Caminogesels

Ek het mos nog steeds die gedagte om eendag die Camino in Spanje te gaan stap. Hierdie bloginskrywing dien as aantekeninge vir myself vir wanneer ek dit eendag wel doen. Dalk vind dit baat vir iemand anders ook.

Na aanleiding met ‘n gesprek met twee persone, skryf ek hierdie.

Die een was ‘n man wat dit saam met sy vrou gedoen het. Hulle het ‘n week gestap en in hotelle gebly en hulle sakke laat aanry. Hy beveel dit aan dat jou slaapplek bespreek is waar jy die volgende aand wil slaap. Dan hoef jy nie so te jaag om daar te kom en slaapplek te vind nie. Hulle het soggens 9 vm eers begin stap en rustig gestap tot sowat 4 nm. Dit klink vir my goed, want ek is nie so vroeg soggens op-en-wakker nie. Ek was bekommerd oor die siësta war in Spanje beoefen word en dat jy dalk nie etes langs die pad kan kry nie. Hulle het nie ‘n probleem daarmee gehad nie. Tog het Maréth die siësta genoem. Maréth het juis eerder vroeër soggens begin stap sodat sy haar bestemming bereik voor die siësta begin.

Die dame met wie ek gesels het, het die Aubergeding gedoen. Hulle was twee dames bymekaar. Vir haar het dit juis gegaan oor die gedagte met hoe min jy kan klaarkom. Dit was deel van die ervaring van die Camino om in daardie massiewe slaapsale te slaap, mans en vroue deurmekaar met mense wat jy glad nie ken nie.

Sy sê dit was skoon, gemaklike beddens elke nag met goeie matrasse op. Daar word ‘n matrasbeskermer oorgetrek. Hulle het slaapsakke saamgeneem.

Hulle het 10 dae gestap vanaf die punt in Frankryk waar almal begin, ek kan nie nou op die naam kom nie.

Die Camino-sertifikaat was nie vir hulle belangrik nie en daarom het hulle juis die eerste 10 dae van die Franse roete gekies omdat dit so mooi was.

Sy het met lekker gemaklike tekkies gestap en sokkies, haar voete soggens met Vaseline gesmeer en sokkies aan. Hulle voete het nooit probleme gegee nie.

Sy het nie spesiaal geoefen nie, net haar normale stap van ongeveer 10 km per dag vooraf. Haar normale stap sluit bulte in. Of dit nou élke dag was, weet ek nie.

Hul het hulle rugsakke aanvanklik self gedra, maar het ook later van die aanryopsie teen €5 per dag gebruik gemaak.

Hul het in Augustus gestap. Sy voel dit was nog te warm en beveel aan dat ‘n mens eerder in September sal gaan.

Sy sê ‘n waar ding, dat as jy so stap, het jy baie tyd om te dink. Jy moet ‘n boekie saamdra om gedagtes neer te skryf. Jy kry soveel keer perspektief oor dinge. Dinge wat jy dalk anders wil doen in die toekoms.

Toortsie

Advertisements

Camino aantekeninge

Hierdie is die aantekeninge wat ek gemaak het toe Maréth Spamer ons VLV kom toespreek het nadat sy al ‘n tweede roete van die Camino de Santiago in Spanje voltooi het. Ek het een keer sommer uit my kop geskryf, maar nou eers weer die aantekeninge ontdek.

  • Sy sê die ‘magic van die Camino’ het haar getrek en sy wou al lankal gaan om dit te beleef.
  • Rugsak is simbolies van wat het ek regtig nodig. As jy jou sak laat anry, moet jy steeds met min gaan.
  • Dis swaar, lekker, mooi.
  • Om alleen te gaan is minder ingewikkeld. Ingewikkelde verhoudings raak meer ingewikkeld. As jy alleen gaan, is jy meer afhanklik van die plaaslike mense.
  • Daar kom spontane ontmoetings met ander mense wat jy onthou.
  • Dit help baie as jy ‘n bietjie Spaans kan praat. Die oomblik as jy vrot Spaans uitruk, ruk hulle hulle vrot Engels uit.
  • Jy moet jou intuïsie vertrou, jy sal weet waar jy veilig is.
  • Euro’s. Betaal meestal kontant.
  • Goedkoop manier van reis. Hou by die Camino. Bly in Albergues.
  • Slapery is ‘n uitdaging op sy eie.
  • Albergues E9-15 per nag. Gem E12 per nag.
  • Pilgrims menu is ‘n driegang ete vir E12-E14. Hou by Pilgrims Menu en slaap in Albergues E35/nag.
  • Jy koop niks, want alles moet jy saamdra. Haar budget: E45-50 per dag.
  • Pension kos E22, is netjieser as die Albergues.
  • As jy alleen in ‘n kamer wil slaap, is dit duur.
  • Dis veilig, niemand vat iemand se rugsak nie.
  • ATM’s is oral.
  • Jou voete is jou kosbaarste besitting, jy moet goed kyk na jou voete. Leuse: Om te stap sodat hulle môre weer kan stap.
  • Jou lyf moet gebrei wees. Sy glo dat die feit dat sy yoga doen, haar baie help.
  • Die beste tyd om dit te doen, is van einde Maart/begin April tot einde Oktober.
  • Onthou dat daar siësta is vanaf 2 tot 6 nm. Dan is alles toe.
  • Daaglikse roetine: Walk, eat, wash cothes, sleep.
  • Ligter skoene, twee paar katoensokkies. (Sy het 3 paar sokkies by haar.) Elke keer as sy stop, trek sy haar skoene uit sodat haar voete lug kry. Sy ruil elke keer by die ruskans haar sokkies om en trek droë sokkies aan.
  • Sy smeer lavenderolie en teatreeolie aan haar voete.
  • Kyk by eetplekke of jy jou skoene kan uittrek.
  • Sy verkies om allen te gaan. Neem alle medisyne saam: Corenza, Rehidrate, Linctagon, Teatree, iets vir bytplekke.
  • Loop met ‘n langbroek, al is dit warm.
  • Kyk dat jy gesond is as jy by die huis weggaan. Boost jou gesondheid voor jy gaan.
  • Loop liggies, dis nie ‘n wedstryd nie.
  • As jou tyd min is en jy wil wel tot by Finestera stap, kan jy dalk ‘n bus vat vanaf Santiago na Hoeksera (?0 en net die laaste stukkie seelangs tot by Finestera stap.
  • Haar rugsak is 7 kg. Daarin is slaapsak, donsjas, reënjas, kaak om sak aan op te hang, hoed, plakkies, emergency kit, kneeguard, ancle guard.
  • ‘n Mens verdwaal nie op die Camino nie.
  • Wandelstokke noodsaaklik.

Dit bly steeds iets wat my aandag trek en wie weet, dalk kom die geleentheid tog eendag oor my pad. Dit sal nie meer vanjaar wees, soos ek gehoop het nie, maar wie weet wat die toekoms inhou? My lewe hang nie daarvan af nie, ek sit nie my hele hart daarop nie, maar dalk, net dalk, gebeur dit tog.

Groete

Toortsie

My gedagtes rondom die Camino

Ek pen sommer net my gedagtes neer. Of ek ooit die Camino gaan stap en wanneer ek dit gaan doen, is nog ‘n ope vraag.

Intussen lees ek daaroor, luister wat mense wat dit al gedoen het, sê, luister na raad, en dink hoe en hoekom ek dit sal doen.

Soos ek reeds geskryf het oor hoekom ek dit wil doen, sal dit vir my ‘n manier van reis wees. Dis nie dat ek een of ander iets wil gaan verwerk nie, en ook nie iets wil bewys nie.

As my lewe aangaan soos dit nou doen, sal daar ‘n tydfaktor wees en kan ek nie onbepaald gaan nie. Ek dink dat ek ‘n maksimum van 20 dae sal kan stap as ons dit mooi inpas. Twintig dae is te min vir enige van die Camino-roetes, so ek kan sommer nou al in my hart die besluit maak en rustig daaroor raak, dat ek nie ‘n volle roete sal stap nie.

Dan is die groot vraag hoe belangrik dit vir my is om die laaste 100 km te stap en ‘n Caminosertifikaat te kry. Sê nou ek beplan om wel die laaste 100 km te stap en my voete gee in, of iets gebeur en ek kry dit nie reg nie, mag ek dalk teleurgesteld terugkom.

Besluit ek egter om die Franse roete te stap en te begin by Saint-Jean-Pied-de-Port met die wete dat ek in elk geval nie die volle roete gaan doen nie, kan ek dit dalk baie rustiger aanpak en kyk wat my liggaam vir my sê, met niks wat my druk nie. Sou ek dan so voel, hoef ek net 15 km op ‘n dag te stap, in plaas van 25 of selfs meer, net om so veel as moontlik kilometers kaf te draf. Sou ons voel om ‘n dag te rus, sal dit dan ook nie saakmaak nie, omdat ons sommer net die ervaring geniet.

Ek dink regtig dit is hoe ek my kop moet instel, om elke oomblik daarvan te geniet, nie gejaagd te voel omdat ek die eindpunt móét haal nie, en sou ons liggame vir ons sê dat dit nou genoeg is omdat ons voete dalk oppak, of wat ook al, dat ons daarna sal luister en dan sommer net die omgewing geniet en vakansie hou.

Dit is hoe dit nou vir my sin maak. Môre lyk dit dalk anders, wie weet? En of ek dit regtig sal doen, sal net die tyd leer, my lewe hang gelukkig nie daarvan af nie.

Mooi loop!

Toortsie

Planne

Vir party mense kan dit angswekkend klink, vir my gee dit ‘n gevoel van rustigheid in my hart: Baie van my planne realiseer nie, maar dis heeltemal reg met my, want ek hét so baie planne!

My kop werk heeldag en aldag oortyd en dan het ek dié plan en dan het ek dáárdie plan en BAIE van hulle realiseer nie. Genadiglik nie! En terwyl ek hard werk aan hierdie plan, kom daar ‘n buiteperdplan verby en dan gebeur dit sommer!

Wat vir my angstig maak, is as die planne opraak, as daar nie ‘n toekomsvisie is nie.

Daar is mos die spreekwoord, ‘n boer maak ‘n plan, en dit is baie waar. Wat uiters gevaarlik is, is as ‘n boer se planne opraak. En met hierdie boervrou is dit net so: Solank daar nog nuwe planne gemaak kan word, is die Kaap Hollands, maar as Toortsie haar teen ‘n muur vasloop en daar geen planne te maak is nie … angswekkend!

So beplan ek baie dinge waarvan ‘n groot deel nie realiseer nie, maar ook baie realiseer en dit hang van jou persoonlikheid af oor hoe jy daaroor voel: Gaan jy konsentreer op almal wat nie realiseer nie, of gaan jy fokus op hulle wat wél realiseer? Gaan jy sê, ag wat, dis weer een van Toortsie se mal planne, daar gaan niks van kom nie, of gaan jy eerder dink om te wag en sien en dan verras Toortsie jou met iets heeltemal anders?

My kop is nou op 2019 en ek het ‘n hele paar gróót planne, en wie weet, net dalkies gebeur één van hulle, of nie:

  1. Die Camino roep my. Hy roep my al baie jare. Soms is hy stiller as ander tye, maar op die oomblik is sy stem nogals hard en duidelik. So, Toortsie lees en lees en maak planne. Wanneer? Hoe lank? Van waar tot waar? Ek lees ernstig aan Erns Grundling se boek, Elders, en sommer ook aan Ewald Schmidt se blog toe hy destyds die Camino gestap het en dan is daar hier en daar ‘n bietjie aanvoorwerkies ook.
  2. Toortsie moet haar resepte orden en begin werk aan ‘n moontlike boek 3. Wanneer? Hoe? Of? Die tyd sal leer.
  3. Ek sal baie graag een keer in 2019 wil deelneem aan Capital Singers. Maar as ek die Camino gaan stap, gaan ek dalk nie dit ook kan doen nie.

Drie groot dinge, en ‘n baie besliste vierde wat ek nie nou gaan noem nie, maar almal van hulle vra baie tyd, baie voorbereiding, en my normale lewe gaan mos steeds aan. Intussen is daar ‘n paar goed om oor opgewonde te wees, ‘n vooruitsig, of dit realiseer of nie. 🙂

Toortsie