Die waarde van musieklesse

Dat musieklesse baie waarde het, is mos ‘n feit wat nie meer gedebatteer hoef te word nie. Ons weet dit mos almal.

Natuurlik is musieklesse vir die musikale kind iets uit ‘n ander wêreld. Hemels. Die plek waar hulle uiting kan gee aan hulleself. Die plek waar hulle talent maksimaal ontwikkel word. Die plek waar hulle behoorlik léwe. Waar hulle kratiwiteit ontwikkel.

Maar ook vir die minder musikale kind kan musieklesse ‘n goeie plek wees as hulle daarvan hou. Dit kan natuurlik ook die slegste plek op aarde wees as hulle nie daar wil wees nie. Dan kan dit ontaard in ‘n oorlogsveld.

Musiekles ontwikkel egter baie meer as net jou musikaliteit, kreatiwiteit, ritme, musikale gehoor.

In oorvol klasse bied musieklesse die geleentheid vir ‘n kind om in kleiner groepies te werk of selfs een tot een saam met die onderwyser. Die musiekklas kan ‘n veilige hawe wees waar ‘n skaam kind die geleentheid kry om haarself te wees en haar persoonlikheid gestimuleer word.

Die klavier laat middelkruisbeweging toe sonder dat die kind dit eers besef, iets wat blykbaar baie nodig is in die ontwikkeling van enige kind. Dan praat ek nie eers van ontwikkeling van die brein, verstaan en tel, die aanleer van die musikale taal nie.

Vandag dink ek spesifiek aan deursettingsvermoë. Om enige musiekinstrument behoorlik te bemeester, verg deursettingsvermoë. Geen musiekinstrument word oornag bemeester nie. Dit verg jarelange intensiewe werk. Dit vra dat jy jou musiekles bywoon, maar ook dat jy op jou eie sal oefen, iets wat baie mense nie kan doen nie. Dit vra ure en ure se harde werk, veral wanneer jy gevorderde musiek begin maak.

Om aan musiekeksamens deel te neem, beteken dat jy amper ‘n hele jaar aan jou eksamenstukke oefen totdat jy dit perfek doen. Aan dieselfde stukke. Tot vervelens toe oor en oor oefen. Moeilike stukkies inoefen tot perfeksie. In ons era van alles vinnig en kits doen, is dit iets wat amper onnatuurlik is.

Daardie deursettingsvermoë wat musieklesse iemand leer, word op die ou end deurgetrek na jou gewone lewe. Dis daardie selfde deursettingsvermoë wat die persoon gebruik om later ander groot take te doen wat niks met musiek te doen het nie. Ja, daar is ook baie ander plekke waar jy deursettingsvermoë kan leer, maar ek konsentreer mos vandag op musiek.

Dus, as jy dink dat musieklesse duur is, dink weer. As jou kind musikaal is en jy dit kan bekostig, is dit ‘n belegging in jou kind se toekoms wat baie meer rendement kan oplewer as waaraan jy nou kan dink. Dalk word jou kind nie ‘n volgende Beethoven nie, maar wat sy daaruit gaan kry, is vaardighede wat sy die res van haar lewe sal kan gebruik.

Toortsie

Is ek gereed vir die Camino?

Dís ‘n vraag waarvoor ‘n mense seker nooit die antwoord sal hê voor jy dit nie gestap het nie, want hoeveel moet jy nou regtig oefen om so ‘n ding aan te pak waar jy 20 km per dag stap? Jy kan tog nie hier elke dag 20 km stap nie? Jy kan seker as jy wil, maar is dit hoe die mense oefen? Saartjie het vir my gesê sy het net haar normale 10 km per dag geoefen. Nou ja, ons oefen ook nie eers regtig 10 km per dag en elke dag nie.

Wel, vir 2020 is die Camino de Santiago nou eers van die baan, maar die Baviaans Camino is nog ‘n moontlikheid. Dis iets wat ek nou ook met baie geïnteresseerde oë bekyk. As die ou simpel grendeltyd nou net sy gang wil gaan.

Toe ons die naweek regtig lank en ver gestap het, oor die berg, om die berg, weer oor die berg, op en af, het ek besef, onder normale omstandighede behoort ek reg te wees vir die Camino. Ek kan lank en ver stap. Dis net met die bulte wat ek ‘n bietjie spoed verloor en soms moet stop om te rus, maar ek kan aanhou en aanhou.

Ek moet darem vertel dat ons twee bobbejaanpartytjies ontwrig het. Hulle het glad nie gedink dit is snaaks nie en het luid kapsie gemaak. 🙂 Ag, hulle kon maar weer verder partytjie hou toe ons verby was. Vreemd, dis die eerste keer wat ons bobbejane raakgeloop het en ek belowe, wat ons aanbetref, het hulle die sosiale afstand behou soos wetgewing bepaal.

Wat ek ook dink ‘n groot verskil by die Camino sal wees, is dat jy mos stap en rus. Jy het die hele dag tyd. Dis nie soos ons wat stap om klaar te maak nie. Dis soos met ‘n staproete. Jy stap en rus wanneer jy so voel.

Ek skryf ook mos hierdie Camino-joernaal met die doel om myself op hoogte te hou. Nader aan die tyd wanneer ek dit dalk gaan stap, wil ek ‘n Whattsappgroep begin waarop ek met my kinders en wie sou belangstel, sal kommunikeer. Dit sal ‘n baie eensydige groep wees waar net die admins kan post, glad nie ‘n chatgroep nie. Die doel daarvan sal ook eintlik net ‘n joernaal wees, ‘n inligtingsblad van hoe ek vorder en wanneer ek (hopelik ons) dit stap, kan ek foto’s daarop post vir die belangstellendes, maar ook vir my eie rekord.

Of hierdie droom waar sal raak, sal net die tyd leer. Wat ek wel al in my lewe gesien het, is dat baie goed wat ek sommer net so terloops gedroom/gehoop/gedink het, uit die bloute waar geraak het wanneer ek nie eers daaraan gedink het nie. Ps 127 sê dat die Here dit vir Sy bemindes in hulle slaap gee. Daarvan kan ek beslis getuig.

Toortsie

Beskermd: Só beveg ek die virus

Die inhoud word beskerm met ‘n wagwoord. Sleutel jou wagwoord hier onder in om die inhoud te kan sien.

Die arme rooi

Ek hoor nou die dag op die radio dat as jy vir ‘n werksonderhoud gaan, jy tog nie rooi moet aantrek nie, want jy wil nie aggressief voorkom of onnodig aggressie veroorsaak nie. Genade! Asof jy nou ‘n bul in ‘n bulgeveg benader met ‘n rooi doek. Maar dalk is dit juis dit! ‘n Werksonderhoud kan seker soos ‘n bulgeveg voel en dan is die rooi seker gevaarlik, maar rooi is dan juis die kleur wat my moed gee as ek bang voel.

Ook moet ‘n mens nie eintlik rooi in ‘n slaapkamer gebruik nie, eerder ‘n ligte blou. Want rooi sal nou kwansuis maak dat jy nie so rustig slaap soos jy behoort te slaap nie. Al wat ek weet, vir baie jare het ek rooi beddegoed en rooi gordyne in my slaapkamer gehad. Dit was my beste slaapjare ooit.

In die ou dae was daar mos ‘n storie aan rooi skoene. . Nou wonder ek wat hulle oor my te sê sal hê as julle in my skoenelaai loer? Nou ja, dit is plat hakke met ‘n strikkie op die tone. Nogal lekker skoene, moet ek sê, maar ek verlang steeds na daardie pragtige paar rooi skoene wat ek gehad het met die blom op die tone. So jammer die skoenwinkel hou hulle nie meer aan nie.

Maar van rooi doeke en bulle en wilde diere gepraat. Ek dink nie ons moet ‘n rooi doek gebruik wanneer ons ons seekoeitjie en olifantjie gaan haal nie, dit kan hulle dalk net ontstel. Ek en Seegogga wil mos so iets organiseer vir ons dorp. ‘n Seekoeitjie in ons dorpsdam en ‘n olifant in die bloekombos langs die dam. Maar tannie Frannie is ‘n bietjie ontsteld hieroor, ek verstaan nie hoekom nie? Sy is bekommerd oor ons planne, sê sy. Wat sy nie weet nie, is dat ons mense ken wat mense ken wat mense ken, jy weet. Dit behoort glad nie moeilik te wees nie. Una kon dan al ‘n seekoei organiseer vir Hartebeespoortdam, hoekom kan ons nie ook nie?

Toortsie

Die dag toe Toortsie vir die polisie weggehardloop het

Dit is mos ‘lockdown’ in Suid-Afrika. Eintlik oor die hele wêreld. Grendeltyd. ‘n Tyd van inperking. Want hier is ‘n virus! ‘n Verskriklike virus. Wat die hele wêreld wil insluk. So, die mense moet by hulle huise bly. Sosiale afstand handhaaf. Maskers dra. Nie aan mekaar raak nie.

Vlak 4 van inperking. Dis darem al een vlak laer en ligter as vlak 5, alhoewel daar nie veel van ‘n verskil tussen die twee verskillende vlakke is nie. By vlak 4 mag mense wel stap, draf en fietsry. Van 6 tot 9 voormiddag. En dis al amper winter. Dit ís eintlik al winter, al voel dit nog nie so nie. Hier in die Kaap is dit nog piknagdonker daai tyd van die oggend. En Toortsie hou daarvan om ‘n bietjie laat te lê in die oggend. En Toortsie is lief vir stap.

Een middag, toe Toortsie weer eens buitenstyd stap, onwettig stap, wag die polisie haar in toe sy by die huis kom. Hulle wil haar beboet. Maar Toortsie se kop werk anders. ‘Vang my eers’, sê sy en hardloop in die berg in. Die berg is mos net oor die pad daar by hulle huis.

Dis nie dat Toortsie so vinnig is nie, eintlik glad nie, maar Toortsie ken die berg. Sy en haar man het al baie daar gestap. Sy weet waar die paadjies gaan. En Toortsie is nogal redelik fiks. Stapfiks, nie hardloopfiks nie.

Sommer gou blaas haar asem, die bergpaadjies is styl. Sy sal moet stop om asem te kry, maar dan gaan die polisie haar vang! Sy stop effens en loer terug. Sy stop net daar in haar spore. Staan behoorlik verbaas en kyk.

Want daar waar die berg begin, kom die vier polisiemanne kopskuddend aan. Hulle mag dalk in normale omstandighede vinniger en sterker wees as die Toortsie, maar hulle was heeltemal onkant betrap. En die gewigsvoordeel! Sjoe! Die baie gesit by die padblokkades en geen oefening het ook nie veel gehelp nie. En die Kentucky vóór die lockdown.

Toortsie besef sy het ‘n voorsprong en stap omkyk-omkyk verder. Haar voet haak aan ‘n tak wat met die laaste wind oor die paadjie geval het en sy slaan neer. Poef! Soos ‘n os! Gelukkig het sy nie té seergekry nie en stap verder.

Op ‘n stadium kyk sy weer om en sien geen polisiemanne meer nie. Hulle het omgedraai.

Skielik besef sy sy het verdwaal. Want sien, gewoonlik stap haar manlief voor en sy volg hom net en nou is sy alleen in die berg. Gelukkig sien sy darem nog die dorp en sal sy op een of ander manier weer daar kom.

En nee, hierdie het regtig nie gebeur nie. Dis sommer Toortsie wat weer op ‘n lawwe verbeeldingsvlug gegaan het.

Groete

Toortsie