Leervolle uitstappie

Dis al ‘n hele paar jaar wat ek die Suidpunt Strandloper Klub se bewegings dophou op Facebook. Hulle doen die lekkerste stappe en ek het só lus om saam te stap. Tot nou toe was dit net moeilik om in te pas, veral toe ons nog op die plaas gewoon het, ons moes so baie ry vir die kerk, die kinders, ens. Ek het net dit ontsien om Saterdae ook nog te moet ry vir een of ander iets.

Vandag het ons toe gaan saamstap vanaf Struisbaai Sea Shack tot by die soldatepoel by Agulhas en weer terug. Tog te lekker gesellig. Baie bekende gebied vir my, maar dit maak mos nie saak nie, die omgewing is pragtig en die geselskap tog te lekker.

Tydens die lekker saameet by die Sea Shack Restaurant op Struisbaai, vertel een van die dames van haar skoolhouery jare gelede by ‘n sekere skool en die respek wat die kinders vir volwassenes gehad het. Hoe hulle, selfs tydens pouses, opgestaan het wanneer ‘n volwassene verby gestap het en vriendelik gegroet het. Ek weet dat dit nog in party skole geleer word en toegepas word.

Kinders het natuurlik baie meer gemaklik geword in volwassenes se geselskap en ek is baie bly daaroor, maar saam met die gemaklikheid het ook ‘n onoplettendheid gekom, ‘n ongeêrgdheid.

Is dit nou toevallig dat Kameel juis vandag hierdie foto op Facebook plaas?

My hele wese skree, ‘Nee!’, en anders as wat almal mag dink, skree dit nie nee omdat die jongspan op hulle fone is nie, dis mos maar ‘n gegewe en ek is self baie op my eie foon, maar ek skree, ek huil oor 3 pragtige jongmense wat sit, terwyl ‘n ou, ou dame moet staan, moet hang aan ‘n paal in ‘n bewegende bus of trein of wat dit is. NEE!

Ek wil so graag glo dat dit nie die norm is nie, dat daar soveel pragtige jongmense is wat hulle sitplekke afgee, maar ongelukkig is dit ‘n ding wat oral begin posvat. Ek het dit ook al beleef.

Mammas, pappas, ons moet ons kinders reg opvoed, goeie maniere leer, respek vir volwassenes leer. As ons dit nie doen nie, gaan ons die vrot vrugte daarvan pluk, gaan dit op ons self afkom wanneer ons dit die minste kan bekostig. Dit is ONS EIE verantwoordelikheid om ons kinders te leer, nie die skool of die dagsorg of die kerk nie, hulle rond net af waar ons nie kan bykom nie, maar ons, as ouers, is die PRIMÊRE OPVOEDERS.

Groete

Toortsie

Advertisements

Questions is the answer

Só het ek geleer in een van die vele bemarkingsgoed wat ek in my lewe gedoen het: Vra vrae. Ask ‘yes’ questions. Vra vrae waarop die antwoord ja is, dan lei jy die persoon tot ‘n ja vir jou produk.

En ná die tyd sit die ou met ‘n ding wat hy nie regtig wou hê nie.

Dit voel darem baie soos manipulasie, of nie? Erg aggressiewe bemarking wat my ongemaklik laat.

Party mense het die kuns van vrae vra vervolmaak en die Toortsie val keer op keer in daardie gat. Toortsie se kop werk oortyd om die vrae wat op haar reën, sinvol te antwoord. En terwyl sy besig is om die een sinvolle antwoord te gee, kom die volgende vraag reeds en sommer die volgende een ook en Toortsie is doof en sien net die lippe beweeg en kan nie byhou nie!

My skoonma was ‘n genie wat vrae vra aanbetref. So hou sy die geselskap aan die gang. Skoonma vra, Toortsie antwoord en intussen dink sy die volgende vraag uit solank Toortsie antwoord. Tot Toortsie sê dat dit nou genoeg vrae vir vandag was.

Soms wonder ek, maak die antwoord enigsins saak?

Ek het wonderlike vriende wat ook baie vrae vra. Nes skoonma, stel hulle regtig belang.

En dan, soms dink ek, nou het ek heeltyd gepraat en nog niks van hulle gehoor nie en dan is die uurtjie al om. En dan voel ek vir dae skuldig omdat ek so baie gepraat het.

‘n Mens wen net nooit!

Maar die verkoopsman wat my nou net gehelp het, het my moeg gemaak. Hoekom wil tannie die spykers hê? Wat gaan tannie dan nou ophang? Waarvandaan trek tannie? Van’n ander dorp af? En dit is alles nog deel van sin een.

Moeg!

Toortsie

‘n Wens vervul

Soveel keer in my lewe het ek al iets in my hart gewens, dalk selfs vir niemand daarvan vertel nie en dan eendag, heel uit die bloute raak dit waar. Dis net ek en die Here wat daarvan weet.

Voorbeelde hiervan was my tienerwens om eendag Wene te besoek, wat ek heeltemal vergeet het, en verlede jaar waar geraak het. Of om op ‘n staptog in die Kruger Nasionale park te gaan, dit het op die vreemdste manier denkbaar waar geraak. Of, om op ‘n olifant se rug te kan ry. Of my lawwe wens 30 jaar gelede om vir my kinders die sneeuberge te kan gaan wys, daardie tyd was dit werklik ‘n saak van onmoontlikheid.

Toe ons twee jaar gelede dorp toe getrek het, was my wens om party dae die oumas te gaan haal dat hulle sommer net die dag by my sou deurbring. Sommer net hier sit. Ek kon dit soms met my skoonma doen, maar ons huis was nie geskik om my ma daar te ontvang nie, dis die een trappie ná die ander en sy beweeg net te moeilik. Intussen het haar gesondheid soveel verswak dat dit regtig onmoontlik geraak het. Ek het nie gedink dit sal ooit weer gebeur nie.

Gister het my droom waar geraak. Die kinders was hier en hulle kon ons help om haar te hanteer, in die motor te laai, geselskap te hou.

Hulle het dit so geniet. My ma het van haar meubelstukke wat ek nou gebruik, herken. Die uitsig was vir haar heerlik en die jong geselskap het haar goed gedoen. Dit was ook vir haar lekker om weer ‘n slag aan ‘n familietafel te kon eet.

As die geleentheid hom weer voordoen, sal ons met graagte dit weer doen. Dit was so goed vir ons almal.

Ek is so dankbaar vir klein genadetjies!

Toortsie

Hulle sê

Hulle sê jy bring dit oor jouself, en die meeste daarvan is seker waar. Hierdie week weet ek egter nie of ek dit oor myself gebring het en of dit net ‘n sameloop van omstandighede was nie.

Hierdie loneweek, gewoonlik moordweek, bots toe met ‘n trekkery. Maandag trek ons met mag en mening. Dis nou na al die gepak die laaste paar dae, min slaap, wakker lê, ens. Adrenalien is ‘n wonderlike ding.

Die meubels word ingedra, die bokse raak meer en meer, hulle skuif vir my die banke soos ek dit wil hê, ons dra koeldrank en koekies en toebroodjies aan vir al wat leef en beef.

Marius dra die een boks na die ander waarop ‘kombuis’ staan, aan, hy haal die koerantpapier af, pak die goed uit, Esther en Maria was en droog af en dra dit weer aan sodat Toortsie moet wegpak. Dan moet Toortsie kom wys waar die handoekreëlings moet vas kom, of waar sy die liggies wil hê. Die tafel raak voller en voller. Die bouwerk gaan steeds voort en net mooi as ek dink ek wen, hoor ek hulle gaan weer stof maak. Dit boor en dit skawe en dit verf, die gordynmense sit gordynstokke op, die waterfilter moet geskuif word, die alarm word opgesit, die internetmense probeer ‘n sein kry en oral moet besluite geneem word. Dan is die ou van die kaste daar, dan probeer hulle ‘n TV installeer, ‘n klompie help om die dak nat te kry, ‘n kas moet nog rakke kry, so, alles kan nie weggepak raak nie. Toortsie druk net die goed in die eerste die beste spasie in, sy sal maar later weer herrangskik.

Toortsie raak vaak. En moeg. Sy pak weg en pak weg. Sy slaap min. Gaan sommer gou VLV toe net vir ‘n bietjie asemskep, raak amper aan die slaap. Wil-wil net moedeloos raak oor die stof wat net nie gewen raak nie, en ek besef dat almal wat in die huis beweeg, dit doen om dinge vir my makliker te maak. Vir my eie gerief. Net ‘n bietjie vasbyt.

Genadiglik is daar ‘n Kareltjie, wat ek in ‘n oomblik van waansin gekoop het, wat homself al so bewys het die afgelope vakansie. Kareltjie, wat hierdie week gekeer het dat sy ounooi heeltemal van haar kop af raak, wat soms vashaak in ‘n mat se fraaiing, of oor ‘n drumpel probeer loop, maar wat op sy oulike manier my help om die vloere leefbaar te kry. Ek hou hom dop as ek dink hy verdwaal, maar hy gaan staan doodstil, kyk in die rondte en vind tog sy pad.

Kareltjie is ‘n selfloopstofsuiertjie. Ou Kareltjie was hierdie week sy gewig in goud werd. Is steeds. As sy batterytjie gelaai is, dan suig en suig hy sonder kla.

Hierdie oorlog is al driekwart klaar gewen. 🙂

Toortsie

Knippetieknip

Hoe gebeur dit? Ek skryf so lekker, die woorde vloei, dit gaan net lekker en die volgende oomblik druk ek iets verkeerd en woeps! Alles is weg! En nee, die konsepte lê daar dolleeg.

Maar wat ek aan die vertel was, ek hoop ek kry dit weer reg! Verlede Sondag speel ek toe weer kitaar in die kerk. Die diens gaan oor liefde, liefdeloosheid en liefdelvolheid. Die gedagtes wat ek in my kop het, is nie almal baie liefdevol nie. Nie almal mooi nie. Ek besef dit en praat myself aan, sommer nog voor kerk: Toortsie, liefdevol.

Die orkes speel hulle hart uit, ons sing uit volle bors waar nodig, met gevoel waar nodig. Te oulik. En Toortsie is mos musikaaaaal, julle weet. Sy kan mos eintlik heel oraait sing, julle weet. In elk geval, dis wat sy dink!

My gedagtes is vir ‘n oomblik nie heeltemal waar dit moet wees nie, my kop is nie by my werk nie, sou my man sê.

Hoor hier, ons sing ‘n liedjie, ek kan nou nie eers meer onthou wat dit was nie, maar dit bou so op. Ons speel en ons sing, julle moes ons hoor! Op ‘n sekere plek haal almal uit so al wat hulle het, die sangers sing, die pianis speel die klavier vir dood, die tromspeler haal allerhande lopies op die dromme uit, die baskitaarspeler speel vir al wat hy het en Toortsie en die ander kitaarspeler slaan hulle kitare, julle moes ons net hoor!

Toortsie maak sommer haar oë toe, so lekker speel sy. Uit volle bors, in die oomblik.

Totdat sy haar oë oopmaak en sien dat sy verander het na G en nie na E nie. Wat ‘n lawaai!

En by die Amen klink haar stem skielik soos ‘n dronk muis s’n, ook kliphard oor die mikrofoon.

Mooi man!

‘Cut her to size’, sou my broer sê. Knippetieknip, nê.

Toortsie, jy moet kyk na jou gedagtes.

Hoor jy?

Liefdevol, hoor,