Superbont swartwerk

Die opdrag: Maak ‘n swartwerkprent in kleur. My maters kies die mooiste prente: ‘n landskap, ‘n gesig. Ek? Nee, ek haak vas by ‘n spotprent wat my seun van sy sus en haar man geteken het! Die reaksies wissel van skok na afgryse. En soms selfs reguit, lelike opmerkings. Ek bly soek en soek na prent op die internet, maar keer op keer roep die eerste ou prentjie my.

My dogter beklemtoon dat die mooi van die prentjie in sy kleur lê, presies wat ek wil hoor. Kleur! En die uitdaging was juis: kyk wat jy met kleur kan doen. Ek trek ‘n paar strepe by en maak van die prentjie ‘n stukkie kinderkuns. Die borduurwerk begin. Ek geniet elke steek. In die helderste van kleure.

Intussen gesels ek ernstig met my Here. Wat ek hier aan die doen is, is sekerlik nie wat die uitdagers in gedagte het nie. Dalk hou ek nie eers daarvan as dit klaar is nie? Ek kom tot die slotsom:

Dalk hou niemand daarvan nie. Dis okay. Dalk hou ek en Martjie ook nie daarvan as dit klaar is nie. Dis ook okay. Dalk gebruik ek nie die lap vir enige iets as ek klaar is nie. Ook okay. 😁 Maar ek is in ‘n proses van menslike mure om my af te breek. En die proses van skep en loskom te geniet. En 40 nuwe swartwerksteke te oefen en te bemeester. En elke oomblik daarvan te geniet.
Want vir te lank kon ek nie noodwendig iets doen sommer vir die genot daarvan nie omdat ek die pot aan die kook moes help hou en my kinders groot kry en en en. So dis sommer deel van my vrywording en ontdekkingsreis en om God op die ou end net beter te kan dien sonder grense wat my bind of met afgekapte vlerke.

So ek gaan beslis hou by die swartwerk reëls en die reëls van die kompetisie, maar verder gaan ek mal gaan. 😁 Vir al wat jy weet het ek volgende jaar ‘n superbont swartwerk afdroogdoek. Of nie. Who knows? 😝 Dalk geraam of in ‘n skinkbord.

Tot dan lê daar ‘n opwindende ontdekkingstog voor wat ek voluit gaan geniet! En wie weet, dalk dien my superbont lap dalk vir iemand anders die inspirasie om ook buite die boks te waag.

Toortsie

Vir ‘n dag of twee mag ek …

Vir ‘n dag of twee, of selfs drie as ek wil, mag ek slaap wanneer ek wil en wakker wees wanneer ek wil, borduur wanneer ek wil, brei wanneer ek wil, in my bidboek skryf wanneer ek wil, met God verkeer wanneer ek wil. Mag ek in die Karoo sonnetjie sit wanneer ek wil en gaan stap met my honde wanneer ek wil. Saam met my man op die plaas ry wanneer ek wil. Dinge stadig doen wanneer ek wil. Of vinnig, maar net as ek regtig wil. In blogland dwaal en na Facebook staar wanneer ek wil.

Sonder om aan iemand te verduidelik of te moet wys wat ek uitgerig het of sleg te voel omdat daar niks is om te wys nie.

Want ek het dit vir myself belowe. En as ‘n mens ‘n belofte aan jouself (en ander) maak, moet jy dit nakom. Veral ‘n belofte soos hierdie een. Want jouself onthou en as jy keer op keer nie die belofte aan jouself nakom nie, glo jouself later nie meer vir jou nie … en dís wanneer die pawpaw dan die fan strike. Daai dag wat jouself besluit dat jy al wéér met ‘n wolhaarstorie besig is. En wanneer jouself handdoek ingooi wanneer hy nie moet nie. Wanneer jouself staak terwyl jy wil hê hy moet ‘perform’. Ja, vir ‘n dag of twee meng ek sommer my tale ook omdat ek nie nou lus het om die regte Afrikaanse woord uit te dink nie. Dit sal ek weer anderdag doen.

Dít het ek daardie dae geleer toe ek by Amway was en die International Dreambuilders Assosiation se boeke en kasette wat onophoudelik aanhou kom het en gevoel het of ek soms versmoor tussen al die kasette, het kasette een of twee esse? Kassette? Kasette? Lyk dan nou of dit eerder twee esse moet hê. Nee, ek weet nie. Maar in elk geval, hulle het ons geleer dat ons onsself maar mag druk, maar dat ons onsself ook moet beloon as ons bereik het wat ons moes.

Dus, terwyl dit hierdie hele maand ekstra rof was met alles wat moes gebeur, ook die onbeplande, ook die ekstra hooi wat ek self op my gelaai het, het ek reikhalsend uitgesien na hierdie twee of drie dae van doen wat ek wil wanneer ek wil. Want onthou, ook naweke is rof. Want ek is mos ‘n koshuiskind wat naweke huis toe gaan, maar by die huis is ek die mamma wat moet sorg en by die koshuis is ek die koshuistannie ook.

So, hierdie paar daggies … mmmmmmm … julle wil tog nie ‘n uitgebrande Toorts hê nie, of hoe?

Toortsie

Om Uitbranding te verhoed is dit nodig dat ‘n mens jouself dit gun om ook af te skakel. Jy mág jouself druk tot anderkant Daantjie in die kalwerhok, maar jy móét jouself ook die kans gun om die batterye weer te laai.

Mevrou Verstrooid

‘Ietwat verstrooid soms’ het iemand een keer op my papiertjie geskryf. Ons moes in ons bybelstudiegroep waar ons mekaar vertrou, ‘n papier in die rondte omstuur met ‘n + aan die een kant en ‘n – aan die ander kant. Dít was die minus wat iemand vir my geskryf het. Ietwat verstrooid soms. Ek het dit heel prettig gevind.

Ja, wel, verstrooid is ek sekerlik verstrooid. Of dalk nie? Dalk kom ek baie keer meer verstrooid voor as wat ek is. En nou wil ek hier in my binneste ‘n bietjie lekkerkry. Want as iemand hardkoppig my só wil brandmerk en verkies om my só te sien, is die kans goed dat hy hom met my misgis. En dan kry ek nóg lekkerder. Want ek hét al gewonder as iemand herhaaldelik daarop hamer op ‘n tydstip wat sy nie regtig rede daartoe het nie en ek eintlik die teendeel bewys het, of sy dalk bedreig voel en probeer om my van my spoor af te kry deur dit herhaaldelik te noem?

Dit is geen geheim dat ek al my eie naam vergeet het en myself as iemand anders voorgestel het, net om twintig minute later te onthou dat ek regtig nie Elsie is nie, maar Toortsie. En my kinders hét geleer om hulle maats vooraf te waarsku dat wanneer hulle by die huis aankom, ek verbaas mag lyk om die maatjie te sien, maar dat ek regtig weet dat hy kom. Of as ek ‘n klomp vriende vir ‘n partytjie nooi, ek teen die tyd dat die gaste opdaag, nie kan onthou vir wie ek genooi het nie en dan heerlik verras word. Of, as jy vir my skielik ‘n resep vra wat ek baie keer maak, ek dit nie doelbewus vergeet omdat ek dit nie wil gee nie, maar dat ek regtig moet konsentreer om te dink wát moontlik daarin kan kom.

Links: die normale brein. Regs: die ADHD brein. https://www.additudemag.com/secrets-of-the-adhd-brain/

Ek wonder baie keer: Wat maak ‘n ‘normale’ persoon in ‘n situasie soos wat ek kort gelede in een week ervaar het: Eerstens was dit loneweek, wat ek eintlik moordweek noem, omdat dit gewoonlik rof gaan en ek nie vooraf weet watter moontlike hekkies in die pad gaan wees wat my probeer pootjie nie. (Lone neem gewoonlik twee volle dae). Terselfdertyd het ek ‘n paar weke tevore vir ‘n borduurkursus van vier dae ingeskryf waarvan die datum nog nie vasgestel was nie. Toe die datum uitkom, is dit die Woensdag tot die Saterdag van daardie selfde loneweek. Ek doen my beplanning goed: Ek sal die Maandag die twee-en-‘n-halfuur-pendeplad ry, die lone-inligting inlees, die Dinsdag terugkom en die lone doen sodat ek die res van die week daagliks die borduurkursus kan bywoon en die huiswerk kan doen daarvoor saans soos wat verlang word. Dan, die Donderdagnag sal ek die lone oorbetaal. As alles goed uitwerk, kan dit werk.

Maar intussen breek my 92-jarige ma haar heup drie weke voor hierdie betrokke loneweek. Dus, tussen die gependel deur, moet ek haar ook ondersteun in ‘n hospitaal net mooi in die teenoorgestelde rigting van waarheen ek pendel. Laat weet hulle vir my twee weke ná die operasie dat hulle niks meer kan doen nie en moet sy terugkom huis toe waar ek graag haar laaste dae saam met haar wil deurbring. Intussen moet die hele 60×60 cm fyngeweefde lap elke twintigste ry in blokkies geryg word. Dis nou behalwe die normale dinge wat ek doen. Ja, die borduur hét ek oor myself gebring. Moet my ma se woonstel begin ontruim word, want sy gaan nou in die siekeboegsaal lê.

Die Maandag van die betrokke lone/borduurweek wat ek so fyn beplan het, net toe ek alles reg het en gou ‘n uur by my ma sit voor ek die beplande rit doen, lui die telefoon dat dit goed sal wees as ek na my ma toe kom, die einde is naby. Ek sit daar tot die aand agt uur, kom huis toe om te slaap, om die volgende oggend agt uur weer op my pos voor haar bed te wees.

Intussen het my man een van sy werkers met die lonestokkies gestuur sodat ek daar voor die hospitaalbed kan aangaan met die werk …

Die goedbeplande lone/borduurweek kry nóg stertjies by, soos ouetehuisbed, ‘n skielike, onbeplande rit van twee-en-‘n-halfuur plaas toe en twee-en-‘n-halfuur terug wat toe wel moes gebeur, ‘n moeder wat sterf, beurtkrag wat keer op keer gebeur die oomblik as ek by my rekenaar gaan sit, begrafnisreëlings, baie whattsapp- en faceboekboodskappe, huis regmaak vir die familie wat kom, wel een-en-‘n-halwe dag laat by die borduurkursus opdaag om darem net íets daarvan te leer en ervaar en sommer net ‘n bietjie te ontspan tussen die geharwar.

Asof dit nie genoeg is nie, is ons kar se battery ook nog pap die Vrydagoggend en moes een van die borduursters my kom haal. Maar net vóór dit het ek die oefenlappie hanteer. Toe ek by die borduurklas aankom, is my borduurwerk nie in die sak nie. Kar leen, borduurgoed kom haal. By huis aangekom, is die sekuriteitsmaatskappy daar, want die honde het die alarm geaktiveer. Borduurgoed totaal verlore, want toe ek dit hanteer het, het een van die werkers geskakel, daar is ‘n fout met sy loon. Rekenaar toe, fout gesoek, geen fout, hom teruggebel om te verduidelik wat gebeur het. Ná ‘n gesoek ontdek ek toe die lappie by die rekenaar. Terug in die geleende kar, onthou ek het die alarm vergeet, want tóé is ek nie eers meer in een van die kolletjies in die regterkantste brein nie en voel ek angstig verward.

Terug by die borduurklas waar ek die vorige middag myself oortref het, maar met ‘n nuwe lappie wat ek die nag oorgedoen het omdat ek ‘n fout gemaak het daarmee. Snap dadelik wat ek moet doen, doen die borduurwerk, kry my lesse, help die persoon langs my … maar tog hoor ek grappenderwys uit dieselfde ander mond twee keer die woord verstrooid by die geleentheid … ??

Ja, toe wás ek totaal verstrooid op daardie oomblik. Of so mag dit voorgekom het. Maar was ek? Was ek regtig? Want, lyk my ‘verstrooidheid’ dalk net so omdat ek op daardie oomblik 100% op iets anders fokus en dan daardie iets anders korrek afhandel? Of was my brein dalk net een honderd persent oorlaai? En ís my ooglopende ‘verstrooidheid’ werklik ‘n tekortkoming, of dalk juis nie?

Toortsie

Ns. Ek hét die week oorleef al was dit rof verby. Die lone is gedoen en betaal, ek het ‘n stukkie hardanger werk geleer, ek het een middagete vir die borduursters voorsien en afgelewer, moeder is ondersteun langs haar sterfbed en die byeenkoms ter ere van haar was suksesvol danksy wonderlike helpers. En nou mag my brein maar afskakel en ek dit ‘n bietjie rustiger vat vir ‘n rukkie. Geskryf 02:15 nadat alles afgehandel is en my brein steeds dink hy moet galop. Nag, julle!

My amperklaar kursustoetslappie. Hardangerwerk vir my heel eerste maal.

Waarvan hou jy meer?

Dis wat Scrapydo vra: Waarvan hou jy meer? En toe ek haar bloginskrywing verlede Maandag gelees het, het die woorde sommer so deur my kop gehardloop. Maar die week het ook deur my hande gehardloop en binnekort sit sy die nuwe uitdaging op en hierdie een staan nog wees.

Waarvan hou ek meer? Ek hou baie van klavier speel, maar ek hou meer daarvan om lekker uit volle bors by die huis te speel of om deel van die orkes te wees of die kerk se sang begelei as om ‘n solo te speel terwyl ander vir my sit en luister of om iemand wat solo sing, te begelei. Ek wil nie iemand anders in die skande steek as ek ‘n fout maak nie

Ek hou daarvan om verskeie kreatiewe dinge te doen, maar ek hou meer daarvan om te brei of te hekel as om tuin te maak. Eintlik is ek nie ‘n tuinier nie. Glad nie.

Ek hou baie meer daarvan om in die berg te stap as in winkels, meer van die platteland as van die stad.

Ek hou meer van mense as van diere. Ek hou meer van natuurlike, onopgesmukte mense as van mense wat ‘n verhewendheidjie aan hulle het. Meer van mense wat die lewe in sy volheid en in sy eenvoud geniet, mense wat die lewe gryp. Baie meer van opregte mense wat ek kan vertrou in wat hulle sê en doen in plaas daarvan om te wonder wat hulle éíntlik bedoel. Ek hou meer van ietwat informeel as formeel omdat ek tog te maklik ONformeel optree.

Ek hou baie meer van blogs lees as koerant. Om die waarheid te sê, ek lees glad nie koerant nie.

Toortsie

Liewe Ma

Liewe Ma

Ek sit nou hier by ma se bed. Dinsdagoggend 1 Junie 2021 tien oor ag. Ons het nie verwag om ma vanoggend nog te sien nie, ma was reeds gisteraand al so swak. 

Toe ek instap en ek ma groet, helder ma se gesig op en noem ma my op die naam en vra my waar ek is. Ek sê dat ek by ma is. Ma sê dat ma by die huis is. Ek sê dat ma moet groete stuur vir pa, vir Ouma Lenie en vir Gaaf. Dat ma moet sê dat ek baie lief is vir hulle. Ma het ma se kop geknik. By Gaaf was ma effens ontsteld. Daarná het ma gesê ma is veilig. 

Ja ma, ma ís veilig tuis. Veilig by Jesus, saam met al hierdie mense wat ek hier genoem het en nog baie ander ook. En ek is dankbaar dat ma en pa bygedra het dat ons ook eendag veilig sal wees wanneer ons sterf. Tot in die duisendste geslag, belowe die Woord ons, van hulle wat Hom liefhet, en ons hét Hom mos lief, soos ma en pa Hom ook liefgehad het. 

Liewe ma, ons kon soms lekker goed vassit, maar vandag wat ek ook al die lewenspad ‘n hele ent gestap het, besef ek dat God vir my nie ‘n beter ma kon gee nie. Ma was ‘n fyn opgevoede vrou. Hoogs gekwalifiseerd en dit was iets wat min vroue in daardie jare kon regkry. Dit was net vir ‘n handjievol vroue beskore. 

Ma het nie lelik gepraat nie en die ergste woorde wat Ma gebruik het was Dammit en Bloody Fool. Maar jy moes weet, as jy gebloodyfool is kon die see jou nie skoon was nie. 

Ma het goeie smaak gehad. ‘n Aanvoeling om dinge mooi bymekaar te sit. Ek onthou die een keer wat ma so vies was. Julle was by ‘n potterywinkel en ma het ‘n paar potte so by mekaar gerangskik, maar dit toe nie geneem nie. Toe ma ‘n rukkie later terugkom om dit te koop, het iemand anders dit klaar gekoop. Ma weet, dis eintlik ‘n kompliment, nè! 

Ma het ‘n ding nie halfmas gedoen nie, maar voluit. Amper in overdaad. Soos om 6 vrugtekoeke op een slag te bak of tien pasteie of blikkevol krismiskoekies. 

En ma kon tuin maak soos min. Ma het Bosfontein se werf omskep in ‘n ware lushof. Ek bewonder ma daarvoor.

Ma het ons goeie Taal geleer en al het ek op skool geglo dat ek eintlik syfervaardig is eerder as taalvaardig, weet ek vandag dat Ma vir ons geleer het om nie taal te meng nie en die regte woorde te gebruik. Ma, maar ook ek het verslap hierin, ek is jammer, ma. En die bietjie skryf wat ek deesdae probeer, is nie naastenby die mooi geskrewe werk wat ma gedoen het nie. 

My musiekliefde kom van ma af. Ek sal nooit daardie dag vergeet wat ons die klavier by Heuer op Stellenbosch gaan koop het nie. En toe hulle hom indra in die huis in. Dit was of die hemel vir my oopgegaan het daardie dag. Dankie daarvoor, ma. Ma kom ‘O glo my’ so mooi op die klavier speel en dan het ma sulke draaie en swaaie ingebou daarin waaroor ek mal was. 

Vandag besef ek ook dat ma baie dinge baie beter hanteer het as wat ek ooit kon. Soveel mense het altyd gesê dat Ma ‘n Lady was en ek het dit toe nie besef nie. Maar ja, ma wás ‘n lady. Ma se voorkoms was end-uit belangrik. En ma het ook end-uit probeer om ‘n goeie en interessante gesprek te voer. 

Ma, as daar nou een eienskap van ma is wat ver bo almal uitstaan, is dit ma se gasvryheid. Ma het ma se gaste almal spesiaal laat voel en daar was altyd iets lekkers in die yskas om aan te bied vir hulle. Selfs op die einde nog wou ma seker maak dat ons ‘n koppie tee saam geniet.

Ag, en ma was natuurlik die ewige romantikus en wou almal altyd laat trou met mekaar! Tot ons irritasie soms, maar later het ék dit ook begin prettig vind, net soos die kleinkinders. 

Ma was ‘n fees met kinders en al ma se kleinkinders was mal oor ma en het ma soveel geniet en praat altyd met ‘n glimlag van ma. 

Ek is so dankbaar dat ma my ma was. Ek is trots om ma my ma te noem. Dankie vir ma se nalatenskap. Ma het beslis ma se merk gemaak. 

Mag ma in vrede rus. Dankie dat my my vanoggend die uiters belangrike boodskap gegee het dat ma veilig aangeland het. Wat meer kon ek vra? 

Madelé