Hoe hou jy dit?

Scrapydo vra my na aanleiding van hierdie ongelooflike besige twee weke wat ek deur is, hoe hou jy dit?

Ja, my kop is mos maar altyd besig met minstens vyf dinge gelyk, maar soms kom alles net op ‘n hoop en is dit erger en baie meer as normaal. Ek vergelyk dit met oestyd, iets wat ons boere en boervroue baie goed ken. Oestyd, wanneer alles gelyk gebeur, wanneer die ure uitmergelend lank raak, wanneer ons vroue se normale dagtake aangaan soos gewoon, maar ons ook kos moet inpak land toe, ons meer take as normaalweg het, ens. Hoe hou ons dit?

Eerstens, deur baie genade van ons Here. Deur Geestelik fiks te wees. Deur ons krag te put uit die Onuitputlike Bron. Deur steeds stil te word by Hom, rus te vind by Hom. En waar dit soms gebeur dat ons selfs minder tye ook by Hom spandeer, ons die tydjies wat ons wel vind, goed gebruik.

Tweedens, dink ek, deur liggaamlik fiks te wees. Soos Trommeltjies tereg gesê het, in sulke tye het ‘n mens meer nodig as net kopfiksheid. Liggaamlike fiksheid maak dat jy langer kan uithou. Fisies kan uithou. Dit help natuurlik ook verskriklik baie as jy wel ‘n tydjie kan afknyp vir die oefening waarvan jy hou. ‘n Heerlike stappie in die berg verrig wondere. Dit gee my nuwe energie, maar help ook sommer om my kop te suiwer. Om my positief te hou. Om die gevoel van ingehoktheid wat mag kom in die wind te slaan.

Derdens, die wete dat dit nie vir altyd sal aanhou nie. Dit help verskriklik baie. In my Amway jare was ek lid van die Dreambuilders Assosiation waar ons wonderlike stemopnames van motiveringspraatjies geluister het en opbouende boeke gelees het. Book of the month en Tape of the week. Opbouend. Motiverend. Beslis die moeite werd. Een van die belangrikste lesse wat ek daar geleer het en wat ek steeds toepas, is dat jou onderbewussyn alles glo wat jy vir hom sê. Dalk weet ek dit al langer as uit die Amwayboeke. Dit wat jy vir jouself vertel, glo jy. Daarom moet jy mos positiewe boodskappe vir jouself gee.

Maar saam met dit, glo jou onderbewussyn ook dit wat jy vir hom belowe. Wanneer dit dan so dol gaan en ek baie moeg raak, vertel ek vir myself dat dit nou ‘n rowwe tyd is, dat ek weet dat ek moeg raak en moeg sal raak, maar dat dit net vir ‘n rukkie is, soms weet ek selfs vir hoeveel dae en vertel dit vir myself en belowe dat ek dan gaan rus. Ek het byvoorbeeld verlede week geweet dat ek die Vrydagmiddag sou kon afvat en het dit vir myself belowe dat ek dan Vrydagmiddag kon rus. Wanneer die stemmetjie in my kop vir my sê dat ek moeg is, reageer ek daarop, antwoord ek dat ek besef ek is moeg, maar moet net nog ‘n klein bietjie uithou. (Daar is mense wat dink dat ek mal is as ek so met myself praat. Ek dink ‘n mens is laf as jy jouself en jou onderbewussyn wat skree vir jou aandag, ignoreer.)

MAAR DAN KOM DIE BELANGRIKE EEN: JY MOET DAN DOEN WAT JY BELOWE HET. Jy kan nie net aanhou belowe aan jou onderbewussyn en dit nie doen nie, dan soek jy moeilikheid. Want DAN gee jou onderbewustheid iewers moed op. En glo jou nie meer nie. GROOOOOTTTT FOUT! As jou onderbewussyn jou nie meer glo nie. Jy moet jouself ook beloon. Op watter manier ookal. Met ‘n geskenkie? ‘n Dag af? ‘n Lekker boek lees? Watookal jou onderbewussyn sal gelukkig hou.

So, noudat alles verby is, vat ek dit vir ‘n paar dae aansienlik rustiger. Luister ek na my liggaam. Rus ek wanneer hy dit vra. Bou ek kragte op. Selfs in daardie erg rowwe tyd sou ek vir ‘n halfuur ‘n bietjie op my bed gaan lê as ek gevoel het dat ek nie meer krag het nie. En dít is my punt vier. Luister na jou liggaam. Rus wanneer dit nodig is.

Nommer vyf: Kyk ook na jou siel. Luister wat jou onderbewussyn vir jou fluister. Fluister hy vir jou negatiewe goed in jou ore? Vertel hy dinge soos ‘ek is dom, ‘n mislukking, nie goed genoeg nie’? Werk daaraan! Kry TPM (Transformation Prayer Ministry) of sien ‘n sielkundige, maar sorteer daardie leuens wat jou onderbewussyn glo, uit. Dit gee vir jou oneindige woema as jy dit kan regkry. Dit help nie daardie negatiewe goed word onder ‘n dreindeksel ingedruk en die res van jou lewe probeer jy alles wat jy het om die deksel op sy plek te hou nie. Haal daai deksel af! Kyk daardie wurms in die oë met die hulp van ‘n kundige. Jy sal nie spyt wees nie.

Toortsie

Die beginsel van oortuiging en keuse (TPM)

Hierdie bloginskrywing skryf ek aan die hand van die TPM (Transformasie gebedsbediening SA) se studentehandleiding, maar ook uit die ondervinding wat ek reeds deur TPM-sessies met myself en andere opgedoen het.

Wat ons voel, hoe ons reageer op iets, is nie die gevolg van wat iemand anders aan ons gedoen het nie, maar wel van wat ons werklik glo. Wat ons glo, die kernoortuiging wat ons het wat ons laat reageer soos wat ons wel reageer, kom die meeste van die tyd uit iets wat gebeur het toe ons nog klein was, gewoonlik onder die ouderdom van 12 jaar. Baie keer is die insident nie eers verwant aan wat ons nou ontstel nie. (Ja, ander mense kan baie lelike dinge met ons doen, daaroor stry ek nie! Wat ons egter daaroor voel is ons eie.)

Wat gebeur is dat daar kleintyd iets gebeur het, soms selfs iets belagliks, soos dat ek op verkeerde tyd iets gesê het in my kleinkindonkunde en dan begin glo dat ek ALTYD die verkeerde ding sê. Of iemand het nie met my gespeel nie en nou glo ek dat ek NIE GOED GENOEG IS NIE. Of watter rede ookal. Soms het daar regtig slegte dinge met my gebeur wat ek verkies om eerder in die drein af te gooi en die dreindeksel daarop te hou en dit NOOIT WEER op te tel nie.

Ongelukkig bly ons daardie waninterpretasie wat ons dalk gemaak het wat nie waar is nie, glo en sou ons as volwassene daarna kyk, kan ons in ons kop die waarheid weet, maar wanneer iets gebeur, kom daardie ou geloofsoortuiging weer op die voorgrond en tree ons op volgens daardie oortuiging, selfs al is dit nie waar nie.

Daarom is dit nodig dat wanneer ons ontsteld raak oor iets, ons ondersoek instel oor hoekom is ons regtig ontsteld. Was dit ‘n geval dat ek onseker gevoel het? Of nie goed genoeg nie? Laat dit my soos ‘n niks voel? Asof ek geen beheer het nie? Asof ek totaal alleen gelaat is? Bang om ‘n fout te maak? Wat is die regte rede dat ek so voel?

Met TPM (Transformation Prayer Ministry) gebruik ons die toerusting in ons hand in samewerking met God tydens ‘n gebedsessie en die regte vrae en as die kliënt kies om daardie deksel op te lig en die pyn in die oë te kyk, by die wortel van daardie leuen uit wat ons glo, daardie leuen wat vir ons die waarheid is. God gee dan vir die persoon perspektief. Die persoon kry nuwe waarheid en word dit wat sy deur haar ervaring altyd verkeerd geglo het, reggestel. Met God se hulp. Op God se manier. En dis een van die dinge waaroor ek keer op keer in verwondering staan: Hy praat met elke persoon op ‘n manier wat daardie persoon sal verstaan. Nie noodwendig wat ek verstaan nie, maar wat vir daardie persoon sal werk. Op sy eie manier.

En wanneer die persoon eers sy kernoortuiging deur ervaring en waarheid van God verander, is dit soos dominoes wat val. Elke keer wat die persoon daardie leuen geglo het in sy lewe, elke keer wat daardie spesifieke leuen hom ontstel het, is skielik opgelos omdat die persoon nuwe waarheid ontdek het. Elke keer het die persoon ‘n treetjie vorentoe gegee. Onmiddellik en totaal opgelos. Soms word daar egter ‘n hele paar leuens tydens so ‘n kinderjaregebeurtenis geglo en mag daar weer in ‘n volgende sessie na dieselfde gebeurtenis verwys word om die ander leuens ook uit te sorteer.

Dit bly egter die kliënt se eie keuse of hy die deksel gaan optel of nie. Of hy bereid is om sy pyn in die oë te kyk of nie. Want God is ‘n Ware Heer, ‘n Gentleman wat Homself nooit op mense afdwing nie. Maar vir die persoon wat bereid is om vorentoe te stap, selfs te vergewe waar nodig, bring Hy ongelooflike verligting. Heling.

Tydens ‘n TPM-sessie beweeg ons op heilige grond en ons respekteer dit en hanteer dit met die grootste deernis, respek en heiligheid.

Toortsie

Ja, ander mense tree nie altyd reg teenoor ons op nie. En as ons deur TPM daarna kyk, maak dit nie die ander persoon se verkeerde optrede reg nie. Wat egter gebeur is dat ek heel word, ek God toelaat om my pyn reg te maak.

In ‘n stukkende wêreld

In ‘n stukkende wêreld waar soveel misverstande is, waar die duiwel rondloop soos ‘n brullende leeu en kyk wie hy kan verslind, waar mense onbedoeld foute maak, waar mense seerkry, waar mense op tone trap, selfs al wil jy nie, waar vriendskappe seerkry, families opbreek, waar mense in moeilike omstandighede leef, waar mense verslaaf raak aan allerhande dinge, waar ons gedwing word om kompromië te maak, waar …

glo ek aan tweede kanse, aan weer probeer, aan selfondersoek doen, aan sê dat ek jammer is, opreg jammer is, aan vergifnis, aan heelmaak.

Want ek glo, nes daardie skaakspeler wat eintlik in skaakmat is, met God se hulp hy nog ‘n skuif het. Ek glo daaraan dat ‘n kledingstuk wat stukkend is, heelgemaak kan word. Ek hou van die Japannese idee dat ‘n porseleinstuk wat in stukke gebreek word met goud herstel kan word. Ja, die krake sal altyd daar wees, maar die goud kan jou herinner daaraan hoe kosbaar jy is, hoe breekbaar jy is, hoe maklik ‘n fout kom, maar dat jou verhouding belangrik is.

In die TPM (Transformation Prayer Ministry) spreekkamer sien ek wonders gebeur. Sien ek hoe mense ander vergewe, hulleself vergewe, leuens wat hulle hulle lewe lank glo en wat hulle dalk anders laat optree, laat gaan. In die TPM-kamer sien ek hoe mense verligting kry. Kry ek ook verligting as God ook aan my waarhede uitwys. Want ook ek gaan ondersoek my emosies as ek erg ontsteld was oor iets, só erg dat ek in ‘n oomblik van swakheid myself verloor, anders optree as wat ek graag wou.

Ek kom uit ‘n era waar dinge heelgemaak is. Nie sommer net weggegooi is nie. Daarom sal ek, selfs al verloor ek soms moed, selfs al verloor ek myself soms, selfs al tree ek dalk self onvergeeflik op, selfs al lyk dit menslik heeltemal onmoontlik, maar sal ek altyd weer en weer en nog ‘n hele paar keer aanhou probeer. Ja, soms is iets sekerlik onherstelbaar vernietig, dit aanvaar ek, maar soveel keer word iets weggegooi wat eintlik nog herstel kan word, weer mooi kan word, selfs beter kan word as wat dit vooraf was. Soveel keer mis mense mekaar die res van hulle lewens, verlang hulle na mekaar, want hulle was goed vir mekaar, behalwe daardie een verskriklike misverstand wat eintlik regtig herstel kan word, kon hulle mekaar weer iewers vind en weer die vreugde van hulle saamwees geniet.

Nuwe Nuut. Want in die proses van seerkry het ons van onsself en ook van mekaar geleer. Het ons hopelik ook nader aan God beweeg. Het ons gegroei. Het daar hopelik van die onsuiwerhede wat nog in ons was, na vore gekom en kon ons daarvan werk maak.

Ek glo aan ‘n God vir wie niks onmoontlik is nie. ‘n God wat Almagtig is. Liefdevol is. Wat baie meer kan doen as wat ek kan dink of droom.

Toortsie

Jy is mooi

Medicine Mommy skryf ‘n pragtige blog oor die leuens wat ons glo. Dat sy altyd geglo het dat, terwyl sy baie slim was, dit al was wat sy was. Nie oulik, mooi, ens. Ongelukkig glo ons almal sulke leuens. Omdat ek nie so mooi soos jy is nie, glo ek ek is nie eintlik mooi nie. Of omdat ek nie die gewildste in die klas is nie, glo ek dat mense nie van my hou nie. Of omdat iemand my kleintyd vals beskuldig het en ek nie myself kon verdedig nie, glo ek dat ek vals is. Of sommer ‘n niks. Of sommer skuldig, selfs al het ek geen aandeel daaraan gehad nie.

Verlede jaar in die wildtuin wou ek navraag doen oor iets. En nee, ek weet regtig nie wat die persoon glo of nie glo nie. By die navraetoonbank staan ‘n swart dame. ‘n Pragtige swart dame. Statig. Vriendelik. Trots. Maar sy is doof. Sjoe! Wat ‘n uitdaging moet dit vir haar wees om as dowe die navraetoonbank te beman? Ek vra my vraag en sy antwoord dat ek dit asseblief vir haar moet skryf, want sy is doof, en gee vir my ‘n stukkie papiertjie aan. Ek skryf my vraag en onderaan: ‘And you are beautiful.’ Ek hou haar dop terwyl sy aandagtig lees en sien hoe haar gesig ophelder toe sy by die kompliment kom. Sy kyk my in die oë en sê “thank you.”

Daarná antwoord sy vir my baie mooi en duidelik op my navraag en nog ‘n keer, “thank you so much.” Dalk weet sy dit in haar hart. Dalk glo sy dit dat sy mooi is, maar almal van ons het soms ‘n kompliment nodig.

Kom ons hou ons oë oop vir geleenthede om vir iemand iets moois te sê, om vir iemand ‘n opregte kompliment te gee. Kom ons waag dit as dit iets is wat heeltemal buite ons gemaksone is. En kom ons maak werk van die leuens wat ons so onnodiglik glo. Gaan lees gerus wat Medicine Mommy skryf. En terwyl jy aan die lees is, lees sommer Appeltjie en Engelroeper se pragtige bemoedigende bloginskrywings ook.

Medicine Mommy: You can change the narrative

Appeltjie: Hoop vir ‘n toekoms

Engelroeper: Ek sal nie opgee nie

En sou jy wonder hoekom een of ander iets jou so erg ontstel en jy wil graag werk maak daarvan, kyk uit vir ‘n TPM-fasiliteerder (Transformation Prayer Ministry).

Mooi loop

Toortsie

Maar God beskik

Die mens wik, maar God beskik. My kop het oortyd gewerk om hierdie droom, hierdie roeping, waar te maak. Dit hét waar gekom, maar op ‘n ander manier. Want God het anders gedink. Baie beter gedink as wat ek kon. Dit laat my dink aan een van my gunsteling Bybelverse: Efesiërs 3:20:

Aan Hom wat deur sy krag wat in ons werk, magtig is om oneindig meer te doen as wat ons bid of dink, aan Hom kom die eer toe.”

Baie meer as wat ons kan dink of bid of droom of wens …

Hy het my al baie jare gelede geroep om ‘n TPM-fasiliteerder te word. (Transformation Prayer Ministry.) Maar eers moes ek die pad stap. Hy moes my gereed kry daarvoor. Ek moes eers in my hart oortuig raak. Self TPM-hulp kry. Die internet-opleiding doen. Die fisiese opleiding in die Kaap kry. Hier en daar iemand sien, want die pendelry maak dit onmoontlik om baie mense te sien. Aanvanklik een per maand. Later meer. Dit meermale op myself toepas. Oor en oor. Totdat ek in my eie hart oortuig was dat ek dit regtig mag doen. God moes eers aan my werk.

Ek het ‘n plekkie gesoek waar ek dit kan doen. ‘n Privaatplekkie. Waar daar nie sommer iemand onverwags aan die deur kan klop nie. Professioneel. Ek het gebid daaroor. Vir God gevra wat Hy dink? Ek het aan my strandhuis gedink, maar dit is onprakties om elke keer ‘n ekstra uur of meer te moet inwerk net om daar te kom. Hier en daar bied ‘n vriendin ‘n plekkie aan, maar dit ook in húlle private spasie.

Uit die bloute bied een van die direkteure van die DS de Wet Skool vir Outisme aan dat ek een van hulle terapiekamers mag gebruik. Dit staan leeg. Wonderlik! Die plan begin oopvou voor my oë. Ek rig die kamer in met die gedagte dat ek dit nie voldag sal gebruik nie, ek wil mos darem nie ‘n voldagpos hê nie. Ek wil dit nie heeldag doen nie. Ander mag ook die terapiekamer gebruik as hulle dit nodig kry. Dalk word daar in die toekoms nog TPM-fasiliteerders in Bredasdorp opgelei? Dan kan hulle dit ook gebruik.

‘n Vriendin deel my opwinding. Ek weet sy wil al lankal opgelei word as fasiliteerder.Ja! Sy wil graag opgelei word! Die TPM-Kamer in die DS de Wet Skool vir Outisme is ‘n werklikheid!

Baie meer as wat ek kon droom of dink. Op Sy plek. In Sy tyd. Aan God al die eer.

Toortsie