Errie die erdwurm

Aalsie het ons uitgedaag om stories vir ons kleinkinders te skryf.

Hello maatjies, my naam is Errie. Ek is ‘n erdwurm. Toe dit laas so hard gereën het, is ek gebore. My huisie was die dik rooi kombers op Toortsie se stoep. Die hondekombers waarop hulle in die son lê.

Ek het baie groot geskrik. Ek het nog so lekker in my huisie gelê toe moet ek net klou vir al wat ek het. Ek het nie geweet wat aangaan nie. Dit het gevoel of my hele huisie bewe en skud.

Toe val ek uit my kombershuisie, op die harde sement met my sagte lyfie. Ek was so bang. Elke keer kom daar ‘n groot hondepoot en trap naby my. Ek moet net koes en weet nie wat om te doen nie.

Terwyl my hartjie baie vinnig klop omdat ek so bang is, kom ‘n groot mensehand en tel my op. Oe! Ek was bang die groot vingers druk my fyn! Dan is ek regtig dood! Ek kriewel my lyfie heen en weer om af te spring van die groot hand af, maar dit wil nie werk nie.

Toe kantel die hand en ek gly af. Ek het sommer net my ogies toegemaak, want ek was te bang om te sien wat gebeur. Waar gaan ek val met my sagte lyfie? Maar ek het geval op iets sags.

Eers het ek net doodstil gelê, te bang dat daar nog iets gebeur. Toe ruik ek dit! Kos! Blaartjies. Kompos! Ek maak my ogies oop en sowaar, ek was in die komposhoop tussen al die nuwe blaartjies en skille wat daarin lê. Ek was so bly en het dadelik begin grawe ondertoe, na die regte kompos. Ek was gered!

As ‘n yskoningin liefde kry

Ek staan my en verwonder aan hierdie koningin wat heeltemal te maer is, wat lyk of sy haar pyn geëet het. Haar oë lyk soos swart polle pyn. Sy smul aan die goue doughnuts asof sy jare laas behoorlik geëet het. Wat sy nodig het, is behoorlike kos. Trooskos wat haar behoorlik sal voed. Wat eet sy? Hoe het sy só gekom? “Koningin,” vra ek, “u geniet hierdie doughnuts so. Wat eet u gewoonlik?” “Ag,” sê sy, “ek eet maar gewoonlik wat die miere vir my aandra, meestal suikerkorreltjies.” “Suikerkorreltjies? Is dit waaruit u dieet bestaan? Kan ek nie vir u iets behoorliks maak om te eet nie?” “Sal jy?”, vra sy. “Hasie, neem vir Toortsie, dit is mos jou naam, nè, na die kombuis. Jy sal daar alles vind wat jy nodig het.” Sy stem in dat ek vir Appeltjie en Christa saamneem om my te help.

Ek staan verstom toe ek in die kombuis kom. Dis die modernste kombuis waaraan jy kan dink. Alles wat jy mag nodig kry, is daar. Erg klinies. Selfs die bestanddele wat ek nodig het. Dit lyk nie of die kombuis enigsins gebruik word nie. Hoekom maak haar onderdane nie vir haar kos nie?

Ons drie Towerinne bespreek gou wat ons moet doen. Ek sou graag vir haar ‘n feesmaal wil berei, maar ek bly voel sy het trooskos nodig. Ek klits vinnig ‘n klompie room, ‘n knippie sout, ‘n eier, ‘n bietjie xylitol (ja, sowaar, dit is in hierdie wonderkombuis) saam en gooi ‘n klompie chiasade (sowaar!) by. Vir die beste resultate moet chia eintlik oornag week, maar daar is nie nou tyd nie. Ons moet eers die koningin se vertroue wen. Ek kan later vir haar ander lekker kos maak. In hierdie wonderkombuis is dit sommer gou reg. Toe sny ek ‘n paar stukkies botter in en sit dit in die mikrogolf. Maar o aarde! Hoe werk hierdie erg rekenaaragtige mikrogolf? Gelukkig is Christa by en tjoeftjaf is dit reg.

Appeltjie dek solank ‘n pragtige skinkbord met die mooiste blombord en silwer eetgerei, terwyl Christa dadelik die ketel aangesit het en tee gemaak in ‘n silwer teepot. Toe die melkpap, wat eintlik roompap, of droompap is, reg is, skep ek dit in, gooi nog xylitol oor en ‘n klompie kaneel. Reg vir bedien.

Intussen het die Goue Vroue, of Towerinne, nie mos op hulle laat groei nie. Hulle het die koningin met liefde oorlaai, haar vrae beantwoord en op hulle besonderse manier haar betower en haar vertroue begin wen. Seegogga staan diep ingedagte. Sy sien net prentjies van hoe sy hierdie troonkamer gaan omskep in iets spesiaals net vir die koningin. Haar vingers krul behoorlik soos sy in haar kop kleure meng.

Appeltjie dra die skinkbord in en sit dit op die koningin se skoot neer. Die koningin tel die lepel op en proe versigtig. “Perfek! Dis perfek! Skielik onthou ek my ouma! Ek het al skoon van haar vergeet! Sy het altyd sago-melkpap gemaak. Hierdie kos laat my daaraan dink, maar tog is dit nie dieselfde nie. Wat is hierdie korreltjies hierin wat soos sago lyk? En dis romeriger. Lekkerder. Ek proe my ouma se liefde hierin. Toortsie, ek proe jou liefde hierin. Baie dankie.”

Net toe ons wil begin onspan en dink dat ons koppe darem seker nie gaan rol nie, kyk Woordnoot verskrik op. Hier is fout! Die deurknop begin skielik fluister: “Wees waaksaam, wees waaksaam.” “Hoor julle dit?”, vra Woordnoot. “Hier is beslis fout”, sê Frannie. “Groot fout.”

Die volgende oomblik bars die gordyne oop en kom dieselfde pikkiekleinmannetjie met die dun beentjies en te groot kop in. Hy is woedend. By hom is twaalf rooimiere, swaar gewapen.

“Verraaiers! Spioene! Dis wat julle is!”, bulder hy. “Nee,” sê die koningin, “jy maak ‘n fout. Dis die Goue Vroue. Hulle is goeie mense.” “Goue Vroue? Dis wat hulle wens om te wees! Die goud aan hulle is alles nagemaak! Hulle is vals! Ek het gehoor hoe ‘n paar van hulle sê dat hulle nog nooit van Alice in Wonderland gehou het nie, dat die storie hulle nie aangegryp het nie en dat hulle dit wil oorskryf. Hoe durf hulle? Hoe durf julle vir die Koningin kos aanbied? Onthoukos wat haar herinner aan haar vorige lewe? Julle moet sterf! Gryp hulle!”, sê hy vir die miere by hom. Hulle kom sommer dreigend nader. Die Towerinne staan verbyster. Wat gaan nou gebeur? Hulle wil nog antwoord, toe wys VirgoC met haar vinger op haar mond. “Sjuut. Maak net soos hy sê”, fluister sy. Positief vat Scrapydo en Sonell wat weerskante van haar staan, se hande styf vas. So in die laaste sekond kyk Una en die koningin mekaar reg in die oë. Die koningin knip haar oë twee keer.

Aalsie is ons Goue Towerinvrou wat goue skoene dra omdat sy alles met soveel entoesiasme aanpak. Dis dieselfde Aalsie wat jare gelede die Auscar toekenning vir entoesiame gekry het. Dis ook sy wat vir my geleer het dat, sou iemand jou ‘n skewe woord gee, jy moet aanvaar dat die persoon dit nie skeef bedoel het nie en dan daarvolgens reageer. Aalsie, ek moet nog ‘n bietjie oefen hieraan. Sal jy asseblief vir ons verder vertel?

Foto geleen op internet

Toortsie

………………………………………..

Hierdie hoofstuk vorm deel van die Towerinne/Goue Vroue se avonture. Ons is die hoofkarakters in ons eie vervolgverhale (natuurlik) en ons fantasie stories is vir ander ondenkbaar, ondoenbaar en onverklaarbaar.
As jy die verhaal wil volg, moet jy op die onderstaande skakel kliek om die hoofstukke te lees. Na myne sal daar gereeld nuwe hoofstukke bygevoeg word. Totdat ‘n ander fantasie ons aandag vereis. Dan begin ‘n nuwe vervolgverhaal, ek bedoel avontuur.Lees die ander bloggers se bydraes by ons InLinkz-skakel https://fresh.inlinkz.com/party/18c42a9034594a66af50994043145ea6.

Die dag toe Toortsie vir die polisie weggehardloop het

Dit is mos ‘lockdown’ in Suid-Afrika. Eintlik oor die hele wêreld. Grendeltyd. ‘n Tyd van inperking. Want hier is ‘n virus! ‘n Verskriklike virus. Wat die hele wêreld wil insluk. So, die mense moet by hulle huise bly. Sosiale afstand handhaaf. Maskers dra. Nie aan mekaar raak nie.

Vlak 4 van inperking. Dis darem al een vlak laer en ligter as vlak 5, alhoewel daar nie veel van ‘n verskil tussen die twee verskillende vlakke is nie. By vlak 4 mag mense wel stap, draf en fietsry. Van 6 tot 9 voormiddag. En dis al amper winter. Dit ís eintlik al winter, al voel dit nog nie so nie. Hier in die Kaap is dit nog piknagdonker daai tyd van die oggend. En Toortsie hou daarvan om ‘n bietjie laat te lê in die oggend. En Toortsie is lief vir stap.

Een middag, toe Toortsie weer eens buitenstyd stap, onwettig stap, wag die polisie haar in toe sy by die huis kom. Hulle wil haar beboet. Maar Toortsie se kop werk anders. ‘Vang my eers’, sê sy en hardloop in die berg in. Die berg is mos net oor die pad daar by hulle huis.

Dis nie dat Toortsie so vinnig is nie, eintlik glad nie, maar Toortsie ken die berg. Sy en haar man het al baie daar gestap. Sy weet waar die paadjies gaan. En Toortsie is nogal redelik fiks. Stapfiks, nie hardloopfiks nie.

Sommer gou blaas haar asem, die bergpaadjies is styl. Sy sal moet stop om asem te kry, maar dan gaan die polisie haar vang! Sy stop effens en loer terug. Sy stop net daar in haar spore. Staan behoorlik verbaas en kyk.

Want daar waar die berg begin, kom die vier polisiemanne kopskuddend aan. Hulle mag dalk in normale omstandighede vinniger en sterker wees as die Toortsie, maar hulle was heeltemal onkant betrap. En die gewigsvoordeel! Sjoe! Die baie gesit by die padblokkades en geen oefening het ook nie veel gehelp nie. En die Kentucky vóór die lockdown.

Toortsie besef sy het ‘n voorsprong en stap omkyk-omkyk verder. Haar voet haak aan ‘n tak wat met die laaste wind oor die paadjie geval het en sy slaan neer. Poef! Soos ‘n os! Gelukkig het sy nie té seergekry nie en stap verder.

Op ‘n stadium kyk sy weer om en sien geen polisiemanne meer nie. Hulle het omgedraai.

Skielik besef sy sy het verdwaal. Want sien, gewoonlik stap haar manlief voor en sy volg hom net en nou is sy alleen in die berg. Gelukkig sien sy darem nog die dorp en sal sy op een of ander manier weer daar kom.

En nee, hierdie het regtig nie gebeur nie. Dis sommer Toortsie wat weer op ‘n lawwe verbeeldingsvlug gegaan het.

Groete

Toortsie

Kopskuddende meesters

Die drie meesters op Martjie se klavier het die vreemdste uitdrukkings in hulle oë. Hulle verstaan glad nie wat aangaan nie. Dis of hulle ook sommer nie weet wat om te sê nie. Hulle is heeltemal sprakeloos. So iets het hulle nog nooit beleef nie.

Die drie meesters, van links na regs: Mozart, Beethoven, Handel.

Wolfgang Amadeus Mozart het van 1756 to 1791 gelewe en was ‘n klassieke komponis wat in Salzburg grootgeword het. George Frideric Händel het geleef van 1685 tot 1759 en was ‘n Duitsgebore Engelse komponis en het in ‘n era geleef wat as die laat Baroktydperk bekend was. Ludwig van Beethoven was ‘n Duitse komponis wat van 1770 tot 1827 geleef het. 

“Wat is nou hier aan die gang?” vra Handel.

“Hoe bedoel jy?”, vra Beethoven.

“Wat het nou skielik gebeur dat hier nie meer musiekleerlinge na Martjie se huis toe kom nie?”, sê Handel.

“Wat ek nie kan verstaan nie, is dat dit lyk of sy tóg musieklesse aanbied, dat sy selfs met die kinders praat en vir hulle demonstreer hoe hulle moet speel, maar die kinders is nie by haar nie,” sê Mozart. “Ek was só opgewonde toe die kinders begin les neem het hier by haar. Die kindertjies was self so opgewonde en ek kon sien dat hulle dit geniet.”

“Ja,” sê Beethoven, “ek kon sien hoe hulle vorder. Party speel klavier, ander blokfluit, party kinders het kitaar gespeel en daar was selfs een of twee wat dwarsfluit gespeel het.”

“Hulle het soveel talent getoon en Martjie het so oulik met hulle gewerk,” sê Handel. “Dit het vir my gevoel of ek sommer weer my eie musieklesse van destyds herleef.”

“Iets vreemds is beslis aan die gang, want haar man gaan nou nie meer elke dag werk toe nie. Hy werk glo van die huis af, sê hy,”, sê Mozart.

“Werk van die huis af? Hoe werk dit? Hoe kan ‘n mens nie werk toe gaan nie, maar jy sê jy werk van die huis af? Hy is heeldag besig met so ‘n snaakse instrument, sal dit die werk wees wat hy doen?” Vra Beethoven.

“Ja, dis ‘n behoorlike snaakse instrument. Ek wonder wat hy daarop doen. Dis beslis nie ‘n musiekinstrument nie. Ek het al gehoor hy praat van sy rekenaar,” sê Handel. “Wat is ‘n rekenaar?”

“Al reken wat ek van weet is hoofreken, maar dit doen ‘n mens in jou kop. Kan die kinders dan nie meer vandag somme maak in hulle koppe nie? Het hulle nou rekenaars daarvoor nodig?”, vra Mozart. “En dan dra hulle sulke vreemde goed oor hulle monde.”

Skielik kom Martjie die vertrek binne. “Wat koukus julle drie meesters nou weer? Ek sal vir julle verduidelik wat aangaan. Hier is ‘n virus wat besig is om die hele wêreld siek te maak en nou wil regerings van oor die hele wêreld hê dat mense nie met mekaar moet kontak maak nie om sodoende te verhoed dat die siekte versprei. Dis hoekom ons maskers oor ons monde dra as ons winkel toe gaan. Gelukkig kan ons nou met ons fone, deur middel van Whattsapp video’s aangaan met ons musieklesse, selfs al is die kinders nie by my nie. Hulle kan vir my op die foon sien en ek kan vir hulle sien en sodoende raak hulle nie agter met hulle werk nie.”

“Ag, maar dit is oulik!”, sê Beethoven. “Ek is so bly dat die kinders steeds musiek kan neem selfs al is hulle ver van jou af.”

‘n Kroegstorie

Ons het die aand oorgeslaap in Grabouw en stap sommer deur die dorpie. Sommer net vir ‘n bietjie oefening en om te kyk wat in die dorpie aangaan. Daar sien ons toe ‘n regte outydse hotelletjie, ons sien die kroeg is oop en daar is lewe. Hy stel voor dat ons ‘n drankie gaan drink.

Ons stap in die kroeg in en ek kyk rond, kroeë is nou nie regtig plekke waar ek gewoonlik rondhang nie. Dit lyk effens rokerig, die meeste tafeltjies is leeg, daar sit seker so vier of vyf mense rond. Twee sit by die kroegtoonbank en agter die toonbank staan John, reg om ons te bedien. ‘n Gesellige outjie.

Manlief bestel vir hom ‘n brandewyn en Coke en ek vra vir ‘n Passion Fruit, Cane en soda. Nou kry ek kans om ‘n bietjie rond te kyk. Daar is allerhande plakkate teen die muur, maar niks wat my aandag trek nie. Die mense lyk heel rustig.

Die volgende oomblik kom daar so ‘n jongerige man in, om en by drie-en-twintig, as ek moet skat. Baie ekkerig. Arrogante houding. Sy hele houding vertel dat hy weet wie sy pa is en ook wie hy self is. Praat baie en hard. Almal moet hom hoor. Dis ‘n belangrike man dié.

Ek kyk so om my en sien dat die ander mense ook ophou gesels het, hom stil dophou. Ek besef hier gaan iets gebeur.

“En kyk wie is almal hier?”, sê die jongman, “al die ou fossiele van die dorp, nes altyd. Niks het verander nie. Hier sit julle nog, soos altyd, en probeer die sorge van die lewe wegdrink. Asof dit nou sal help. Plaas dat julle vir julle behoorlike werk loop soek in die stad, maar nee, julle wil mos hier sit en vergaan. Eweso wil julle op die welsyn staatmaak om vir julle te sorg. Maar die geld wat julle kry, kom sit julle en uitsuip hier in die kroeg, plaas dat julle dit gebruik en julleself ophef. Kyk na my, ek het die sleutel wat vir my uitgehou is destyds, gebruik en vir my ‘n ordentlike lewe loop maak. Kyk nou maar vir ou lomerige Adoons, die ou kanniedood, hier sit jy ook nog, die geleenthede het oor jou pad gekom, maar een vir een het jy hulle van die tafel afgeskuif. Dat oom Piet jou nog nooit weggeja het nie, kan ek ook nie verstaan nie.”

Ek sit asof versteend na die jongman voor my en kyk. Wie dink hy is hy? Het hy nie ‘n tikseltjie respek vir die mense wat hier sit nie? Hulle is almal ouer as hy en ken die swaarkry van die lewe. Verstaan hy nie waaroor dit gaan nie, die essens van die lewe nie? Ja, dit klink my hy gryp die geleenthede wat oor sy pad kom, aan, maar besef hy nie hoe gelukkig hy wel is nie? Dit gaan swaar in die land, die ekonomie sukkel? Dit lyk my hy dink hy het in die botter geval, maar weet nie van groeipyne wat nog iewers in sy lewe sal kom nie?

John, die kroegman staan ook doodstil, hy knip nie ‘n oog nie, terwyl hy egalig sy een arm met die ander staan hand en vryf. Links van my sien ek ‘n beweging. Daar staan ‘n man op. ‘n Groot man. ‘n Gespierde man. Nie iemand met wie ek wil moeilikheid maak nie.

Hy stap stadig en afgemete na die jongklong. “Koos Koekemoer,” sê hy, “nog net so ‘n rammetjie uitnek soos altyd. Weet nie wanneer om te praat en wanneer om stil te bly nie. Geen respek vir ander mense nie. Wat ‘n klug om ander so te probeer verneder net sodat jy kan beter voel. Vandag gaan ek hierdie houding vir eens en vir altyd uit jou smoor. “

Die man vat vir Koos Koekemoer om sy nek. Toe gee hy hom ‘n behoorlike oorveeg. En nog een. Sommer ‘n vuishou in die maag ook. Koos vou dubbeld.

“Mooi man! Ou Gert, jy is my held! Ek wou al lankal die mannetjie sy les geleer het, maar ek het nooit die moed gehad nie. Nou lê hy hier op die vloer soos ‘n nat snoek met blertse bloed oral om hom. Ou Gert, dit was nou net die doepa wat ons almal nodig gehad het. Kroegman, die volgende rondte is op my!,” praat een uit die hoek van die vertrek.

Ek sit steeds versteend, verbouereerd, maar toe ek die verandering in die atmosfeer sien, hoe lekker die mense lag en gesels, besef ek dat dit hier oor baie meer gaan as wat ek ooit sou besef, dat dit tyd was dat hierdie outjie sy les geleer word, selfs al is dit op ‘n manier wat ek nie voorstaan nie. Daardie aand kuier ons tot laat en stap rustig huis toe.

En as julle wonder oor hierdie storie en oor my, wil ek net sê, dit is deel van ‘n bloguitdaging wat ons lekkervurige vuurvliegie uitgedink het. Dit moes humoristies wees, waaroor ek nou nie so seker is nie, maar die woorde in swart gedruk is die woorde wat ons moes gebruik. Dankie Vuurvliegie vir nog ‘n lekker uitdaging en dat jy ons druk om buite ons gemaksone te dink en ons verbeelding te gebruik.

Hierdie storie is 100% suiwer verbeelding van die Toortsie.