Die Krugergeheim

Die Krugergeheim is toe nié waar oom Paul sy miljoene begrawe het nie, die Towerinne het mos in elk geval lank gelede daardie geheim ontrafel.

Wat die Transvalers wel vir ons Kapenaars geheim hou, is hoe ongelooflik mooi die wildtuin hierdie tyd van die jaar is. Ons Kapenaars kom mos tradisioneel Junievakansies Kruger Wildtuin toe, ander tye is dit te … te uhm … wat nou weer?

Nadat ons ‘n paar jaar gelede in September by die wildtuin was, het ek gesê: van nou af kom ek altyd September. Die veld is só droog, jy sien baie diere. En leeus. Sommer langs die pad. Of dalk was ons net ekstra gelukkig?

Elke keer sê my man dat hy graag wil kom as die veld mooi is. In die reënseisoen. Dan dink ek dat jy min diere sal sien, want die veld is mos dan ruig.

So besluit ons om vir Paasnaweek wildtuin toe te kom. Wat ‘n wonderlike verrassing! Wag! Eintlik moet ek nie eers vir julle vertel nie, dan stroom almal van julle in die toekoms in April hierheen en dan is dit vol as ek wil kom. Die veld is onbeskryflik mooi. Dis ‘n lushof! Tot Satara, waarvoor ek nooit lief is nie omdat dit altyd so droog is, is lieflik groen.

Hier is heeltemal genoeg diere om ons te vermaak en hulle doen behoorlik moeite om vir ons plesier te verskaf.

Hier is ook heelwat kleintjies (babatjies) wat aanmekaar ‘n koor van aaaaauuuu veroorsaak. Die olifante geniet hulleself in die poele wat diep genoeg is sodat hulle sommer kan diep insak daarin. Dis nou sommer poele langs die pad waar daar gewoonlik nie eers water lê nie. Tot die seekoei maak ‘n lekker omdraai sodat haar voetjies bo die water uitsteek. Ons verkyk ons aan hulle en geniet elke sekond.

Ek is van voor af verlief op die wildtuin en dink nou by myself dat April beslis die tyd is om hier te wees.

Leeupan

Kyk nou net vir Leeupan. Ek het hom nog nooit so mooi gesien nie. Die vorige keer wat ons huer was, was dit kurkdroog en nie ‘n dier in sig nie. ‘n Ander keer wat ons hier op ‘n bossafari was, is ons te viet om die pan en het ons twee olifante, ‘n renoster, buffels en kameelperde raakgeloop.

Het ek gesê dat ek van voor af verlief is op die wildtuin? Ag, dan sê ek dit sommer weer! Hopeloos verlief, dis wat dit is.

Toortsie

Ns, Transvalers, julle het sekerlik nóg geheime, maar ek het julle nou uitgevang op hierdie een!

2020

Daar word soms goedig gevra of Toortsie ooit rus. Ja, sy rus ook. Die ding is, ander blaker dalk nie so alles uit wat hulle doen nie!

Toortsie hou van ‘n uitdaging en vanoggend was dit juis my gebed vir almal op my lysie, dat ons die uitdagings wat ons gebied word, sal aangryp, maar dat ons ook sal weet wanneer om te rus.

2020 was ‘n uitdagende jaar, soos almal van ons weet. Ek het uitdagings voor my gehad wat ek wens dat ek nooit weer sal kry nie. Uitdagings wat ek slegs met God se hulp kon oorkom. Hy hét my gehelp. Daarom was 2020 vir my ook ‘n hersteljaar, waarvoor ek baie dankbaar is.

2020 was ook vir my adrenalengedrewe. Ek dink ek het myself oortref! Ek was nogal baie kreatief vanjaar.

Vir die VLV-kompetisie het ek ver buite my gemaksone gewaag en ‘n ballade geskryf, wat tweede gekom het by die Overbergsirkel se konferensie. Dit sou na die kongres gaan, maar die kongres is afgestel danksy Corona.

Willemien – ’n Ballade

O, Willemien, jy was die mooiste dogtertjie

met ogies blou en haartjies sag soos sy. 

Maar Willemien, die lewe maak sy draaie

en vasgevang in duiwelsgoed was jy. 

Ai Willemien, jy wil so graag verander

Ja Willemien, jy wil die mooi pad loop

Maar Willemien, met vasbyt en met oorgawe

Kan jy dit maak, o ja, jy kan, ek is vol hoop. 

Jy was maar tien toe jy met wreedheid kennis maak

te skaam, te bang om iewers hulp te vra.

So teen jou sin het ooms jou kindskap weggeroof

En jy alleen moes maar die skande dra. 

Ai Willemien, jy wil so graag verander

Ja Willemien, jy wil die mooi pad loop

Maar Willemien, met vasbyt en met oorgawe

Kan jy dit maak, o ja, jy kan, ek is vol hoop. 

Diep ingetrek deur verwoestende maalkolkhel

van drank en tik en seks tot dob’lary

Die donker web, die engel van die naglewe,

gesellinklubs, die mag van swend’lary.

Ai Willemien, jy wil so graag verander

Ja Willemien, jy wil die mooi pad loop

Maar Willemien, met vasbyt en met oorgawe

Kan jy dit maak, o ja, jy kan, ek is vol hoop. 

Toe, op ’n dag, het jy die braaf besluit geneem:

jou rug te draai op hierdie slawerny.

Met groot sukses, alleen die helleweg laat vaar

oorwinnend oor die helse brassery. 

Ai Willemien, jy wil so graag verander

Ja Willemien, jy wil die mooi pad loop

Maar Willemien, met vasbyt en met oorgawe

Kan jy dit maak, o ja, jy kan, ek is vol hoop. 

O, Willemien, my Willemien, ek het jou lief. 

Geïnspireer deur Verlos deur die liefde van Francine RiversOp wysie van Oh Danny Boy

Ek het ook ‘n borduurstuk gedoen, waarvan die uiteensetting daarvan hier gelees kan word. Ook, hoe dit amper weggeraak het op pad na die kompetisie. Vandag hang my stekelap met ‘n storie trots teen my muur. Hierdie stekelap het ook tweede plek gekry by die VLV Overberg Konferensie.

Vir dieselfde kompetisie het ek ook ‘n kussing gebrei. ‘n Bolster. Dit is ‘n lang, silindervormige kussing. Ná vele probeerslae met garing wat my eeue geneem het, het ek sommer net wol wat ek gehad het, gegryp, en hierdie outydse kussing gebrei. Ek het ‘n baie mooi kommentaar gekry, 77%, maar nie een van die toppersentasies behaal nie. Die kommentaar was dat ek ‘n variasie van steke moes hê. Nou lê kussing steeds en wag dat ek vir hom ‘n ordentlike vulsel insit.

O, en dan het ek my Coronasjaal gebrei en moes twee keer tydens die erge inperking by ‘n wolwinkel ‘inbreek’ om my sjaal te kon voltooi. Lees gerus hier die storie rondom die sjaal en hoe ek dit vergelyk het met die tyd van inperking.

Toortsie het ook baie gewoel met die skryfwerk en het die NaNoWriMo2019-boek voltooi.

Ek het ook my eerste e-boek gepubliseer en dit laat druk om te verkoop by Struisbaai se kersmark vanjaar. Die e-boek is gratis, soos hier aangedui, die gedrukte boek kos R50.

Ek was ook deel van ‘n e-boek wat ons as Goue Vroue saam geskryf het.

‘n Groot uitdaging wat ek voltooi het saam met my gesin, was die Baviaans Camino wat ons bergoor gestap het vanaf Steytlerville tot Kareedow. ‘n Camino was dit gewis! En ja, ek het drie stukkies grond ook gekoop in die proses. Hierdie foto is by die eindpunt geneem.

Ek is vir God dankbaar vir die wonderlike nuwe Bybelstudiegroep wat Hy vir my gegee het. Wat ‘n seën! Ook dat my TPM-droom, of opdrag?, gerealiseer het en ons nou ‘n TPM-kamer het in Bredasdorp. Alle eer aan Hom.

Daar is ook ‘n klomp uitdagings waarmee ek besig is, maar nog nie voltooi het nie. Ek kon nie vanjaar NaNoWriMo2020 voltooi nie en het by 30 000 woorde gestop, Ek vertrou om dit in volgende jaar klaar te maak. Ek is ook besig om my Toortsie 1-boek as e-boek uit te gee, maar kon dit ook nog nie voltooi nie. Ons klasgroep wat in 1980 matriek geskryf het, is besig om ‘n boek saam te skryf oor enige herinneringe wat ons het van ons skooldae. Ek wag nog vir bydraes daarvoor en het self nog nie tyd gehad om dit te redigeer nie. Dit is iets vir volgende jaar. My Toortsie 3-boek is op die hond se stert. Die foto’s is klaar geneem, die resepte is klaar. Al wat nog moet gebeur is dat ek letterlik een resep nog ‘n keer moet toets, ‘n paar woorde skryf, die boek laat redigeer en saamstel en laat druk. Dit is ook volgende jaar se werk. Intussen brei, borduur en hekel ek hard aan volgende jaar se VLV-projekte om dit in Februarie 2021 klaar te kry.

Die jaar het nie net voorspoed gehad nie, ook baie teëspoed, wat ek nie nou hier in detail gaan bespreek nie. Dit is juis wanneer jy ook teëspoed beleef dat jy soveel blyer is oor die voorspoed wat oor jou pad kom. Ek glo dit is ‘n kuns om te midde van moeilike tye ook die mooi raak te sien. Elke donker wolk het mos ‘n silwer randjie, of hoe? Ek het mense in die steek gelaat toe ek weens onvoorsiene omstandighede nie as spreker kon optree by meer as een geleentheid nie, iets waaroor ek baie sleg voel. Maar in 2021 hoop ek dat ek sal kan opmaak daarvoor! Ek het my administratiewe werk vir ons boerdery aansienlik afgeskaal, waaroor ek baie bly is.

Ja, dit was ‘n rowwe jaar, maar ook opwindend. Eintlik dink ek dat, te midde van laer laagtepunte en hoër hoogtepunte, dit by verre ‘n beter jaar vir my was as 2019. Soos ek reeds gesê het, ‘n hersteljaar. Sonder my God sou ek nie deur hierdie jaar gekom het nie. Met my God spring ek oor ‘n muur.

Jip! Ek het baie goed voltooi, baie goed half gedoen, maar nou vertel my lyf my: Ek is moeg. Ek gaan nou rus. En as ek rus, liewe maats, doen ek dit net so voluit soos wanneer ek ‘n uitdaging aanpak. Ek sal wel nog brei en borduur en selfs probeer om ‘n stukkie te hekel as die tyd dit toelaat, maar ek gaan lê en slaap en boeke lees en stap en kuier en slaap tot ek honger is en eet tot ek moeg is en weer slaap tot ek honger is … en eet tot ek moeg is …

Toortsie

Skaats

Ek was nooit ‘n goeie skaatser/skïer nie. Om die waarheid te sê, ek was glad nie een nie. Puppy, lyk dit my, was goed hiermee.

My baie goeie vriendin het al in haar laerskooldae rolskaatse gehad en het dit tog te graag gebruik. Sulke oulike skaatsies waarvan jy die grootte kon verander soos wat haar voete gegroei het. Ek het nie eers probeer nie.

Later jare het skaatsplanke in die mode gekom, maar om een of ander rede het ons vir ons kinders ‘snakeboards’ gekoop. Dit was soos ‘n skaatsplank, maar jy moes jou voete heen en weer beweeg om die toestel aan die beweeg te kry en dan het dit soos ‘n slang gekronkel. Ons kinders was baie vaardig daarmee en het ure, maande, jare se vermaak daarmee gehad. As ander kinders daar kom kuier het, was die snakeboards beslis een van die grootste aantrekkingskrag. Maar ek? Nee dankie!

Ons skoolkinders het so een of twee keer as ons met ‘n skoolgroep in die Kaap was, by Goodwood se ysbaan gaan skaats. Nee wat! Ek het nie eers probeer nie, ek was net te bang dat iemand oor my vingers ry met so ‘n skaats en hoe gaan ek dan kan musiek maak?

Een keer is ek en my man Mauritius toe. Soos ons gewoonlik doen, het ons vooraf besluit dat ons ons vrese by die huis los. Daarom sou ek ook probeer ski. Genade! Ons kry ons vooraf les by die man, ek luister aandagtig, en uiteindelik is hy met ons water toe. Ons gaan nou ski. Ek is REG vir die ding!

Daardie dag suip, nie drink nie, ek Mauritius se see leeg. Daar was nie ‘n manier dat ek selfs net een keer regop kon kom nie. Op die ou end het die ou my sommer so aan die skitou teruggesleep. My man het tog te lekker geski.

Tydens ons Europese wintertoer ‘n paar jaar gelede, wou ek en my seun saam op ‘n slee die berge af. Hy sou die slee beheer, ek ry agterop. Ons oefen op die klein oefenbaantjie en ja, ek is reg. Ons vat dit stadig. Met die eerste draai vat hy per ongeluk die skibaan links in plaas van reguit op die sleebaan. Ek gil dat die berge eggo: “Stop! STOP! Jy gaan ons verongeluk! Dis verkeerde baan!” Ek slaan my twee voete in die sneeu in en bring die slee tot stilstand. By nadere ondersoek besef seun toe dat hy verkeerde baan geneem het. Hy vra besorg: “Ma, is ma seker ma wil dit doen?” “Nee”, sê ek. Net daar klim ek af en hy gaan ruil sy slee in vir ‘n ekstra vinnige een en weg is hy. Hy vertel dat daardie skuinstetjie ‘n babatjie was teenoor wat later gevolg het. En die volgende dag nadat die sneeu gesmelt het in die sneeu en weer geys het, was dit seepglad en lewensgevaarlik. Nee wat, die trein werk baie beter!

Skoonseun kon ski. Hy het ons en vir hom ‘n hele dag besig gehou en ek kry nounog die genoegdoening daarvan as ek daaraan dink.

My spannetjie op die slees die tweede dag toe die ys so erg glad was. Ek ys nog steeds as ek daaraan dink. Daar was laerskoolkinders wat deel was van ons groep ook daardie dag daar berg-af.
Skoonseun op sy oefenlopie.

En ek? Ek bly op vaste grond met my voete.

Dis die naaste wat ek aan ski sal kom. 🙂

Toortsie

Waar kan ‘n mens braai?

Ons is bevoorreg om vir ‘n paar dae by Mosselbaai te kuier. My man het ewe ‘n pakkie skaapvleis en wors ingepak om iewers lekker te braai.

Ons geniet die see, kyk hoe die hoogwater inkom en sy pad loop om die poeletjies vol te maak. ‘n Waaghalsige kom rustig verby op die nuwe zipline wat hier oor die see gebou is. Ons liefde vir stap stuur ons op verskillende stappaadjies. Ons stap vanaf die Punt af met sommer ver in ‘n veldpaadjie naby die see.

Vandag besluit ons om die Wolwedansdam staproete te gaan doen en dan sommer daar te braai, ons hét mos vleis. Eers gaan soek ons dit by die Wolwedansdam self, maar volgens die nuwe bestuurder daar, is daar nie meer staproetes op hulle grond nie. Om die dam te beskerm, wat ek kan verstaan. Die Wolwedansdam voorsien Groot Brakrivier van water, ‘n mens wil nie enige mense sommer net daar toelaat nie. Hy het wel gehoor dat mense praat van ‘n staproete by die rivier.

Ons stop by ‘n oulike leerplek wat die mooiste leerhandsakke en boeksakke maak. Die versoeking was sommer baie groot om vir my ‘n sak te koop. Dié vriendelike man sê dat die staproete sommer net daar begin. En ons kan op hulle gronde braai.

Wát ‘n lekkerte was hierdie staproete nie! Ons stap vir sowat drie kilometer al langs die rivier, soms deur ruie bosse, dan weer oor groot rivierklippe, tot by die damwal en weer die langpad terug.

Terug by die leerplek besluit ons om nie die aanbod tot braaiplek te aanvaar nie, daar is nie regtig braaigeriewe nie. Hoe dom kan ‘n mens wees, want ons kon nêrens anders ‘n plekkie kry om te braai nie. Nie by Groot Brakrivier, Klein Brakrivier, Tergniet, Hartenbos of Mosselbaai nie. By die ATKV sou ons kon braai as ons ons eie braaidrom gehad het. By Santosstrand kan ‘n mens blykaar ook braai, maar ook daar is nie braaigeriewe nie. Al gevolgtrekking waarby ons kon kom, was dat ‘n mens seker van daardie klein draagbare braaidrommetjies moes hê. Ons het wel vleis, wors, hout en ‘n rooster gehad, maar nie ‘n braaidrom nie!

Die uiteinde van die saak? Ons het gaan seekos eet en die vleis en die wors vir iemand gegee wat ‘n braaiplekkie het.

Toortsie

ZZZzzzz…

Sonder dat ons dit beplan, moes ons inderhaas Vrydagaand Hermanus toe. My man is opgeneem in die hospitaal en ek moes blyplek kry. Vinnig. Dit was al donker. Waar vind ‘n vrou alleen verblyf in Hermanus daardie tyd van die aand?

Ek vra vir Air Bnb en sien ‘n oulike plek. Maar dis alreeds ná sewe en daardie plek se voorskrif is dat jy voor 7 nm moet inboek. Air Bnb keur die bespreking af. Ek en die persoon kommunikeer deur boodskappe, ek vra hoe ver dit van die MediClinic af is. Sy antwoord dat dit naby is. Ek vra of ek ‘n bietjie later kan kom, maar intussen beleef Hermanus beurtkrag en die boodskappe gaan nie deur nie.

Ek loer by Booking.com. Hulle het my nog nooit teleurgestel nie. Soms was die plek nie heeltemal volgens die verwagting nie, maar oor die algemeen was ek nog altyd gelukkig met hulle.

So in die ry met sein wat kom en gaan, Vodacom is ook nie meer dieselfde nie, soek ek steeds blyplek. Hulle beveel aan: ZZZone. Wat ek nie besef nie, is dat dit ‘n hostel is. Ek bespreek en kan nie glo dat dit nie buitensporig is met hulle prys nie. Voor ek my man gaan aflaai by die hospitaal, loer ons gou in by ontvangs. Intussen besluit ek dat ek dalk maar moet opgradeer na ‘n gewone hotelkamer, maar dan moet ek meer as R2000 opdok per nag!

Die dame gaan wys vir my die plek. Wat ‘n heerlike verrassing! Dis eerstens baie veilig, wat vir my verskriklik baie punte tel. Dis modern. Splinternuut. Lieflike groot kamer met twee beddens in. Daar is ook kamers met stapelbeddens. Gedeelde badkamers wat silwerskoon is. Minimalisties. Loopafstand van alles af in die middedorp sommer by die see en al die eetplekke. Hulle ontbyt is lekker en vullend.

Ek het toe ‘n hele paar dae daar gebly.

Soek daai ZZZone. Jy sal verras wees.

Toortsie