Kameel – Ouma sê dis nonsens

Elke weeksmiddag verskyn sy in ons agterdeur. Met die son wat van agter op haar skyn lyk sy soos ‘n engel met haar witblonde hare, wit skoolbloes en breë glimlag. “Hello ouma,” groet sy en nadat ons, ons hoe gaan dit gesels het stap sy groothuis toe om haar huiswerk te gaan doen. Sy is so tuis op hierdie erf asof dit haar eie wêreld is….. en dit was ook vir ses jaar – na haar ouers se egskeiding – haar tuiste. Sy is hierdie jaar hoërskool toe en nou speel Ken Uber; gaan haal haar by die skool en bring haar hierheen. Jay kom haal haar dan wanneer sy van die werk af kom.

Wat het geword van die blouoog blondekopdogtertjie wat in die middae saam met haar nefie hier om ons kombuistafel gesit en leer lees, skryf en somme doen het? Ouma kon help… ouma het spelling gevra…. leeslesse geluister…. help sinne maak…. tafels geleer…. somme verduidelik… en gesien hoe hulle al slimmer word. Die dag het aangebreek dat ouma nie meer kon help nie… die somme het net te moeilik geword….en hulle is naskool toe.

Dié naweek het die erf leeggeloop want die groothuis se mense het saam met Jay hulle gaan kamp. Die blondekop het te veel leerwerk en take gehad en het by my en Ken kom bly. “Ouma sal help as jy vashaak.” sê Jay toe sy groet. Saterdagoggend kom klim die langbeen meisiekind dan ook met ‘n stapeltjie boeke by my in die bed. “Sal ouma asseblief vir my iets google?” Heel gewillig wag ek foon in die hand vir haar instruksies. “Wat is Suid Afrika se Nasionale Begroting vir 2018?” vra sy.
Ek sluk amper net daar my kleintongetjie in. Wat het ‘n graad 8 kind te doen met die land se Nasionale begroting? Hoekom is dit vir haar nodig om dit te weet? Watse nonsens is dit dié!!! ‘n Rebelse ouma gaan van geen nut wees nie… dus kalmeer ek myself en google wat sy gevra het. Een kyk na die skerm op my foontjie en ek roep vir Ken.

Screenshot_2018-03-18-10-20-55Net daar oorhandig ek haar aan haar oupa wat haar heel gretig oorvat toe hy die syfers sien. Die twee gaan sit in sy saamgeflanste kantoor… en tot die kleurprinter word vanaf die groothuis gebring en hier staangemaak. Koppe bymekaar sit die twee die oggend daar en werk. Ek is dankbaar vir Ken se insig in syfers. Dat die blondekop my ontgroei het is duidelik…. maar niemand gaan my oortuig dat dit vir haar nodig is om op veertienjarige ouderdom te weet wat die land se begroting is nie.

Advertisements

Kameel – Chaos in die voëlnes

imagesTwaalfuur vandag was ek nog net gebad en aangetrek.  Nie tande geborsel of hare gekam of room aan my gesig gesmeer, bybel gelees of gebid nie – en dit te danke aan ‘n vyfmaande oue baba wat nou van beddens afrol, en baie aandag nodig het.

Die oggend het rustig begin totdat Kenneth in ons kamerdeur verskyn het. Hulle internet is af, dus het hy hier kom werk, en ek kan babaoppasser wees. Meteens staan die voëlnes op sy kop. Ons huishulp wil skoonmaak…. maar waar om te begin? Die mans sit in die sitkamer met hulle skootrekenaars, ek en baba Elí speel op die bed, babastoeltjies en sakke staan oral rond. As jy in ‘n voëlnes bly sal jy verstaan dat dinge baie vinnig beknop kan raak.

Ek en Ken sou vanoggend winkels toe gegaan het, dus besluit hy om alleen te gaan. Hy is hier weg, en ek vra Kenneth om ‘n oog oor Elí te hou terwyl ek gou gaan bad. Skaars in die bad of chaos breek los. Ek klim vinnig uit die bad, vou ‘n handdoek om my en gaan kyk wat gaan aan. Kenneth staan met die skreeuende baba in een arm, bottel in die ander hand, selfoon met sy skouer teen sy oor vasgedruk, besig met ‘n werksvergadering (moet my nie vra hoe hou hulle vergaderings oor ‘n foon nie, maar dis hoe hulle nou se dae dinge doen.) Die twee rottweilers – opgewerk deur die baba se geskreeu – staan in die agterdeur en gaan beserk. Met een woord chaos!!!

Die huishulp vat die baba, ek gryp die bottel koue melk, en sit vinnig die ketel aan om water te kook… maar die rottweilers kry ons nie stil nie. Kenneth eindig sy gesprek, en plakkie in die hand is hy agter die honde aan. In die proses stamp hy sy groottoon nerfaf, en toe hy terugkom is dit ene bloed. Uiteindelik is die toon gedokter, en ek jaag hom groothuis toe om in die kantoor te gaan werk. Los Elí vir my, ons sal regkom.

Hoe op aarde het ek soveel kinders grootgemaak as net een my hele dag so omvêr kan gooi, en my natgesweet, onversorgd en gô-uit agterlaat?

Kameel – kinders is sleg vir die selfbeeld

images (2)‘n Paar weke gelede kom Jay hier aan en sê haar man sê Ryno lyk soos ek. Ryno is ons dertienjarige kleinseun op hierdie erf, en almal het al kop gekrap oor hom. Sy geaardheid is ons kunskind Kenneth s’n…. maar Kenneth aard na Ken, en Ken se bloed hardloop nie deur Ryno nie. As julle my nie kan volg nie sal ek verstaan… ons gesin is groot, en daar is vele pa’s by betrokke. “Nou hoekom sê hy so?” vra ek vir Jay. Ryno se gelaatstrekke was ook al ter sprake, en niemand kon hom tot dusvêr plaas nie. “Dit is hier oor die oë langs,” sê Jay, “mamma is plat daar met pof oë.” Wat sy seker probeer sê is dat ek nie Romeinse of is dit nou Griekse fynbesnyde gelaatstrekke het nie. Ek lewe al lank genoeg onder kinders met hulle vry sê om gekrenk te voel… maar vind ek bestudeer myself meermale in die spieël om Ryno te probeer raaksien.

Maandagaand word daar by die groothuis gebraai. Ons sit om die tafel op die stoep en gesels te lekker toe ‘n vriend van skoonseun eensklaps sê, “Ryno lyk soos tannie.” Meteens is almal stil, en alle aandag is op die vriend. “Dit is hier oor die oë langs,” verduidelik hy. “Ek het vir my ma so gesê,” haak Jay af, “maar sy wil my nie glo nie.” “Moet net nie dat Ryno dit hoor nie,” sê skoonseun, “ek sukkel al ‘n jaar om sy selfbeeld op te bou, en as hy nou moet hoor hy lyk soos sy ouma is al my werk daarmee heen.” “Ja nee,” stem Marlè saam, “geen seun wil hoor hy lyk soos sy ouma nie. Nog minder wil ‘n dogter hoor sy lyk na haar ma.”

Ek is nogsteeds lief vir my kinders.

Kinderspeletjies

05-30 27Hierdie week se uitdaging gaan oor kinders.

Diè wie my beter ‘ken’ weet dat my hele lewe basies om kinders draai.  Vandag wil ek sommer net onthou van ‘n kosbare oomblik waarvan ek net ‘n stille toehoorder was.

In die slaapkamer naaste aan die voëlnes hoor ek nefie en niggie speel.  Met die woorde, “Toe sien jy Superman klim deur die venster, en vlieg weg,” klim sesjarige Reinhardt deur die kamervenster tot bo-op die voëlnes se dek.  Vierjarige Clara hardloop tot by die venster, en roep heel dramaties, “Superman, Superman, kom terug!!!” Vanaf die dek sê Reinhardt, “Toe sien jy die pragtige blomme wat superman vir jou op die bed gelos het.”  Clara draai van die venster af weg, en kort voor lank kom die uitroep, “O, kyk die pragtige blomme.”  Voordat Reinhardt die volgende “en toe…..” woorde kan uiter, breek Clara die storielyn deur met blomme en al venster toe te hardloop, en in ‘n bevelende stem te sê, “Superman wanneer jy vir my ‘n ring bring soek ek nie net een nie maar drie.”

Die fotos is van ons kleinkinders.  My dogters het ook ‘n handjie in die neem daarvan gehad.

06-03 81

jes en abi

ryno eet jes blomme joshua ruan 06-02 41 File_090 File_160

Senamè se partytjie

Kameel knip haar oë ‘n paar keer ongelowig; sowat van kleur het sy nog nooit gesien nie.  Vir ‘n oomblik wonder sy of sy nie by ‘n woudkind se partytjie is nie.  Behoort hierdie helder kleure dan nie aan die voëls van die woud nie?  Sy kyk na buite; daar is die see, en die strand, en palmbome.  Dit moet dan die regte partytjie wees.  Hier kom prinses Senamè ook aangehardloop; sy is aangetrek in geel sonskyn, die blou van ‘n seesterretjie, en rooi koraal.  Die kleurvolle prentjie laat Kameel glimlag.  “Geluk met jou verjaarsdag prinses Senamè,”

Prinses Senamè gaan sit by die tafel met sy strandemmertjies vol soetgoed.  Haar maatjies, in wit hempies met die prinses se naam op, drom om die tafel saam.  Hulle lag en gesels so dat hulle mondjies eers stilgemaak moet word voordat hulle vir die prinses kan sing.  Met soet stemmetjies sing hulle eers in Engels, en toe in Afrikaans.  So mooi is dit dat Kameel wens hulle wil dit in al die tale van die wêreld sing… maar daarvoor het die kindertjies nie tyd nie.  Hulle prop hulle monde vol soetgoed, en kyk met groot ogies na al die mooi goed op die tafel.  ‘n Verjaarsdagkoek wat soos Senamè eiland lyk, skulpies en seesterre, grafies en ander vormpies waarmee hulle later op die strand kan speel.

Dan gebeur ‘n eienaardige ding; die kindertjies begin hop, en hop, en hop.  Soos hulle hop word hulle stemmetjies harder, en harder.  Kameel se oë rek; as dit so aanhou hop die kinders netnou dwarsdeur die kasteel se dak, of bars die kasteel se mure van al die lawaai.  Iets sal gedoen moet word en gou ook.  “Die seediere het vir ons lekkergoed wat van seesuiker gemaak is, gestuur.  Dit is dit wat die kinders so laat hop,” sê prinses Senamè se mamma.

Die kasteel het te klein geword vir die kinders; hulle hardloop terug strand toe.  Party het GROOT GROOT brille op hulle neuse, ander hou klein kaboutersambreeltjies oor hulle koppe…. maar almal hop.  En toe sien Kameel ‘n wonderlike gesig; die seediere het uitgekom om met die mensekindertjies te speel.  ‘n Vriendelike seesterretjie wink die kinders nader.  Die oranje seekat hou lang arms na hulle toe uit, en ‘n seeleeu soebat dat die kinders op sy rug moet ry.  Vrolike seeperdjies gallop op die maat van die see, en bokant almal se koppe spring ‘n pienk dolfyn rond.

Die kinders jil, en spring in seekat se wagtende arms.  Hy draai hulle ‘n slag in die rondte, en gooi hulle dan hoog deur die lug.  Voordat hulle grondvat keer seesterretjie, en met haar lang asem blaas sy hulle tot bo-op seeperdjie se rug.  Seeleeu hou daarvan om die kinders te terg; sodra hulle op sy rug sit gee hy onder hulle pad, en lag te lekker wanneer hulle oor mekaar tuimel.  Die kinders probeer regop kom, maar hop mekaar weer onderstebo. Partykeer vergeet die seediere dat mensekinders maklik seerkry, en moet hulle ‘n traan of twee van ‘n kinderwang afvee; maar gou-gou lag die kindertjies weer, en hop heerlik voort.

Annemie die wouddogtertjie, het so lank uitgesien na die partytjie, en geniet elke oomblik terdeë.  Met gretige handjies, en ogies wat soos sterretjies skitter help sy prinses Senamè om haar geskenke oop te maak.  Kameel verkyk haar aan die dogtertjie met haar glimlag wat nog breër as seeperdjie s’n is.  Tussen al die pragtige geskenke is daar die mooiste, mooiste pienk prinsesrok, met ‘n pienk kroon waarin groot diamante skitter.  Prinses Senamè trek die pienk rok aan, en stap met pienk hoëhakskoentjies op die strand rond.  So ‘n mooi prentjie maak sy dat die seediere se asems wegslaan, maar die mensekinders nog lank nie uitgespeel nie, soebat hulle om weer saam te speel.

Toe die son lang skadu’s oor Senamè eiland gooi, is seesterretjie die eerste om haar ogies te vryf; “Ek is moeg,” sê sy, “dit was lekker om met die mensekindertjies te speel, maar nou wil ek huistoe gaan.” 

“Miskien moes ons nie vir die mensekinders so baie seesuikerlekkergoed gegee het nie,” lag seeleeu, “maar ai, dit was darem snaaks om hulle so te sien hop.”  Al laggend gaan lê hy op sy, sy.

“More gaan my arms baie seer wees,” sê seekat, “ek het nooit geweet mensekinders kan so aan ‘n seekat hang nie…. maar watwou, ek het lanklaas soveel pret gehad.”  Hy kyk om hom rond; “Wat het van jou geword seeperdjie?”  Maar seeperdjie is nie meer daar nie.  Die pienk dolfyn gee een laaste sprong, en verdwyn dan onder die water in.

Kameel sug tevrede; dit was ‘n heerlike partytjie!!  Sy is baie bly sy het nie van daardie seesuikerlekkergoed geeët nie…. ‘n hoppende Kameel sou almal laat lag het.