Huisarres

Ses weke van huisarres is aan my toegeken. S e s w e k e. Ses lange weke. Ses uiters lange weke.

Want in hierdie ses x*%$ 6 lange weke mag ek ook nie in my huis eintlik maak wat ek wil nie, ek moet my ook nog gedra. Ek moet eintlik heeltemal niks doen nie. Stil gedra.

Dis nou nie dat ek op kosmaakekspedisies mag gaan nie, ek mag nie eintlik kos maak nie. Ek mag ook nie my huis herrangskik nie. O, wel, ek sal dit wel mag doen as ek soldate het wat dit namens my doen, maar ek self meubels rondskuif? O, nee!

Of vensters was nie. Regtig, ek hou nie van vensters was nie en het nie lus om dit te doen nie, maar as ‘n mens onder huisarres is, mag jy dalk net so ‘n bevlieging ook kry, maar dit is ook vir my tabóé. Ek sien juis my kamervenster is ‘n bietjie dowwerig. Ai.

Vir twee weke nou al mag ek ook nie eintlik kantoorwerk doen nie, tensy ek dit op my bed doen. Ag, ek dink ‘n paar minute op ‘n slag sal nie kwaad doen nie, maar nie, terwyl ek nou in my huis is, vir ure nie. Dit lyk my ek sal darem nou stadig, maar seker met kantoorwerkies begin. Bietjies-bietjies. Klein rukkies op ‘n slag.

Of ernstig naaldwerk doen nie. Dalk oor ‘n week van nou af, by week 4, mag ek stadig maar seker daaraan begin dink. Nou? Net ‘n bietjie brei of borduur of hekel OP MY BED.

Om die waarheid te sê, ek dink ek is amper onder kamerarres. Bedarres. En moenie dink ek mag in my bed doen net wat ek wil nie, selfs dáár is sekere beperkinge wat ek nou nie hier in die openbaar mag noem nie.

Twee uit ses. Twee weke uit ses weke. Dag 15 uit 42. Dis waar ek nou is. En ja, ek skryf alles uit, oor en oor, want ek het TYD. Tyd om dit te doen, net soveel soos ek wil. Ek mag blog so veel as wat ek wil, maar dit lyk my my bloginspirasie kruip ook iewers BUITE my huis weg, daar waar ek nie mag kom nie!

Toemaar, ek is nie só gefrustreerd soos ek nou mag klink nie. Ek het soveel goed om voor dankbaar te wees en ek ís regtig dankbaar. Ons operasies het goed afgeloop, daar kon soveel fout gegaan het. Ek het die wonderlikste uitsig en elke dag verander die natuur en raak die lappieskomberswêreld om ons net mooier en mooier. Ek mag tyd saam met my God spandeer, net soveel ek wil, en nee, ek moet erken, ek doen dit nie genoeg nie. Ek het baie mense wat vir my lief is en kom kuier. Ek is lief vir lees en borduur en brei en hekel en geniet elke oomblik daarvan.

Twee uit ses weke is sowaar al weer verby, waar het die tyd heengegaan? Ek moet net nie my oë knip nie, want binnekort is dit 6/6! Volpunte!

Toortsie

‘n Lekker lang stap in die berg sal darem nou lekker wees, hoor! Net terloops. Dalk is ek nou ‘n bietjie onfiks. Goed dan, ‘n lekker stappie in die dorp. Die bulte is dalk nou te erg. Man, sommer net tot aan die eine van ons straat op die gelykpad. Sjoe! Dit sal nou wraggies lekker wees. Laat ek dadelik op die lys loop kyk wanneer ek dit mag begin doen. Ai toggie! Eers by week 4 mag ek 15 minute stap in en om die huis. Nou ja, mooi dag!

Advertisements

Woordsnoere 5: Una se ABBA-partytjie

Una laat die aap uit die mou:

Sy gaan ‘n ABBA-partytjie hou!

Die Towerinne is almal genooi,

hulle moet hulle na behore tooi.

Die Towerinne se opwinding is frappant,

sy nooi sowaar elke kalant!

Die uitdrukkings in die oë geluksalig,

die gedagtes aan die partytjie rooskleurig.

Sommige van hulle sit net daar droomverlore

hul staar in die verte met hul voete in kleivore.

Hulle het groot planne vir hierdie fantasia

Hul wil Una vereer met ‘n kamelia.

Hier by ons is dit nou nog maar herfstyd

die aand van die partytjie lê nog wyd.

Niks sal egter die opwinding keer nie,

geen jakkalstroureëntjie, selfs nie ‘n kleintjie.

Die aand van die partyjie is hier!

Laat ons dit met vreugde gaan vier!

By die partytjie is dit nog tjoepstil,

‘n mens kon selfs ‘n appeltjie of twee skil.

Met ‘n groot hoehaai kom die Towerinne ingewaai.

Elkander staan hulle oopmond en verwonder.

Duidelik soos daglig is die Towerinne se vriendskapsverbond

die res voel uitgesluit soos ‘n steekbaardhond.

Seegogga wil lyndans op Abba,

sy het die kuns verfyn.

Die ander wil losdans of Samba

ag, dis sommer net vir die skyn.

Dit skater en dit lag

die partytjie hou aan tot douvoordag.

Daar was nie eers een ou ronkedoor

wat loop en knor of soek net skoor.

Dankie, Una, dit was ‘n fees,

en dankie, Vuurvliegie, die uitdaging was behoorlik gewees.

Dit was bietjie bo ons vuurmaakplek,

maar het die waarheid uitgelek.

(Toortsie)

So maak mens :

Jy kan ‘n enkele stel woordsnoer rymwoorde as inspirasie vonk gebruik, of al die rymwoorde – nes jy lus het.

Tower dan jou rym. Maak seker om die woord (e) in vetdruk (bold) aan te dui in jou skrywe.

Ons uitdaging strek oor twee weke, 20 Junie sal die skakel sluit. Nooi blogmaats om saam te kom speel! En moenie vergeet om jou bydrae op Inlinkz te gaan aanhaak nie! https://fresh.inlinkz.com/p/86350a0e80e643788015a86178e3b125

Kleine koppie

Ek gee sommer die narkose die skuld. My koppie is klein. Klein, klein, klein.

Dit gaan al baie beter, maar in hierdie week het ek gesukkel om ‘n gesprek te volg die oomblik as dit ingewikkeld raak.

Ek brei ‘n halwe ry, dan slaap ek weer. Waag ek om my wel te stort, kom vat ek ‘n lange rus daarná. Nie dat ek uitgeput voel nie, die aandagspan is net so kort.

Redeneervermoë? Bykans nul.

Ek lees drie bladsye op die Kindle uit die wonderlike Chanette Paul wat ek afgelaai het, Lira, dan raak ek aan die slaap vir twee ure. Dan probeer ek blogs lees. Halfpad verdwaal ek.

Lekkervurige Vuurvliegie se Woordsnoere daag my uit, ek gaan keer op keer terug daarnatoe, want een keer se konsentrasie is te min. Ek begin selfs die woorde afskryf in ‘n boek, skryf selfs twee rymende sinnetjies, maar kry nie almal afgeskryf nie.

Ek bekommer my nie daaroor nie, wil maar net verduidelik hoekom ek dalk nie saamgesels op die blogs nie, die koppie is net te klein.

Verder is alles dooddollies en ek begin selfs al hier en daar ietsie skryf.

Groete

Toortsie

Verbeel

Ben Okri het blykbaar gesê, volgens die aanhaling onderaan my dagboek: ‘When you can imagine you begin to create and when you begin to create you realise that you can create a world that you prefer to live in, rather than a world that you’re suffering in. ‘

Dís die wêreld wat ons klompie Towerinne in die magiese Rebusfontein skep.

Tog is dit iets om na te strewe ook in ons regte wêreld: ‘n Plek waar die liefde meer is en die probleme minder, of wat ons ookal in óns wêreld wil skep.

Soos Ben Okri sê, is ‘n goeie beginpunt dalk om te begin dink en verbeel hoe ons dit graag sou wou hê. Wat is daar wat ons beter wou maak, nie net vir onsself nie, maar wat beter is vir almal om ons. Tot voordeel van almal om ons.

En wanneer ons ons dit verbeel het, is die goeie verdere stap om te begin dink, wat kan ék verander om nader aan daardie doel te kom. Hoe kan ek anders optree? Moet ek meer geduld aan die dag lê, meer bid, harder werk, vroeër opstaan, meer liefde uitdeel?

Dan volg die groot stap deur dit te begin toepas, en struikelblokke te oorkom, en te begin glo in jouself, in die mense wat jou moet help, in jou Skepper.

En dan, net dan, is ons dalk ‘n treetjie nader aan dit waarvan ons gedroom het.

Toortsie

Stroomop

Ek en manlief het gisteraand die fliek, Stroomop, gekyk. Wat ‘n inspirasie! Verlede jaar was ‘n paar van die Stroomopspan hier in ons dorp en ek was bevoorreg om ook die aand die funksie te kon bywoon. Toe reeds was ek geïnspireer.

Die vyf vroue beland saam op ‘n rubberbootjie as deel van ‘n terapie-avontuur. Elkeen van hulle worstel met hulle eie probleme en deur met mekaar te deel, is die veronderstelling dat hulle dit sal uitsorteer. Met die eerste stroomversnelling werk hulle nie saam nie, probeer hulle hulle geskille terselfdertyd uitsorteer, is die aandag nie waar dit moet wees nie en tref die probleme hulle vol in die gesig.

Hulle leer om saam te werk, mekaar te vertrou, op mekaar staat te maak. In moeilike situasies help hulle mekaar uit. Soveel so dat hulle die volgende stroomversnelling as span aanpak, elkeen met ‘n doel waarom sy heel aan die ander kant wil uitkom.

Hulle inspireer my om die stroomversnellings in my lewe te sien vir wat dit is: stroomversnellings. Dat ons gefokus deur dit moet gaan, dat ons moet saamstaan met hulle wat saam met ons is, in plaas van mekaar dan wil konfronteer. Dat ons mekaar moet vertrou en ondersteun en elkeen sy bes moet doen sodat ons heel aan die anderkant kan uitkom. En sou die krisis ons wel ongemaklik tref en dinge nie heeltemal uitwerk soos ons graag wil nie, ons steeds ons bes moet doen en as span mekaar ondersteun. Dat ons ons vertroue in Hom moet plaas omdat Hy regtig die beste weet.

Toortsie