En wie is die held?

Ek loop en dink hoe ek julle gaan vertel van kleinneef en -niggie, beide ses jaar oud, die een in Graad R, die ander in Graad een, sit en musiek maak op die keyboard en die interessante gesprek, toe hoor ek die ergste onderaardse gille. Hier is minstens ‘n arm en ‘n been af. Dalk nog ‘n rib of twee ook! Dis iets allervreesliks!

Kleinseun, 8 jaar oud, kom gillend van buite af. Sus en kleinneef, besig om wortels in die groentetuin te trek, sê, “hy het baie seergekry.” Ouma storm uit. Verwag die ergste. Al die bene, arms en ribbes lyk reg. Ouma sien genadiglik geen bloed nie.

Kind het in doring getrap. Ouma probeer red met ‘n naald en ‘n tweezer, maar die lyfie werk nie saam nie. Bloedstollende gille laat hoor en sien vergaan. “Bel die dokter! BEL DIE DOKTER!” “Nee, ouma gaan nie die dokter vir ‘n doring bel nie.” Intussen probeer twee sesjariges vir ouma vertel wat gebeur het en raad gee. Ouma se ore is bottoe geslaan.

Graad R nefie kom praat mooi met hom. Hy kalmeer. Drink ‘n bietjie suikerwater en ‘n Panado. Raak rustiger. Ouma raak ook rustiger. Dalk kom oupa gou genoeg terug om te kan kom help kind vashou. Dalk raak kind aan die slaap. Hy vertel dat sy maatjie dood is as gevolg van ‘n doring. Ouma belowe hom dat dit regtig nie ‘n doring was nie. Mens gaan nie dood van ‘n doring nie. Ouma vertel hom dat ouma al baaaaie dorings uitgehaal het. Wie, dink hy, het sy pappa se dorings uitgehaal toe hy nog ‘n seuntjie was?

Intussen onthou ouma hoe haar pa gemaak het: Krap met die agterkant van ‘n mes en dit haak die doring uit. Besef dat geen mes nou naby hierdie voet gaan werk nie. Ouma wys vir hom met ‘n klein skertjie wat sy wil doen en voor hy nog kan keer, krap ouma met mag en mening terwyl sy veg teen ‘n wegrukkende voet en oorverdowende gille wat die hele dorp laat skrik.

Die doring gee mee. Ag dankie tog! Ek moet sê, ek sou dalk ook gegil het. Dit was ‘n lang, diep doring. Amper so lank soos ouma se huis hoog is, as julle my vra! So dik soos ‘n ysterpaal! Ek belowe! Ek sal mos nie jok nie. Oumas jok mos nie!

O, die gesprek. Die tweetjies speel op die keyboard. Nig besluit dat dit eerder by ouma se huis moet bly dan speel hulle daarop as hulle hier kuier. Sy weet nie hoeveel slapies voor dit weer skool is nie. Groot oë kyk my ernstig aan. Sy: “Ek hou niks van skool nie.” Hy: “Ek ook nie. Skool is boring.” Ek: “Hoekom hou jy nie van skool nie?” Sy: “Want pouse is net vyftien minute.” Hy: “Meisiekinders.”

Daar het julle dit. Stilte het oor my huis gedaal. Die keyboard is weer besig, of hoor ek nou die ‘tablets’ se geluid? Ouma sit gou ‘n bietjie op die stoep in die sonnetjie, dis mos wat oumas doen, of hoe? Die Panado doen sy werk. Die Lego’s moet klaar gebou kom voor hulle moet teruggaan môre en kleinneef het besluit dat hy in elk geval sommer vannag hier gaan slaap.

Toortsie

Kameel – Ouma sê dis nonsens

Elke weeksmiddag verskyn sy in ons agterdeur. Met die son wat van agter op haar skyn lyk sy soos ‘n engel met haar witblonde hare, wit skoolbloes en breë glimlag. “Hello ouma,” groet sy en nadat ons, ons hoe gaan dit gesels het stap sy groothuis toe om haar huiswerk te gaan doen. Sy is so tuis op hierdie erf asof dit haar eie wêreld is….. en dit was ook vir ses jaar – na haar ouers se egskeiding – haar tuiste. Sy is hierdie jaar hoërskool toe en nou speel Ken Uber; gaan haal haar by die skool en bring haar hierheen. Jay kom haal haar dan wanneer sy van die werk af kom.

Wat het geword van die blouoog blondekopdogtertjie wat in die middae saam met haar nefie hier om ons kombuistafel gesit en leer lees, skryf en somme doen het? Ouma kon help… ouma het spelling gevra…. leeslesse geluister…. help sinne maak…. tafels geleer…. somme verduidelik… en gesien hoe hulle al slimmer word. Die dag het aangebreek dat ouma nie meer kon help nie… die somme het net te moeilik geword….en hulle is naskool toe.

Dié naweek het die erf leeggeloop want die groothuis se mense het saam met Jay hulle gaan kamp. Die blondekop het te veel leerwerk en take gehad en het by my en Ken kom bly. “Ouma sal help as jy vashaak.” sê Jay toe sy groet. Saterdagoggend kom klim die langbeen meisiekind dan ook met ‘n stapeltjie boeke by my in die bed. “Sal ouma asseblief vir my iets google?” Heel gewillig wag ek foon in die hand vir haar instruksies. “Wat is Suid Afrika se Nasionale Begroting vir 2018?” vra sy.
Ek sluk amper net daar my kleintongetjie in. Wat het ‘n graad 8 kind te doen met die land se Nasionale begroting? Hoekom is dit vir haar nodig om dit te weet? Watse nonsens is dit dié!!! ‘n Rebelse ouma gaan van geen nut wees nie… dus kalmeer ek myself en google wat sy gevra het. Een kyk na die skerm op my foontjie en ek roep vir Ken.

Screenshot_2018-03-18-10-20-55Net daar oorhandig ek haar aan haar oupa wat haar heel gretig oorvat toe hy die syfers sien. Die twee gaan sit in sy saamgeflanste kantoor… en tot die kleurprinter word vanaf die groothuis gebring en hier staangemaak. Koppe bymekaar sit die twee die oggend daar en werk. Ek is dankbaar vir Ken se insig in syfers. Dat die blondekop my ontgroei het is duidelik…. maar niemand gaan my oortuig dat dit vir haar nodig is om op veertienjarige ouderdom te weet wat die land se begroting is nie.

Kameel – Chaos in die voëlnes

imagesTwaalfuur vandag was ek nog net gebad en aangetrek.  Nie tande geborsel of hare gekam of room aan my gesig gesmeer, bybel gelees of gebid nie – en dit te danke aan ‘n vyfmaande oue baba wat nou van beddens afrol, en baie aandag nodig het.

Die oggend het rustig begin totdat Kenneth in ons kamerdeur verskyn het. Hulle internet is af, dus het hy hier kom werk, en ek kan babaoppasser wees. Meteens staan die voëlnes op sy kop. Ons huishulp wil skoonmaak…. maar waar om te begin? Die mans sit in die sitkamer met hulle skootrekenaars, ek en baba Elí speel op die bed, babastoeltjies en sakke staan oral rond. As jy in ‘n voëlnes bly sal jy verstaan dat dinge baie vinnig beknop kan raak.

Ek en Ken sou vanoggend winkels toe gegaan het, dus besluit hy om alleen te gaan. Hy is hier weg, en ek vra Kenneth om ‘n oog oor Elí te hou terwyl ek gou gaan bad. Skaars in die bad of chaos breek los. Ek klim vinnig uit die bad, vou ‘n handdoek om my en gaan kyk wat gaan aan. Kenneth staan met die skreeuende baba in een arm, bottel in die ander hand, selfoon met sy skouer teen sy oor vasgedruk, besig met ‘n werksvergadering (moet my nie vra hoe hou hulle vergaderings oor ‘n foon nie, maar dis hoe hulle nou se dae dinge doen.) Die twee rottweilers – opgewerk deur die baba se geskreeu – staan in die agterdeur en gaan beserk. Met een woord chaos!!!

Die huishulp vat die baba, ek gryp die bottel koue melk, en sit vinnig die ketel aan om water te kook… maar die rottweilers kry ons nie stil nie. Kenneth eindig sy gesprek, en plakkie in die hand is hy agter die honde aan. In die proses stamp hy sy groottoon nerfaf, en toe hy terugkom is dit ene bloed. Uiteindelik is die toon gedokter, en ek jaag hom groothuis toe om in die kantoor te gaan werk. Los Elí vir my, ons sal regkom.

Hoe op aarde het ek soveel kinders grootgemaak as net een my hele dag so omvêr kan gooi, en my natgesweet, onversorgd en gô-uit agterlaat?

Kameel – kinders is sleg vir die selfbeeld

images (2)‘n Paar weke gelede kom Jay hier aan en sê haar man sê Ryno lyk soos ek. Ryno is ons dertienjarige kleinseun op hierdie erf, en almal het al kop gekrap oor hom. Sy geaardheid is ons kunskind Kenneth s’n…. maar Kenneth aard na Ken, en Ken se bloed hardloop nie deur Ryno nie. As julle my nie kan volg nie sal ek verstaan… ons gesin is groot, en daar is vele pa’s by betrokke. “Nou hoekom sê hy so?” vra ek vir Jay. Ryno se gelaatstrekke was ook al ter sprake, en niemand kon hom tot dusvêr plaas nie. “Dit is hier oor die oë langs,” sê Jay, “mamma is plat daar met pof oë.” Wat sy seker probeer sê is dat ek nie Romeinse of is dit nou Griekse fynbesnyde gelaatstrekke het nie. Ek lewe al lank genoeg onder kinders met hulle vry sê om gekrenk te voel… maar vind ek bestudeer myself meermale in die spieël om Ryno te probeer raaksien.

Maandagaand word daar by die groothuis gebraai. Ons sit om die tafel op die stoep en gesels te lekker toe ‘n vriend van skoonseun eensklaps sê, “Ryno lyk soos tannie.” Meteens is almal stil, en alle aandag is op die vriend. “Dit is hier oor die oë langs,” verduidelik hy. “Ek het vir my ma so gesê,” haak Jay af, “maar sy wil my nie glo nie.” “Moet net nie dat Ryno dit hoor nie,” sê skoonseun, “ek sukkel al ‘n jaar om sy selfbeeld op te bou, en as hy nou moet hoor hy lyk soos sy ouma is al my werk daarmee heen.” “Ja nee,” stem Marlè saam, “geen seun wil hoor hy lyk soos sy ouma nie. Nog minder wil ‘n dogter hoor sy lyk na haar ma.”

Ek is nogsteeds lief vir my kinders.

Kinderspeletjies

05-30 27Hierdie week se uitdaging gaan oor kinders.

Diè wie my beter ‘ken’ weet dat my hele lewe basies om kinders draai.  Vandag wil ek sommer net onthou van ‘n kosbare oomblik waarvan ek net ‘n stille toehoorder was.

In die slaapkamer naaste aan die voëlnes hoor ek nefie en niggie speel.  Met die woorde, “Toe sien jy Superman klim deur die venster, en vlieg weg,” klim sesjarige Reinhardt deur die kamervenster tot bo-op die voëlnes se dek.  Vierjarige Clara hardloop tot by die venster, en roep heel dramaties, “Superman, Superman, kom terug!!!” Vanaf die dek sê Reinhardt, “Toe sien jy die pragtige blomme wat superman vir jou op die bed gelos het.”  Clara draai van die venster af weg, en kort voor lank kom die uitroep, “O, kyk die pragtige blomme.”  Voordat Reinhardt die volgende “en toe…..” woorde kan uiter, breek Clara die storielyn deur met blomme en al venster toe te hardloop, en in ‘n bevelende stem te sê, “Superman wanneer jy vir my ‘n ring bring soek ek nie net een nie maar drie.”

Die fotos is van ons kleinkinders.  My dogters het ook ‘n handjie in die neem daarvan gehad.

06-03 81

jes en abi

ryno eet jes blomme joshua ruan 06-02 41 File_090 File_160