Plesierig op Rebusfontein

Hierdie naamsoekery vir my Rebusfonteinhuisie is nou vir jou ‘n storie, hoor. Eers het ek gedink om dit Present te noem, want dis mos my presenthuisie. Dis egter dieselfde naam as my presenthuis by die huis en het so ‘n groot betekenis.

Op Rebusfontein is ons laf. Plesierig. Mal somtyds. Verloor ons kop. Doen ons alles waarvoor ons in die gewone lewe nie kans sien nie. Gee ons ons verbeelding vrye teuels.

Daarom is my huisie se naam: Plesierig. Sodat ek kan sê: “Kom ons gaan ‘n bietjie na Plesierig toe.”

Dit pas by my rooi deur en die bak rooi malvas en my Bali-eend.

Seegogga het die dag van ons lieflike ontbyt ons uitgedaag om ons swemklere te kom wys. Ons het mos daar in die dam baljaar. Ek koop egter al jare lank nie meer swemklere nie. Want ek swem nie eintlik meer nie. Eintlik glad nie. Dan koop ek ‘n nuwe swembroek te duurste en die dag wat ek die moed het om see toe te gaan, is hy al verouder, te klein, totaal uit die mode, is my bobene te dik, wys dit ‘n maag, is ek spierwit omdat ek nie gewoonlik in die son bak nie. Gelukkig kon ek darem tussen my ma se goeters ‘n ou swembroek van haar raakloop. Ek glo dit sal die ding doen, of hoe?

Ek het ook inderhaas by Takealot vir my ‘n opblaasmatras en tjoepie bestel. Ek kon nêrens opblaasarmpies kry nie. Het een van julle nie dalk vir my so iets nie?

Nou toe! Laat ons plesierig raak op Rebusfontein. Ons is weer behoorlik besig om nes te skrop daar.

Toortsie

Volg al die Towerinne se skrywes op Inlinkz: https://fresh.inlinkz.com/party/942da9e9f0524c6b982439c66cceced1?visitor3

Present

Present. Geskenk. Teenwoordig. Ek is teenwoordig. God is teenwoordig. Geskenk vir jou.

Dit was vir my ‘n groot besluit: Moet ons bou, of nie? Wat is die regte ding om te doen? Is dit nie oordadig nie? Wat wil God hê moet ons doen?

Vir lank het ek met God daaroor geworstel. Elke vraag in my hart met Hom bespreek. Gewag op antwoorde van Hom af. Elke moontlik ander opsie oorweeg. Die ontwerp van die huis verander. Na ander huise gekyk. Gedink hoe ons ons bestaande huis kon verander. Wat moet ons maak?

Groot besluite. Die plusse teenoor die minusse opgeweeg.

Die huis was egter al so ver ontwerp. Presies wat ons graag wil hê. Lieflike uitsig. Noordelike front. Koel in die somer. Warm in die winter. Alles wat ons vir ons oudag benodig op een vlak. 100 persent rolstoelvriendelik. Selfs die stort is rolstoelvriendelik. Vir wanneer ons dit mag benodig.

Een nag, tydens my worsteling word ek wakker van ‘n Stem wat vir my sê: “Ek gee dit vir jou. Dis ‘n geskenk.”

Die eerste woorde wat ek die volgende dag toe ons opstaan sê, is: “Ons bou. Dis ‘n geskenk en ‘n geskenk is ‘n geskenk. Ek gaan dit voluit geniet.” Ons hét die bouery geniet, glo dit as jy wil. Elke besluit was ‘n present. Die ligte. Die deure. Die vloere. Die vensters. Die dak. Die kleur. Elke iets ‘n wonderlike geskenk.

My wens? Dat, wanneer iemand in my presenthuis kom kuier, hulle die liefde en gasvryheid daar sal ervaar soos ‘n geskenk. ‘n Present. Dat ons teenwoordig sal wees vir mekaar, vir die persoon. Dat hy voller, meer vervuld daar sal uitstap.

En dis hoe ek oor my Rebusfonteinhuisie ook voel. Die huisie in my verbeelding in ons Towerinne se verbeeldingsdorpie.

Dis wonderlik wat sanitizer doen. Waar ons huisies in een lang straat gestaan het, staan dit nou, nadat dit met Sanitiseerder uitgevee is, bymekaar. Knus. Lekker. Almal bymekaar. Sodat ons lekker kan saamkuier. Met die dorpsmeent in die middel. Lekker!

Rebusfontein se huisie is ook ‘n geskenk. ‘n Present wat Vuurvliegie op 2 Mei vir my gegee het. Nóg ‘n presenthuisie! 🥰

Mag jou kuiers by ons in ons presenthuise altyd soos ‘n present voel.

My prentjie van die Towerinne?

Nie ‘n geslote groep nie. Daar’s altyd plek vir nog. Foto geleen op internet.
Met baie meer as 5. Foto geleen op internet.

Vriendskap is ‘n present van die Here. 😁

Toortsie

Volg al die Towerinne se skrywes op Inlinkz: https://fresh.inlinkz.com/party/942da9e9f0524c6b982439c66cceced1?visitor3

My Utopia

Na aanleiding van ‘n heerlike, vinnige whattsappgesprek met iemand.

Ek skep my eie wêreld. My Utopia. Daar waar ek gelukkig is. Baie daarvan is sommer in my verbeelding ook, maar dit maak glad nie saak nie, ek is gelukkig daar. En dink mense ek is van die lotjie getik, ook reg, ek is gelukkig daar.

In my Utopia doen ek lekker dinge. Probeer ek om die positief raak te sien. Speel ek. Maak ek kos. EET ek. Spandeer ek tyd met God. Lees ek blogs. Praat ek nonsens. Brei ek. Hekel ek. Borduur ek. Maak ek heeltemal te min musiek. Kuier ek. Lag ek.

Daar is sekere goed wat nie in my Utopia is nie. Volgens my mening is daar nie politiek nie. Ignoreer ek sekere baie slegte goed. Nie omdat ek afgestomp het nie. Nie omdat ek niks daarmee te doen wil hê nie. Nee, glad nie. Maar dis dinge wat my geweldig ontstel en daarom is dit beter dat ek dit nie in my utopia toelaat nie. In my Utopia verkies ek om nie nuus te kyk nie. Ek verkies om nie al die korrupsie te aanskou nie. Plaasmoorde. Vergrype. Inbrake. Rassehaat. Ek weet dit bestaan, maar probeer om nie daaraan deel te hê of te veel daaroor te tob nie. In my Utopia is ook nie ‘n ronde virusballetjie met skerp steeltjies nie. Genadiglik is my omstandighede so dat ek die virus redelik kan ignoreer.

Soms is dit egter nodig om wel die periskoop uit te steek, net om te hoor wat in die normale wêreld aangaan. Sodat ek wel onthou om my masker op te sit as ek winkel toe gaan. Of sodat ek die nodige voorsorg kan tref ten opsigte van my eie en ander se veiligheid.

Maar verder? Is ek baie gelukkig in my Utopia, dankie. Dit werk vir my.

Toortsie

Wordless Wednesday – Food

Aletta Nowathome

Foto’s deur Lize V Photography

Stilering deur Lizelle du Toit

Heling

Iemand vir wie ek gereeld bid, vra my of daar ietsie is waarvoor hulle vir my kan bid.

Dis presies wat ons in TPM (Transformation Prayer Ministry) glo. Wanneer jy dit wat swaar op jou hart druk – hartseer, pyn, sonde, enige iets – vir iemand betroubaars vertel en julle bid daaroor, begin heling. God sorg daarvoor.

Dit voel vir my of mense al hoe swaarder dra aan swaarder goed, of die pakkaas op ons rûe net swaarder en swaarder raak, of die laaitjies in ons bêrekassies oorvol raak. Of mense net nie meer die las kan dra nie, want dit raak te swaar, maar hulle weet nie hoe om daarvan ontslae te raak nie. Dalk voel ons skaam daaroor, bang omdat dit te seer is, te trots? Dalk het ons al probeer om dit af te laai en dit was nie suksesvol nie? Bang omdat die pyn daar net te erg is?

Dis soos die keuse om tandarts toe te gaan of nie. Loop jy eerder met die seer tand, of gaan jy dit waag dat daarin geboor word en die tand heelgemaak word?

Una vertel hoe die kinders so amper teësinnig was om hulle gevoelens in ‘n opstel te beskryf. Tot hulle begin het …

Dit laat my dink aan die kere wat ek by #Imagine gehelp het. Wanneer die kinders skielik die moed kry om tog hulle seer wat hulle op daardie ouderdom reeds swaar aan dra, af te laai, is dit soos ‘n brander wat kom soos almal kom, net vir die aflaaikans. Dalk was dit die eerste keer wat hulle so ‘n geleentheid kry? Ons ‘cope’ mos maar. Ons ‘hanteer’ dit maar op die manier wat vir ons die beste lyk. Die maklikste om dit agter ons te sit is mos maar net om dit te vergeet. Te onderdruk. Te ignoreer.

Tot ons die dag die moed het om dit vir iemand betroubaars te vertel. Te vertel wat my so seermaak. Te vertel hoe ek voel. Regtig voel. Want gevoelens is eg. En as ons nog kan saambid oor die probleem, soveel te beter.

Want dan begin heling.

Toortsie

Transformasie Gebedsbediening Struisbaai