Google Photo’s

Ja, ja, hulle weet reeds alles van ons. Want ons gee dit vir hulle. En hoe meer hulle van ons weet, hoe gemakliker raak ons rekenaarervaring en gee ons vir hulle meer en meer en meer. Vra ek nou die dag vir iemand oor cookies, dis iemand wat regtig baie weet, en hy sê, sê maar ja vir die cookies, dan weet hulle meer van jou, dan raak jou rekenaarervaring beter. Ons weet ook mos al die jare dat hulle selfs ons e-mails kan volg. Nee man! Hulle gaan nie elke e-pos wat jy stuur, lees nie, maar as jy sekere kernwoorde in jou e-posse gebruik wat die Amerikaanse Veiligheidsorganisasie of ander lande s’n wakker maak, gaan hulle jou e-posse begin volg. Hulle weet ons hele identiteit en ek weet nie of ons nou nog iets kan doen om dit te verhoed nie. Ons is reeds so in die ding in.

So leer my kind my verlede jaar van Google Photo’s. Ek moet bysê, ek gebruik ook al vir jare Google Calender, die lekkerste ding ooit. Elke liewe foto wat op my rekenaar gelaai is, word oorgedra na Google Photo’s. Elke keer as ek ‘n nuwe foto neem, gaan dit outomaties na Google Photo’s.

Maar dis nie waar dit stop nie. Google herken ook die mense wat ek afneem. Het ek reeds al vir jou afgeneem, sit hulle sommer self jou foto in jou lêer. Te lekker. Soms vra hy my wie dit is, of dit dieselfde persoon is, en ek sê net ja. Of nee, natuurlik! Soek ek ‘n foto van jou, tik ek net jou naam. Of van ‘n baba, tik ek ‘baby’ en dit wys alle babafoto-s wat ek mag hê. Of trekker of leeu of wat ookal. Dit werk wonderlik.

Verlede jaar sterf daar iemand in ons familie. Sy vrou vra my of ek nie dalk ‘n mooi foto van hom het nie. Ek tik sy naam in en stuur vir haar die hele lêer met al die foto’s. En video’s wat ek van hom het. Sy bel my terug, huilende. Sê dis die mooiste geskenk wat sy kon kry, want daar is foto’s van hom wat sy nog nooit gesien het nie.

Nou ja, terwyl hulle in elk geval so alles van my weet …

Toortsie

Una het dit begin …

En Woordnoot het aangegaan … en hier gaan ons al weer op ‘n nuwe avontuur!

Woordnoot het met haar kers-verjaardagpartytjie vir ons elkeen ‘n pakkie in die hand gegee en ons saamgenooi na ‘n Learjet wat saggies op Rebusfontein kom land het en ons voor hierdie lieflike kasteel kom neersit het. In ons pakkies was daar vir elkeen ‘n sleutel …

Ek, sommer voor in die koor, storm behoorlik die kasteel se trappies op, deur die imposante voordeur en gaan staan botstil in die voorportaal. Dis asemrowend verby. Die binneversiering is met smaak gedoen. Geen koste is ontsien nie. Maar die opdrag is dat ons elkeen die kamer moet vind wat ons sleutels oopsluit en vir minstens agt ure daar vertoef sodat ons kan kom vertel hoe dit lyk en wat daar gebeur.

Volg die verhaal HIER waar jy elkeen se skrywes sal vind:

Inlinkz skakel: https://fresh.inlinkz.com/party/6640e82546594147b4ef78a3de36e871

…………………………..

Ek kyk rond – waar sal ek die vertrek vind wat my sleutel oopsluit? Ek hoop nie dit is in een of ander donker gangetjie nie, die gedagte daaraan laat my sommer ‘n krieweling teen my ruggraat voel. Maar voor ek by die trappe opgaan wil ek darem net eers hier ‘n bietjie rondloer. Ek wil mos self alles sien, sê nou nie een van ons Goue Vroue het die sleutels van hierdie vertrekke nie?

Ek draai die eerste deur se knop, maar die deur is gesluit. Die sleutel wil nie eers ingaan nie! Maar by die volgende deur glip die sleutel in. Vol afwagting draai ek die deurknop en die deur swaai oop.

Ek hoor ‘n simfonie-orkes klassieke dansmusiek speel en stap in. Weer eens stol ek in my spore. Hier is ‘n koninklike bal in volle swang! Manne en vroue, nee, prinse en prinsesse, adellikes is besig om hier voor my te dans soos ek maar nog net in die Artscape in operettes gesien het of in boeke van gelees het! Grasieus. Perfek! Die musiek is om jouself totaal in te verloor. En die klere! Die dames se balrokke is die een mooier as die ander, hul dra egte edelgesteentes om hulle nekke en arms, robyne, saffiere, pêrels, diamante … Die mans het almal aandpakke aan, so mooi. En elkeen ken hul danspassies foutloos en weet presies wat om te maak en hoe om elke voet perfek neer te sit.

Egte kristalkandelare soos ek in my wildste drome nie sou kon voorstel nie, hang van die hoë plafonne wat met die hand geskilder is in die mooiste skilderye. Ook die mure is behang met die mooiste skilderye in die lieflikste, swaar rame. Die banke waar die gaste sit, is van die lieflikste donker hout gemaak en gestoffeer in dieprooi en goue tapisseriemateriaal.

Op ‘n effense verhogie sit die koning en koningin op die mooiste stoele met hoë rug- en armleunings met goud versier.

Kelners beweeg geruisloos en amper onsigbaar tussen die gaste deur om hulle te bedien met drankies of wat hulle ookal nodig mag hê. Alles in die fynste goue eetgerei en kristal. Ek staan in verwondering om alles in te neem.

Skielik raak ek benoud. Sê nou hulle sien my! Ek pas mos glad nie hier in nie! Ek kom nou natgesweet uit die warm Suid-Afrika en het glad nie die regte klere aan nie! My hare is nie gedoen nie! Ek staan uit soos ‘n seer oog! Ek hoort met hierdie klere nie eers in die kombuis nie! Wat gaan hulle maak as hulle my sien?

Skielik kyk een van die dansers op en sien my. Hulle stop hul dans onmiddellik. Ander paartjies dans teen hulle vas en kyk ook vir my. Die musiek stop. Aarde, sluk my in! Ek wil weghardloop, maar kan nie.

Dan kyk ek af … en sien … dat … ek … ook ‘n balrok aanhet! Die mooiste, lieflikste vlootblou rok van die mooiste sy. Die lyfie is met silwer sequince versier. Ek het silwer hoë hakke aan en ‘n tiara met egte diamante op my kop. Diamant oorbelletjies. ‘n Lieflike diamanthangertjie om my nek en bypassende armband om my pols. My hare is so mooi gedoen soos wat ek nog nooit voorheen gesien het nie. En ek ruik die lieflikste parfuumgeur, net genoeg om nie oorweldigend te wees nie. Ek vryf my lippe op mekaar en besef dat ek lipstiffie aanhet, dus sekerlik ook grimering. Ek staan verstom. Wat is hier aan die gebeur? Hoe het dit gebeur?

Die volgende oomblik staan die koning voor my en sê: ‘Welkom, Toortsie. Het julle Goue Vroue gearriveer?’ Toe draai hy om na sy gaste en sê: ‘Dames en here, ontmoet vir Toortsie uit Suid Afrika. Sy is een van ‘n groep dames, die Goue Vroue, wat hierheen gekom het en elkeen haar eie uitgesoekte taak gaan kry. Laat voel haar asseblief welkom. Toortsie stam uit die boerenasie van Suid-Afrika en sy en haar man het die edele taak, nes hulle voorouers reeds geslagte lank doen, voortgesit en dit hulle lewensroeping geag om voedsel te produseer, iets waarsonder geen land kan klaarkom nie. Boere in murg en been. Toortsie, ek het vir jou die balsaal se sleutel uitgekies oor jou liefde vir musiek en dans en jou stille begeerte om nog altyd ballroom dancing te beoefen. Sal jy asseblief die eerste dans met my dans?’

My moed val tot in my skoene. Ek met die koning dans? Regte egte klassieke danse? Ek kan miskien sokkiejol – two step en boerewals, dalk ‘n bietjie twist, maar hier in ‘n regte balsaal? Die dansbaan is skielik leeg en almal staan terug om die volle baan vir my en die koning beskikbaar te stel. Die musiek begin speel. Dit vul my wese. Ek en die koning staan teenoor mekaar, buig … en toe weet my voete presies wat die volgende passie is … want ‘n mens se gene het ‘n geheue.

Dit was ‘n lieflike aand.

Toortsie.

Trommeltjies is volgende.

Oktober!

Dit is die maand, Oktober, die mooiste, mooiste maand en uiteindelik mag ek my kalenderstorie plaas.

Sonell het mos vir Isabella gekry om vir ons ‘n koskursus te kom gee. Ek wonder of Isabella enigsins ‘n idee gehad het waarvoor sy haar inlaat! Dis die Goue Vroue van wie ons praat. Sy moes mos weet dat niks, ja, niks normaal sal verloop nie!

Met Oktober wat die dae al warmer begin raak en die boere by ons begin oes, besluit ek dat ons smoothies moet maak. Soos een man kom die Goue Vroue by my huisie byeen, elkeen met ietsie wat sy voel in ‘n smoothie hoort. Ek sit die smoothiemasjien aan en elkeen gooi laggende, kekkelend en dansende iets by na goeddunke.

Appeltjie is dadelik by met bevrore bessies. Geen smoothie is ‘n smoothie sonder bessies nie, sê sy. En smoothies moet koud wees. Trommeltjies weet van Banting, sy het dit self vir baie lank gevolg en staan reg met ‘n avokado. Ek voel dat ‘n smoothie lyf moet hê en gooi ‘n handvol pekanneute by. Una sê dat ‘n piesang enige iets reg toor.

Christa hou van gesondheid en gooi ‘n appel by en San voel dat geen smoothie sonder dubbelroomjoghurt werk nie. Dis net daar wat Positief die deksel optel om room by te gooi, maar dit spat dat die rooi vloeistof die wêreldvol spat. Ons lê behoorlik soos ons lag!

Sonell hou van geur en gooi gemmerstukke by terwyl WoordNoot kaneel ingooi, want kaneel sorg vir die regte smaak. Virgo se aandeel is xylitol vir die soetigheid.

Dis toé wat Frannie en Seegogga met ‘n stout glimlag daar aankom. Hulle konkel nie verniet in die middernagtelike ure nie! ‘n Smoothie móét skop hé, sê hulle en voor iemand enigsins kan keer, gooi hulle die doepa uit ‘n deurskynende glasbottel in.

Nadat almal se smoothie in ‘n mooi glas met ‘n steel gegooi is, het ek ‘n bietjie chia saad oorgegooi vir die mooiheid.

Al wat Isabella kon doen was om haar kop te skud. So iets het sy nog nooit beleef nie. Wel, al wat ek weet, was dat dit ‘n reuse sukses was. Die smoothie smaak so lekker, want hy maak so lekker!

Die foto’s:

Toortsie

Die lang afwesigheid

Hierdie skrywe van ‘Wag ‘n bietjie’ is die inspirasie van my bloginskrywing. Dit gaan oor die man wat gedurende die grendeltyd in Amerika nie sy 98- jarige ma kon sien nie, behalwe deur ‘n venster. Uiteindelik kon hy haar sien. Die verbasing op haar gesig spreek boekdele.

My ma is 93 en soos jy kan verwag, is daar agteruitgang. Merkbare agteruitgang. Ek wonder net soms of die agteruitgang wat ek nou by haar bespeur nét as gevolg van die ouderdom is en of dit aangehelp is deur die grendeltyd?

Al voor die grendeltyd kon ons nie meer noodwendig ‘n sinvolle gesprek voer met ‘n klompie feite in nie. Ek het gevind dat, sou jy oor iemand anders gesels, sy nie die mense kon plaas nie. Sy het egter presies geweet wie ek is en waar ek inpas in die prentjie. Of, sou iemand anders daar by haar kom, sou sy die persoon in daardie oomblik kon plaas.

Geselligheid en gasvryheid was altyd een van haar uitstaande eienskappe lewenslank. Sy het gehou van ‘n interessante, stimulerende gesprek. Selfs nou nog, met die geheue wat uiters kort raak, sal sy gasvry probeer optree.

Maaaarrrr…

Sedert die grendeltyd is ek nie meer seker of sy presies weet wie ek is nie. Sy herken my dadelik, sal vra: ‘Madelé, is dit jy?’, terwyl ek twyfel of sy regtig besef dat ek haar dogter is. Party dae kan ek sien dat sy weet wie ek is, maar ander dae sal sy die hele tyd deur ‘n tydskrif blaai en net soms opkyk en my in die oë kyk sonder om ‘n woord te sê. Dis sulke tye wat ek nie kan help om te wonder of dit natuurlike agteruitgang is en of die vereensaming tydens die grendeltyd nie sy ysterkloue ingeslaan het nie?

Ek aanvaar heeltemal die maatreëls wat ingestel moes word. Ons bejaardes moet beskerm word, veral omdat ‘n toeloop van besoekers by ‘n tehuis chaos kon veroorsaak as die virus vryelik toegang kon hê. My dankbaarheid teenoor die liefdevolle personeel kan ek nie in woorde omsit nie.

Tog werk doofheid en ouderdom en maskers en sosiale afstand en besoeke in vreemde omstandighede nie goed saam nie.

Toortsie

Aardwolf tot Ystervark

Hierdie is die boek waarvan ek in my vorige bloginskrywing skryf. Aardwolf tot Yservark deur Riëtte Conradie is beslis ‘n boek om by jou te hê as jy in die wilduin of enige wildpark in Suid-Afrika beweeg. Dit is propvol baie interessante inligting en enige iets waaroor jy skielik mag wonder, word hierin beantwoord.

Toortsie