Winter se laaste hoera!

Pointless Overthinking skryf oor somer se laaste hoera, maar ons hier aan die heel suide van Afrika, vir nou lente. Dus kan ek net skryf oor Winter se laaste hoera.

Winter is beslis nog nie verby hier by ons nie en dit kan ook nog ‘n hele rukkie duur. Tog wys die wêreld vir ons dis kente met pragtige veldblomme wat oral kop uitsteek. Net verlede week het die Kaap goed koue gekry met sneeu wat sommer ekstra dik en laag op ons Kaapse berge gelê het. Sneeu is natuurlik iets waaroor ons baie bly is, want dis mooi, maar dit voorsien water vir die droë somermaande.

Dierdie winter het geweldig vinnig verby gegaan en dit voel vir my of ek nog nie al my wintersklere gedra het nie. Miskien omdat daar soveel dinge gebeur het, soos my ma se siekte en dood wat ‘n paar weke baie verkort het.

Ons het vanjaar ‘n fantastiese winter gehad. Dit het gereëld gereën en die boere se graan is pragtig. Ek wens vir hulle ‘n fantastiese oes toe en ek bid regtig dat dit end-uit sal goed gaan en hulle die geleentheid gegun sal word om die oes sonder te veel probleme in te samel.

Ek plaas graag ‘n paar foto’s wat ek Sondag van my stoep af geneem het. Dis nie aldag wat ek sneeu op elke liewe berg van my huis af kan sien nie! Dis bitter ver, maar wonderlik.

Kyk hoe lieflik lyk die Overberg en Swellendam se berg daar op die horison.
Riviersonderend se kant toe

Groete, Toortsie

My dorp

Toe ek my oë vanoggend oopmaak, sien ek die silo’s. Soos ek dit elke oggend sien. Die ou bekende silo’s en ek het so ‘n rustigheidjie in my hart: Dis my dorp. Ons silo’s. Die silo’s wat ek al van kinderjare af ken.

Eers was dit net die ou silo’s, ‘n paar buise, wat gebou is al voor my geboorte. Later het nog ‘n paar vetteres bygekom. Later nóg en nóg. Deesdae ook lang, wit silosakke om graan in te berg, maar dit bly ons silo’s.

Ons dorp het nie eintlik vreeslik baie hoë geboue nie. Eintlik net die silo’s en die kerk, maar ek kan nie die kerk vanuit ons huis sien nie. Ek kan tog soms sy klok hoor en dit is een van die mooiste klanke. Kleintyd as ons by my ouma geslaap het, het ek al saans vir die klok lê en luister. Elke kwartier ‘n ander deuntjie. Ook in my koshuisdae. Jy weet dit is kwart oor, kwart voor of half, maar jy weet nie watter kwart oor, kwart voor of half nie, tot die uurklok lui en jy dan die slae kan tel. Dis dinge wat my rustig maak. Dinge wat my laat voel dat ek behoort. Tog is die kerk vir my ‘n baken, nie net ‘n lewensbaken waar ek my Geestelike lewe voed nie, maar ook ‘n baken as ek in die dorp beweeg.

Soos ons berg. Nou nie dat dit die hoogste berg is nie, maar ek ken ons berg. Sy vorm. Hy was nog altyd hier. Het nie geskuif nie. Net so, Swellendam se berg wat ek die meeste dae kan sien. Ek het hom vir soveel jare uit ons plaashuis kon sien, nou, op ‘n helder dag, kan ek hom steeds sien.

Dan, die distrik. Die bekendheid van hom wat in my lewe ingegraveer is. Die graanlande. Nou is dit vaal en droog, maar kom ‘n goeie dag se reën en alles verander. Dankbare wêreld. Na-aan-die-aarde mense. Eerlike mense wat dalk vir jou reguit iets gaan sê.

En saans as dit donker is en die hele dorp se liggies brand, sien ek hoe groot ons dorp regtig geword het. Vir meer as vyftig jaar het ek gedink dat die silo’s aan die kant van die dorp is. Nou het ek geleer dat dit eerder amper aan die ander kant van die dorp is en dat daar nog ‘n groot stuk dorp anderkant hom lê.

Ek is lief vir my dorp en distrik. Ek is lief vir sy mense. En elke mens op ons dorp, in ons distrik, wie dit ook al is, is ons dorp se mense. Hulle lê my ná aan die hart, selfs al ken ek hulle nie almal nie. Hulle is vir my kosbaar. Want hulle is deel van hierdie dorp, hierdie gemeenskap, waarvan ek ook deel is.

Kleurvolle klippies

Al hoe meer mense sit foto’s op van pragtige klippies wat hulle oral ontdek op die groep, Struisbaai Fun, en dit fassineer my. Later kan ek my nuuskierigheid nie meer bedwing nie en vra op die groep die volgende vrae:

Ek wil graag ‘n blog skryf oor die geverfde klippies, maar benodig meer inligting asb: 1) Wie se oulike idee was dit? 2) Wanneer het julle begin om die klippies neer te sit? 3) Kan die persone wat dit vind, dit hou? 4) As jy die klippie hou, word daar iets van jou verwag, soos dat jy ook klippies verf en neersit? 5) Waarmee verf julle dit? 6) Vertel van die lekkerte wat jy ervaar as jy ‘n klippie neersit of vind? 7) Mag ek van julle foto’s gebruik asb?

En net daar gaan die deure behoorlik vir my oop. Die mense antwoord, die inskrywing lewe.

‘n Hele paar mense verwys my na Southern Cape Rocks en ek sien dat dit nie net in Struisbaai is wat die klippies neergesit word nie, maar sommer op baie plekke. Kaapstad, Stilbaai, Hartenbos, Gansbaai, Kleinmond … Cape Town Rocks is ook ‘n Faceboekgroep waarna verwys word, waar die volgende geskryf word:

The goal is to encourage creativity, outdoorsiness, and community involvement. Join us and have some fun! We don’t care how old or young you are, how creative you are, or where you come from. You can even take one with you on your travels and leave a Cape Town Rocks somewhere exotic; somewhere far!

Een van die persone wat ook baie opgewonde hieroor voel, beskryf dit as ‘n geverfde klippieskattejag, ‘n kosmosniks manier om liefde en gasvryheid aan vakansiegangers oor te dra.

Kyk gerus na die pragtige geverfde klippies van Susan van Kuns Hart . Sy sit ook blykbaar gereeld klippies uit vir iemand om op te tel.

Iemand skryf: ‘The idea is to give joy to the finder however it is always a pleasure to see where your rock was found and traveled to.’ Hoe onbaatsugtig! Iemand anders dra by: ‘Ek sal regtig almal aanraai om ‘n klippie te vat en te verf, dit is so ontspannend, jy vergeet van alles om jou en terapeties. As jy eers een klippie geverf het kan jy nie ophou..’

Een persoon beskryf haarself as ‘n ‘rockhunter and re-hider.’ Ek hou van hierdie idee. Sy deel in die opwinding, maar gun weer die volgende persoon ook om dit te vind.

Kyk ook hierdie mooi gesindheid van een van die klippiekunstenaars: ‘We paint these rocks for our own pleasure and for own personal therapy. We hide or place them so that others can find the joy of the unexpected discovery. And whether they acknowledge their find on this group or not does not in any way detract from our process. We can be pretty sure that they have loved their find, and that’s enough.’ (Admin van Cape Town Rocks)

Dit is nie net die kunstenaars wat reageer het nie, ook soveel blye ontdekkers van die klippies. Dit bring voorwaar baie vreugde vir baie mense. Vir hulle wat dit verf, maar ook vir hulle wat dit ontvang.

Iemand het die baie interessante storie van Isla’s Stones. Isla was ‘n skrale ses jaar oud toe sy gediagnoseer is met ‘n baie dodelike en aggressiewe kanker. Toe sy nie meer kon loop nie, het sy en haar mense begin om klippies te verf om haar besig te hou. Haar maatjies het die klippies oral gaan wegsteek. Mense wat dit gevind het, het dit op Facebook geplaas en dit het vir haar oneindig baie genot verskaf. Dit wil lyk of dit die begin was van die geverfde klippe, as ek dit reg verstaan.

Al wat ek weet is, dat dit baie opwindend is, dat mense dit geniet om die klippe te soek, om dit te verf, dit op Facebook te plaas. Dit is beslis ‘n aanknopingspunt en iets positiefs om oor te gesels. En nee, ek het nog nie een gevind nie en dit maak glad nie saak nie, ek geniet sommer die klippe wat almal op Faceboek sit saam met hulle.

Toortsie

Mens

Ag, maar dis lekker om weer mens te voel! Wat is die slaap? ‘n Wondersoete ding.

Nadat ek vir ‘n paar dae net gerus het – geslaap, geëet, gelees en met my huismense gesels het, het die lewe weer begin terugvloei in my lyf. Ek gaan stap langs die see, wat ‘n voorreg, kyk die baie bote wat verbykom – op hierdie oomblik, sonder om my kop of oë te draai, sien ek drie bote, bid vir hulle, borduur, brei, kyk The Crown, sjoe!, wat ‘n plesier, doen selfs soms, net soms, my rugoefeninge. Spandeer tyd met my God.

Ek voel weer mens. Nog nie soveel mens om weer soos ‘n hopballetjie op steroïede te wees nie, maar mens, en dit is ‘n lekker gevoel. Ek doen die minimum, veral wat huiswerk aanbetref. Was net skottelgoed, niks meer nie, ek het mos borde en hoef daarom mos nie van die vloer af te eet nie, of hoe?

Terwyl ek gister so langs die see stap en op ‘n bankie sit en toelaat dat die branders sommer my siel skoonwas, kan ek nie anders as om te dink hoeveel keer hierdie selfde branders al my hart en siel moes skoonwas nie. Hoeveel hartseer ek al hier langs die strand kon wegwas. Wegwerk. Verwerk. Ek onthou dat my pa altyd gesê het dat, as die lewe hom te kwaai gedruk het, hy Koppie Alleen toe gery het en sommer net na die see gekyk het en hy weer moed gehad het. Die see. Ek wonder hoeveel mense al nuwe moed en nuwe krag gekry het van so na die see staar. Ek het dit op ‘n gereelde basis nodig. Ek het nodig om die see te hoor. Te sien. En ek is dankbaar vir elke keer wat ek die voorreg het om dit te kan doen. Dankbaar dat ek na genoeg aan die see woon om hiernatoe te kom as die behoefte daar is. Die see het ‘n manier om jou rustig te maak. Heel te maak. Skoon te maak.

Ek is nog nie weer heeltemal spiekeries nie, maar gee kans, ek sal daar kom. Dit is natuurlik ook nie dat dit sleg gaan met my nie, ek is net nog lus vir ‘n bietjie rus. ‘n Hele bietjie. Intussen, geniet dit waar julle ookal is.

Toortsie

Al die seëninge

Wat is die lekkerste lekker vir ‘n boere-oumahart? Moet ek eers op die boere konsentreer of op die ouma?

Kom ek stel dit so: Om in die nag wakker te word en dit reën lekker op die dak, en jou kleinkinders wat knus op hulle matrassies op die vloer by jou in die kamer slaap.

Seëning op seëning. Ons God is groot.

Dis ons reënseisoen en in die Overberg en die Klein Karoo het ons sommer nog baie reën nodig. Op ons Ladismithgronde het dit vier jaar laas behoorlik gereën en lyk lusernlande wat veronderstel is om onder besproeiing te wees, soos woestyn. Pikswart. Maar ons vertrou dat God ook dáár uitkoms sal gee. Dit reën nie nou daar nie. Ons bly vertrou.

Intussen het dit vannag tog te lekker gereën op Riversdal. Prys die Here!

Toortsie