Una het dit begin …

En Woordnoot het aangegaan … en hier gaan ons al weer op ‘n nuwe avontuur!

Woordnoot het met haar kers-verjaardagpartytjie vir ons elkeen ‘n pakkie in die hand gegee en ons saamgenooi na ‘n Learjet wat saggies op Rebusfontein kom land het en ons voor hierdie lieflike kasteel kom neersit het. In ons pakkies was daar vir elkeen ‘n sleutel …

Ek, sommer voor in die koor, storm behoorlik die kasteel se trappies op, deur die imposante voordeur en gaan staan botstil in die voorportaal. Dis asemrowend verby. Die binneversiering is met smaak gedoen. Geen koste is ontsien nie. Maar die opdrag is dat ons elkeen die kamer moet vind wat ons sleutels oopsluit en vir minstens agt ure daar vertoef sodat ons kan kom vertel hoe dit lyk en wat daar gebeur.

Volg die verhaal HIER waar jy elkeen se skrywes sal vind:

Inlinkz skakel: https://fresh.inlinkz.com/party/6640e82546594147b4ef78a3de36e871

…………………………..

Ek kyk rond – waar sal ek die vertrek vind wat my sleutel oopsluit? Ek hoop nie dit is in een of ander donker gangetjie nie, die gedagte daaraan laat my sommer ‘n krieweling teen my ruggraat voel. Maar voor ek by die trappe opgaan wil ek darem net eers hier ‘n bietjie rondloer. Ek wil mos self alles sien, sê nou nie een van ons Goue Vroue het die sleutels van hierdie vertrekke nie?

Ek draai die eerste deur se knop, maar die deur is gesluit. Die sleutel wil nie eers ingaan nie! Maar by die volgende deur glip die sleutel in. Vol afwagting draai ek die deurknop en die deur swaai oop.

Ek hoor ‘n simfonie-orkes klassieke dansmusiek speel en stap in. Weer eens stol ek in my spore. Hier is ‘n koninklike bal in volle swang! Manne en vroue, nee, prinse en prinsesse, adellikes is besig om hier voor my te dans soos ek maar nog net in die Artscape in operettes gesien het of in boeke van gelees het! Grasieus. Perfek! Die musiek is om jouself totaal in te verloor. En die klere! Die dames se balrokke is die een mooier as die ander, hul dra egte edelgesteentes om hulle nekke en arms, robyne, saffiere, pêrels, diamante … Die mans het almal aandpakke aan, so mooi. En elkeen ken hul danspassies foutloos en weet presies wat om te maak en hoe om elke voet perfek neer te sit.

Egte kristalkandelare soos ek in my wildste drome nie sou kon voorstel nie, hang van die hoë plafonne wat met die hand geskilder is in die mooiste skilderye. Ook die mure is behang met die mooiste skilderye in die lieflikste, swaar rame. Die banke waar die gaste sit, is van die lieflikste donker hout gemaak en gestoffeer in dieprooi en goue tapisseriemateriaal.

Op ‘n effense verhogie sit die koning en koningin op die mooiste stoele met hoë rug- en armleunings met goud versier.

Kelners beweeg geruisloos en amper onsigbaar tussen die gaste deur om hulle te bedien met drankies of wat hulle ookal nodig mag hê. Alles in die fynste goue eetgerei en kristal. Ek staan in verwondering om alles in te neem.

Skielik raak ek benoud. Sê nou hulle sien my! Ek pas mos glad nie hier in nie! Ek kom nou natgesweet uit die warm Suid-Afrika en het glad nie die regte klere aan nie! My hare is nie gedoen nie! Ek staan uit soos ‘n seer oog! Ek hoort met hierdie klere nie eers in die kombuis nie! Wat gaan hulle maak as hulle my sien?

Skielik kyk een van die dansers op en sien my. Hulle stop hul dans onmiddellik. Ander paartjies dans teen hulle vas en kyk ook vir my. Die musiek stop. Aarde, sluk my in! Ek wil weghardloop, maar kan nie.

Dan kyk ek af … en sien … dat … ek … ook ‘n balrok aanhet! Die mooiste, lieflikste vlootblou rok van die mooiste sy. Die lyfie is met silwer sequince versier. Ek het silwer hoë hakke aan en ‘n tiara met egte diamante op my kop. Diamant oorbelletjies. ‘n Lieflike diamanthangertjie om my nek en bypassende armband om my pols. My hare is so mooi gedoen soos wat ek nog nooit voorheen gesien het nie. En ek ruik die lieflikste parfuumgeur, net genoeg om nie oorweldigend te wees nie. Ek vryf my lippe op mekaar en besef dat ek lipstiffie aanhet, dus sekerlik ook grimering. Ek staan verstom. Wat is hier aan die gebeur? Hoe het dit gebeur?

Die volgende oomblik staan die koning voor my en sê: ‘Welkom, Toortsie. Het julle Goue Vroue gearriveer?’ Toe draai hy om na sy gaste en sê: ‘Dames en here, ontmoet vir Toortsie uit Suid Afrika. Sy is een van ‘n groep dames, die Goue Vroue, wat hierheen gekom het en elkeen haar eie uitgesoekte taak gaan kry. Laat voel haar asseblief welkom. Toortsie stam uit die boerenasie van Suid-Afrika en sy en haar man het die edele taak, nes hulle voorouers reeds geslagte lank doen, voortgesit en dit hulle lewensroeping geag om voedsel te produseer, iets waarsonder geen land kan klaarkom nie. Boere in murg en been. Toortsie, ek het vir jou die balsaal se sleutel uitgekies oor jou liefde vir musiek en dans en jou stille begeerte om nog altyd ballroom dancing te beoefen. Sal jy asseblief die eerste dans met my dans?’

My moed val tot in my skoene. Ek met die koning dans? Regte egte klassieke danse? Ek kan miskien sokkiejol – two step en boerewals, dalk ‘n bietjie twist, maar hier in ‘n regte balsaal? Die dansbaan is skielik leeg en almal staan terug om die volle baan vir my en die koning beskikbaar te stel. Die musiek begin speel. Dit vul my wese. Ek en die koning staan teenoor mekaar, buig … en toe weet my voete presies wat die volgende passie is … want ‘n mens se gene het ‘n geheue.

Dit was ‘n lieflike aand.

Toortsie.

Trommeltjies is volgende.

Die Kern – ‘n Bankroof

Die Goue Vroue pak ‘n splinternuwe uitdaging aan. Dis nou, so tussendeur hulle avonture op Rebusfontein en dan is daar boonop die maandkalender waar elkeen foto’s met ‘n storie skryf.Maar hierdie, HIERDIE IS DIE ONTKNOPING VAN ELKEEN SE DIEPSTE HARTSGEHEIME.

Diep in die hart van hierdie geel bladsye vesonke lê die geheim opgesluit.

Nie eens onsigbare ink of kodifisering verbloem die geheimenisse nie. Elke vrou het haar ontblote geheim versigtig uit hierdie boek verwyder…uitgesny!

Met net mooi genoeg provokasie sal elke vrou dalk, ja dalk tóg! een vir een hulle bladsye terugskryf sodat die leser kan agterkom HOE en WAT en HOEKOM elkeen in haar eie reg geluk gevind het.

Het jy ook ‘n geheim wat jy wil uitskryf? ‘n Ware geheim of ‘n fiktiewe een? Wil jy ook graag deelneem aan hierdie uitdaging? Skryf jou storie op jou blog en haak dit aan by hierdie skakel, waar al die ander se geheime ook gebêre word.

https://fresh.inlinkz.com/p/567e0dbec3284abbacab09e8d73f276e

…………………………………………………………………….

Ek sit op die meent saam met die ander Goue Vroue en luister na almal se stories, hoe hulle hulle uitgeskeurde bladsye terugskryf, hoe hulle lewens heel geword het. Sit sommer en dagdroom so tussenin, toe Seegogga vir my die boek in my hand sit. Dit is my beurt om te skryf! Sal ek skryf van die traumas wat ek in my lewe deurgegaan het wat my lewe amper uitmekaar geruk het en hoe ek heel geword het met God se genade, die Goue Vroue en ander maters se ondersteuning, deur fanaties te hekel en te brei en te borduur en resepteboek te skryf, klavier en kitaar te speel, my hart by my klavier uit te huil, in die berg saam met my man te stap, te skryf in my bidboek?

Maar toe dink ek, nee! Ek moet vir julle hierdie storie vertel!

Ek begin vertel:

“Ek weet wie die bank beroof het. Ek ken die skuldiges! Ek weet dit al al die jare! Ek praat van die groot bankroof wat in Johannesburg gebeur het in 1970. Dit was groot nuus. ‘n Groot skok vir die hele land, selfs vir die wêreld. Niemand het geweet hoe die bankrowers dit reggekry het nie, hoe hulle so slim was en letterlik al die sekuriteit wat daar was, gefnuik het nie. En die ergste van alles, in al die jare is hulle nog nooit opgespoor nie. Die bankrowers het eenvoudig alle spore agter hulle uitgevee.

En ek loop my hele lewe lank nog met die geheim in my hart rond.

En om dit hier te skryf, stel my lewe in gevaar.

Julle het geen idee watter vrees en angs ek my lewe lank in my hart dra nie, wegsteek nie. Want niemand moet dit agterkom nie. Niemand mag dit weet nie. Die mense dink dat ek maar hierdie lawwe, loskop, mal vrou is, maar hulle weet nie watter groot geheim ek agter dit wegsteek nie. Ek praat partykeer sommer aspris lawwe dinge, net sodat mense moet dink dat dit maar weer een van my lawwe stories is, dat ek in my eie wêreld is wat ek vir myself geskep het. Sodat hulle nooit sal uitvind nie. Want hulle mág nie uitvind nie. Want van daardie mense leef vandag nog en ek ken hulle!”

Die Goue Vroue sit oorgehaal en luister.

Christa: “Toortsie, is jy ernstig? Vertel meer?”

Toortsie: “Ek was maar net agt jaar oud, ‘n ou kleine krulkopdogtertjie. Ons het gekamp op Struisbaai, met ons karavaan. Die grootmense het gekuier van tent tot tent, stories vertel, gelag, nonsens gepraat. Ons kinders mag gesien word, maar nie gehoor word nie. Ons het gespeel. Wegkruipertjie tussen die karavane. Toktokkie. Krieket.

Soms het ons sommer net gedwaal.

En dis tóé, met ‘n dwalery, wat ek dit hoor. ‘n Klomp ooms het ‘n bankroof beplan! Stukkie vir stukkie. Hoe hulle gaan maak. Wie wat gaan doen. Die rewolwers. Die voertuie. Die voorryers, die agterryers. Hoe hulle gaan kommunikeer. Hoe hulle gaan wegkom van die bank af. Selfs waar hulle die geld gaan wegsteek. Wat hulle met die geld gaan maak. Hoe hulle hulle onskuldig gaan hou. Hulle alibi. Álles is in detail beplan.

Ek het net doodstil staan en luister. Ek kon nie glo wat ek hoor nie. Eintlik het ek dit nie verstaan nie, want wat weet ‘n ou agjarige dogtertjie nou van banke en bankroof af? Ek het gedink dat die ooms maar net ‘n doppie te veel gedrink het, of iets.

Toe kyk een van die ooms op en sien my. Hy het my diep in die oë gekyk, stadig opgestaan en na my toe gestap. Hy het sy hand so agterom my nek gevat en my hard gedruk. Dit was seer. En hy het vir my saggies, so tussen sy tande deur gesê:

A S J Y V I R E N I G E I E M A N D H I E R V A N S Ê , M A A K E K J O U D O O D , V I R J O U E N J O U B R O E R S E N J O U P A E N J O U M A .

Trommeltjies: “Nooit!”

Toortsie: “Ek was só verskriklik bang! Dit is groot ooms! En ek wil nie doodgaan nie! En ek wil nie hê my ouers en my broers moet doodgemaak word nie!”

San: “En toe, Toortsie?”

Toortsie: “Ek het sommer see toe gestap en daar agter die sandduin gaan sit. Ek was so naar dat ek opgegooi het. Vir drie dae aanmekaar. My ma kon nie verstaan hoekom my maag so omgedolwe was nie, ons het tog niks vreemds geëet nie. Sy het gedink dat dit dalk van die son was.”

Una: “Ons arme, arme Toortsie!”

Toortsie: “Eers het daar niks gebeur nie, daar het ‘n lang tyd verby gegaan en ek het begin ontspan, maar toe kom die nuus: Daar is ‘n bank beroof in Johannesburg. Ek was van voor af siek. En bang.

Maar ek kon nie praat nie.

En niemand het gedink dat ek, ‘n agjarige dogtertjie sou weet wie dit gedoen het nie.

Maar ek hét geweet.

En stilgebly.

Tot vandag nog.”

Sonell: “So, Toortsie, jy sê jy weet wie dit was? En dat die mense nog leef?”

Toortsie: “Ja, ek het nie almal geken nie. Die meeste van daardie ooms is al dood, die een is nog in die ouetehuis. Hy moet nou omtrent by die neëntig wees.”

Frannie: “Toortsie, dink jy regtig dat hy nou nog sal onthou dat jy iets geweet het, veral dat jy ná al die jare nog nooit iets gesê het daarvan nie?”

Toortsie: “Raai, Frannie, noudat jy dit noem, ek is nou nie eers heeltemal seker of hy nog wel leef nie, ek het hom baie lank laas daar gesien. “

Positief: “Toortsie, dan dink ek nie jy hoef meer bekommerd te wees dat hulle jou iets kan aandoen nie. Maar noudat jy daarvan praat, kan jy onthou waar hulle gesê het dat hulle dit gaan wegsteek?”

Woordnoot: “Ja, Positief, NOU praat jy reg! Toortsie, waar was dit?”

Toortsie: “O aarde! Julle weet mos dat ek nie name kan onthou nie! Ek dink dit was iewers in die Karoo. ‘n Piepklein dorpie waar een van die ooms ‘n familielid gehad het met ‘n plaas. ‘n Plek waaraan niemand sou dink nie. Wag! Dis Riet … uhm … uhm … Rietvlei? Rietdam? Watter riet sal dit wees? Ek onthou dat die een oom gesê het dat hulle net moet onthou: By Rietfontein se leidam waar die reier staan en droom …”

Appeltjie: “Ek weet nie of ons daardie rietfontein uitgesnuffel sal kry nie. Hoeveel Rietfonteine is daar in ons land? En ís dit nou Rietfontein? Ons weet almal van Toortsie en name.”

Aalsie skud net instemmend haar kop. Ja, ons weet, ons weet.

Sonell: “Toemaar, Toortsie, ek dink jy kan nou maar ontspan. Dit lyk vir my die ooms wat jou lewe bedreig het, lewe nie meer nie of kan in elk geval nie meer onthou nie en om vir daai oom in die ouetehuis te loop vra, gaan ook nie eintlik help nie.”

Toortsie: “Regtig, Sonell? Dan is hierdie bladsy mos nou heel. Teruggeskryf. En kan ek die boek vir iemand anders aangee.”

Seegogga: “Ai, Toortsie, ek is regtig bly oor jou heel bladsy en alles, en soos jy sien is dit die moeite werd om oor die dinge te praat. Maar ek is darem so effens teleurgesteld dat jy nie die naam van die plek kan onthou nie. En soos ek jou ken, is die plek se naam nie eers iets met ‘n Riet te doen nie.”

Virgo: “Toortsie! Party mense kan ‘n mens mooi aantrek, maar nêrens heen neem nie. ‘n Hele bank se geld! Wat kon ons nie alles daarmee doen nie? Maar ek is baie bly dat jy nog leef om vir ons die storie te kan vertel. Dat daai ooms jou nie iets aangedoen het nie.”

Verlig dat hierdie nare storie uiteindelik lug gekry het en Toortsie verlig is dat sy ontslae is van die groot las wat sy al die jare moes dra, dat haar stukkende bladsy in die boek teruggeskryf is, sit sy terug in haar stoel en wonder vir wie sy die boek volgende kan gee?

…………………………………..

Ns. Suiwer verbeelding van die Toortsie. Niks hiervan is waar nie.

Blommetjie

Hierdie hoofstuk sluit by ñ menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan. Vir ons, en dalk vir jou.

Ons is ñ groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ñ dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.

Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.

As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.

“Kameel, kom in! Kameel, kom in!”

“Toortsie, wat gaan nou met jou aan? Hoekom bly jy sê, ‘Kameel kom in?’ Waar moet Kameel inkom?”, vra Una.

Christa, wat mos ook op ‘n plaas grootgeword het, snap dadelik wat aan die gang is. Dis tweerigtingradiotaal! “Hoekom roep jy vir Kameel, Toortsie?”

“Want sy beter Rebusfontein toe kom en kom kyk na haar goed. Haar huisie het haar liefdevolle sorg nodig. Kyk nou net hoe lyk haar Bommetjiekoei, te pragtig geverf en jy kan maar net raai wie se werk dít sal wees. En toe sy weg is, het sy my gevra om na een of ander ander diertjie van haar te kyk. Tot vandag toe weet ek steeds nie watter diertjie dit is nie. Ek kan ook nie sy naam onthou nie. Hoe moet ek weet vir wie ek moet roep? Hier is in elk geval so baie diere, ek kan nie byhou nie. Nie dat dit my pla nie, ek sê maar net. Dis honde en katte en donkies en koeie en feetjies en dan was hier ‘n uil op ‘n stadium, dink ek, maar hy is weg. Die diere kom en gaan nes hulle wil en ek kan nie bybly nie. Dit is hoekom ek ‘n donkie het. Santie. Want donkies hoef nie heeldag opgepiep te word nie, hulle wei sommer self.”

“Toortsie, moenie bekommerd wees nie”, antwoord Una. “Iemand sal na hom kyk, ek is seker, maar ek mis ook vir Kameel. Het jy nou al reggekom met die Guacamole?”

“Watse goed?”

“Guacamole. Die avosmeer wat jy wil maak?”

“O, die Guacamole. Nee. Ek het dit gemaak, maar sommer weggegooi. Nee. Dit gaan ek nie vir julle gee om te eet nie. Regtig nie. Smaak ontbreek. Tekstuur ontbreek. Gelukkig het ek tog baie avokado’s saamgebring. Dit kort room en … ag, ek sal nog dink. Dit kort lyf. Ek sal ‘n heel ander avosmeer maak. Iets wat lekker is. Iets wat ‘n naam het wat ‘n mens kan uitspreek. Wat boeremense ook kan eet. Lekker en ryk.”

“Ag nee, Toortsie, het jy dit regtig weggegooi? Gaucamole is héérlik! Ek wou jou nog kom help het daarmee”, sê Trommeltjies “Ek is net so lief vir Gaucamole”, sê Woordnoot.

San, ons Omgee Goue Vrou, sien vir Aalsie raak. Wat is jou naam? Hoekom lyk jy so entoesiasties?

“Jong, hier op Rebusfontein gebeur altyd iets! Jy moet altyd gereed wees vir ‘n verrassing! Ek kan nie WAG om te sien wat, ag, ons weet tog wie, met Blommetjie aangevang het nie!”

“Wie is Blommetjie?” vra San

“Blommetjie is Kameel se koei. Seegogga het haar blykbaar geverf.” Antwoord Positief. “En soos ons nou al almal weet, sal dit nie sommer net ‘n groengeverfde koei wees nie, dit sal ‘n kunswerk wees. Iets uit ‘n ander wêreld.”

“Ja”, sê Sunell, “Verwag die pers binnekort hier, San.”

“Die pers?” vra San.

“Ja, die pers, want al wat TV en koerant en Facebook en Instagram en en en -verslaggewer is, sal nou weer wil kom foto’s en video’s neem van Blommetjie, die bont koei”, antwoord Sunell.

“Dis presies net so”, antwoord Frannie. “Die Goue Vroue bly maar net in die nuus. Sjoe!, ons het destyds pret gehad toe die Barnum Sirkus van ons gehoor het.”

“Die Barnum Sirkus?” vra San.

“Ja! Ons was almal deel van die sirkus, maar Una was eintlik die hoofkarakter.” sê Scrapydo. “Ons sou seker nog lank getoer het saam met hulle, maar toe het die tent mos ontplof.”

“Ontplof?” vra San

“Ontplof, ja. Jy weet, ‘n mens trek mos altyd ‘n vuurhoutjie as daar ‘n vreemde klankie is …”

“Ja, ‘n vuurhoutjie werk die heel beste,” antwoord Virgo. “Dis die veiligste om te doen. Maar wie sou nou dink dat ‘n olifant …”

“Jy bedoel, ‘n olifant? En toe het die tent ontplof?” vra Appeltjie geskok. Sy was daai tyd ook nog nie een van die Goue Vroue nie.

Die volgende oomblik sien ons vir Blommetjie, kleurvol en vrolik en ons staan in verwondering. Só mooi! En Seegogga met ‘n verfkol hier en daar, staan in afwagting. “Wat sê julle? Hoe lyk Blommetjie?”

“Oeeeee, wat sal Kameel hiervan sê?” vra Una saggies.

Na die maan

Nie soos in iets is na die maan, bedoelende dis verby nie? Dit ook, maar na die maan. Una, ons blogmaatjie, mede Goue Vrou, is nou al vir ‘n geruime tyd ‘n maansitter. Ja, glo dit as jy wil, en as jy nie wil nie, moenie, of, glo dit maar steeds. Want dit is waar. Sy het ‘n sitplekkie op die maan! Sy klim op en af met ‘n touleer, soos die behoefte kom en gaan. Ek voel baie gemaklik daaroor, want sy hou oor ons almal ‘n ogie wanneer sy daar is.

Maar nee, die Goue Vroue issie so nie. Hulle glo aan een vir almal en almal vir een. Kort voor lank vra een van die Goue Vroue of sy maar ook mag kom sit daarbo. Natuurlik!, sê Una, ek skuif ‘n bietjie op. ‘n Ander een sê sy gaan dit dalk ook nog wil doen. ‘n Ander een fluister dat sy ook al daar sit.

Ek waarsku vir Una dat dit nie meer lank is voor almal van ons daar bo sit nie. En ek kan nie belowe dat ons sal stilbly nie. Waar het jy nou al in jou lewe ‘n spul vroumense bymekaar gesien wat stilbly? Soos in doodstil? Nee, antwoord sy, die ding is, ons sal moet stilsit! Want sê nou die maan tip? En hoe op dees aarde kry ons die maan weer terug in posisie? Nou vra ek jou dit ook? Dertien vroue, elkeen met die maan gepla, wat stilsit en stilbly?

Een vir een klim die Goue Vroue op met die touleer. Jy moet hulle sien! Appeltjie klim mooi ordentlik op. Netjies. Soos ‘n beheersde vrou dit behoort te doen. Trommeltjies is minder versigtig, ek en sy is mos darem al die Baviaansberg oor en het reeds elkeen ‘n erfie of twee daar, sommer styf teen mekaar! Vir Aalsie moes julle aanskou! Sy is mos die entoesiastiese Goue Vrou! Met entoesiasme het sy daardie touleer aangedurf en voor jy kan sê, ‘mes’, was sy al bo en het sy haar sit gekry. Scrapydo het mos kontakte met Elon Musk en sy het sommer daar uit New Zeeland, woerts met een van sy vinnige masjiene gaan land op die maan. Geen probleem vir háár nie! Tannie Frannie, grasieuse dame wat sy is, het sommer gou-gou onse Blitz gekry, vir VirgoC en WoordNoot gaan oppik en maklik die maan bereik. Sonell en Christa was baie waaghalsig en het ‘n lugballon gekry om hulle op die maan te besorg. Positief en Seegogga het ons groot vlieënde tent gebruik.

Al wat oorgebly het was ek! Ja, ek! Ek met die BAIE entoesiasme, nog ‘n groter mond, wat lyk of ek die wêreld se mannemoed het, vreeslik waaghalsig op die koop toe. Die waarheid is egter ‘n ander storie. Ek is bang. Vrek bang. Meer grootmond as grootmoed. En niemand het gedink om my met ‘n Elon Musk masjien op te tel, of Blitz te stuur, die VVVTT te navigeer tot by my of my op te pik met die lugballon nie. Want nee, dis nie hulle skuld nie, ék gaan mos sommer woerts warts met die touleer opklim. Ek bedoel, hoe moeilik kan dit nou eintlik wees? Una doen dit asof dit die kleinste ou dingetjie in die wêreld is, hoekom sal ek nie kan nie.

So, indien julle wonder waar ek is, ek staan steeds op die heel onderste sportjie van die touleer. Ek kom nie reg nie! Soos ek nou probeer opklim met hom, vou hy al weg. My lyf hang hierdie kant, my voete gaan net al hoe verder. Ek is nou al stokflou gesukkel en ek kom nie ‘n tree verder nie. En weet julle wat nog? Met die lot daar bo op die maan, wat glad nie stilbly of stilsit nie, skud die maan en natuurlik die touleer ook. Ek moet net klou vir al wat ek het! Want ek is aan die onderpunt van die tou. ‘n Effense beweginkie van die maan, is soos ‘n orkaan daar waar ek is! Una se man het nou al kom help om die maan te probeer vashou, maar dit werk ook nie.

“Hellooooooooo! Julle! Hellooooooo! Kom julle agter Toortsie is nog nie op die maan nie? Help. Heeeeeeelllllllllpppppp! Iemand! Hoooooooorrrrrrrr julle myyyyyy? Ek wil nie agterbly nie!!!!!!!”

Klink my my maantoeganery is wraggies na die maan! All dressed up and nowhere to go?

Tsk.

Toortsie

Naskrif. Nie alles my eie storie nie. Baie geleen by Una en ander Goue Vroue. Dit gebeur wanneer die Goue Vroue aan die kekkel raak. 🙂

Gideon van Comono Eiland

Die wêreld verander teen ‘n vinnige spoed, ons kleinkinders word met ‘n selfoon en tablet in die hande groot. Hulle draai ‘n kraan oop, kry lopende water, sit ‘n skakelaar aan en daar is elektrisiteit. Sit ‘n TV aan en kyk ‘n storie. En dink selfs oumas is, soos Steve Hofmeyr oor spoke sing, so bietjie dom as ons nie so vinnig met die tegnologie is nie. Maar, daar is baie wat hulle nie weet nie, want ons oumas was ook kinders. En ons kan stories vertel … ‘n Bundel kinderstories uit die pen van die Goue Vroue. Kliek op hierdie skakel om die ander stories te lees.https://fresh.inlinkz.com/p/d9a4e9bae6aa4e179beee4acc3690247


……………………………………………………

Comono Eiland is mos die seuntjie-eiland, waar net seuntjies woon. Geen dogtertjies nie. Ook nie mammas en pappas nie. ‘n Eiland waar seuntjies net speel en seuntjiedinge doen, enige seuntjie se droom.

Op hierdie eiland is Gideon. Gideon is nie heeltemal so slim soos die ander seuntjies nie. Onthou, seuntjies is eintlik almal slim, want hulle moet planne kan maak. En as hulle dalk s e e r o w e r s word, moet hulle baie slim wees om die ander bote te kan uitoorlê. Seerowers moet slim wees.

Maar Gideon kan veg met ‘n swaard soos nie een van die ander seuntjies nie. Hy wen vir almal! Nie dat Gideon enigsins ‘n bakleierige seuntjie is nie, nee. Hy kan maar net goed veg met ‘n swaard en dit maak dat die seuntjies almal baie respek het vir hom, selfs al is hy nie heeltemal so slim soos hulle nie.

Wanneer hulle seerower-seerower speel en ander bote ‘aanval’, wil almal altyd hê dat Gideon moet saamspeel, want dan weet hulle dat hulle sal wen.

Tog, al is ou Gideon nie heeltemal so slim soos die ander nie en kan hy goed met ‘n swaard veg, het Gideon ‘n ander baie mooi eienskap. Iets wat gewone seuntjies nie sommer sal raaksien nie, want seuntjies is rof en seuntjies speel en is partykeer manman-vir-homself en ander kere eerder vir die span. En seuntjies hou van die sterker outjies wat goed kan bal skop en vinnig kan hardloop en sien nie altyd die sagter dinge in die lewe raak nie.

Gideon sal altyd uitkyk vir die eenkant-outjies. Daardie outjies wat nié so vinnig en so sterk is nie. Vir die stadige een wat dalk sukkel om die rotste uit te klim. Of wat agter raak as hulle ver hardloop. En dan sal Gideon by daardie seuntjies agterbly sodat hulle nie bang word of verdwaal of heeltemal agter raak nie. Of sodat hy hulle kan help wanneer hulle val, of as die rots te hoog is, hom druk of trek sodat hy ook die rots kan uitklim. En min seuntjies weet regtig daarvan, omdat hulle gewoonlik daar in die voorste bondel is en dit nie raaksien nie, en ook omdat die seuntjies wat nie so sterk is nie, partykeer maar skaam ook is en dit dan nie sommer oral sal vertel nie. En Gideon is ook nie een wat dit sommer sal uitbasuin nie. Dit is eintlik ‘n stille band tussen hom en die nie-so-sterk seuntjies waarvan net hulle weet.

En dan wonder ek, is Gideon nie dalk baie slimmer as al die ander seuntjies nie?

Toortsie