Die langtafel by Rebusfontein

Kyk, as julle my wil opgewonde maak, moet julle net sê dat ons gaan eet! Ek is mos mal oor eet, goed daarmee, dis in my gene, ek kom uit ‘n familie van goeie eters. Ons hou daarvan en ons hou van die gesellige samesyn.

Nou het die Lekkervurige Vuurvliegie ons genooi vir ‘n langtafelete in die magiese Rebusfontein, waar ons Towerinne in ons verbeelding tog te lekker saamkuier. Haar opdrag? Ons mag twee mense saambring: Een wat jy bewoner en een wat jy verpes. Ek dink eintlik sy wil hê dit moet beroemdes wees, maar ai, ek is nie so goed met die beroemdes nie. Ek sal eerder twee mense uit my persoonlike wêreld saambring. Beroemdes wat ek kon nooi, sou dalk Jane of Arc wees, wat ek seker tien jaar gelede na ‘n Vrouedagete genooi het, of Johan Strauss II, die komponis. Die berugte een sou iemand met ‘n rooi pajamapakkie wees, maar ek wil regtig nie my blog op enige manier besoedel nie.

My keuse van gaste is dus my pa, wat al in 1999 oorlede is. Hy was so ‘n wonderlike mens, ‘n allemans vriend. Sag en dierbaar. Dit sal vir my lekker wees om sommer net ‘n slag langs hom aan ‘n tafel te kan sit.

Aan die ander kant is my Broodina, ek noem haar sommer Broodjie. Sy is eintlik ook ‘n liewe mens, al maak sy my soms verskriklik kwaad, al stem ek nie altyd saam met wat sy doen nie. My pa het goed met haar reggekom toe hy nog gelewe het en ek weet dat ons drie eintlik ‘n goeie aand kan hê, daar is net sekere terreine wat ons nie moet betree nie.

Watter kos sal ek bring?

My pa was nie een wat vol nonsens met kos was nie. Hy sou ‘n snytjie ou brood met gouestroop smeer en dit in die oond laat smelt en tog te lekker eet. Hy sou ook byvoorbeeld half drie in die huis instap met ‘n oom saam met hom en sy bord kos vir die oom aanbied terwyl hy ‘n snytjie brood eet. Hy was lief vir gewone boerekos, maar het ook iets spesiaals geniet. Ter wille van die spesiale geleentheid sal ek beesstert bring na die tafel, ek weet dat hy baie lief was daarvoor. Daarby sal ek boontjies roerbraai met spek, uie en knoffel en fetakaasblokkies daarby gooi.

Broodjie, weet ek, is baie lief vir appeltert. Ongelukkig het ek nie ‘n Bantingappeltertresep nie, maar ter wille van die geleentheid sal ek dan maar ‘n gewone appeltert bak. Ek sal ‘n bietjie dink hoe ek die suikerinhoud kan verminder. Dalk maak ek dit met ‘n amandelkors en gebruik eerder Xyilitol as suiker. Of ek dit heeltemal Bantingvriendelik sal kry, betwyfel ek, daar moet te veel appels inkom. Tog glo ek dat ek ‘n stukkie daarvan sal kan geniet.

Nou moet ek nog net my uitrusting regkry! Joe! Ek is opgewonde. Ek wonder wie en wat die ander Towerinne almal na die langtafel gaan bring? Dit gaan weer ‘n feesgeleentheid soos min wees.

Lees hier om te sien wat die Towerinne alles doen: https://fresh.inlinkz.com/p/f3a95533873d4e39950509a1af369d8a

Sien jou daar!

Toortsie

Suiwer verbeelding van Toortsie

Advertisements

Towerinstraat 5, Rebusfontein, #MiddelManzi

Sjoe! Dis nou opwindend! Hier ry ons, die Rebusfontein Towerinne, sowaar stadig op ‘n ossewa in Towerinstraat af en by elke huisie word een van die honorêre inwoners van die afgeleë dorpie afgelaai. Al wat jy hoor, is die klank van die wiele op die gruis. 

Myne is nommer 5, maar sommer van ver af kan ek hom al uitken met sy bloedrooi voordeur en die potte vol malvas wat vol in die blom staan. My spesiaal uitgesoekte Bali-eend wag my in.

Toe laai hulle my af. Ek druk so in die verbyloop ‘n spekboomblaartjie in my mond. Vol afwagting stap ek die twee trappies op en maak die deur oop. Die bloed in my are bruis van opwinding, alles is splinternuut. Die vlinders baljaar in my maag. Vir ‘n oomblik is hierdie babbelkous doodstil, ongelooflik, maar die reine waarheid!  

Ek bly vir ‘n oomblik lank net daar in die rooi deur staan en ek kyk en kyk en kyk, want, behalwe vir die oopplanhuisie met sy pikante kombuis en gesellige sitkamer, is al die glaspanele aan die stoep se kant oopgeskuif en kyk ek oor die mooie vlaktes so ver as wat my oë kan sien! Iewers, Hier gaan ek nie vasgevang voel nie. Vurige Vuurvliegie kon nie ‘n beter huisie vir my kies nie! 😱

Iewers, in een van die Towerinne se tuine, staan ‘n pergola, te pragtig. Ek weet nog nie wie se huisie dit is nie, maar ek kan sien dat dit ‘n pragtig versorgde tuin is. 

Die hele huisie is wit geverf, so met ‘n effense grys skynsel, ‘Arniston White’ noem hulle dit. Spierwit kaste in die kombuis met ‘n lekker gesellige tafel in die middel. Natuurlik wil ek nie heeldag staan en kosmaak terwyl ek daar is nie, maar ons moet mos darem soms eet ook, of hoe? Die kombuistafel het ‘n vrolike tafeldoek oor en die stoele is elkeen in ‘n ander kleur geverf. Op die tafel lê die beplanning van ‘n borduurstuk vir volgende jaar se VLV, en ek hoop die Towerinne sal my ‘n bietjie raad kan gee hiermee.

Die sitkamerbanke is ook in vrolike bont oorgetrek, met laslappiestrooikussings in dieselfde kleurskema. Daar lê ‘n halfgebreide trui op die koffietafeltjie. ‘n Klavier staan sowaar teen die een muur en daar lê ‘n kitaar op die bank. Hier gaan ons sing saans, hoor! Perdebytjie sal moet help musiekmaak.

Uit hierdie groot vertrek loop net een slaapkamer met die badkamer en ‘n aparte toilet. Dubbelbed, natuurlik, vir wanneer manlief kom kuier en oor die bed lê die mooiste, kleurvolste, gehekelde lappieskombers. ‘n Bad vir my vir lekker lank lê, wat meer wil jy vra?

Ek gaan staan ‘n oomblik by die klavier, ek móét hom darem net gou eers voel en wat sal ek sien lê op hom? My Andrew Lloyd Webber boek wat al weg is sedert ons trek! Hoe, op aarde, het hy híér gekom? Dadelik slaan ek dit oop en begin speel: ‘Close every door’.’ Gelukkig hoef ons nie hier ons deure te sluit nie, of hoe? In herinnering aan ons heerlike reise saam met die Towerinne, speel ek nog sommer Memory ook. Die blues hou ons vir later, vir wanneer ons huis toe verlang. 

(Ek wil iets vir julle fluister, maar julle moenie oorvertel nie, hoor: Lekkervurig het ‘n hond, Ringo, saamgebring. Daar is iets vreemds aan daardie hond, ek weet nie so mooi nie. Ek is maar ‘n bietjie skrikkerig. O, en ek sien die span motorfietsryers is ook hier in die omtrek. Ek het nog nie die Undertaker gewaar nie, maar julle moet my asseblief betyds waarsku as julle hom sien, ek vertrou hom net mooi niks. Miskien moet ek met Ringo vriende maak, hy kan my dalk beskerm teen sulke onwelkome bedreigings. Die probleem is, sou ek die Undertaker raakloop, sal ek nie kan kan keer dat daar ‘n diatribe by my mond uitspring nie, ek mag dalk net verkeerde goed sê wat groot repurkussies sal hê. Julle weet mos dat ek sulke tye geen selfbeheersing het nie. Aan die ander kant weet al die Towerinne, ‘n groep innige vriendinne, in hulle harte Sigeuners, hoe ek oor hom voel en man en muis sal sorg dat hy van my af wegbly. Wat die Undertaker aanbetref, het ons mos darem al ons les geleer, of hoe?)

Dankie, Lekkervurig, hier gaan ek lekker bly! Sodra Hester die teken gee, gaan ons stap in die veld. Wag, laat ek gou langsaan gaan dagsê en loer of Kameel al ingeburger is. Dan kan ons na Vuurvliegie se huisie stap, daar is glo tee en Bantingmuffins. Sjoe, sy het aan álles gedink!

Toortsie

……………………………….

Het jy nie ook lus om deel te neem aan hierdie nuwe avontuur van die Towerinne nie? Daar is geen voorwaardes nie, behalwe dat jy lus het vir skryf! Loer hier waar Lekkervurig die nuwe verhaal inlyf, kry vir jou ‘n huisie in Rebusfontein en geniet dit.

Volg die storie by https://fresh.inlinkz.com/party/c79e46273dd84a68bceb38fb23d1f7c5


Moeilikheid in Botswana Hoofstuk 5

Die aanloop tot die storie: Hoofstuk 1; Hoofstuk 2; Hoofstuk 3; Hoofstuk 4

Ek kan nie help om stilweg te glimlag en so ‘n effense krul in my toon te voel terwyl ek ‘n slukkie van my Shandy drink nie. Om die waarheid te sê, vanaand voel ek eintlik lus vir iets sterkers. Sowaar, slim het sy baas gevang. Uiteindelik.

Faantjie kon sy geluk nie glo dat soveel vaardige ouens hier bymekaar is nie, presies die tipe manne wat hy soek vir sy bedrywighede: ‘n recce, ‘n sjinees en ‘n kok wat kap en toor met messe dat jou oë behoorlik uithang, ‘n jong man met ‘n bakkie, wat duidelik wil bewys dat hy betroubaar is, sy seksie Soufie aan sy sy, ‘n klompie doeanemanne wat altyd op die uitkyk is vir ‘n los gelukkie, Batman met ‘n lyf so glad soos ‘n paling, ‘n wyse kroegman. Wat meer wil jy hê?

Faantjie het sy planne mooi agtermekaar en verduidelik vir die span mense wat hy in gedagte het. Hulle oë blink behoorlik, hier is groot opwinding op pad, opwinding soos wat mans daarvan hou. Hulle gaan sakke vol geld maak.

Die plan werk so: Faantjie het kontak met ‘n boer net anderkant die grens in Botswana se kant, met baie wild. Die boer is ook altyd op die uitkyk vir ‘n bietjie los geld, warm geld, maar jy moet dit nie hard noem nie. Hy het die wild en die drade tussen sy plaas en Suid-Afrika is juis nie meer so goed nie. As hulle saamstaan en die diere op ‘n manier in Suid-Afrika kan kry, kan hulle hier ‘n fantastiese restaurant begin. Hulle kan goed geld maak!

Die manne babbel, almal het goeie idees van hoé om dit te doen.

‘n Dag of wat later is die hele span manne deur die grenspos Botswana toe. Soufie is ook by. Hulle geniet die dag by die boer. Daar word koedoes gejag. Die boer se werkers slag die koedoes af en hang dit uit sodat die vleis ‘n bietjie droër kan word. Daardie aand word daar groot vuur gemaak in die Botswanabosveld. Daar word gebraai, wildslewer word op die vuur gaargemaak. Die voggies vloei mildelik. Soufie het groot werk om te doen, sy flirt by die regte mense.

Die volgende oggend laai hulle die bokke agterop my bakkie, dit word met seil toegemaak. Nou volg die gevaarlike deel, ons moet ongemerk deur die doeane kom.

Weer eens is Soufie die troefkaart, sy maak die doeanemanne se harte sag. Natuurlik het Faantjie ook hier en daar ‘n vriend in die doeanekantoor. Sonder te veel moeite glip ons deur, en ‘n sug van verligting glip oor ons lippe.

Dis ongeveer vyf kilometer verder wat die skok op ons wag. PADBLOKKADE! Oral waar jy kyk staan manne in blou. Daar is selfs ‘n helikopter wat bokant ons bakkie draai!

Ons is uitgevang! Hierdie is tronksake.

Maar …

Vir jare al is Faantjie besig met sy bedrywighede en kry die polisie hom nie vasgetrek nie. Hulle weet ook dat hy helpers het by die doeane, maar hy is net te glad.

Hierdie was ‘n set.

Ek, die recce, die kroegman, een of twee van die doanemanne en Soufie, kan jy glo, is almal lede van die SA Intelligensiediens. Hierdie was ‘n beplande ding om vir Faantjie vas te trek. Die Sjinees, die kok en Batman was ingevoer om Faantjie se belangstelling te lok.

Toe ons gehoor het van die probleem by Fort Matlaputla, kon ons dit gebruik as lokaas. As Faantjie sou sien hoe knap ons is, sou hy dalk aan die aas byt.

Hy het gebyt.

Vanaand sit ons heerlik hier in Platjan se kroegie, ons kan net nie ophou gesels oor ons avontuur nie, maar veral nie oor ‘n ou skelm en sy trawante wat uiteindelik vasgekeer is nie.

En ja, hierdie hele storie is deel van Toortsie se verbeelding en ook deel van ‘n Lê jou Eier uitdaging deur Hester Lee Nel.

Toortsie

Volg die hele storie HIER.

Toortsie se Woordsnoere 3

Drie professionele ouens stap tegelyk, skertsend, saam by ‘n kuierplek in: Jackie, Jamie en Christian. Hulle het groot planne. Die gedagte is dat elkeen van hulle die ander iets nuuts moet leer. Elkeen van hulle het spesiale gawes wat hulle tog te graag met die ander wil deel.

Die kuierplek sit vol nuuskieriges, dit was regtig ‘n groot lokaas om hierdie drie manne van aansien in lewende lywe te sien en te kan ontmoet. Almal weet tog van die lof wat al drie hierdie manne al, elkeen op sy eie terrein, ontvang het.

Heel eerste is Jamie aan die beurt, Engelse sjef en restauranteur, wie se grootste droom is om kos toeganklik te maak vir almal. Hy demonstreer die gaarmaak van ‘n lieflike bladtjoppie, sodat dit sag is, selfs by die Cloete-se-oor. Hy is ‘n regte causeur en gesels vlot oor hoe om taai vleis te vertroetel sodat dit uiteindelik lieflik sag en eetbaar in die mond beland. Die ander twee manne probeer hulle bes om hom na te doen en kry dit tog reg.

Nou kom Christian aan die beurt. Almal weet hoe hy gevaarlike toertjies kan uithaal. Jackie voel gemaklik, hy is tog self ‘n akteur, ‘n noeste man met vele talente en nie ‘n lui haar op sy kop nie, iemand wat die Oosterse vegkuns bemeester het.

Jamie, aan die ander kant, voel ietwat angstig, hy weet nie wat om te verwag nie en vrees dat Christan nie by ‘n eentonige roete sal hou nie en ‘n paar aksies uitvoer wat hy nie sal kan navolg nie. Hy suig senuagtig aan die shandy wat in ‘n roemer gegooi is, slukkie vir slukkie in die hoop dat die voggies hom sal kalmeer.

Net soos Jamie verwag het, is die beweging wat Christian dink eenvoudig is, heeltemal bo sy vuurmaakplek. Christian, atleties gebou en baie slap in die lyf, doen dit, tipies in sy styl, eenvoudig en maklik. Jackie volg hom, nie heeltemal so maklik nie, maar hy ken die plan en werk daarvolgens. Hierná volg Jamie. Eers voel dit of hy knoop, dan probeer hy homself spaar, om Batman te versinnebeeld, maar selfs dít help nie. Dit voel of hy van die tafel geveeg word, en hy val neer. Elke vesel in sy lyf jeremieer terwyl hy op die vloer lê, platgeslaan. Hy voel nietig, of iemand hom streepsuiker gegee het, met platjan toegetakel het. Eintlik voel hy of hy hallusinieer, in ‘n chimera.

Die toeskouers geniet elke oomblik, ‘n klomp ramme wat aangehits word deur die opwinding.

Ná ‘n ruskansie en ‘n hele paar drankies verder, is dit Jackie se beurt. Almal verwag dat hy ‘n stukkie vegkuns gaan demonstreer, maar verras die hele gehoor. Wat min mense weet, is dat hy ‘n operasanger van formaat is, en besluit om sy twee maats ‘n stukkie te laat sing. Christian is moedeloos, maar Jamie kry ‘n tweede asem, hy kán sing. Die twee van hulle sing Barcelona soos niemand anders nog ooit gehoor het nie en stilweg wonder Christian of hulle nie agter die coulisse gekonkel het om hom terug te betaal vir die streep wat hy vir Jamie getrek het nie.

Natuurlik was alles wat julle nou hier gelees het, pure verbeelding van Toortsie, in ‘n poging om al die moeilike woorde wat Lekkervurig uitdink, te gebruik. Die woorde is almal in bold, net ingeval jy wonder watter woorde dit is.

Toortsie

Die storie van Santjie Verwey

Santjie Verwey mag miskien ‘n mooi naam, amper ‘n sagte naam, wees, maar o, wee!, moenie jou met haar misgis nie, hoor! Sy is ‘n regte ou heethoof en vererg haar vir die geringste dingetjie. Sy wil regtig haar donkie draf, as julle verstaan wat ek bedoel!

Verder dink sy sy dra die broek in die huis, en nie net in die huis nie! Nee! Sy wil die broek dra in die hele dorp. Sy dink dis haar werk om die lakens uit te deel! Sy verbeel haar sy is Burgermeester Susanna Verwey! Die ergste is, sy ís nie eers op die dorpsbestuur nie, wat nog te sê burgemeester! Bid jou dit aan!

Om met haar te werk moet jy behoorlik hare op jou tande hê, sy het net eenvoudig iets te sê oor alles en oor almal, sy weet altyd beter, dink sy is die kat se snorbaard, as jy my vra! Almal moet net heeldag na haar pype dans en as jy nie toegee aan haar eise nie, moet jy weet dat jy nie die einde daarvan gaan hoor nie en dat jy beslis die spit gaan afbyt. Tweede gaan jy kom, dis nou nie altemit nie.

Nou die dag kry sy toe behoorlik vinkkoors. Sy moes net ewe skielik haar hele huis oordoen en almal wat moontlik kan help, se hulp word ingeroep. Dis nuwe gordyne, nuwe beddegoed, nuwe matte! Alles net van de beste, en soos ek reeds genoem het, is sy regtig vol nonsens. Niks gaan by haar skerp oë verby nie. Om die waarheid te sê, ek vermoed sy het die kluts bietjie kwytgeraak, dat sy nie behoorlik geweet het waar haar vierkantswortel sit nie, maar dis nou net tussen ons, hoor! Ek dink sy was sommer lekker deurmekaar.

En net voor jy regtig dink dat ek sit en skinder oor hierdie vrou, wil ek jou gou reghelp. Ek ken nie eers iemand met die naam, Santjie Verwey nie. Ook nie iemand wat só is soos ek hierbo beskryf het nie. Hierdie hele storie is suiwer verbeelding van die Toortsie.

Vandag is Internasionale Moedertaaldag, en Hester het ons uitgedaag om ter viering van Afrikaans, ons geliefde moedertaal, hierdie vier idiome wat in swart gedruk is, iewers te gebruik. Ek hou natuurlik daarvan om in idioom te praat, en beland dan in die kookwater, omdat mense nie meer in idioom praat nie en my verkeerd verstaan. Maar elke diertjie het sy plesiertjie en ek hou van ‘n uitdaging, waarmee Hester natuurlik uitstekend is, naamlik om interessante uitdagings uit te dink.

Groetnis

Toortsie

Wil jy graag lees wat ander bloggers met hierdie uitdaging gedoen het? Volg HIERDIE SKAKEL.