Tannie Martha se jas

In die vorige bloginskrywing noem ek toevallig van onheilighede wat moontlik mag uitgebroei het. Ek skryf ‘n hele blog, maar Seegogga sien net daardie drie woorde raak. Hierdie val in by Sonell se uitdaging vir die week, naamlik, iets in my kinderdae wat vir my lekker was.

Ek het vertel van ons pinksterdienste op Ouplaas. Die ou omies het regs gesit, die ou tannies links. Ons gesin en die ander gesinne het bymekaar gesit. My ma het agter die klavier gesit en my pa was ouderling op daardie tyd, hy het in die voorste bank gesit saam met die diaken.

En ons drie kinders het alleen gesit.

Maar ons was soet. Voorbeeldig. Ons het ons gedra.

Ouboet wou altyd langs die muur sit, en omdat hy die oudste was, het hy eerste keuse gehad.

Middelboet het altyd gewéns hy kan teen die muur sit.

En ek? Nou ja, watter sê het ek nou gehad? Ek het maar gesit waar ek sit. Langs middelboet en stilweg wonder ek nou of dit altyd so ‘n goeie roep was.

Ons het net gesit en begin sing, toe ouboet vir middelboet fluister of hy langs die muur wil sit.

Natuurlik wil hy, en hulle ruil om.

Die res van die aand is daar aanmekaar ‘n geproes.

Want tannie Martha het haar jas oor die sitplek gegooi. (Sy het net agter ons gesit.)

So, toe ouboet gaan sit, besef hy dat hy ongemaklik sit en daarom is hy toe ewe bereid om sitplekke te ruil.

Middelboet sit toe op die jas.

En elke lied sing Ouboet vir Middelboet: ‘Sit jy lekker?’

Die res van die lied sluk hulle lag weg.

Nou, jare later, wonder ek, hoekom het ons nie net ‘n sitplek opgeskuif nie? Daar was tog 5 of 6 stoele in ‘n ry?

Groetnis

Toortsie

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die

paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=781922

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Advertisements

Waenhuiskrans

Ek was saam met die VLV op ‘n uitstappie Waenhuiskrans toe. Ons het ‘n hele ent gestap deur Waenhuiskrans en oom Ferdie Spamer wat hierdie wêreld soos die palm van sy hand ken, het ons baie interessanthede vertel.

Waenhuiskrans het mos nog ‘n naam: Arniston. Hier in ons kontrei praat die Afrikaanssprekendes van Waenhuiskrans, terwyl die Engelse van Arniston praat. Oom Ferdie wys ‘n artikel in Die Burger oor Waenhuiskrans, dat die vissers sê, as hulle duimgooi en ‘n boer stop, kry hulle slegs ‘n saamrygeleentheid as hulle Waenhuiskrans toe ry, nie Arniston toe nie! 🙂

By die hawe met sy kleurvolle, bekende Waenhuiskrans visserskuite, vertel oom Ferdie dat al hierdie skuite deur dieselfde persoon gebou is, en dat hy onlangs dood is. As gevolg van ‘n sandbank, is dit vir die skuite moeilik om in die water te kom. Hulle het ‘n groot katrol (?) in die see gebou waarvandaan hulle die skuite dan oor die sandbank sou sleep. Dit was egter ‘n totale mislukking. Die skuite word met ‘n trekker gestoot tot in die water.

Wat ‘n belewenis was dit nie om deur Kassiesbaai te stap met sy tradisionele Waenhuiskranshuisies nie. Oom Ferdie was tog te spoggerig by sy vissersvriende oor die span vroue wat hy vir homself bymekaar gemaak het. Hy vertel dat die vissers aanvanklik by Oubaai (Roman Beach) gewoon het, maar later hulle kom vestig het in Kassiesbaai. Aanvanklik was dit almal vierkantige riethuise, maar later is die huisies gebou soos dit vandag is. (Ek hoop ek het die storie nou reg oorvertel!)

In Kassiesbaai is ‘n lekker eetplek, Willenes, en daar het ons koek en tee en skons geëet. (Toortsie was baie mooi soet en het ‘n heerlike Kassiesbaai-ontbyt met gebakte eiers, tamatie en ‘n viskoekie geëet.) Daardie viskoekies is ‘n wenner en ons het almal viskoekies saamgebring huis toe ook. Ek sal graag weer daar gaan eet.

Daarná was dit vrugteslaai en roomys by tannie Marie se huis en toe die span moes huistoegaan, het ‘n klompie van ons verdwaal. Ag, te lekker!

Toe kom die skok: Ek het nie ‘n sleutel van die huis gevat nie! En my selfoon is pap, ek kan nie my man bel nie! En dis saaityd, hy sal seker laat by die huis kom! Wat gaan ek maak!!?

Maar die Here het al weer gesorg en wie se bakkie staan voor die huis toe ons daar kom? Manlief s’n! Maar dis nie al genade nie! Die meisie wat my in die huis help, het nie geweet sy moet die honde laat uitgaan toe sy loop nie, so, hulle was in die huis toe hy daar kom! Groot genade dat my sitkamerstel en matte nog nie opgekou was nie!

Wat ‘n heerlike, vervullende dag saam met oulike mense! Ek hét maar mense om my nodig, nie aldag en heeldag nie, maar op ‘n gereelde basis.

Het ek genoem dat dit die VLV Bredasdorp se deelname was aan ‘Women walk around the world’?

Groetnis

Toortsie

Toortsie by Finesse: Elke dogtertjie se droom.

Toortsie se Facebook Page

Toortsie se Bantingresepteboeke Facebook page

TPM Transformasie Gebedsbediening Bredasdorp en Riversdal Facebook Page

Toortsie’s English Blog Posts

Kruinsig Plaasakkommodasie, Riversdal

Toortsie by Finesse voelgoed tydskrif

Radio Tygerberg resensie

Toortsie se voelgoedstorie 23 – Die groenteboer van Suurbraak

Soos dit verskyn het op Finesse se Voelgoedblogs ‘n jaar of meer gelede.

Die groenteboer van Suurbraak

Elke keer as ek deur Suurbraak ry, dink ek aan my skoonpa.

Hy was ‘n groenteboer en het, behalwe die groente wat hy verbou het, ook verskeie vrugtebome gehad. Selfs nadat hy afgetree het en in die dorpshuis op De Rust gaan bly het, het hy aangehou om groente te plant en het hy ‘n groot verskeidenheid vrugtebome gehad. Behalwe die pampoene en aartappels en uie en wat ook nog, kon ons perskes, avokado’s, nartjies, lemoene en vele ander vrugte direk van hul bome af pluk en eet. Hulle was so te sê selfversorgend en het die minimum goed in ‘n winkel gekoop. Die hele erf was uitgelê met sementslootjies wat sy waterbeurt vergemaklik het.

‘n Mooi groentetuin het nie sommer ongemerk by skoonpa verby gegaan nie en een spesifieke tuin in Suurbraak het gou sy aandag getrek. Kort voor lank het hy by die groenteboer gestop en heerlik groentetuin gesels. Hy kon by hierdie man patatranke koop en ek glo dat skoonpa hom weer met ander groentesaad sou help. Hulle het mekaar se taal verstaan en lank nadat my skoonouers op Bredasdorp afgetree het, het skoonpa, wanneer hulle aartappels nodig gehad het, dit by sy groenteboervriend op Suurbraak gaan koop.

Toe ons die dag ná skoonpa se begrafnis deur Suurbraak ry, staan die groenteboer toe sowaar in sy groentetuin en kon ons vir hom ‘n begrafnisbriefie in sy hand gee. “O, is hy dood?”

Die Suurbraak-ryloper wat ons nou die dag oplaai vertel vir dat daar ‘n hele klomp denominasies van kerke is, dis VGK, Ou Apostels, AGS, nog ‘n hele paar kerke waarvan ek nie die name ken nie. Daar is ook ‘n paar Moslems, dis regte Moslems, mevrou. En ja mevrou, daardie oom, die groenteboer, is al ‘n hele paar jaar oorlede. Sy kinders woon nou daar in sy huis.

In hierdie bloginskrywing bring ek eer aan my skoonpa wat ons so mildelik geseën het met die groente wat hyself geplant het, maar ook aan die groenteboer van Suurbraak wat vir hom oor grense heen ‘n vriend was.

Groetnis

Toortsie

Toortsie by Finesse: Stel jou voor!

Toortsie se Facebook Page

Toortsie se Bantingresepteboeke Facebook page

Toortsie’s English Blog Posts

Kruinsig Plaasakkommodasie, Riversdal

Toortsie by Finesse voelgoed tydskrif

Radio Tygerberg resensie

 

Toortsie se voelgoedstorie 22 – Malgas se pont

Soos gepubliseer by die Finesse Goedvoel Blogs lank gelede.

Toe ons by die pont stop, is my eerste gedagte: ‘In my kinderjare het oom Moksie Dunn hierdie pont alleen getrek, deesdae is daar drie manne wat die werk doen.

Malgas se pont het nog altyd ‘n besonderse plek in my lewe. Kleintyd as daar mense kom kuier het, het ons klomp kinders ‘n draai gaan ry, en gewoonlik het dit ‘n rit oor die pont ingesluit. By Malgas is die enigste manier om oor die Breërivier te gaan ná al die jare steeds ‘n pont wat met mensekrag gesleep word.

Elke keer is dit ‘n belewenis. Drie manne bring die pont in beweging en sleep hom tot aan die ander kant met kettings. Dag in en dag uit, drie motors op ‘n slag. Ons wag vir die pont wat sy vrag van die ander kant af sleep, en toe ons weer aan die ander kant kom, staan die volgende drie motors alreeds en wag.

Maar hierdie drie manne besoedel nie hulle gedagtes met verkeerdhede nie. Hulle gesels met die kliënte, vertel ‘n grappie, beantwoord die vrae. Dit kan voorwaar nie ‘n maklike werk wees nie, maar hulle doen dit met ‘n glimlag op die gesig, hanteer elke persoon beleefd.

Net een rit met die pont is nodig om te besef: Ek het die wêreldse respek gehad vir oom Moksie wat dit man-alleen gedoen het, maar ek het ook die wêreldse respek vir hierdie drie manne wat hulle dagtaak met soveel vreugde verrig.

Wát ‘n les om te leer: Dit maak nie saak wat ons doen nie, solank ons dit met vreugde, asof vir die Here doen, maak ons ‘n verskil. En daardie drie manne maak beslis ‘n verskil. Nie net ten opsigte van die gerief van soveel mense nie, maar ook aan gesindhede. Hulle is beslis ‘n voorbeeld! ‘Do what you do, do well, boy.’

Mooi loop

Toortsie

Toortsie by Finesse: Toe kom die reën

Toortsie se Facebook Page

Toortsie se Bantingresepteboeke Facebook page

Toortsie’s English Blog Posts

Kruinsig Plaasakkommodasie, Riversdal

Toortsie by Finesse voelgoed tydskrif

Transformation Prayer Ministry: Bredasdorp en Riversdal

Tour guide – Southern most tip of Africa.

Daily post: Tour guide. Challenge: What do you love about where you live? Tell us.

I live near the southern most tip of Africa, and that alone is already enough reason to visit Cape Agulhas. Cape Agulhas is the place where the two oceans meet: The Atlantic Ocean in the west and the Indian Ocean in the east.

If you look behind us, you would see the southern most tip of Africa, and the ocean, and if you look much further, perhaps you may see Antarktica. Only perhaps, you know!

Waenhuiskrans is also one of our seaside towns. The small town got his name because of a cave that looks like a barn and is big enough to house a wagon.

The shipreck museum in Bredasdorp is also a place that’s worth a visit. Because of our very dangerous coast line, many ships stranded on our coast.

I have so much more to tell, but I think it’s best to come and visit the Overberg, a very special region in South Africa.

Toortsie