Kwaaikofski maak baie harte bly

Ons blogmaat, Christa, het mos ‘n baie slim kleinseun wat graag lees en dan is hy so oulik om resensies oor die boeke te skryf sodat ander oumas en mammas ook kennis neem van oulike boeke wat hy lees. Ek het toe sy raad gevolg en die eerste Kwaaikofski Omnibus op my Kindle gekoop wat ek vir my kleinseun gelees het toe ons kort gelede in die Kruger Wildtuin was.

Kwaaikofski deur Jürgen Banscherus vir 7-11 jariges

Ek en hy was mal daaroor. Ons het saans gelees voor ons gaan slaap het, maar soms ook in die bus en dis dan wat ek stilweg gegelimlag het, want wanneer ons van Kwaaikofski se stories gelees het, was almal in die bus tjoepstil en al sou hulle dit nie erken nie, het hulle almal geluister! Ja, almal in die bus weet van Kwaaikofski, die privaatspeurder wat die beste privaatspeurder in die stad is, al is hy net nege jaar oud.

Kwaaikofski los allerhande moeilike sake op, soos wie die kougom gesteel het, die spook in die skool, ens. En elke keer is sy betaling ‘n paar pakkies van sy gunsteling kougom.

Intussen het ouma sommer die tweede en derde omnibus ook bestel, in gedrukte formaat hierdie keer en toe die kleinkinders weer by oupa en ouma kom kuier het, het ons natuurlik saans daaruit gelees. En soms was die versoek in die oggend ook: “Ouma, lees asseblief vir ons van Kwaaikofski.”

Ja, Kwaaikofski het nie net my kleinseun se hart gesteel nie, maar ook my kleindogter s’n. Selfs al is dit eerder ‘n seuntjieboek, geniet dogters dit net so baie. Dis lieflike boeke vir voorlees, maar dit is in ‘n formaat gedruk dat kinders wat graag self lees, dit met gemak sal lees. Ons leer dat Kwaaikofski slim is, planne maak, en ook lojaal is, selfs teenoor sy ou vriend wat sy rug op hom gedraai het.

Ek hoop dat Christa se kleinseun nog baie boeke gaan voorstel, want hierdie ouma sit die ene oë en ore om te sien watter oulike boeke sy nog kan aanskaf om dit lekker te maak wanneer haar kleinkinders by haar kuier. Want saamlees is lekker.

Toortsie

Elke keer groter

Elke keer as die kleinspan vir oupa en ouma kom kuier, is hulle ‘n bietjie groter. Dis mos logies, want kinders groei mos. Elke keer staan ek verstom om die ontwikkeling in hulle te sien, die groei en dit is vir my lekker. Elke keer is die kuier anders, juis omdat hulle groei.

Oupa en ouma se kop werk vooraf oortyd. Wat sal vir hulle lekker wees? Van watter kos hou hulle? Oupa herinner om roomys en horinkies te koop. Die klein swembadjie word op die stoep opgeslaan. Speelgoed word uitgesoek wat by hulle ouderdom sal pas en saamgebring.

En dan is hulle hier. Ouma kan net nie genoeg kry nie. Ons swem in die kleine swembadjie, ons speel Boereplaas, gesels diep dinge, gooi klippe in die see en daarmee saam sommer al die dinge wat ons kinderhartjies seermaak, ons stap in die poeletjies en hou ons voete doodstil sodat die klipvissies ons voete kom kielie, ons soek seepampoentjies, bou lego’s, lag en giggel.

Al wat ouma weet, dit raak elke keer net lekkerder.

Ouma Toorts

En wie is die held?

Ek loop en dink hoe ek julle gaan vertel van kleinneef en -niggie, beide ses jaar oud, die een in Graad R, die ander in Graad een, sit en musiek maak op die keyboard en die interessante gesprek, toe hoor ek die ergste onderaardse gille. Hier is minstens ‘n arm en ‘n been af. Dalk nog ‘n rib of twee ook! Dis iets allervreesliks!

Kleinseun, 8 jaar oud, kom gillend van buite af. Sus en kleinneef, besig om wortels in die groentetuin te trek, sê, “hy het baie seergekry.” Ouma storm uit. Verwag die ergste. Al die bene, arms en ribbes lyk reg. Ouma sien genadiglik geen bloed nie.

Kind het in doring getrap. Ouma probeer red met ‘n naald en ‘n tweezer, maar die lyfie werk nie saam nie. Bloedstollende gille laat hoor en sien vergaan. “Bel die dokter! BEL DIE DOKTER!” “Nee, ouma gaan nie die dokter vir ‘n doring bel nie.” Intussen probeer twee sesjariges vir ouma vertel wat gebeur het en raad gee. Ouma se ore is bottoe geslaan.

Graad R nefie kom praat mooi met hom. Hy kalmeer. Drink ‘n bietjie suikerwater en ‘n Panado. Raak rustiger. Ouma raak ook rustiger. Dalk kom oupa gou genoeg terug om te kan kom help kind vashou. Dalk raak kind aan die slaap. Hy vertel dat sy maatjie dood is as gevolg van ‘n doring. Ouma belowe hom dat dit regtig nie ‘n doring was nie. Mens gaan nie dood van ‘n doring nie. Ouma vertel hom dat ouma al baaaaie dorings uitgehaal het. Wie, dink hy, het sy pappa se dorings uitgehaal toe hy nog ‘n seuntjie was?

Intussen onthou ouma hoe haar pa gemaak het: Krap met die agterkant van ‘n mes en dit haak die doring uit. Besef dat geen mes nou naby hierdie voet gaan werk nie. Ouma wys vir hom met ‘n klein skertjie wat sy wil doen en voor hy nog kan keer, krap ouma met mag en mening terwyl sy veg teen ‘n wegrukkende voet en oorverdowende gille wat die hele dorp laat skrik.

Die doring gee mee. Ag dankie tog! Ek moet sê, ek sou dalk ook gegil het. Dit was ‘n lang, diep doring. Amper so lank soos ouma se huis hoog is, as julle my vra! So dik soos ‘n ysterpaal! Ek belowe! Ek sal mos nie jok nie. Oumas jok mos nie!

O, die gesprek. Die tweetjies speel op die keyboard. Nig besluit dat dit eerder by ouma se huis moet bly dan speel hulle daarop as hulle hier kuier. Sy weet nie hoeveel slapies voor dit weer skool is nie. Groot oë kyk my ernstig aan. Sy: “Ek hou niks van skool nie.” Hy: “Ek ook nie. Skool is boring.” Ek: “Hoekom hou jy nie van skool nie?” Sy: “Want pouse is net vyftien minute.” Hy: “Meisiekinders.”

Daar het julle dit. Stilte het oor my huis gedaal. Die keyboard is weer besig, of hoor ek nou die ‘tablets’ se geluid? Ouma sit gou ‘n bietjie op die stoep in die sonnetjie, dis mos wat oumas doen, of hoe? Die Panado doen sy werk. Die Lego’s moet klaar gebou kom voor hulle moet teruggaan môre en kleinneef het besluit dat hy in elk geval sommer vannag hier gaan slaap.

Toortsie

Al die seëninge

Wat is die lekkerste lekker vir ‘n boere-oumahart? Moet ek eers op die boere konsentreer of op die ouma?

Kom ek stel dit so: Om in die nag wakker te word en dit reën lekker op die dak, en jou kleinkinders wat knus op hulle matrassies op die vloer by jou in die kamer slaap.

Seëning op seëning. Ons God is groot.

Dis ons reënseisoen en in die Overberg en die Klein Karoo het ons sommer nog baie reën nodig. Op ons Ladismithgronde het dit vier jaar laas behoorlik gereën en lyk lusernlande wat veronderstel is om onder besproeiing te wees, soos woestyn. Pikswart. Maar ons vertrou dat God ook dáár uitkoms sal gee. Dit reën nie nou daar nie. Ons bly vertrou.

Intussen het dit vannag tog te lekker gereën op Riversdal. Prys die Here!

Toortsie

Wat is die lekkerste?

Hierdie ouma kan nie besluit wat die lekkerste is nie: As daar ‘n kinderlyfie kom inkruip tussen oupa en ouma in die groot bed, of as ouma en die twee kinderlyfies al drie probeer inpas op ‘n enkelbedmatrassie op die vloer?

Ouma sal ‘n plan moet maak en ‘n groter matras op die vloer gooi, ons pas regtig nou nie meer almal in nie. Maar dis so lekker, dis al wat ek weet.

Covid het kom steel by ons. By almal van ons. Op verskillende maniere. Ons kleinkinders sou ‘n hele week by ons kuier. Ons sou plaas toe gaan, want kleinseun is mal oor die plaas. Daar was soveel goed wat ons nog wou doen.

Toe kom Covid. Inderhaas moes ons die skoonma begrawe voor die grendeltyd aanbreek en moes ons die kleinkinders terug kry by hulle ouers. Want drie weke sou te lank wees. En sussie hét maar die naggies getel voor sy weer terug kon gaan na mamma en pappa. Só het Covid by ons gesteel en moes hulle kuier kortgeknip word en ons kon nie op die plaas gaan draai nie. Boeta het niks gesê nie, maar ek kon die teleurstelling op sy gesiggie sien.

Nag vir nag droom ouma allerhande drome, maar elke keer is daar kindertjies in die droom. Later droom ouma nie meer nie. Maar ouma verlang. Na haar kleinkinders en haar kinders. Covid is ‘n dief.

En dan, op ‘n wonderbaarlike manier mag ouma skielik haar kinders sien. En omdat mamma en pappa beide essensiële werke doen, mag die kleinkinders skielik wettig weer by oupa en ouma kom kuier. Oupa en ouma se harte is vol.

Om heel deur Covid te kom, is my mening dat ons met ‘n vergrootglas moet kyk hoé ons dit wat wel toelaatbaar is, tot maksimum benut. Hoe ons dit wat ons wel mag doen, na die beste van ons vermoë sal doen sodat ons nie vasgevang word in hierdie storie nie. Sodat Covid ons nie wen nie. Niemand gaan onaangeraak deur Covid kom nie. Sommige gaan regtig erg geraak word. Selfs geskend word in hart en siel. Maar ons moet aanhou soek na oplossings hoe ons dit kan maak werk vir onsself en ander om ons. Vir ander wat in sak en as sit, help planne uitdink, want dalk, net dalk is daar ‘n deurtjie op ‘n klein skrefie oop wat vir ons kan help.

Sterkte. Mag ons oplossings vind. Mag Covid ons nie heeltemal oorrompel nie.

Toortsie