Ná sewe jaar

Vandag is ‘n feesdag, want vandag is dit presies sewe jaar sedert ek die groot besluit geneem het om stysel en suiker uit my dieet te sny. Wat ‘n groot besluit! Wat ‘n drastiese besluit om te neem vir iemand wat kosverslaaf is, suikerverslaaf. Iemand wat die soetste denkbare tjoklit gekoop het, wat mal was oor vleis en brood en niks daarby nie. Vir konfyt. Braaiaartappels. Rys en vleis en aartappels. Boontjiesop. Ertjiesop. Pasta. ‘n Dik sny varsgebakte brood.

Maar ek het die besluit geneem. Oornag. En op ‘n Sondagoggend begin met niks Bantingkos in die huis nie.

In die sewe jaar het ek geleer dat daar lewe is ná stysel. Om die waarheid te sê, wonderlike lewe. Dat daar heerlike kos te eet is selfs al kan jy nie suiker en stysel eet nie. Dat deur LCHF te eet, daar ‘n hele nuwe koswêreld vir jou oopgaan. Dat neute en kaas kos is.

Ek het ook geleer dat as jy ‘n verslawing het, jy dit altyd het. Dat jy dit kan beheer deur gebed en selfdissipline, maar dat hy altyd daar sal wees en dat jy hom nie eers ‘n pinkie kan aanbied nie, dis beter om hom eerder 100% te vermy. Dat hy selfs ná sewe jaar as jy hom sou toelaat, jou weer sal wil oorneem en beheer.

Al volg ek die Bantingleefstyl so te sê 100 persent, sal ek ook weer ‘n slag moet kyk na wat ek eet. Dalk minder suiwel soos joghurt, eerder eiers bak in die oggend. Oppas vir te veel neute in my dieet. Versigtig dat ek nie meer as die aanbevole oranjelysitems per dag gebruik nie. Meer vars groente eet soos in slaai.

Ek is steeds effens oorgewig, maar beslis nie vetsugtig (obese) soos ek was nie. Ek is gelukkig met waar ek tans is.

Toortsie