Fun photo challenge: Turn your camera upwards

Cee’s fun photo #challenge. Thanks to Aletta for reminding me.

When I turn my camera upwards in my kitchen, I see this:

Our Family Room:

The TV room:

I love looking up in my house.

Toortsie

Oor grense heen

Die oggend toe ek oppad is na die eetsaal, stap ek verby een van die kelners. Sy het ‘n bak met ‘n vreemde groen vloeistof in. Ek vra haar wat dit is en sy sê dis ‘n Indiese blatjang.

Daardie oggend lyk dinge anders in die eetsaal. Dis nie net die normale ontbyt wat bedien word met pappe, vrugte en joghurt, roereier, worsies en spek en tamatie en komkommer nie. Ek moet sê, die hele tyd wat ons by daardie hotel was, het ek op gereelde basis Indiërs sien beweeg.

Daardie oggend is daar ‘n ander bedrywigheid. Daar word vreemde kosse neergesit by die buffet. In die hoek is ‘n Indiese sjef bedrywig.

Die volgende oomblik kom ‘n paar Indiese gaste die eetsaal binne. In plaas van die gewone kos te neem, versamel hulle by die Indiese sjef. Toe ek klaar geëet is, gaan staan ek by die sjef en vra of ek mag kyk wat hy doen.

‘n Afrikaanssprekende kelner kom tot my hulp en verduidelik wat hy maak. Van rysmeel het hy ‘n deeg gemaak wat hy op die warmplaat smeer soos ‘n pannekoek. Of soos ‘n ‘wrap’, wat word dit in Afrikaans genoem? Dit word gebak. Dan vul hy dit met ‘n vulsel wat bestaan uit aartappels en natuurlik kerrie en nog ‘n paar geheime bestanddele en toegedraai soos ‘n pannekoek of omelet.

Die kelner beveel dadelik aan dat ek een moet eet, met kaas op, sê hy. Nee dankie, ek is reeds so versadig, antwoord ek vriendelik.

Terwyl ek daar staan, kom die vriendelike Indiër na die ander by my verby en groet vriendelik. Die een man begin met my praat, in goeie Engels. Vertel dat die gereg, waarvan ek die naam nie ken nie, tipies is aan die suide van Indië. Hy praat met sy hart. Ek sien die trots en die liefde vir die kos en sy land.

En ek sien die vriendelikheid en aanvaarding oor grense heen. Die opgewondenheid dat ‘n gewone Suid-Afrikaanse vrou belangstel in hulle kos.

En as nagedagte wil ek sê dat ek bly is ek was reeds versadig, want ek en sterk kosse werk nie goed saam nie en hulle sou mos kyk wat my reaksie is. Ná twee happies sou ek nie verder kon eet nie en ek sou mos nie hulle in die gesig wou vat nie. En dan weet ek nie wat hierdie Bantinglyf sou maak met ‘n ryspannekoek, gevul met aartappels nie? Maar dit hoef hulle mos nie te weet nie.

Want ek het opreg belang gestel.

Toortsie

Op ‘n ligter noot

Ek is nie heeltemal so seker of dit op Rebusfontein is of by my eie huis nie, Rebus en my huis is so met mekaar vervleg en ek hét ‘n klavier op Rebusfontein én by die huis. By die see ook, maar dit was nie daar nie.

Skielik roep my klavier my. En wanneer hy roep, móét ek gehoor gee. Uit die hoop boeke haal ek 50 Geestelike Treffers Volume 2, ‘n ou gunsteling waaruit ek lanklaas gespeel het. In hom het ek nog ander mooi geestelike liedjies ook geplak, bo-oor liedjies wat ek nie eintlik sommer sal speel nie.

Ek begin met Ek soek U, o God, my God, ek dors na U God. Soos ‘n land sonder water wil ek tot U nader om by U te wees … Ek speel dit peinsend. Elke woord drink in. Want U liefde is meer werd as die lewe, daarom sal ek U vir altyd prys; my hande ophef om U Naam te eer, want U is die Heer vir wie ons lewe, lewe, lewe …

Met ‘n bietjie meer ywer speel ek My pa is die koning van die heelal, jy weet, en kom wat wil ek sal dit nooit vergeet nie die wind kan maar waai die berge kan val Hy’t gesê hy voorsien en Hy sal … my Pa is die Koning onthou, my Pa is die Koning onthou!

En dan kom Koos du Plessis se gebed, diep uit my hart. Laat my nooit die grond verlaat nie. Laat my in U skadu bly. Gee dat elke aardse vreugde en vrees eindlik nietig word vir my. Elke afdraaipaadjie ken ek. Elke keer het ek gedwaal. Elke keer het U my iewers kom haal, maak dit Heer die laaste maal.

En dan begin ek sweef soos ‘n arend want Sy liefde dra ons so hoog, hoog bo die son. En ek sweef. Ek sweef regtig soos ‘n arend in die Here se krag.

Dan stap ek langs die Via Dolorosa, en besef dat elke hou wat Hy kry het ons vir Hom gegee en die bloed wat uit Hom vloei het ons skuld weggevee. Langs die Via Dolorosa die weg van smart en pyn soos ‘n lam stap ons Koning en ons Heer.

My hart raak al ligter. Ek speel met meer oorgawe. Met geesdrif. Ek is besig met my klavier, my musiek, my Here. Net ons twee. Dit raak tyd vir klaarspeel, hier is baie werk om te doen.

Ek sluit af met Halleluja. Ek begin sag met min begeleiding. Ingetoë. Halleluja halleluja halleluja … Met die eerste herhaling ‘n bietjie meer ondersteuning in die linkerhand. ‘n bietjie meer volume. Dan nog ‘n bietjie harder met die regterhand ‘n oktaaf hoër. Dan voluit met beide hande. Jubelend.

My musiek is lig. My hart is lig. Halleluja. Ek stap daar weg met ‘n ligter tred. Lig. Jubelend. Halleluja!

Toortsie

My Rebusfontein

En daar stap ek toe in my huisie in. My Rebusfonteinhuisie. My plek van rus. My geskenkhuisie.

En ek besef: Dis hier waar ek hoort. Hier is my geluk. Dis hier waar ek wil wees.

Kameel skryf hoe sy en Una op die gras lê en lag, sommer net van lekkerkry om op Rebusfontein te wees en terwyl ek dit lees, voel ek dit, hoor ek dit, ervaar ek dit. Want dit is presies hoe ek juis nou voel. Om sommer ook net op die gras te loop lê en lag.

Ek maak die blindings oop en kyk en kyk na my bekende omgewing. My uitsig. Ek is omring deur my goetertjies. Dit wat vir my saakmaak.

En ek sê dankie, dankie dankie vir hierdie geskenkhuisie. Dankie vir my veilige plek. Dankie dat ek hier kan wees.

Ons Towerinne is weer almal op pad na Rebusfontein. Onder kwarantyn. Vrywillige kwarantyn. Ek en Seegogga het ook dadelik in die pad gespring toe ons hoor die Towerinne is almal besig om op te trek soontoe. Ons Rebusfontein waar ons in ons verbeelding saamkuier. Saamlag. Saam lawwe goed uitdink. Mekaar inspireer. Mekaar ophelp as ons val. Mekaar dra as ons knieë lam is.

Una is aan die tuinmaak. Woordnoot het interessante lekkernye in die yskas. Een vir een daag die Towerinne op en is hulle besig om hulle huisies reg te skud. Almal is bly om mekaar te sien.

En, soos almal nou al weet, sal dit nie lank wees voor hier weer allerhande pret uitbroei nie. Hier is ‘n avontuur op pad. Verseker.

Toortsie

Suiwer verbeelding van die Toortsie.

Of dalk nie.

‘n Wolstorie

Ons VLV-voorsitter het haar skoonma se spinwiel gekry met laasgenoemde se dood. Sy wou nog altyd iets daarmee doen. Iets opbouend. Iets vir die gemeenskap. Want Bredasdorp is dan hier in die hartjie van die wolwêreld, hoekom dit nie gebruik nie?

Annette kontak toe vir Henk van Nampo Kaap om te hoor hoe ons VLV betrokke kan raak by Nampo. Die VLV is immers ‘n landbouvereniging. Hulle keur goedgunstiglik goed dat die VLV ‘n stalletjie mag hê waar ons die VLV mag bekendstel en ook produkte mag bemark. Maar daar is iets meer: Ons wil produkte van die Overberg bemark.

Intussen is daar verlede jaar ‘n spinkursus gereël en die eerste dames word opgelei om te spin, met die doel om mettertyd nog lede van die gemeenskap op te lei en dat dit ‘n werkskeppingsprojek, maar meer nog, ‘n entrepeneursprojeks sou word.

Vanjaar is nóg lede van die gemeenskap opgelei. Hulle het twee spinwiele en bedags spin hulle wol. Dis natuurlik ‘n hele proses. Die rou skaapwol word eers in water met Sunlight Liquid gewas. Dit lê net in die diep water en word saggies gedruk sodat dit nie koek nie. Wanneer die wol droog is, word dit gekam. In die volgende foto’s is die skoongewaste wol sigbaar in die plastieksak op die vloer.

Die gekamde wol word in worsies gerol en dan gespin.

Die wol word dan gegraad volgens woldikte, soos vierdraadwol of dubbelbreidraad, ens. Dan word dit in balletjies opgedraai.

Hulle het tans twee spinwiele waarop die belangstellendes oefen. Dis ‘n entrepeneursprojek met die bedoeling dat die spinners vir hulleself sal werk en betaal word vir die wol wat hulle spin. Twee spinwiele is ‘n bietjie min omdat daar meer spinners is wat belangstel en hulle dus moet beurte maak. As jy dalk ‘n spinwiel het wat iewers staan en stof vergaar, dink ‘n bietjie daaroor of jy dit nie dalk vir die projek wil skenk nie? En as jy dalk iewers ‘n bietjie rou skaapwol kan afstaan vir hierdie projek, sal dit wonderlik wees.

Intussen is ons as VLV trots op ons voorsitster en haar span wat besig is om hier ‘n projek te ontwikkel wat nog ‘n groot verskil aan baie mense se lewens gaan maak. Ons is ook dankbaar vir Nampo Kaap wat die lokaal beskikbaar stel waar die spinners kan werk.

En hier is ons eerste bolletjies wol, netjies gespin met sy eie etiket op wat môre by die VLV-konferensie vertoon gaan word. Bredasdorp VLV, ons is TROTS op julle!

Toortsie