Die dag toe Toortsie vir die polisie weggehardloop het

Dit is mos ‘lockdown’ in Suid-Afrika. Eintlik oor die hele wêreld. Grendeltyd. ‘n Tyd van inperking. Want hier is ‘n virus! ‘n Verskriklike virus. Wat die hele wêreld wil insluk. So, die mense moet by hulle huise bly. Sosiale afstand handhaaf. Maskers dra. Nie aan mekaar raak nie.

Vlak 4 van inperking. Dis darem al een vlak laer en ligter as vlak 5, alhoewel daar nie veel van ‘n verskil tussen die twee verskillende vlakke is nie. By vlak 4 mag mense wel stap, draf en fietsry. Van 6 tot 9 voormiddag. En dis al amper winter. Dit ís eintlik al winter, al voel dit nog nie so nie. Hier in die Kaap is dit nog piknagdonker daai tyd van die oggend. En Toortsie hou daarvan om ‘n bietjie laat te lê in die oggend. En Toortsie is lief vir stap.

Een middag, toe Toortsie weer eens buitenstyd stap, onwettig stap, wag die polisie haar in toe sy by die huis kom. Hulle wil haar beboet. Maar Toortsie se kop werk anders. ‘Vang my eers’, sê sy en hardloop in die berg in. Die berg is mos net oor die pad daar by hulle huis.

Dis nie dat Toortsie so vinnig is nie, eintlik glad nie, maar Toortsie ken die berg. Sy en haar man het al baie daar gestap. Sy weet waar die paadjies gaan. En Toortsie is nogal redelik fiks. Stapfiks, nie hardloopfiks nie.

Sommer gou blaas haar asem, die bergpaadjies is styl. Sy sal moet stop om asem te kry, maar dan gaan die polisie haar vang! Sy stop effens en loer terug. Sy stop net daar in haar spore. Staan behoorlik verbaas en kyk.

Want daar waar die berg begin, kom die vier polisiemanne kopskuddend aan. Hulle mag dalk in normale omstandighede vinniger en sterker wees as die Toortsie, maar hulle was heeltemal onkant betrap. En die gewigsvoordeel! Sjoe! Die baie gesit by die padblokkades en geen oefening het ook nie veel gehelp nie. En die Kentucky vóór die lockdown.

Toortsie besef sy het ‘n voorsprong en stap omkyk-omkyk verder. Haar voet haak aan ‘n tak wat met die laaste wind oor die paadjie geval het en sy slaan neer. Poef! Soos ‘n os! Gelukkig het sy nie té seergekry nie en stap verder.

Op ‘n stadium kyk sy weer om en sien geen polisiemanne meer nie. Hulle het omgedraai.

Skielik besef sy sy het verdwaal. Want sien, gewoonlik stap haar manlief voor en sy volg hom net en nou is sy alleen in die berg. Gelukkig sien sy darem nog die dorp en sal sy op een of ander manier weer daar kom.

En nee, hierdie het regtig nie gebeur nie. Dis sommer Toortsie wat weer op ‘n lawwe verbeeldingsvlug gegaan het.

Groete

Toortsie

Kopskuddende meesters

Die drie meesters op Martjie se klavier het die vreemdste uitdrukkings in hulle oë. Hulle verstaan glad nie wat aangaan nie. Dis of hulle ook sommer nie weet wat om te sê nie. Hulle is heeltemal sprakeloos. So iets het hulle nog nooit beleef nie.

Die drie meesters, van links na regs: Mozart, Beethoven, Handel.

Wolfgang Amadeus Mozart het van 1756 to 1791 gelewe en was ‘n klassieke komponis wat in Salzburg grootgeword het. George Frideric Händel het geleef van 1685 tot 1759 en was ‘n Duitsgebore Engelse komponis en het in ‘n era geleef wat as die laat Baroktydperk bekend was. Ludwig van Beethoven was ‘n Duitse komponis wat van 1770 tot 1827 geleef het. 

“Wat is nou hier aan die gang?” vra Handel.

“Hoe bedoel jy?”, vra Beethoven.

“Wat het nou skielik gebeur dat hier nie meer musiekleerlinge na Martjie se huis toe kom nie?”, sê Handel.

“Wat ek nie kan verstaan nie, is dat dit lyk of sy tóg musieklesse aanbied, dat sy selfs met die kinders praat en vir hulle demonstreer hoe hulle moet speel, maar die kinders is nie by haar nie,” sê Mozart. “Ek was só opgewonde toe die kinders begin les neem het hier by haar. Die kindertjies was self so opgewonde en ek kon sien dat hulle dit geniet.”

“Ja,” sê Beethoven, “ek kon sien hoe hulle vorder. Party speel klavier, ander blokfluit, party kinders het kitaar gespeel en daar was selfs een of twee wat dwarsfluit gespeel het.”

“Hulle het soveel talent getoon en Martjie het so oulik met hulle gewerk,” sê Handel. “Dit het vir my gevoel of ek sommer weer my eie musieklesse van destyds herleef.”

“Iets vreemds is beslis aan die gang, want haar man gaan nou nie meer elke dag werk toe nie. Hy werk glo van die huis af, sê hy,”, sê Mozart.

“Werk van die huis af? Hoe werk dit? Hoe kan ‘n mens nie werk toe gaan nie, maar jy sê jy werk van die huis af? Hy is heeldag besig met so ‘n snaakse instrument, sal dit die werk wees wat hy doen?” Vra Beethoven.

“Ja, dis ‘n behoorlike snaakse instrument. Ek wonder wat hy daarop doen. Dis beslis nie ‘n musiekinstrument nie. Ek het al gehoor hy praat van sy rekenaar,” sê Handel. “Wat is ‘n rekenaar?”

“Al reken wat ek van weet is hoofreken, maar dit doen ‘n mens in jou kop. Kan die kinders dan nie meer vandag somme maak in hulle koppe nie? Het hulle nou rekenaars daarvoor nodig?”, vra Mozart. “En dan dra hulle sulke vreemde goed oor hulle monde.”

Skielik kom Martjie die vertrek binne. “Wat koukus julle drie meesters nou weer? Ek sal vir julle verduidelik wat aangaan. Hier is ‘n virus wat besig is om die hele wêreld siek te maak en nou wil regerings van oor die hele wêreld hê dat mense nie met mekaar moet kontak maak nie om sodoende te verhoed dat die siekte versprei. Dis hoekom ons maskers oor ons monde dra as ons winkel toe gaan. Gelukkig kan ons nou met ons fone, deur middel van Whattsapp video’s aangaan met ons musieklesse, selfs al is die kinders nie by my nie. Hulle kan vir my op die foon sien en ek kan vir hulle sien en sodoende raak hulle nie agter met hulle werk nie.”

“Ag, maar dit is oulik!”, sê Beethoven. “Ek is so bly dat die kinders steeds musiek kan neem selfs al is hulle ver van jou af.”

‘n Kroegstorie

Ons het die aand oorgeslaap in Grabouw en stap sommer deur die dorpie. Sommer net vir ‘n bietjie oefening en om te kyk wat in die dorpie aangaan. Daar sien ons toe ‘n regte outydse hotelletjie, ons sien die kroeg is oop en daar is lewe. Hy stel voor dat ons ‘n drankie gaan drink.

Ons stap in die kroeg in en ek kyk rond, kroeë is nou nie regtig plekke waar ek gewoonlik rondhang nie. Dit lyk effens rokerig, die meeste tafeltjies is leeg, daar sit seker so vier of vyf mense rond. Twee sit by die kroegtoonbank en agter die toonbank staan John, reg om ons te bedien. ‘n Gesellige outjie.

Manlief bestel vir hom ‘n brandewyn en Coke en ek vra vir ‘n Passion Fruit, Cane en soda. Nou kry ek kans om ‘n bietjie rond te kyk. Daar is allerhande plakkate teen die muur, maar niks wat my aandag trek nie. Die mense lyk heel rustig.

Die volgende oomblik kom daar so ‘n jongerige man in, om en by drie-en-twintig, as ek moet skat. Baie ekkerig. Arrogante houding. Sy hele houding vertel dat hy weet wie sy pa is en ook wie hy self is. Praat baie en hard. Almal moet hom hoor. Dis ‘n belangrike man dié.

Ek kyk so om my en sien dat die ander mense ook ophou gesels het, hom stil dophou. Ek besef hier gaan iets gebeur.

“En kyk wie is almal hier?”, sê die jongman, “al die ou fossiele van die dorp, nes altyd. Niks het verander nie. Hier sit julle nog, soos altyd, en probeer die sorge van die lewe wegdrink. Asof dit nou sal help. Plaas dat julle vir julle behoorlike werk loop soek in die stad, maar nee, julle wil mos hier sit en vergaan. Eweso wil julle op die welsyn staatmaak om vir julle te sorg. Maar die geld wat julle kry, kom sit julle en uitsuip hier in die kroeg, plaas dat julle dit gebruik en julleself ophef. Kyk na my, ek het die sleutel wat vir my uitgehou is destyds, gebruik en vir my ‘n ordentlike lewe loop maak. Kyk nou maar vir ou lomerige Adoons, die ou kanniedood, hier sit jy ook nog, die geleenthede het oor jou pad gekom, maar een vir een het jy hulle van die tafel afgeskuif. Dat oom Piet jou nog nooit weggeja het nie, kan ek ook nie verstaan nie.”

Ek sit asof versteend na die jongman voor my en kyk. Wie dink hy is hy? Het hy nie ‘n tikseltjie respek vir die mense wat hier sit nie? Hulle is almal ouer as hy en ken die swaarkry van die lewe. Verstaan hy nie waaroor dit gaan nie, die essens van die lewe nie? Ja, dit klink my hy gryp die geleenthede wat oor sy pad kom, aan, maar besef hy nie hoe gelukkig hy wel is nie? Dit gaan swaar in die land, die ekonomie sukkel? Dit lyk my hy dink hy het in die botter geval, maar weet nie van groeipyne wat nog iewers in sy lewe sal kom nie?

John, die kroegman staan ook doodstil, hy knip nie ‘n oog nie, terwyl hy egalig sy een arm met die ander staan hand en vryf. Links van my sien ek ‘n beweging. Daar staan ‘n man op. ‘n Groot man. ‘n Gespierde man. Nie iemand met wie ek wil moeilikheid maak nie.

Hy stap stadig en afgemete na die jongklong. “Koos Koekemoer,” sê hy, “nog net so ‘n rammetjie uitnek soos altyd. Weet nie wanneer om te praat en wanneer om stil te bly nie. Geen respek vir ander mense nie. Wat ‘n klug om ander so te probeer verneder net sodat jy kan beter voel. Vandag gaan ek hierdie houding vir eens en vir altyd uit jou smoor. “

Die man vat vir Koos Koekemoer om sy nek. Toe gee hy hom ‘n behoorlike oorveeg. En nog een. Sommer ‘n vuishou in die maag ook. Koos vou dubbeld.

“Mooi man! Ou Gert, jy is my held! Ek wou al lankal die mannetjie sy les geleer het, maar ek het nooit die moed gehad nie. Nou lê hy hier op die vloer soos ‘n nat snoek met blertse bloed oral om hom. Ou Gert, dit was nou net die doepa wat ons almal nodig gehad het. Kroegman, die volgende rondte is op my!,” praat een uit die hoek van die vertrek.

Ek sit steeds versteend, verbouereerd, maar toe ek die verandering in die atmosfeer sien, hoe lekker die mense lag en gesels, besef ek dat dit hier oor baie meer gaan as wat ek ooit sou besef, dat dit tyd was dat hierdie outjie sy les geleer word, selfs al is dit op ‘n manier wat ek nie voorstaan nie. Daardie aand kuier ons tot laat en stap rustig huis toe.

En as julle wonder oor hierdie storie en oor my, wil ek net sê, dit is deel van ‘n bloguitdaging wat ons lekkervurige vuurvliegie uitgedink het. Dit moes humoristies wees, waaroor ek nou nie so seker is nie, maar die woorde in swart gedruk is die woorde wat ons moes gebruik. Dankie Vuurvliegie vir nog ‘n lekker uitdaging en dat jy ons druk om buite ons gemaksone te dink en ons verbeelding te gebruik.

Hierdie storie is 100% suiwer verbeelding van die Toortsie.

Hoofstuk 16 – Nog geheime onthul

Lees hier wat vooraf gebeur het: https://fresh.inlinkz.com/p/3f26291088494dc99c7aa4554a66a313

Stil en verstom sit die Towerinne onder laslapkomberse in die geheime grot en oordink die gebeure van die afgelope tyd. Daar het soveel dinge gebeur en steeds het hulle nie al die antwoorde nie. Hulle eet tiramisu en het elkeen ‘n glasie Frangelico in die hand. Hier en daar spreek een ‘n gedagte uit.

VirgoC en Perdebytjie sit en kyk deur die goed in die trommeltjie. Dan sit Perdebytjie skielik kiertsregop met ‘n ou, vergeelde stuk papier in die hand. ‘Julle, luister net hier!’

Sy begin lees:

Die laaste wil en testament van Joseph Lee Angelwood, gebore 16 Maart 1823 in Londen, Engeland.

Aan my vrou, Sophia Ann Angelwood, gebore Elliot, die huis met inhoud in Londen, asook Ł2 000. Sophia, jy was nooit vir my ‘n vrou of ‘n ma vir ons kinders nie en dit is my wens dat jy Eden onmiddellik sal verlaat en terugkeer na Londen, waar jy altyd wou wees. Die huis in Londen is ten volle toegerus en jy mag slegs jou klere saamneem. Alle juwele moet in Eden agtergelaat word.

Aan my stiefbroer- en suster, Leonard en Isabelle Angelwood elkeen Ł500. Ek verwag ook dat julle onmiddellik Eden sal verlaat. Julle het lank genoeg op ons goedheid staatgemaak terwyl julle eintlik geen reg hier gehad het nie al het julle so opgetree omdat my moeder met julle vader getrou het ná my vader se dood. Isabelle, jou onplesierige geaardheid was onuithoudbaar en jou buite-egtelike verhouding met Karel, Charlotte se broer was afgryslik.

Aan me Berdine Barber Ł200 vir die ontferming oor en versorging van die buite-egtelike dogter van my stiefsuster, Isabelle Angelwood.

Aan ons butler, mnr Hardy en ons kok, mev Marks, elkeen Ł500. Baie dankie vir jare se onbaatsugtige diens. Dit is my wens dat u u dienste sal voortsit sodat my kinders versorg sal wees.

Aan mej Charlotte Hardy, die biologiese moeder van my kinders, die reg om lewenslank in Eden te bly, asook Ł5 000 kontant. Ek gun vir jou ‘n goeie lewe saam met jou kinders tot jou dood.

Dit is my wens dat my kinders, Klara Louise Angelwood en Thomas William Angelwood by hulle biologiese ma in Eden sal bly en versorg word tot op die ouderdom van 21 jaar.

Aan my dogter, Klara Louise Angelwood , die huis en inhoud van Eden. Sy het altyd ‘n goeie verhouding met haar biologiese moeder, Charlotte Hardy, gehad en dit is my wens dat Klara vir Charlotte sal huisves vir solank Charlotte dit mag benodig. Al die juwele wat my vrou, Sophia Ann Angelwood in hierdie huis gebruik het, gaan ook aan Klara.

Aan my seun, Thomas William Angelwood, die huis en inhoud daarvan in Strandstraat, Durban. Wanneer Thomas die ouderdom 21 jaar bereik het, mag hy die huis in Durban permanent bewoon. Tot dan moet die huis steeds vir mej Hardy en die kinders as strandhuis dien.

Die restant van die boedel word gelykop verdeel tussen my twee kinders, Klara en Thomas, soos hierbo genoem.

Geteken: JL Angelwood. 20 Mei 1864.

 

‘’n Baie vermoënde man’, sê Hester. ‘Huise in Eden, Durban en Londen!’

‘Omtrent ‘n interessante boedel’, antwoord Vuurvliegie. ‘Ai, jai jai’

‘Hier is baie mense kwaadgemaak,’ antwoord Scrapy.

‘G’n wonder hier is soveel vermoorde mense nie!’ , sé Seegogga.

‘So, Leonard en Issabelle was nie Joseph se eie broer en suster nie, dís nou interessant’, sê Christa, ‘sou die pa’s broers wees?’

‘Neefs’, antwoord Frannie, ‘ek het nog nie eers kans gehad om te vertel wat die argief opgelewer het nie. Joseph se ma het ná die dood van sy pa, met sy neef getrou. Die neef was ‘n wewenaar en het die twee kinders gehad.’

‘Isabelle het haar aanstellerig gehou en het ‘n moeilike geaardheid gehad. Isabelle en Leonard sou beslis nie van hierdie wending gehou het nie. Ek wonder of hulle geweet het van die testament?’ vra Trommeltjies.

‘Berdine Barber, dis nou nóg ‘n nuwe naam. Isabelle en Karel Hardy se buite-egtelike kind’, sê Woordnoot. ‘Interessant.’

‘Dit klink darem baie na Broodina Barber. Sou hulle nie familie wees nie?’, wonder Bondelsgedagtes.

‘So, Klara erf die huis, maar Charlotte mag lewenslank saam met haar daar aanbly,’ sê Toortsie.

‘Uiteindelik sou die ma verenig wees met haar kinders,’ antwoord Kameel.

‘Mense, hier is steeds nog baie onopgeloste vrae,’ sê Una. ‘Wat is die storie van die armband?’

‘En wie het dan die prente in die tonnel geteken? Was dit Klara, of was die haar boetie?,’ vra Positief.

‘Ek kan verstaan dat die Angelwood broer en suster kwaad sou wees, maar hoekom is Leonard dan ook vermoor?’, vra Perdebytjie.

‘Ek wonder of sommige van die moorde gedoen is sonder dat die testament ter sprake was en die ander later?’, antwoord Virgo.

‘Interessant dat Joseph Isabelle se buite-egtelike verhouding as afgryslik beskryf terwyl hy self agter die deur gestaan het’, sê Kameel.

‘Wat ek steeds nie kan verstaan nie, was hoekom mnr Hardy so nors was?’, vra Toortsie.

Tannie Frannie sal verder vertel.

 

Misterie in die biblioteek – Hoofstuk 8

Die Towerinne is mos na ‘n ou herehuis daar naby Rebusfontein om die ou, vervalle biblioteek te gaan restoureer, maar hulle maak lankal nie meer biblioteek skoon nie. Nee, soos wat enige een wat die Towerinne ken, sou verwag, het dit ontaard in heeltemal iets anders. Die Towerinne is besig om ‘n groot misterie uit te rafel! En, voorspelbaar soos sy is, het Broodina ook al weer haar opwagting kom maak en is sy al weer hard besig om onder die radar moeilikheid te maak.

Bang staan die Towerinne in die kelder rond. Stukke geraamte lê oral rond. “Mense, ons moet begin beweeg, sommer nou-nou kom Broodina en die polisie ook nog hier aan”, sê Vuurvliegie.Scrapydo, neem jy en Una die juwele wat julle gevind het en gaan versteek dit asseblief in die tuin. Ek dink dis nodig dat Una ‘n bietjie vars lug kry en dis net makliker as twee van julle weet waar dit versteek is. Julle moet gou speel, voor Broodina en haar gevolg hier opdaag.” Kameel vra dadelik of sy ook kan saamgaan, die noutevrees vang haar kwaai.

Voor jy kan sê ‘mes’, is die drie daar weg.

“Julle wil nie hoor as ek vertel van my ouma nie”, sê Toortsie. “Julle moet nou luister, dis regtig belangrik.”

“Ja, Toortsie, vertel vir ons,” sê Trommeltjies.

“Ek kan ook maar nou nie meer lekker onthou nie, onthou, my ouma is al oorlede toe ek nog in die laerskool was. Sy het vertel van tannie Kokkie wat met ‘n Engelsman getroud is en toe as kok by mense gewerk het. Ek kan nie name so lekker onthou nie, maar toe Lekkervurig vertel van Joseph Angelwood, toe lui daar ‘n klokkie.”

“Wat vertel jy ons nou?” vra Perdebytjie baie belangstellend.

“Dis regtig nou baie deurmekaar en die goed maak nie sin nie, maar sy het vertel hoe sy haar maar ontferm het oor die dogter van die huis, haar ma het haar blykbaar maar geïgnoreer en baie swak behandel. Die kinders was glo aangeneem, dink ek.”

“Ja, dit klop met ons storie”, sê Woordnoot, “dink julle dit kan hierdie Mev Marks wees van wie Toortsie praat? Toortsie, nou moet jy mooi dink, is daar nóg iets wat jou ouma vertel het?”

“Julle moet onthou, ouma Ellie was self ‘n dogtertjie toe sy hierdie tannie Kokkie geken het. Tannie Kokkie was al stokoud en het deurmekaar gepraat. Sy het blykbaar oor en oor iets gesê van twee fonteine en van ‘n portret. Verder kan ek nie veel onthou nie.”

“Portret? Twee fonteine?”, vra Positief, “mense ons moet soek. Lig ‘n bietjie met die koplampe dat ons kyk of hier nie iewers so ‘n portret is nie.”

“Wraggies! Julle, kom kyk!” Christa staan opgewonde met haar kopliggie en wys na ‘n skildery wat op die vloer lê. Dit het van die muur afgeval, die raam gekraak en die glas stukkend. Dis ‘n landskap, maar daar is duidelik twee fonteine.

Dadelik is die Towerinne almal by en bekyk die skildery van nader. Nee, daar is niks vreemds aan nie. Bondelsgedagtes En Seegogga ken natuurlik skilderye en bekyk dit baie mooi. Dan draai hulle dit om en sowaar, hier staan dit geskryf!

Soek dagboek. Onsigbare ink. Spat nat.

Verlig dat hulle uit die muwwe kelder kan kom, gaan die Towerinne soos een man biblioteek toe. Tannie Frannie begin die boek natspat, lees so vinnig soos sy kan en vertel hier en daar wat sy lees. “Dit lyk my Charlotte en Joseph se verhouding het aangehou nadat Klara gebore is. Thomas is ook hulle kind, wat die Angelwoods toe aangeneem het. Die Hardy’s was eers vermoënde mense, maar het hul grond verloor, wat Mnr Hardy gedwing het om ‘n Butler by die Angelwoods te word. Haar pa het haar nooit vergewe dat sy hul gesin so in die skande gesteek het met die swangerskappe nie. En dan lyk dit my of Mnr Hardy en Isabelle kop in een mus was en te doen gehad het met Charlotte se wegstekery in die kelder.”

“Sulke duiwels!”, sê VirgoC kwaad. “Haar eie pa! Hy moes ‘n sielsieke man gewees het, kwaad vir almal omdat hy sy grond verloor het, toe moes arme Charlotte sommer boet vir al die sondes wat sy gedoen het en nie gedoen het nie! Ek verwurg hom sommer as ek hom net in die hande kan kry!”

Net toe kom Kameel, Scrapy en Una van buite af in. “Sjoe! Ons was nou net betyds om die juwele te versteek. Broodina en haar gevolg is in aantog, Hoor net hoe loei die sirenes. Ons moet ons nou net dom hou. Steek vinnig weg wat waardevol is, laat hulle maar die geraamte vind, ek dink nie hulle sal die res ontrafel kry nie. Ons is onskuldig, ons maak mos maar net huis skoon.”

Nou wonder ek:

  1. As dit wel Klara is wat Charlotte se dagboek weggesteek het, het sy dalk tog die waarheid uitgevind?
  2. Sou Klara en Charlotte soms mekaar gesien het?
  3. Was Leonard ook dalk op ‘n manier kop in een mus met sy suster en Mnr Hardy? Ek dink Leonard en Isabelle was jaloers op Joseph omdat hy die familieskatte geërf het.
  4. Ek wonder steeds wat het gebeur dat hulle die huis net so agtergelaat het.

Christa, sal jy asb die raaisel verder ontrafel?

Toortsie

Stel jy belang om hierdie hele storie te lees? Kliek HIER om al die hoofstukke te lees: https://fresh.inlinkz.com/p/3f26291088494dc99c7aa4554a66a313

Suiwer verbeelding van Toortsie, en die hele lot Towerinne daarmee saam.