënt hét van jou gebruik gemaak toe sy daardie besigheid ondersteun het, maar sy was steeds daardie besigheid se kliënt. Sy hét dalk haar hare by jou laat knip, sy was in daardie tyd ‘jou’ kliënt, maar dis oneties om haar telefoonnommer af te skryf en vir haar laat weet dat jy nou op ‘n ander plek is. Tensy sy jou vra dat as jy weggaan, jy haar moet laat weet. Of, tensy jy die besigheid by die vorige eienaar gekoop het.

Jy kan dalk sê dat ‘almal’ dit so doen, maar selfs al doen almal dit so, is dit nie reg en eerlik nie. Nie eties nie. Hoef jy dit nie so te doen nie. Ja, jy wil graag jou besigheid op die been kry, maar is dit reg om by jou vorige werk te steel om dit te doen? Doen jou eie bemarking. Adverteer so veel as wat jy kan. Gee goeie diens. En as jou diens goed is, sal die mense na jou toe kom en dán is dit nie steel nie, selfs al was dit kliënte van jou vorige besigheid.

Ek weet dat jy graag ‘n sukses van jou besigheid wil maak. Ek gun dit vir jou. Maar waak daarteen om oneties op te tree. Wees eerlik. Gee goeie diens en die werk sal begin inkom, een of ander tyd.

Groetnis

Toortsie

One-liner Wednesday – Hierdie dag This day

Laat ons hierdie dag met albei ons hande aangryp en die beste van elke sekond maak.

Let us make the best of every second of this day.

Toortsie

One-Liner Wednesday

Fotostorie -Middagslapie

Dis jare gelede wat ons op ‘n John Deere toer was na Amerika en Duitskand. Wonderlik! Die borge het ons behoorlik bederf.

Ons was sowat 50 boere en boervrouens bymekaar en het elke moontlike John Deere fabriek besoek -die trekkerfabriek, stroperfabriek, enjins. Ook elke liewe John Deere winkel, die indrukwekkende hoofkantoor, tot die partestore in Duitsland. Ongelooflik! Ek het dit geweldig baie geniet.

Wat my opgeval het, is die ordentlikheid, die erkentlikheid van die mense wat in die fabrieke werk. Wanneer ons verby hulle stap, of in die groter fabrieke ry, stop hulle ‘n sekonde of twee om vir ons te kyk en te groet. Ook die presiesheid.

Wel, soms het ons moeg geword ook en was al plek vir ‘n middagslapie ‘n trekker se rim. Soos die foto vertel.

Toortsie

Fotostorie – Christa se bloguitdaging.