R87 miljoen

Iemand vra op Facebook:

If You Won 87 Million Rand today, What is The First thing you would do for Community.? Me: Practice Social Distancing…

My kop werk oortyd. Wat sal ek in ons doen om ons gemeenskap te help as ek soveel geld het? Dadelik dink ek aan die rye en rye by die sopkombuis. Honger mense. Ek wil die ekonomie aan die gang kry. Ek wil mense opvoed. Ek wil mense selfversorgend kry. So, wat sal ek doen?

Ek besef dat dit vir party mense beter is om vir iemand anders te werk, maar daar is ook baie mense wat goed vir hulleself sal kan werk as hulle net die geleentheid sou kry. Ek wil niks op niemand afdwing nie, en wil hê dat mense eerder moet doen waarin hulle regtig belangstel. Dus:

  1. Ek sal die vaardigheidskool in Napier befonds en help om uit te brei, kundige mense aanstel. Bussies kry om ons dorp se mense ook daar te kan uitbring. Dit uitbrei dat daar ook vir volwassenes klasse aangebied kan word.
  2. Lees- en skryfkursusse vir hulle wat dit graag wil doen.
  3. Ander vaardigheidskursusse vir volwassenes en kinders in naaldwerk, houtwerk, kosmaak, handyman, tuinbou, groentetuin maak, wat nog alles.
  4. Ek sal mense befonds en opleiding verskaf sodat hulle hulle eie groentetuine sal kan aanlê, ook saad en kunsmis verskaf in die begin.
  5. Ek sal mense help om die nodige toerusting te kry om hulle eie besigheidjies te begin: Stowe vir hulle wat wil kos maak en koekies bak vir ‘n inkomste; Naaimasjiene vir hulle wat klere wil maak; Houtsae vir die mense wat wil hout maak; Gereedskap vir die handyman. Visvangpermitte vir die vissermanne.
  6. Motiveringsprekers kry wat op die mense se eie vlak praat en hulle probeer motiveer tot harde werk, werksetiek.
  7. Mense leer van 10% van jou inkomste spaar, selfs al kry jy omtrent niks.
  8. Komberse uitdeel vir elke gesin.
  9. Bybels vir hulle wat dit benodig.
  10. Gratis internet sodat almal toegang het daartoe.

Nou is die geld seker lankal al op! Dit het egter my eie verstand ‘n bietjie aan die gang gesit. Ek het beslis nie R87 000 000 om uit te deel nie, maar as ek my verstand ‘n bietjie rek, is daar dalk iemand wat ek kan help om op die been te kom. Op verskillende maniere: Deur vriendelik te wees, opbouend met mense te praat, uit te kyk vir iemand se potensiaal en dit te bou, liefde te gee, mense te help deur TPM om van hulle onnodige bagasie ontslae te raak, bydra tot organisasies wat reeds goeie werk doen, boeke vir ‘n dwalende kind lees. Daar is so baie wat elkeen van ons op ons klein manier kan doen, dat as ons dit begin doen, die bydrae baie meer as R87 000 000 gaan wees.

Kom ons begin!

Toortsie

Die waarde van musieklesse

Dat musieklesse baie waarde het, is mos ‘n feit wat nie meer gedebatteer hoef te word nie. Ons weet dit mos almal.

Natuurlik is musieklesse vir die musikale kind iets uit ‘n ander wêreld. Hemels. Die plek waar hulle uiting kan gee aan hulleself. Die plek waar hulle talent maksimaal ontwikkel word. Die plek waar hulle behoorlik léwe. Waar hulle kratiwiteit ontwikkel.

Maar ook vir die minder musikale kind kan musieklesse ‘n goeie plek wees as hulle daarvan hou. Dit kan natuurlik ook die slegste plek op aarde wees as hulle nie daar wil wees nie. Dan kan dit ontaard in ‘n oorlogsveld.

Musiekles ontwikkel egter baie meer as net jou musikaliteit, kreatiwiteit, ritme, musikale gehoor.

In oorvol klasse bied musieklesse die geleentheid vir ‘n kind om in kleiner groepies te werk of selfs een tot een saam met die onderwyser. Die musiekklas kan ‘n veilige hawe wees waar ‘n skaam kind die geleentheid kry om haarself te wees en haar persoonlikheid gestimuleer word.

Die klavier laat middelkruisbeweging toe sonder dat die kind dit eers besef, iets wat blykbaar baie nodig is in die ontwikkeling van enige kind. Dan praat ek nie eers van ontwikkeling van die brein, verstaan en tel, die aanleer van die musikale taal nie.

Vandag dink ek spesifiek aan deursettingsvermoë. Om enige musiekinstrument behoorlik te bemeester, verg deursettingsvermoë. Geen musiekinstrument word oornag bemeester nie. Dit verg jarelange intensiewe werk. Dit vra dat jy jou musiekles bywoon, maar ook dat jy op jou eie sal oefen, iets wat baie mense nie kan doen nie. Dit vra ure en ure se harde werk, veral wanneer jy gevorderde musiek begin maak.

Om aan musiekeksamens deel te neem, beteken dat jy amper ‘n hele jaar aan jou eksamenstukke oefen totdat jy dit perfek doen. Aan dieselfde stukke. Tot vervelens toe oor en oor oefen. Moeilike stukkies inoefen tot perfeksie. In ons era van alles vinnig en kits doen, is dit iets wat amper onnatuurlik is.

Daardie deursettingsvermoë wat musieklesse iemand leer, word op die ou end deurgetrek na jou gewone lewe. Dis daardie selfde deursettingsvermoë wat die persoon gebruik om later ander groot take te doen wat niks met musiek te doen het nie. Ja, daar is ook baie ander plekke waar jy deursettingsvermoë kan leer, maar ek konsentreer mos vandag op musiek.

Dus, as jy dink dat musieklesse duur is, dink weer. As jou kind musikaal is en jy dit kan bekostig, is dit ‘n belegging in jou kind se toekoms wat baie meer rendement kan oplewer as waaraan jy nou kan dink. Dalk word jou kind nie ‘n volgende Beethoven nie, maar wat sy daaruit gaan kry, is vaardighede wat sy die res van haar lewe sal kan gebruik.

Toortsie

‘n Wolstorie

Ons VLV-voorsitter het haar skoonma se spinwiel gekry met laasgenoemde se dood. Sy wou nog altyd iets daarmee doen. Iets opbouend. Iets vir die gemeenskap. Want Bredasdorp is dan hier in die hartjie van die wolwêreld, hoekom dit nie gebruik nie?

Annette kontak toe vir Henk van Nampo Kaap om te hoor hoe ons VLV betrokke kan raak by Nampo. Die VLV is immers ‘n landbouvereniging. Hulle keur goedgunstiglik goed dat die VLV ‘n stalletjie mag hê waar ons die VLV mag bekendstel en ook produkte mag bemark. Maar daar is iets meer: Ons wil produkte van die Overberg bemark.

Intussen is daar verlede jaar ‘n spinkursus gereël en die eerste dames word opgelei om te spin, met die doel om mettertyd nog lede van die gemeenskap op te lei en dat dit ‘n werkskeppingsprojek, maar meer nog, ‘n entrepeneursprojeks sou word.

Vanjaar is nóg lede van die gemeenskap opgelei. Hulle het twee spinwiele en bedags spin hulle wol. Dis natuurlik ‘n hele proses. Die rou skaapwol word eers in water met Sunlight Liquid gewas. Dit lê net in die diep water en word saggies gedruk sodat dit nie koek nie. Wanneer die wol droog is, word dit gekam. In die volgende foto’s is die skoongewaste wol sigbaar in die plastieksak op die vloer.

Die gekamde wol word in worsies gerol en dan gespin.

Die wol word dan gegraad volgens woldikte, soos vierdraadwol of dubbelbreidraad, ens. Dan word dit in balletjies opgedraai.

Hulle het tans twee spinwiele waarop die belangstellendes oefen. Dis ‘n entrepeneursprojek met die bedoeling dat die spinners vir hulleself sal werk en betaal word vir die wol wat hulle spin. Twee spinwiele is ‘n bietjie min omdat daar meer spinners is wat belangstel en hulle dus moet beurte maak. As jy dalk ‘n spinwiel het wat iewers staan en stof vergaar, dink ‘n bietjie daaroor of jy dit nie dalk vir die projek wil skenk nie? En as jy dalk iewers ‘n bietjie rou skaapwol kan afstaan vir hierdie projek, sal dit wonderlik wees.

Intussen is ons as VLV trots op ons voorsitster en haar span wat besig is om hier ‘n projek te ontwikkel wat nog ‘n groot verskil aan baie mense se lewens gaan maak. Ons is ook dankbaar vir Nampo Kaap wat die lokaal beskikbaar stel waar die spinners kan werk.

En hier is ons eerste bolletjies wol, netjies gespin met sy eie etiket op wat môre by die VLV-konferensie vertoon gaan word. Bredasdorp VLV, ons is TROTS op julle!

Toortsie

‘n Visstok

‘Gee ‘n man wat kos vra, ‘n visstok, eerder as ‘n vis’, is ‘n oubekende gesegde. Leer hom eerder visvang, dan kan hy vir homself kos inbring.

Hoe ironies dat dit nou presies is wat gebeur met die vissermanne van Struisbaai, behalwe dat hulle iets anders as visstokke kry.

Want sien, die vissergemeenskap kry regtig baie swaar. Hulle kan nie meer regtig ‘n lewe maak met visvang nie. Daar is baie redes daarvoor wat ek nie almal ken nie.

Ons burgemeester, Paul Swart, het ‘n omgeehart en ek sien gereeld projekte om ons mense te help. Nou het hy ‘n projek begin om hierdie mense te bemagtig om self iets te doen om ‘n inkomste te genereer. Daar is ‘n koper vir rooikranshoutstompies wat as braaihout gebruik word. Rooikransbome is ‘n vervuiling hier by ons.

Daar word houtsae gekoop en vir die mense gegee om klein ondernemimgs te begin waar hulle kan houtmaak en voorsien aan die koper. Is dit nie wonderlik nie?

Die behoefte is egter groot en hy maak staat op skenkings van die publiek. Hulle benodig 20 sae en kon reeds 6 uitdeel. Wanneer almal sae het, beplan hulle om ook die vroue te bemagtig om iets te doen om ‘n inkomste te genereer.

Só skryf ons burgemeester op sy Facebookblad: ‘Ek sou graag almal wil help. Dit is ń projek wat ek persoonlik dryf so ek is ook maar afhanklik van Barhartige Samaritane. Gee maar net kans ek sal by meer uitkom. Met die kettingsae wat reeds uitgedeel was is tot op datum ongeveer 30 permanente werksgeleenthede geskep. Inkomste word gegenereer, kos word op die tafel gesit en kinders word op skool gehou. Indien u ’n Barmhartige Samaritaan is kontak graag my kantoor. God bless.’

Die sae kos ongeveer R5500 elk.

Is dit nie pro-aktief nie? Sulke goed laat my hart vinniger klop. Dit laat my dink aan Evita Peron wat destyds in Argentinië mense se lewens verander het deur onder andere naaimasjiene te skenk sodat vroue klere kon maak en ‘n inkomste verdien.

Doen so voort, mnr die burgemeester.

Toortsie

‘n Mens kon mos eerder

Die nood is groot in ons land, in die wêreld. Oral gaan mense se harte uit en probeer hulle goed doen aan ander om die situasie te verbeter. Die een persoon gee geld om losloperdiere te versorg, ‘n ander een voel om die Notre Dame te red en skenk miljoene daarvoor, ‘n ander persoon koop poppe vir die Altzheimerlyers, skoenbokse vol bederfies gaan met lorries saam Karoo toe, die ander een gee ‘n toebroodjie vir ‘n bedelaar, iemand gee geld vir die opbou van die Koninkryk, ‘n ander persoon skud ‘n blik vir honger kinders, of samel geld in vir sending.

Net gisteraand lees ek woorde raak wat ‘n mens so baie hoor wanneer iets gebeur en mense hulle harte en beursies oopmaak. Dit was in Johannes toe Maria vir Jesus gesalf het met nardusolie. Dit was geweldige duur olie en meer werd as ‘n jaar se salaris. Dadelik het iemand iets te sê gehad oor die vermoesing: ‘’n Mens kon dit mos verkoop het en die geld aan die armes geskenk het.’

Ja, ons móét waak daarteen om nie onverantwoordelik op te tree nie, veral ook nie by liefdadigheid nie.

Maarrr …

En dís hoekom ek vandag skryf.

Ek dink ons moet ook waak daarteen om te gou te kritiseer en te sê, ‘hulle moes eerder…’

Ek glo met my hele hart dat ons almal verskillend is en dat ons verskillende dinge het wat vir ons belangrik is. Juis dít bring verskeidenheid en help dat daar oral gegee word in plaas daarvan dat alles in een rigting gekanaliseer word en sekere goed heeltemal geïgnoreer word.

Die wonder lê vir my daarin dat die persoon gewillig is om iets uit sy eie sak te haal en daarmee nood te probeer verlig, selfs al is dit op ‘n manier wat anders is as wat ek dit sou doen. Op haar manier maak sy die wêreld ‘n bietjie beter en voel sy ook lekker daaroor, hopelik soveel so dat sy dit weer wil doen.

Kom ons gaan doen goed vandag, elkeen op sy eie manier en maak die wêreld ‘n beter plek.

Toortsie