Die drie meesters

Op Martjie se klavier sit die drie meesters, Mozart, Händel en Beethoven. Nee, hulle sit nie regtig daar nie, ‘n mens sit mos nie op ‘n klavier nie. Dis kleine borsbeldjies van hulle wat op die klavier is.

Hulle word meesters genoem omdat hulle so goed was in musiek en die pragtigste musiek geskryf het. Daarom word hulle ook komponiste genoem, want mense wat musiek skryf, word komponiste genoem.

Al is hulle al baie jare gelede oorlede, leef hulle steeds voort wanneer mense hulle musiek maak en waar hulle op Martjie se klavier sit, verbeel ons ons dat hulle nog lewe.

“Ek hou darem baie van Martjie”, sê Händel, “wanneer sy my musiek op haar blokfluit speel, geniet ek dit so baie. Ek kan sommer sien sy is lief vir musiek. ” “Ja”, antwoord Beethoven, sy is regtig ‘n liewe kind. ” “O, ek het dit nou die dag so geniet toe die klein Kobus homself so op die klavier geniet het”, sê Mozart. “Ag, nie dat hy al enigsins sinvolle musiek kan speel nie, hy is nog te klein, maar ek kon iets in sy ogies sien en in sy aanslag. Daar is iets musikaals daarin.” “Sy sussie wat ook so wou saamspeel, was net te pragtig, ek wou haar sommer opeet,” sê Händel. “Nog so klein, maar hulle deel alreeds die liefde vir musiek.”

Alhoewel ons hulle sommer op hulle vanne noem, moet ons hulle respekteer vir wat hulle in die musiekwêreld gedoen het. Handel is eintlik George Frideric Händel en hy het geleef van 1685 tot 1759, meer as driehonderd jaar gelede! Hy was ‘n Duitsgebore Engelse komponis en het in ‘n era geleef wat as die laat Baroktydperk bekend was.

Ludwig van Beethoven was ‘n Duitse komponis wat van 1770 tot 1827 geleef het. Hy word steeds beskou as een van die wêreld se beste komponiste wat ooit geleef het.

Wolfgang Amadeus Mozart het van 1756 to 1791 gelewe en was ‘n klassieke komponis wat in Salzburg grootgeword het.

“Ek weet nie wat van die wêreld gaan word nie,” sê Händel bedruk. “‘n Mens kan net nie meer luister na die musiek wat die jongmense vandag komponeer nie, en hulle noem dit die vreemdste name: Kwaito, Marimba, Rock, wat nog alles?” “Ja”, antwoord Mozart, “baie van die name kan ‘n mens nie eers behoorlik uitspreek nie.” “Dit is eintlik net ‘n lawaai, as jy my vra”, gee Beethoven ook sy kommentaar. “As ek darem dink aan die pragtige musiek wat ons gemaak het toe ons nog geleef het. Eendag sal die mense seker in hulle kinderstories vertel, ‘eendag, lank lank gelede het die mense pragtige musiek gemaak.'” “Daardie musiek was so mooi, ‘n mens kon sweer dit is in die hemel gemaak”, antwoord Mozart. “Ja”, sê Händel, “dalk sê hulle dit het sommer uit die hemel geval, die mense praat ook deesdae so vreemd.” “Ek verstaan nie die jongmense nie, hulle volg net nuwe modes klakkeloos en dink nie waaroor dit gaan nie”, sê Beethoven.

Die volgende oomblik kom Martjie die huis binne met sakke vol kersversierings. Sy begin die een versiering na die ander ophang, dit lyk of sy met ‘n towerstaf besig is om die hele huis te verander. Sy sit ‘n kersgeskenk onder die kersboom vir haar geliefde Janes en weet dat hy opgewonde gaan wees daaroor. Hulle kan soms nes kindertjies blinkoog staar na dit waarvan hulle hou. Sy wonder watter geskenk hy vir haar in gedagte het? Dalk ‘n avontuur of twee? Dalk kan hulle met ‘n boot op die rivier gaan vaar. Net die gedagte daaraan gee sommer vir haar sterre in haar oë. Dit sal nou regtig ‘n hoogtepunt wees as hulle dit kan doen!

Terwyl Martjie so besig is om al die kersversierings uit te pak, sit die drie meesters in verstomming vir haar en kyk. Kan dit wees dat die Kersgety al weer hier is? Kersfees in die somer verwar hulle elke jaar, hulle is gewoond om Kersfees in die winter te hou met sneeu wat die wêreld vol lê. ‘n Wit Kersfees. ‘n Tyd wat ‘n mens in baadjies gevul met donsvere rondloop. Die versengende hitte hier in die suide van Afrika maak dat hulle tred met die tyd verloor.

Die volgende oomblik draai Martjie na hulle toe met ‘n gesig wat straal van opwinding. Wat het sy in haar hande? Asof gelanseer kom sy na hulle toe en voor hulle hulle kom kry, het elkeen ‘n Vader Krismis hoed op sy kop! “Kyk net hoe pragtig lyk my drie skatte nou, net reg vir Kersfees”, sê sy opgewonde. “Julle moet nou net nie dat hierdie kershoedjies ‘n gekuier afgee nie, hoor! Ek het juis vir my so ‘n pragtige Mozart Kersfees CD bestel. Maar Mozart, wat is mooier as jou eie Twinkle twinkle, little star? En, liewe Beethoven, jou 9e simfonie word so baie in die Kerstyd gesing in die vorm van Ode to Joy. Ja, sonder liefde is ons niks. En Handel, liewe Händel, wat sou die wêreld sonder jou Messias wees? En Vrede op aard in welbehae? (Joy to the world.)”

“Wat maak die kind nou?”, vra Händel. “Sy is besig om van ons ‘n bespotting te maak, ons wat al vir konings musiek gekomponeer het.” “Ag man,” antwoord Mozart, “ontspan. Gee die kind ‘n kans. Het jy gehoor wat sy ons noem? ‘Skatte.’ Dit kan net een ding beteken en dit is dat sy lief is vir ons.” “Ja wat”, antwoord Beethoven, “wat die jongelinge nie alles sal aanvang nie, maar soos Mozart tereg opgemerk het, sy is regtig lief vir ons en ‘n mens kan dit hoor as sy ons musiek soos engele bespeel, sy doen dit met respek en soveel genot en liefde en sy leer dit ook vir haar leerlinge, om goeie musiek te respekteer. Kom ons gun haar die bietjie plesier.” “Goed dan”, antwoord Händel, “as dit is hoe jy dit stel, voel ek ook net so. Kom ons gun dit vir haar.”

Die volgende oomblik kom Janes, pootuit van die werk af, by die huis in. “O, Martjie! dit lyk mooi! En wat gaan hier op die klavier aan?” En toe hoor ‘n mens net sy skaterlag terwyl hy die drie meesters een vir een bekyk. Daarna gee hy ‘n bietjie aandag aan die honde en laat hulle hulle vangskote met die bal oefen.

Mag julle ‘n wonderlike Kersfees geniet. Mag julle die vreugde van Jesus wat gebore is vir ons ervaar.

Toortsie

Suiwer verbeelding van die Toortsie met so hier en daar ietsie waarheid in. Woordsnoeropdrag deur Lekkervurige Vuurvliegie.

One-liner Wednesday Vreugde/Happiness

Vind vreugde in die klein dingetjies. – Find happiness in the small things.

One liner Wednesday

Toortsie

Loop

In opdrag van Scrapydo.

Daar is ‘n paar dinge wat nou nie altemit is nie, soos dat bloed kruip waar dit nie kan loop nie. Dat bloed dikker is as water, is ‘n feit soos ‘n koei. Soos ‘n Jerseykoei. ‘n Nuuskierige Jerseykoei.

Dít het ek nou weer vandag besef toe ek en my man ‘n ent gaan loop het op die plaas. Eers moet ons die verskriklike kop uitloop, soms raak ek agter, dan steek hy sy groot en sterk boerehand uit en trek my tot daar waar ek weer op my eie kan byhou. Is dit nie dierbaar nie? As my hand so in sy groot hand is, voel ek veilig. Geliefd.

Ek het altyd aleen geloop met my honde, maar sedert hierdie jaar het my man ‘n ernstige stapper geword en loop ons graag in die berg as ons by ons huis is of saam op die plaas as ons hier is.

Vandag kon ek weer nie my lag hou nie. Iewers is ons deur ‘n land waar die verse loop en kort voor lank is hulle almal om ons. Soos reeds genoem, is hulle verskriklik nuuskierig en ek dink dis ons honde wat hulle nuuskierigheid prikkel. Hulle is agter ons, voor ons, om ons en die arme honde weet nie wáár hulle moet loop nie. Moet hulle vlug, of skuil? Dan hardloop die een so ‘n ver draai met al die verse agterná, dan kom skuil hulle weer onder ons voete.

Dit is steeds verskriklik droog in die Klein Karoo, dáár het die water lank laas geloop. Besproeiingsgrond lyk soos ‘n woestyn, pikswart verbrand in die son. Hier waar ons melkstal is, lyk dit aansienlik beter en kan ons net in dankbaarheid buig.

Nou ja, mooi loop, loop skryf julle nou ook ‘n paar loopstorietjies, maar moet net nie dat julle hart op loop gaan nie, hoor!

Toortsie

Oordosis suiker

Dis mos geen geheim op hierdie blog dat ek al vir meer as vyf jaar die Bantingleefstyl vol nie en gevolglik geen suiker en stysel inneem nie.

Ek het wel egter die beleid dat as ek by mense kuier, ek eet wat vir my voorgesit word. Is daar genoeg kos om uit te kies, sal ek gewoonlik die stysel en suiker los, maar is stysel en suiker die enigste kos wat aangebied word, maak ek geen bobaai daarvan nie en eet dit.

My liggaan het regtig nou al ná al hierdie jare, gewoond geraak aan hierdie leefstyl. Ek het egter wel ‘n suikerverslawing en sal maar altyd versigtig moet wees om nie weer in die verslawing te verval nie.

‘n Rukkie terug was ek by ‘n lieflike funksie waar die mooiste en wonderlikste kosse voorgesit is. Ek het sommer net daar besluit om die kos wat vir my voorgesit word, te eet. Elke dis het suiker of stysel of albei bevat. Baie suiker.

Ons het die aand geweldig baie geniet en die gasheer en -vrou het uit hul pad gegaan om alles so lekker en mooi as moontlik te maak. Alles was vingerleklekker.

So driekwart deur die aand het my liggaan vir water begin vra. Dis nie te vreemd nie, ek drink baie water. Die nadraai van die suiker oordosis was egter ‘n ander verhaal. Ek het nie besef suiker kan jou ‘n ‘hang over’ gee nie!

By die huis aangekom, was my voete geswel, maar die volgende dag was die gevolge duidelik sigbaar. Ek was naar en het kwaai hoofpyn gehad. Dit het gevoel of ek sweef en of ek net nie heeltemal in beheer is van my liggaam nie. Ek wou nie eet nie, maar het liters water verorber net om my liggaam skoon te spoel. Ek het regtig sleg gevoel. Nadat ek middagete geëet het, het ek begin beter voel.

Vreemd genoeg het ek glad nie daarna gesmag na iets soets soos dit gewoonlik werk nie. Dalk het my liggaam gevoel genoeg is genoeg. Ek wonder, as ek my bloedsuiker sou neem, wat die uitslag sou wees? Dit was regtig ‘n geweldige skok vir my liggaam en ek sal in die toekoms baie mooi dink voor ek weer so iets doen.

Ek wil dit regtig nie aanbeveel nie.

Toortsie

Biegblog

Ons kuier aan die langtafel. Sarie se Kerstafel hierdie keer, nie die Towerinne se langtafel by Rhebusfontein nie.

Van die eerste sekond af word ons oorweldig met vriendelikheid en gasvryheid. Die redaktrise van die Sarie, asook die kosredakteur kom van mens tot mens en gesels baie lekker. Sy, Michélle van Breda, is ‘n Overberger en ons vind sommer dadelik aanklank. Herman Lensing, kosredakteur, haal die een bederf na die ander uit sy koskas uit.

Die gebeurenis het plaasgevind in die Kokkedoorstoor en wat ‘n belewenis was dit nie! Elke nuwe gereg is in die verskillende Kokkedoorkombuise voorberei en voorgesit deur die studente van ‘n top sjefskool.

Nou die biegslag. Ek het van alles geëet. Ek het al my kos opgeëet. Daar was baie suiker betrokke. Dit was heerlik, so lekker dat ek amper besluit het om weer soetgoed deel van my dieet te maak. Dit was ‘n geval van lekker, lekkerder, nog lekkerder, ekstra lekker, verruklik lekker, alles in trappe van vergelyking en met byvoeglike name wat ek nog nie ken nie.

Die heel laaste was ‘n somerkoffie, wat ek oorgeslaan het.

Ons is ook bederf deur Pedro Kruger. Joe, hy is darem net talentvol!

Asof dit nog nie genoeg was nie, is ons met die huistoegaan elkeen bederf met ‘n lieflike geskenksak wat so swaar gelaai was, ons moes die sakke onder vashou om te verhoed dat dit nie skeur nie.

Dankie Sarie, dit was ‘n belewenis.

Soos almal mos maar weet, kan ‘n mens my mooi aantrek, maar nie eintlik iewers heen neem nie. Wel, sommer aan die begin probeer ek my serp regtrek met die hand wat die drankie vashou. Dit was ‘n goeie ysbreker, veral toe die drank oor my skouer gegooi word en die ys in stukkies op die vloer val. Red nou ‘n nasie met sulke mense! Blykbaar was dit nog aanvaarbaar dat ek my drank mors, maar nie dat ek toe afsak vloer toe en die gemors op die vloer met my tissue opvee nie. 😳😜 En die nat tissue mooi in my silwer handsakkie terugsit nie.

Toortsie

Ns. Die gevolge van die oordosering van suiker … ja wel …