Kameel – O my gatta

Lê-jou-eier: Oorgeërfde eienskappe

Tom and Rebecca's 20th Anniversary Photo Shoot

My oudste suster het my ma se dik hare met die “waves,” geërf; daardie hare wat jy net was en kam. Toe dit by my – die derde dogter – kom, was daar maar min hare oor om uit te deel. My oudste suster het my ma se dun enkels en mooi kuite geërf. Rika, die tweede oudste het hier ook nie te sleg gevaar nie; toe dit by my kom was net my pa se reguit bene oor. My oudste suster het my ma se mooi tone geërf. Rika s’n was ook mooi totdat artritis dit skeefgetrek het. Toe dit by my kom kry ek my pa se lang tone, met so ‘n ekstra kromming om my plakkies mee vas te knyp. Rika het iemand in ons voorgeslag se groot bruin oë, en lang wimpers geërf; toe dit by my kom was wenkbroue, en wimpers skaars, maar my ma se gepofte oë – wat hangvelle maak soos jy verouder – moes opmaak vir diè skaarste. (‘n Nagmerrie in my kinders se oë. Die gene onthou, die gene!!!) My oudste suster het die bekende professors G.S en P.J Nienaber se verstand geërf; Rika het ook ‘n goeie porsie gekry; toe dit by my kom was net die liefde vir boeke oor…. akademie was ‘n uitheemse woord. My ousus het my ouma Cielie se naam en ernstige uitkyk op die lewe geërf. Rika het totaal na die anderkant toe oorgehel – erns was vir haar ‘n vloekwoord. Toe dit by my kom word een voet in erns, en die ander in joligheid geplaas. “Nee, jy het nie ‘n gesplete persoonlikheid nie,” sê my ma, “jy is gebalanseerd.” (Dankie mammie!!) My ousus het my pa se liefde vir sport geërf, en kon soos die wind hardloop; toe dit by my kom het die “speedometer,” vasgehaak. My ousus het die – nie te kort nie, en ook nie te lank nie – lengte vir ‘n vrou geëerf. Rika was ‘n bietjie langer, maar toe dit by my kom moes ek in lengte opmaak vir my nege kort Ierse ooms, en tannies aan vaderskant. En so kan ek aangaan. Moet nou nie dink ek skrik myself koud wanneer ek in die spieël kyk nie; ek het vrede gemaak met myself, en sê dankie vir die gene wat my, my gemaak het.

Beide my ouers was rustig, het nie geskreeu, baklei of gevloek nie. My pa was in sy jonger dae lief vir dans, en dit het ek definitief van hom geërf. Ook my sin vir regverdigheid kom van hom af. Wat ek nie met my pa in gemeen gehad het nie, was sy liefde om grappies te vertel. My sin vir humor neig na die droeë kant toe. Ek was lief vir my pa, maar het ‘n verhouding met my ma gehad wat my susters nie gehad, of verstaan het nie. Ek en my ma het in geaardheid baie verskil, maar beide van ons het bly glo (al het die ou wêreld oor en oor die teendeel bewys) dat daar nog “knights in shining armour” op perde rondry, opsoek na pragtige dames wat hulle uit die draak se kloue kan bevry. Ons het nie hardop daaroor gepraat nie, maar woorde was nie nodig nie. Daarom was dit vir my so hartseer toe sy hier aan die einde van haar lewe vir my sê sy het so geglo sy bring vreugde aan bruide, (Sy het trourokke gemaak) maar met al die egskeidings, en dinge wat so verkeerd loop, wonder sy of sy nie gehelp het om hulle in die ellende te dompel nie.

Ek sluit af met die woorde “O my gatta!!.” Dit was my ma se gunsteling sêding, en myne ook.

 

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). 

 

Advertisements
Posted in 'In opdrag.... | 32 Kommentaar

Lê jou eier – Oorgeërfde eienskappe

Dis of ek nie kan wag vir Donderdagmiddae 12 uur wanneer Hester haar nuwe uitdaging gee nie. Hierdie week se uitdaging: Wat is jou oorgeërfde einskappe.

Ek mag dalk arrogant klink, maar ek gaan eerder op die positiewe eienskappe konsentreer, netnou trap ek op tone as ek op die negatiewes konsentreer. Goed, ek sal hier en daar iets noem, maar hulle lê so tussen positief en negatief.

Van my ma het ek my musikaliteit gekry, ek dink ek het ‘n bietjie meer geleenthede as sy gekry om dit te ontwikkel, maar ek bewonder haar wat vir jare ons bidure en eredienste by die buite-wyk begelei het. Ek dink sy het baie goed gedoen. Ek het ook haar ‘go’ gekry. Haar woema. Haar avontuurlustigheid, maar die deursettingsvermoë kom van my pa af. Ek en my ma kon erg op mekaar se senuwees werk, en ek weet mos eintlik baie goed dat jy die meeste haak met die ouer na wie jy aard! Ek het ook my woorde van haar gekry, maar sal al my ou skoene agterná gooi om te kan skryf soos sy dit gedoen het. My liefde vir handwerkies kom ook van my ma (ook van my twee oumas) af, sy het graag gebrei, naaldwerk gedoen, tapisserië uitgewerk, selfs ‘n mat geknoop!

Van my pa het ek ook ‘n paar goed gekry, of ek hoop ek het dit gekry, of dalk verbeel ek dit my. Ek hoop ek het ‘n bietjie sagtheid van hom gekry. Leef, en laat leef. My sin vir humor kom beslis van sy kant af, maar hy was beslis ‘n gentleman en sou hom gedra in die openbaar. Ons syfervaardigheid kom van hom af. My liefde vir die plaas ook, ek het tog te graag saam met hom op die plaas rondgery. Ook die gedagte dat ‘n mens skiet vir die pot, nie sommer net vir die plesier nie, dan is dit mors. My vrees vir water kom beslis van hom af, ook die feit dat ek geen balvermoëns het nie. My gryskop!

My eksentriekheid kom van my ouma Ellie af, of so glo ek, hoekom weet ek nie.  Tog dink ek sy was nie op haar mond geval nie, nes ek!

Van my ouma Lenie kom my geloof in die Here. Sy het ‘n sagtheid gehad. My ma sê graag  ek aard na haar. Maar ek aard ook na my jongste twee tannies aan weerskante, dié een aan my ma se kant én die een aan my pa se kant. Dalk is daar iets aan jongste kinders?

Groetnis,

Toortsie

English Blog Posts

Toortsie se Bantingboerekosboek Facebook page

Toortsie se  Facebook page

Finesse Blogger of the week

Toortsie by Finesse: Netwerk 

Toortsie by Pinterest

Plaasakkomodasie by Riversdal, Wes-Kaap

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). 

 

 

Posted in Lê jou eier | 25 Kommentaar

Aangepas op die dorp?

Dis ‘n vraag wat ek baie kry: Bly julle nou lekker op die dorp? Dan sê ek, wanneer ons hier is, is dit lekker, maar ek het mos eintlik wieletjies onder my boude, sien!

Hier is ‘n paar vreemde aanpassinkies wat ons moes maak, goed wat seker algemeen vir dorpenaars is, maar nie noodwendig so algemeen vir plaasjapies nie.

Wie was jou kar? Seker jyself, soos ek ook in my jongdae gedoen het? Ek het net regtig nie meer tyd om dit te doen nie, die dag of wat wat ek by die huis is, hardloop ek van bakboord na stuurboord om alles gedoen te kry wat gedoen moet word, amper soos ‘n koshuiskind. Besef julle dat hier nog gordyne is wat nie gehang is nie? O, die kar. By ons Checkers se parkeerterryn is gelukkig ‘n Melvin. Ek dink sy naam is Melvin. Vriendelike man. Donkiejare gelede het hy altyd met sy fiets gekom en kom vra of hy nie ons lorries kan was nie, en nee, daai tyd het Klaas dit gedoen. As Melvin klaar is met jou kar, dan blink hy behoorlik! Maar wat doen jy intussen solank die kar gewas word?

Ek het mos eintlik net een hond wat skielik twee geword het, omdat ons gedink het sy het kanker en nie lank sou leef nie. Gelukkig was dit net ‘n onskadelike vetgewas, maar nou het ek 2 groot honde, en as dit hoe is, kuier my seun se hond ook hier. Julle! Die poef-oorlog is VERSKRIKLIK in ‘n stukkie dorpserf! Dit voel soms of dit my totaal gaan oorweldig, ek kan net nie voorbly nie! Drie honde wat mors! Twee jong honde wat alles opvreet wat hulle sien en en en …

Wat maak ek met my honde as ons gou vir ‘n nag iewers moet heen en hulle kan nie saamgaan nie? Ai tog, dan word hulle koshuisbrakke en dit doen nie altyd die mamma se hart goed nie.

Vullissake uitsit is nie so moeilik nie, en snaaks genoeg, die dorpshonde pla nie snags té veel nie. Mens hoor ook nie regtig karre ry nie. Om altyd met jou hond aan ‘n leiband te loop, is nié so lekker nie, maar daaraan kan mens ook gewoond raak. Ai toggie en die alarm, wat my honde enige tyd van die nag aktiveer as hul op patrollie loop!

Dis beslis ‘n aanpassing dat hulp nie net ‘n radioroep ver is nie, maar mens kom daarsonder ook reg en genadiglik was hier nog nie ‘n spinnekop nie, ek dink ek sal dan die sekuriteit moet bel! Daar was nog iets groots, maar nou kan ek nie onthou nie.

Ja, ek bly lekker op die dorp as ek hier is, dankie. Ek kan bietjie later slaap vir kerk, selfs al speel ek die Sondag en vroeg daar moet wees.

Toortsie

English Blog Posts

Toortsie se Bantingboerekosboek Facebook page

Toortsie se  Facebook page

Finesse Blogger of the week

Toortsie by Finesse: Netwerk 

Toortsie by Pinterest

Plaasakkomodasie by Riversdal, Wes-Kaap

 

Posted in Dorpslewe, soos gesien deur 'n plaasjapie, Uncategorized | 25 Kommentaar

Die Voet van Afrika Marathon

As daar nou ‘n geleentheid is wat my hart vinnig en warm laat klop, is dit die Voet van Afrika Marathon. Ek was in standerd 6 toe my eertydse wiskunde onnie, Mnr Eps Joubert, aan die draf geraak het. Padwedlope. Nie lank nie, of hy begin droom van die marathon wat hier op ons dorp aangebied gaan word: 42.2 km vir die mans, 21.1 km vir die dames. In 1978 is die eerste Voet aangebied. In die wiskundeklas het ons saam met hom gedroom, gehoor hoe die planne vorder en het hy ons oorreed om ook saam te kom draf. Middae 5 uur het ons mekaar gekry by die laerskool en weggespring. Hy het die roetes verduidelik, ons het gehardloop, ek het verdwaal. Terug by sy bakkietjie het ons op die groot wekker gekyk hoe lank ons gehardloop het en in sy boek ons afstand en tyd neergeskryf. ons het die groot name in atletiek geken en geweet wie het die Voet gewen. Intussen het die Voet van Afrika Marathon 40 jaar oud geword, ek het die 21km 10 keer voltooi en ek het nie ‘n idee hoeveel keer ek die 10 km gedoen het nie. Vanoggend kon ek nie help om te onthou hoe ons altyd baie vroeg op die plaas moes wegspring om betyds te wees nie. Ons moes omtrent ‘n uur voor die tyd hier wees om ons nommers te kry, die bus betyds te haal wat ons Napier toe neem om daar in die berg by die wegspringplek afgelaai te word.

Elke Voet is soos ‘n reünie. Daar loop ons ons ou drafmaters raak, ook die mense wat saam met jou op die bestuur daarvan was. Party stap ook al, nes jy, ander het toeskouers geword, jy sien hul langs die pad en groet hulle gesellig. En elke keer is dit lekker as van die toeskouers hulle dorp se mense herken. In die ou dae het ons Bredasdorpers blou hempies gedra en is jy letterlik op die hande gedra as jy die dorp inhardloop. Ons het altyd gesê die hemel moet soos Kerkstraat voel, dit voel of jy vlieg!

So, nog ‘n Voet is verby. Afgehandel. Welgedaan aan die organiseerders. Ook hierdie een is spesiaal en gaan lê diep in my hart. Toortsie

English Blog Posts

Toortsie se Bantingboerekosboek Facebook page

Toortsie se  Facebook page

Finesse Blogger of the week

Toortsie by Finesse: Netwerk 

Toortsie by Pinterest

Plaasakkomodasie by Riversdal, Wes-Kaap

 

Posted in Overberg, Uncategorized | Tagged | 15 Kommentaar

Hoe het ek leer bestuur?

Oudoring het my gedagtes nou ver draaie laat loop. Terug na my kinderdae op die plaas waar ek bedags saam met my pa rondgery het.

Eers het ek, soos Oudoring, op my pa se skoot gesit en die stuurwiel vasgehou en dan het ons op die plaaspaadjies gery en dan skielik het hy vinniger begin ry en ek het geskree dat die kranse antwoord gee!

Ek was sommer nog klein, dan het ons die skape gaan kosgee. Daar word stadig gery en iemand staan agterop die bakkie met die sak mielies en gooi die mielies so in ‘n rytjie vir die skape. Ek het dit weer laas week ná al die jare beleef in die Karoo. My pa het dan die bakkie in ‘n lae rat gesit, ek het oorgeskuif en die stuurwiel vasgehou, hy het uitgeklim en agterop die bakkie geklim so in die ry en die skape gevoer, teruggedraf en weer ingeskuif om verder te ry. Ek het aan geen pedaal geraak nie!

Later kon ek op die lande ry en stop en wegtrek en deur die hekke ry wat my pa oop- en toemaak.

Ek was so in standerd 6 rond wat ek ernstig begin bestuur het. Ek is toe in volle beheer van die bakkie en ons moet afdraai by Louvain. Pa sê, ‘Madelé jy moet afdraai hier voor, jy moet stadiger.’ Ek ry stadiger. Pa sê, ‘stadiger!’ Maar Toortsie besef nie hoe stadig hy eintlik bedoel nie. Trap briek en vlieg deur die draad net regs van die motorhek. Draad stukkend. Bakkie niks oorgekom nie.

Een dag het ek en my dogter ook so teen ‘n reuse wal opgejaag en deur ‘n draad en net betyds gestop om nie in ‘n dam te beland nie terwyl Toortsie eers skree ‘Moenie briek trap nie’ en toe weer ‘Briek!’ Stukkende draad en 2 pap wiele verder en lekker ontlaai van die vreeslike gille!

Dankie oudoring. Dit was lekker onthou. Dit wil dan nou vir my lyk of ek gillerig is?

Toortsie

English Blog Posts

Toortsie se Bantingboerekosboek Facebook page

Toortsie se  Facebook page

Finesse Blogger of the week

Toortsie by Finesse: Netwerk 

Toortsie by Pinterest

Plaasakkomodasie by Riversdal, Wes-Kaap

 

Posted in Lawwighede; Tong-innie-kies, Plaaslewe en Landbousake | Tagged | 21 Kommentaar