Die boete

Om in Italië met ‘n kar te ry is geen grap nie. So sê my man. Alhoewel, hierdie Suid-Afrikaanse boer het gery asof hy in Italië gebore en getoë is. Tien sterre vir hom!

Om in Italië te parkeer – dáár lê die éíntlike uitdaging. En dis dúúr en hulle kan vra nét wat hulle wil. Jy weet, die ekonomiese wet van vraag en aanbod?

So kry ons toe ‘n parkeerkaartjie. Om onkunde te pleit, help niks. Ignorance is no excuse. Ook nie dat jy nie Italiaans verstaan nie en Engels in Italië ‘n totaal vreemde taal is. Afrikaans nóg meer.

Ek wil dadelik die kaartjie iewers loop betaal, my reisgenote is die kalmte vanself. ‘Man, ontspan!’ Dis in elk geval naweek, waar gaan ek dit betaal kry?

Al wat enigsins op die lang getikte kaartjie verstaanbaar is, is die kar se registrasienommer, die bedrag en ‘n QR-kode. Op pad weg van dié dorpie af haal ek kaartjie uit om te betaal. Kliek op QR-kode, net ‘n telefoonnommer kom te voorskyn.

Wat nou? Die karhuurplek! Húlle gaan mos die moeilikheid optel as die boete nie betaal is nie. Maar nee, hulle kan dit nie betaal en ons gee die geld vir hulle nie. Hy wys my die maklike uitweg: betaal dit op die webblad aangedui. Hoe moeilik kan dit nou wees? Maar webblad is in Italiaans. 🥸

Ek stuur weer ‘n e-pos aan die karhuurplek. Hulle pleit onskuldig. Kaartjie net opfrommel? Daar’s nie ‘n manier nie! There’s a Father up above looking down in tender love.

Ek kontak my vriendin wat woon in Italië. Sy beveel ‘n plek met ‘n groot T aan: Tabbachi. By húlle kan jy die boete betaal!

Op ons laaste oggend soek ons ‘n T. Die man verduidelik in sy beste Italiaans dat ons dit beslis nie by hom kan betaal nie. Wel by ‘n ander T. Toevallig is sy bord grys en die ander een blou. Stap na volgende T. Nee, ook nie by hulle nie, by die poskantoor.

Vra op 2 plekke met handgebare hulp en uiteindelik kom ons by die Posta Italiano aan. Maar dis ‘n moderne poskantoor. Jy moet by ‘n masjien inklok en ‘n nommer kry. Ja, ‘n Italiaanse masjien. Ek gooi my hande in die lug. ‘n Vriendelike Engelssprekende jongman kom bied hulp aan, druk die regte knoppie en nr 52 spring uit.

Toe begin die laaaang wag. Uiteindelik is dit nr 52 se beurt. Italiaanse vrou lees kaartjie, skud haar kop heen en weer. My moed val in my skoene. Dan knik sy haar kop, kliek op die QR-kode, wys vriendelik na die kredietkaartmasjien en ‘n Engelsmagtige man links van my gee raad.

Lang storie wat my ‘n paar dae ‘n knop op die maag gegee het, maar …

Die boete is betaal! ‘n Hele oggend in sy kanon, maar ek kan met ‘n skoon gewete die land verlaat. Huis toe ná ‘n wonderlike tyd.

Chio!

Toortsie

‘n Sneeuvolle Golden Gate

Wet and Dusty Roads se heerlike toer van die weskus na die ooskus van ons land en hulle oornagrusplekkie by Golden Gate laat my gedagtes verheen terugdink. Ai, ek kom deesdae so min by die blogs uit! Twee mense het my genader om hulle te help om hulle skrywes in e-boeke te omskep. Die een is ‘n ongelooflike ware verhaal, ‘n getuienis van die pad wat hulle gestap het toe haar man die uiters ontstellende nuus van ‘n baie erge kanker gehoor het, die wonderwerke wat plaasgevind het, die pad wat hulle met God geloop het. Die ander is tog te lekker kontreistories! Ek sal die skakels kom gee sodra dit beskikbaar is. Albei is heerlike leesstof.

Terug by Wet and Dusty Roads en Golden Gate. Baie, baie jare gelede, ons kinders was sommer nog klein, toer ons so die land deur. Hier en daar oornag ons by vriende of familie en vir almal sê ek: “Ons gaan by Golden Gate oornag en ek hoop dat dit sneeu, want ek sal graag Golden Gate wit met die sneeu sien.” Dit was darem in Junie.

Ons arriveer in Sodwana in gietende reën. Die water loop behoorlik. Al wat ons kan doen, is skuil in ons huisie. Intussen is ek benoud dat ons nie die volgende dag sou kon ry nie, dat die pad te nat is. Intussen hoor ons die een na die ander nuusberig van verskriklike reën en sneeu. Die Van Reenenspas is gesluit. Hope voertuie is vasgekeer in die pas. En die sneeu en reën hou net aan en aan. Stappers is vasgekeer in die Drakensberge. Dis erg, erg, erg. Helikopters vlieg rond om mense te help in hierdie sneeuval wat die ergste is in jare.

In Durban moes ek loop warm klere koop vir die kinders. Die klere wat ek ingepak het, was glad nie geskik nie en Durban het nie regtig warm klere nie, selfs nie in die winter nie. Of, dalk het ek op verkeerde plek gesoek! Daar sit ons amper vasgekeer in Natal!

Die dag toe ons moes ry in Durban, was die pas steeds gesluit. Manlief ry maar die roete wat ons moet ry – na die pas wat gesluit is. Ons is mos op pad na Golden Gate, onthou jy? Gelukkig kondig hulle aan: die pas is oop. Van voor af kom vragmotors met sneeumanne op hulle neuse. En Golden Gate? Toegesneeu, soos ek dit graag wou hê.

Die seuns het heerlik in die sneeu baljaar, ag, ons Kapenaars weet eintlik ook nie regtig wat om met die sneeu te maak as ons dit wel die slag kry nie. Dogtertjie was ‘n jaar oud en bang. Sy wou nie eers op die sneeu staan nie. As ek probeer om haar neer te sit, trek sy haar beentjies op!

Ag, dit was ‘n wonderlike belewenis. En my een seuntjie se opmerking? “Dis alles mamma se skuld. Mamma wou hê dit moes sneeu, nou het soveel mense vasgesit en weggeraak in die berg!”

Maar ja, ons wens was sowaar vervul!

Toortsie

Middelpos

Middelpos! In die Roggeveld. Wat ‘n verrassing. Dit laat my dink aan Ouplaas waar ek vandaan kom. Daar is ‘n hotel en ‘n winkel en ek dink ‘n polisiestasie. En ‘n man wat met bokke boer en teel met boerboelhonde en ongelooflike mooi hoenders.

Pure plaas
Is hulle nie pragtig nie?
Dis behoorlike hoenders die, hoor! Skougehalte.
Massiewe kapokkies

Ek ken hoenders as hoenders en kapokkies as klein hoendertjies. Hier lyk die kapokkies soos hoenders en die hoenders reusagtig soos kalkoene. En blykbaar het ons nog nie eers die regtige mooi hoenders gesien nie. Die broeipare is blykbaar besonders. Hy het blykbaar bloues ook! Sien, ek is glad nie verkeerd met my blou skapie nie!

Toortsie

My eerste oorsese vlug

Twee totaal verskillende mense en gesprekke het my gedagtes na hierdie vlug geneem. Die een is ‘n oud-lugwaardinvriendin wat gepraat het oor vliegtuigkos. Die ander een was die RSG-aanbieder vandag wat iets gepraat het van jou eerste oorsese vlug.

Ek was ‘n volle 21 jaar toe ek die wonderlike voorreg gehad het om oorsee te mag reis. Dit was in die 1980’s. Noord van Suid-Afrika was vyandige gebied en SAL kon nie oor Afrika vlieg nie. Om dus in Tel Aviv in Israel te kom, het ons as volg gevlieg: Kaapstad Johannesburg Lissabon Londen Rome Athene Tel Aviv.

Dit was binnelands tot in Johannesburg. Daarvandaan het ons met dieselfde vliegtuig al die pad gevlieg. By elkeen van die stoppe moes ons bly sit en mag ons nie afgeklim het nie. Dan is passasiers afgelaai, kos opgelaai en het die vliegtuig al hoe leëer geraak totdat ons later hele banke vir onsself gehad het waarop ons kon lê en slaap.

Die probleem was dat daar iets was met die vliegtuig wat die loods bekommerd gemaak het. SAL was daardie tyd gereken as die tweede veiligste lugdiens in die wêreld naas Israel en sou niks doen om hulle passasiers in gevaar te stel nie.

Dus het ons in Johannesburg nadat ons reeds opgeklom het, nog drie ure gewag sodat hulle die fout kon herstel. Aandete was al klaar bedien en opgeëet voor ons opgestyg het!

Daarná, by elke lughawe op ons roete was dit dieselfde storie. Ure op die grond om die fout reg te stel. Om ons as passasiers gelukkig te hou, het hulle telkemale nog kos aangedra. Gelukkig was vliegtuigkos toe nog behoorlike kos, maar regtig, Chicken or Beef is net vir so lank snaaks.

Ek dink dit het meer as 36 ure geneem vandat ons opgeklim het tot ons uiteindelik die vliegtuig veilig kon verlaat. Arme AB en ATA het toe al die heeldag op die lughawe in Tel Aviv vir ons sit en wag.

Gelukkig het alles tog goed gegaan. Eind goed, alles goed. Dit was ‘n wonderlike toer!

Toortsie

Fotostorie -Middagslapie

Dis jare gelede wat ons op ‘n John Deere toer was na Amerika en Duitskand. Wonderlik! Die borge het ons behoorlik bederf.

Ons was sowat 50 boere en boervrouens bymekaar en het elke moontlike John Deere fabriek besoek -die trekkerfabriek, stroperfabriek, enjins. Ook elke liewe John Deere winkel, die indrukwekkende hoofkantoor, tot die partestore in Duitsland. Ongelooflik! Ek het dit geweldig baie geniet.

Wat my opgeval het, is die ordentlikheid, die erkentlikheid van die mense wat in die fabrieke werk. Wanneer ons verby hulle stap, of in die groter fabrieke ry, stop hulle ‘n sekonde of twee om vir ons te kyk en te groet. Ook die presiesheid.

Wel, soms het ons moeg geword ook en was al plek vir ‘n middagslapie ‘n trekker se rim. Soos die foto vertel.

Toortsie

Fotostorie – Christa se bloguitdaging.