Natalherinnering

Voor die Towerinne heeltemal van hulle reis deur Natal vergeet en saam met Lekkervurig by Graaff-Reinet kuier, wil ek darem my laaste stuiwertjie in die armbeurs gooi oor Natal. Dis nou dalk nie die Suidkus nie. Ek het eers as getroude gehoor van die Suidkus en die Noordkus. Hier waar ons uit die Kaap getoer het, is ons sommer Natal toe.

Ek was in standerd 2 toe ons die eerste keer deur Natal is, tot in Lorenco Marques, wat natuurlik nou Maputo is, en ook deur die wildtuin. By Swaziland wou hulle almal se vleis en goed konfiskeer wat ons gehad het, maar my ma weet hoe sielkunde werk en het van die gaar kos vir die doeanemanne gegee. Ons het die dag daar gebraai by die grenspos en my broer-hulle het sommer die kokosneute wat hulle by die vorige mense gekonfiskeer het, by ons in die karevaan gelaai.

In Natal het ons by Winklespruit gebly en sommer daar in die swembad geswem en in daardie omgewing rondgery. Hoekom sou my rok op ‘n stadium nat wees? Sou ek in die rivier geswem het met klere en al? Geskok is ek nou! Op pad terug Winklespruit toe het ek toe my pa se trui aangetrek solank my rok in die venster gewapper het om droog te word.

Die speelpark in Durban was natuurlik ‘n wonderlike belewenis en ek kan nie eintlik onthou wat ek daar gespeel het nie, behalwe dat ek by een van die stalletjies ‘n nommer moes raakgooi met ‘n bal en toe ‘n baie mooi glas gewen het.

Heelwat jare later was ons weer daar. Ons en vriende van ons. Ons dogtertjies was seker so 2 of 3 jaar oud. Daar is sulke oulike karretjies, Dune cars, en ek en vriendin besluit dis nét reg vir onse ou dogtertjies. Genade! Dit was gevaarlike karretjies. Ná die eerste rondte kom die tweetjies verby en kyk ons met sulke half verskrikte ogies aan. Toe hulle die tweede keer verbykom kan ons sien dis nie meer snaaks nie, gelukkig stop dit toe na drie rondtes. Die kinders het geklou vir al wat hul werd was en ek en vriendin het ons amper natgemaak van die lag! Dit was natuurlik ‘n senuweeagtige lag, maar ja.

Dis daardie selfde jaar wat ons in Natal vasgesneeu het. My kind het gesê dit was alles my skuld, want ek het vir almal gevra om te bid vir sneeu omdat ons Golden Gate toe gaan. Wat ‘n belewenis! Toe ons oor die Van Reenen Pas ry, het dit net oopgemaak en die lorries wat vasgesit het in die pas, kom van voor af met sneeumanne op die enjinkappe.

Daar is nog stories, soos toe ons in die HOP huisie geslaap het, maar julle kan self daar gaan lees.

Lees meer van die Towerinne se verbeeldingstoer deur die land deur op hierdie skakel te kliek.

Toortsie

Advertisements

Die tong

As daar nou een stukkie in die Bybel wat waar is en wat swaar is, is dit die stuk oor die tong in Jakobus 3. Oeeee!

Ek het al as jongmens baie ernstig aandag gegee aan hierdie stukkie, woorde hardloop mos maklik by my mond uit. En raai, oor jare kan ek regtig sê dat baie gebed, baie werk daaraan, baie keer val en weer opstaan, doelbewus let op wat ek sê, doelbewus konsentreer daarop dat positiewe goed, eerder as negatiewe goed, by my mond uitgaan, het vrugte afgewerp. Ek hét geleer.

Maar net sodra jy dink jy is nou oulik, kyk, dan word jy tot realiteit geroep op die mees onverwagte oomblik en val die dominoes wat jy oor jare opgestapel het, klik, klik, klik, om. Poef!

Dis mos darem nou nie dat ek nie gewaarsku is nie. I like to read what Minister Aldtric Johnson writes everyday, you can learn so much from him. In this blog post he writes about the bad impression that you had left behind and that you have to live through it by being good in your everyday life. I think it is not all about first impressions, but also about being good to the people around you, the people in your house, where you also slip up sometimes.

Maar, dis nie net Minister Aldtric wat my waarsku nie, In my stiltetyd staan ek steeds stil by Jakobus en doen tans Geloof vir ‘n tyd soos hierdie deur Johan Smit. Jakobus, en Johan Smit, waarsku my dat ek moet dink voor ek praat, dat as ek dit kan regkry om my tong te beheer, ek ook sal regkry om ander dinge in my lewe te beheer. Selfbeheersing. Van bote beheer met ‘n kleine roer het ek geen ondervinding nie, ek sien maar net altyd hoe die grote oliebote by ons suidpunt verbyvaar, deur mooi waters, deur stormwaters, ek sien soms hoe die branders bo-oor ‘n boot slaan. Van ‘n perd en ‘n stang in sy bek het ek ‘n bietjie meer ondervinding, ek het nogals ‘n bietjie ponie gery kleintyd.  Johan Smit sê dat my tong my in die regte, óf verkeerde rigting kan stuur en dat ek alleen in beheer is van hom.

Susan Coetzer probeer my ook waarsku my in Smarties vir die siel. Sy sê ons moet vas aan skadelike woorde, onnodige, afkrakende, negatiewe woorde, dat ons ons gedagtes moet bekyk voor ons dit uitsaai. Ek maak ewe ‘n ! by dit. Sy sê, soos Jakobus, dat woorde soos vuurhoutjies is, en nie te lank terug nie het ek ook met groot oë gekyk hoe ‘n vuur kan brand!

Ook by Toortsie strike die pawpaw soms die fan, val die appelkar soms om. Dis niks om oor trots te wees nie, maar baie om aan te werk, deur die genade van die Here.

Groetnis

Toortsie

Spinasie op die stasie

Ek was nog altyd lief om ‘n bietjie spinasie in my tuin te hê. As jy dit eers het, hou dit aan met groei en jy kan na hartelus pluk wanneer jy nodig het.

In ons dorpstuin was dit weer so. Maar nou maak manlief tuin en die spinasie wat net daar staan, werk op sy senuwees. Een dag sny hy hulle almal af, met die doel dat dit weer sal uitgroei, maar nooit weer is hulle dieselfde nie. Die peste en plae val hulle aan. En Toortsie se wange is dik.

Intussen is ons besig om te verhuis en hy maak solank tuin by die nuwe huis. Hy plant bome en maak groentetuin, te mooi. Die spinasie en pietersielie en ander kruie groei welig.

Manlief dra spinasie aan. Wasbakke vol! 😊 Dit bly sommer in die een kombuiswasbak lê en as ek water gebruik, word hulle natgespat en bly dit vars en lewendig.

Intussen doen Toortsie navorsing: Elke moontlike resep wat spinasie bevat word bekyk hoe dit Bantingvriendelik voorgesit kan word. Dis spinasie in die slaai, spinasie in die bredie, spinasie en skelvis, spinasie in hoender, spinasietert, ryk en romerige spinasie, …

Manlief noem so terloops dat ons nou net spinasie eet.

Net toe ek dink ek het die hoop spinasie gewen, lê daar ‘n nuwe, vars pluksel, ‘n hele wasbak vol!

In ‘n restaurant merk hy op dat ek moet kyk op die spyskaart, daar is spinasiegevulde biefrolletjies. Hy help ook nou al reseppies uitsoek!

Nou na, spinasie sensasie, ons gaan STERK word, as Pop-Eye reg is!

Toortsie

Ns. Onthou, as julle wil weet hoe om spinasie lekker voor te sit, vra net vir Toortsie. Sy eet, leef en droom spinasie.

Ek en hangbrûe

Hierdie is ‘n verbeeldingsvlug van Toortsie, wat deel is van ‘n toer in die verbeelding van 14 dames, genaamd die Towerinne. Indien u die hele verhaal wil lees, kan u op hierdie skakel kliek.

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

Kyk, jy kan maar sê van Hester wat jy wil, maar sy is ‘n bok vir sports. Eintlik ‘n ystervrou, as jy my vra! Sal sy ons sowaar na die Lake Eland Natuurreservaat daar in KwaZulu-Natal neem en ons met ‘n slap riem vang om oor die hangbrug te stap! Die ergste van Hester is, sy kry dinge reg! Daar word geen teëpratery van enige aard geduld nie.

Nou mense, ek het al ‘n geskiedenissie met hangbrûe. Die ding is, my balans is regtig nie baie goed nie, en die ou hangbrûe (is dit brue of brûe? brûe voel meer reg, sê julle maar) uit my kinderdae was maar lamlendig en gevaarlik om oor te loop.

Dan is my man nog ‘n platjie ook en net sodra ek die brug betree, laat hy dit beweeg, asof die brug op sy eie baie stil staan!

Keer op keer steek ek my vrees in my sak en gaan bewende en skreeuende daar oor. En dis wat vir my so interessant is, dat Hester sê ek het die ander gemotiveer om oor die hangbrug te loop!? Dalk was hulle bevrees vir die gille en het hulle net besef dis nou of nooit, ons moet hier oor!

Toe kom die grootste uitdaging nóg: Stormsriviermond se hangbrug. Die eerste keer wat ek daar kom, het ek net nie die moed om daar oor te gaan nie. Ek gee ‘n praar treë en draai maar eerder om.

 

Maar Stormsriviermond se hangbrug roep my keer op keer. 77 meter, sê Google.

Die volgende keer skraap ek al my moed bymekaar en toe daar niemand op die brug is nie, loop ek voetjie vir voetjie oor. Die sweetdruppels loop teen my rug af, ek bewe van angs, maar ek kom oor en weer terug.

‘n Volgende keer waag ek dit selfs met ander mense op die brug, tot een amper sê ek ‘n vieslike woord persoon dink dis nou tyd om te spring op die brug. Ek het soveel woorde geskree wat ek nie geweet het bestaan nie, ek dink nie sy sal dit in haar lewe weer waag nie!

Nou ja, dis toe dat Hester dink ons moet weer ‘n ou hangbruggie probeer. En ons het. En ons het vasgebyt. En ons is daar oor. Ja, die kranse hét antwoord gegee, maar wie gee nou om daarvoor?

Toortsie

Die ‘joker’-kaarte in vandag se lewe

Die Joker. Daar is gewoonlik twee Jokers in ‘n pak kaarte. Ek weet nou nie wat die Afrikaans daarvoor is nie. Skoppensboer? Daardie lekker kaart om in jou hand te hê en te gooi en almal te ontwapen. Die kaart wat jy uitgooi as jy nie weet wat anders om te gooi nie. Die kaart met die mag, ‘n kaart wat almal graag wil hê.

In die gewone lewe is daar ook sulke kaarte. Jokers. Kaarte wat mense op die onmoontlikste tye uitruk wanneer dit hulle pas, met verskillende redes natuurlik. Dalk wil die persoon iets wegsteek. Dalk is hy in ‘n hoek gedruk en moet dan van die Joker gebruik maak om uit die hoek te kom. Dalk roer die persoon nou iets aan wat te naby aan jou vel kom en maak dit jou ongemaklik. Dalk hou jy sommer net nie van wat die persoon sê nie, en wil hom of haar ontwapen, dan speel jy die Joker.

Ek kan nou aan drie sulke Jokers dink, maar ek is seker daar is nog:

Rassis

Oordeel

Inmeng

Verskeie vorms van selfbejammering

Wat vir my die interessantste is, is dat die persoon wat die kaart die graagste gooi, soveel keer self agter die deur staan, dat hy baie keer eintlik net dit reflekteer wat in sy eie hart aangaan.

Die ou wat ‘rassis’ skree en almal van rassisme beskuldig, is baie keer die grootste rassis van die lot.

Die ou wat so graag ander mense beskuldig van ‘oordeel’, is baie keer baie meer veroordelend as wat die persoon wat hy beskuldig, kan wens om te wees.

Wat vir my skreeusnaaks is, is wanneer iemand net hulle mening gee oor van die taboe-onderwerpe soos homoseksualiteit, of tattoeermerke, of halloween, of wat ook al, hul sê dalk net dat hulle nie meedoen nie, hulle sê niks verkeerds van ‘n persoon wat dit doen nie, raak die ouens wat ‘oordeel’ skree, so persoonlik, so veroordelend, die kerk word onmiddellik ingetrek, asook hulle met die Bybels onder die arm. Hulle was nie eers naby nie, maar hulle word uitmekaar geskeur deur die ouens wat die nie-eers-oordelaars veroordeel, my mond hang eintlik oop.

Inmeng. Dis vir my tog te mooi dat dit gewoonlik ‘inmenging’ is as die persoon iets sê waarvan jy nie hou nie, maar dieselfde kan ‘ondersteuning’ wees as jy wel daarvan hou. Interessant.

Dalk moet ons, ek ook, versigtig wees met die Jokerkaarte wat ons gooi. Dalk moet ons eers ‘n bietjie selfondersoek doen en wonder, wat is die ware rede hoekom ons so ‘n kaart sou wou gooi. En dalk, net dalk gee die persoon maar net sy eerlike mening, wat dalk van myne verskil, en moet ek dit respekteer, net soos ek wil hê hy moet my mening respekteer, wat dalk anders is as syne.

Toortsie