Kattetoer

Hier is dit nou ons laaste namiddag by die wildtuin. Wat ‘n wonderlike ruskansie was dit nie!

Ons Kapenaars kom gewoonlik in die Junie-vakansie, so dit was ‘n heel ander ervaring om in September te kom. Die veld is defnitief droër as hoe ons dit in Junie ervaar.

Aanvanklik het ek gedink ons sien min diere, maar dat dit wat ons sien elke keer spesiaal is, sommer teen die pad. Op die ou end kan ek sê ons het baie diere gesien.

Vir my word die geslaagdheid van die wildtuin mos eintlik gemeet aan die aantal, maar ook die aantal kere wat ons olifante sien. Hulle het nie teleurgestel nie!

Ons het baie renosters gesien, ook seekoeie, ‘n paar krokodille, troppe buffels, kameelperde, natuurlik rooibokke, skilpaaie!, njalas, blouwildebeeste.

Ek steur my gewoonlik nie te veel aan die katte nie, maar hierdie was regtig ‘n kattetoer. Tien leeus! Twee luiperds, en twee keer jagluiperds gesien, een keer een met ‘n kleintjie. Al hierdie was teen die pad en net ‘n plesier.

Dankie, ons het heerlik gerus en sal nou weer die uitdagings op ons pad in die oë kan kyk. 😊

My ou selfoontjie doen sy ding, né? Liza van Country Living het belowe dat ons mooi goed gaan sien, net omdat ek nie ‘n groot bazuka vir ‘n kamera het nie! 🤪

Toortsie

Advertisements

Paris!

Paris! What a city!

I had been so fortunate to visit Paris three times in my life. What a privelege. What a wonderful city. It is a city I really fell in love with.

Each time was a new experience, every time it was even better. The first time we did the city tour per boat on the chanels, the next time we took the red bus and the last time it was with a guide on foot. Each time was special on its own.

The first two times I visited Paris, was in summer. The first time we were there for only one night, definately too short. We walked the streets, from out hotel, then the Champs-Élysées to the Arc de Triomph, and then all the way to the Eiffel Tower.

One cannot describe the feeling when you see the Eiffel the first time!

The last time we visited Paris, was in December 2017. We arrived there while it was still dark and when we first saw the Eiffel, it was halfway in the clouds. What an anti-climax!

But, after a warm bath and putting on warm clothes, Paris started to live and once again, we had a wonderful time and Paris didn’t disappoint us at all. Paris in winter is wonderful.

If I could visit Paris once more in my lifetime, I would definately go. There are still so much to see and do.

Toortsie

Jusjojan

Paris

Krag- en seinloos

Toe ek Dinsdag vertrek by die huis op pad na die Wéreld Koor Olimpiese Spele in Pretoria, hoor ek op RSG dat daar twee groot goed gebeur het in die einste stad waar die musiek gebeur: Daar het ‘n vliegtuig geval en ‘n kragstasie uitgebrand. 

Ons gasheer  vir die week laat weet ons om asseblief ligte saam te bring, hulle krag is ook af.

Ons het vir ons ‘n kleine karretjie gehuur op Johannesburg Lughawe, waarmee ons Pretoria platgery het. Die krag was nie vir ons so ‘n groot probleem soos wat dit vir ons gasheer en -vrou was nie. Húlle moes planne maak met die kos wat in die ys- en vrieskas was. Om die waarheid te sê, hulle was só gasvry selfs ten spyte van die ongemaklike omstandighede.

Ons was natuurlik absoluut afhanklik van ons selfone om ons te beduie waar ons moet ry, ons ken nie Pretoria nie! Oupa probeer beduie, maar dit maak vir ons net nie sin nie, veral nie as die óú straatname gebruik word nie. 🙂

En dis net mooi dáár wat die uitdaging toe lê: Die karretjie se punt waar jy die kabel moet indruk vir die laaiwerk, werk nie. Ons kan nie ons fone laai nie! En deesdae se slimfone werk mos eintlik net ‘n dag as jy mooi met hulle werk, soms selfs korter.

Ons gebruik ons fone minimaal, sit dit af as ons dit nie gebruik nie, doen net die nodigste, maar ongelukkig hou slimfoonbatterye steeds net só lank en niks langer nie.

Ons koop ‘n nuwe sigaretaanstekerlaaier, en die verkoopsman wil weet, wil ons ‘n so-so een hê of ‘n goeie een. So-so sal werk, ons het dit mos net vir twee dae nodig, die prys is R100 teenoor R600.

Wel, so-so het darem vir daardie middag gewerk!

Die laaste dag is die kragte van die fone min en ons weet nie of ons ons pad sal kan vind na die koorlokaal én lughawe toe nie.

Ek sien in die universiteitsgebou ‘n kragprop en net daar gaan sit ons op die vloer om ons fone ‘n bietjie te laai. My driepuntprop is in my handsak, maar helaas het iemand my goeie een op ‘n stadium gebruik en is hierdie een net ‘n Chinese namaaksel. Die fone laai wel ‘n bietjie en weg is ons!

Ons hét die lughawe gehaal. Net-net, maar darem! 🙂

My dogter is regtig oulik, julle, sy het later die paaie geken! Ek het nie, ek het mos net saamgery.

Gisteraand was die krag blykbaar steeds af. Arme mense!

Groete

Toortsie

Natalse Natuurskoon

In die Kruger Wildtuin het ek net gesit en die bosveld geniet terwyl ons gery en gery het. Die diere wat ons gesien het, was ‘n heerlike bonus. Ek het die krapperigheid in my hart daar in die bos agtergelaat en vervuld daar weggegaan.

Toe kom ons in die Hluhluwe-wildreservaat in Natal. Hoe kan ek dit beskryf? Die natuurskoon is asemrowend. Dis groen, groen, groen. Ons kan duidelik sien dat dit hier gereën het.

Van reën gepraat, mense, dit is STEEDS ontstellend droog by ons. Die Kaap het wonderlik reën gehad, die Breërivier wat om ons loop, was in vloed, maar by ons het dit nog nie genoegsaam gereën nie. Ek het sommer iemand unfriend op Facebook wat weer eens oor die reën gekla het, dit breek ‘n mens se hart.

Maar terug in Natal. Ons het heelwat diere gesien. Baie buffels, ‘n paar renosters, olifante, waterbokke, apies, vlakvarke, ens.

Die toppunt was middagete by die restaurant daar op die kop. Mens verloor jouself in die heuwelagtigheid, die uitsig. Ons het sommer net gekyk en gekyk. ‘n Trop buffels het daar naby gewei.

En nee, ons het nie ‘n middagslapie gevang nie, al was die versoeking baie groot.

Wat ‘n dag!

Groetnis

Toortsie

Salig

Ons kuier net suid van die wildtuin by ‘n wildsplaas wat semi deel is van die Kruger Wildtuin. Die seekoeie swem sommer hier naby en ons sien troppe olifante in die verte, rooibokke, selfs buffels. Ons hoor ‘n mannetjiesleeu.

Maar Toortsie wil wildtuin toe. Mens ry nie 1800 km, drie dae aanmekaar, net om die wildtuin te beskou van oorkant die rivier af nie.

Vroeërjare het ek ‘n tipe angstigheid in my gehad as ons die wildtuin besoek het: Watter diere sien ons? Sien ons genoeg diere?

Tot ek agtergekom het: Eintlik is al wat saakmaak dat ek ‘n paar keer olifante sien. Die res is ‘n bonus.

Ons ry ons eerste dag en God stuur troppe en troppe olifante. En natuurlik rooibokke en kameelperde en sebras. Krokkodille. Apies. Koedoes. Waterbokke. Die mooiste blou voëltjies.

Maar dit gaan oor meer as dit. Die afgelope week of wat se gekrap in my gemoed raak ligter, uitgesorteer in die bosveld. Ek raak rustig in my hart. Dit was gister. Ek vra vir manlief of ons vandag weer kan ry.

Hierdie keer sien ons amper nie diere nie. Dis net ek en my gedagtes in die bos en die vrede sak terug in my hart. Die onstuimigheid verdwyn. Skielik besef ek dat dit regtig nie saakmaak dat ons nie diere sien nie.

Toe stuur God die Swartwitpens. Raar. Ewe statig staan hy daar.

Ons besluit om deur die wildtuin te ry na ‘n ander hek, eerder as buite-om. En daar, in die pad, staan sewe witrenosters. Hulle hardloop tussen die bosse in, net om vir ons te gaan inwag in die volgende oopte!

Skielik is daar net orals diere! Sebras, kameelperde, bokke, ‘n hele trop buffels en weer eens renosters. Wat ‘n seën!

Het ek vertel dat ons elke middag die kar iewers onder ‘n boom intrek en ‘n middagslapie vang? 😱😂 Die beamptes het kom vra wat ons maak en was heel tevrede met ons antwoord dat ons ‘n bietjie slaap. Kan jy dit nou oorvertel! 😱

Groetnis

Toortsie