Hoe het ek Towerinstatus gekry?

Dís nou ‘n vraag, hoor! Hoe het ek deel geword van die besonderse, uitgelese, uitverkore, uitgesoekte groep talentvolle dames? Die Towerinne?

Want, soos die naam, Towerin, aandui, moet jy kan toor en met ‘n naam soos Toortsie, hoe anders sal ek nie kan toor nie. Kyk ‘n bietjie, my naam sê mos alles!

Verder moet jy mal genoeg wees en almal wat my ken, sal dít kan beaam. Geen tekorte aan malligheid hier nie.

Maar nee, ekskuus, my kop het nou heeltemal uitgehaak, want dit is presies wat gebeur wanneer ek aan ons eie Towerindorpie Rebusfontein en sy inwoners dink of gesels, raak ek so in vervoering, ek kan myself nie help nie.

Op jou vraag hoe ek ‘n Towerin geword het, is die antwoord verskriklik maklik. Ek was laf genoeg om jare gelede ‘n blog op WordPress te begin. Nog lawwer om te waag en by ander bloggers te lees, kommentaar te lewer en saam te kuier in die virtuele wêreld. Heeltemal laf verby om vrywillig deel te neem aan bloguitdagings. Koekoes om vrywillig te begin saamskryf aan blogvervolgverhale.

En dis presies hoe ek deel geword het van ‘n wonderlike, lieflike groep vroue van oor die hele wêreld. Afrikaanssprekende vroue wat almal blogs het op WordPress. Vroue wat deel in mekaar se lief en leed, wat saam laf is, saam huil, saam bid, mekaar bemoedig, mekaar dra. Die Towerinspan is nie ‘n geslote groep nie, jy kan ook deel word daarvan. Word deel van ons stories waar ons totaal buite ons grense beweeg en vreemde dinge doen in ‘n virtuele wêreld wat ons vir onsself geskep het. Dis lekker, vry, opbouend, laf.

Toortsie

Hester ek werk op my selfoon. Sal jy dit op Inlinks sit asb?

Vermeerdering van kos

As gevolg van die grendeltyd en soveel mense wat skielik sonder werk en inkomste is, het ons dorp nou ‘n baie aktiewe sopkombuis wat deur die hele gemeenskap, ook al die kerke bedryf word. Van verlede week af help ek met die uitdeel van die kos en is dit nou ‘n verrykende ervaring! Dis sulke tye wat ‘n mens ekstra bewus is van God se genade.

Die ordelikheid van die mense beïndruk my elke keer. Hulle val outomaties in rye in en kom kry hulle bakkie kos, vrug en snytjies brood. Hier en daar sê een dankie. Die Here sal u seën. Daar is gereeld een van die mense wat kom kos haal, wat sommer begin om te help met die uitdeel daarvan, soms tot groot vermaak van ons almal.

Maandag het ek sop geskep. Daar was aanvanklik ‘n klompie mense en toe hulle weg is, roep ek dat die mense moet kom sop haal. Die volgende oomblik is daar ‘n lang ry. Skielik is die brood en die appels op en ek en die ander kosuitdeler besef dat die sop ook te min gaan wees. Die laaste emmer is reeds ‘n klomp van uitgeskep. Hy sê dat ek dalk minder moet skep per persoon, maar ek kry dit nie oor my hart nie. Ek vra toe maar saggies vir God om te help, skep steeds die bakkies en bekers vol, herinner die mense keer op keer dat hulle die Here moet dankie sê voor hulle eet. Toe ek die laaste bietjie sop uit die emmer skep, was dit vir die heel laaste persoon in die ry. Almal het gekry.

Lank gelede was ons by Landelike Stigting, ‘n organisasie wat die opbou van plaaswerkers ten doel gehad het. Hulle het sportdae gehou, opheffingswerk gedoen, die mense leer lees, brei, hekel, kook, ens. Slegs die boere het gewoonlik die jaarvergadering bygewoon.

Daardie jaar is daar besluit dat die plaaswerkerverteenwoordigers ook na die vergadering kon kom. Ons het altyd ‘n ete ook bedien. Ons het die getal mense gehad wat geantwoord het en vir hulle kos gemaak. Iewers daardie dag het ek besef dat daar dalk meer mense kan kom en maak toe ‘n bietjie ekstra kos.

Daardie aand daag daar dubbeld die aantal mense op wat geantwoord het. Ons het sekerlik ‘n bietjie ligter geskep as wat ons andersins sou, maar daardie aand het dieselfde gebeur. Almal het kos gekry, genoeg kos, en toe die laaste kos ingeskep is, was daar nie meer mense oor wat moes kry nie.

Vermeerdering van die kos op ‘n wonderbaarlike manier? Ek wil dit regtig glo.

Toortsie

Hoekom?

Ek was op pad om te gaan help werk vir ‘n belangrike funksie en het nog nie iets geëet nie. Ek was op daardie stadium maar so twee maande op die nuwe Bantingleefstyl. Wegneemeetes vir Banters is maar soms dun gesaai en al wat ek kon kry om te eet, was ‘n pakkie neute.

Die vriendelike dame wat regtig baie van kos weet, bied vir my iets soets aan om te eet en ek antwoord vriendelik dat ek nie nou iets wil eet nie, dankie, ek het ‘n klomp neute geëet op die pad. ‘Hoekom?’ vra sy my. ‘Want ek mag’, antwoord ek, bedoelende, dit is van die kos wat ek mag eet en ek was honger.

Kry ek daar ‘n speech oor Banting. Want sy het geweet ek volg die program. Oor hoe sleg dit is. Weerspreek haarself ‘n hele paar keer. Ek moet versigtig wees, jy kan dit net vir ses maande volg, dan is dit baie sleg vir jou. Eintlik ís dit baie sleg vir jou, jou gesondheid gaan daaronder ly. En Tim Noakes hét gesê dat as jy eers met Banting begin het, jy nooit daarmee kan ophou nie. Jy speel met vuur. Jou cholesterol gaan dalk in die begin afkom, maar gaan later die hoogtes inskiet. Dit is nie gesond nie. Blablabla. Ek vra haar of sy Tim se boek gelees het. ‘Nee’, sê sy. Ons het toe verder gewerk, niks meer oor hierdie onderwerp gepraat nie.

Baie mense het my goedbedoelde raad gegee. Afgeraai. Dopgehou.

Die ses maande het gekom soos ‘n berg voor my en gegaan soos ‘n afdraend. En nou is dit al amper ses jaar wat ek die leefstyl volg. Ek dink almal het dit nou aanvaar. Soms sal iemand nog vra of ek dit steeds doen en dan sal ek vriendelik ja sê. Vir my was dit die beste kosbesluit ooit.

Toortsie

Elke persoon doen dit op sy eie risiko en ek stel altyd voor dat jy eers met jou dokter praat voor jy dit doen.

Wat ‘n wakkerword – Caronamouna hfs 14

Hierdie is deel van ‘n vervolgverhaal wat deur die Towerinne geskryf word. U kan die hele verhaal hier lees: https://fresh.inlinkz.com/p/c0342166738644c9875c54b4f5669017

Bedremmeld word ek wakker. Ek is lyfseer. My kop is seer. Ek voel naar. Dit is koud en ek bibber behoorlik. Ek kyk om my en sien die allervreeslikste ding: Ek en die meeste ander Towerinne is opgesluit in ‘n draadkamp! Nee! Dit kan nie wees nie! Wat gaan aan? Tannie Frannie sit op ‘n stoel aan die buitekant van die kamp by die hek en lees kliphard een of ander vreemde storie oor varkies wat almal op hok is. Wat bedoel sy? Varkies op hok? Genade! Hester loop soos ‘n regte samajoor al om die hok, ook aan die buitekant. Virgo is ook daar. Buite. Ons ander lot is toegesluit in ‘n hok van draad! Waddehel! Ja! WADDEHEL GAAN HIER AAN?

Ek verstaan hierdie ding nou glad nie. Dit is duidelik ‘n nagmerrie. Want dit ís Rebusfontein, maar hoekom is ons in ‘n draadhok? Op Rebusfontein? Ons veilige hawe? Dinge klop nie. Regtig nie.

Wat ek kan onthou is dat ek en Seegogga besluit het ons het nou genoeg van hierdie ou Caronastories en dat ons Rebusfontein toe is. O genade! Die SPINNEKOP! SO GROOT SOOS ‘N HUIS! Moenie sê hulle het nou hierdie verskriklike kamp gebou om ons te beskerm teen die SPINNEKOP nie? NEEEE! Wat het van die wêreld geword? Die misdadigers loop vry rond die onskuldige mense sluit hulleself toe, word selfs in hegtenis geneem omdat hulle buitenstyd rondloop. Is dit wat nou hier op Rebus gebeur? Ons Rebus? Moet ons nou ook toegesluit word om ons te beskerm teen die spinnekoppe?

Ek kan onthou dat ons dadelik die ander Towerinne laat weet het hier is ‘n noodgeval en soos een man het hulle almal gekom. Una het nog ewe gedink ek verbeel my dat die spinnekop so groot is soos ‘n huis en wou nie luister toe ek vir haar skree dat sy moet KOM nie. Dis toe dat daai verskriklike groot spinnekop haar vang! Ons almal het gegaan om haar te verlos van die spinnekoppe daar by die grot, ek heel agter. Christa het by die huis gebly om met Kosie, die Robothond en sy drone in kontak te bly en ons te waarsku as daar gevaar is. Sy het laat weet van ‘n vreemde beweging by die boshuisie. Verder kan ek nie onthou nie.

Maar hoekom is ons in ‘n draadhok? Hester lyk kwaad. Asof sy vir ons kwaad is. Hoekom is sy só kwaad vir ons? Ons is dan haar kamerade? Mede-Towerinne? Wat gaan aan? En dan praat hulle iets van Kamp Goldilocks? Nee, hier is groot dinge verkeerd.

Toortsie

Sommer net die Toortsie se verbeelding wat op hol is. Towerinne, ek het julle nodig om verder te skryf sodat ons hierdie storie kan ontrafel asb.

Facebook is ‘n uitlokker

Waarmee hou ek my my lewe lank besig? Aktief besig? Doelbewus besig? Om herinneringe te bou. Sodat, wanneer ek eendag op die ouetehuis se stoep sit, ek kan terugdink aan al die lawwe goed wat ek in my lewe aangevang het. Sodat ek lekker kan lag vir al die flops wat ek gemaak het. Sodat ek in dankbaarheid kan terugdink dat ek my lewe geleef het. Sodat, wanneer ek om een of ander rede dit nie meer kan doen nie, ek kan dink dat toe ek die geleentheid gehad het, ek dit aangegryp het.

Ai ja, en soos ek my herinneringe gebou het, het ek dit tog te graag op facebook vertel. Oor jare het ek dit minder gedoen, maar veral in die beginjare.

En nou is dit grendeltyd. En ons mag nie rondry nie. Gastehuise is toe. En hierdie tyd van die jaar toer die Kapenaars gewoonlik. As dit nie grendeltyd is nie.

En wat doen faceboek? Hy skuif elke oggend vir my nog ‘n herinnering onder my neus in. En al wat ek kan sê is, ek wens, ek wens, ek wens.

Toortsie