Kom ons gee mekaar hoop

Vanjaar is die tema by ons kerk, ‘hoop’. Verlede Sondag daag die dominee ons uit om mekaar hoop te gee met ons lewens, ons opmerkings, ons optrede.

‘n Vriendin, wat vir meer as ‘n jaar van haar man vervreemd was en terug is by hom en weer probeer, bring hoop vir haar maats wat deur soortgelyke omstandighede gaan.

Die ouers en vervreemde kind wat mekaar weer vind, gee hoop vir ander ouers en vervreemde kinders en gee hulle die moed om weer te probeer.

Die vrou wat haar ongeneeslike siekte met soveel positiwiteit aanvaar en hanteer, bring hoop vir soveel ander.

Wanneer ‘n egpaar wat vir jare sukkel om swanger te raak, wonderbaarlik swanger raak, bring hulle hoop.

Die gesin in nood wat ‘n sak kos voor hulle deur ontdek, gee vir ander ook hoop.

Die student wat, teen alle verwagtinge in, hard werk en sy kursus slaag, gee hoop vir ander studente wat swaar kry.

Die persoon wat bo sy omstandighede uitstyg, gee vir die mense van sy gemeenskap hoop.

Soveel mense besoek my bloginskrywing, Was jy al ooit moedeloos?, kom vertel van hulle swaarkry, hulle pyn, vra vir gebed, bid net daar vir mekaar, gee vir mekaar raad en hoop met hulle kommentare. En dan, uit die bloute, kom skryf iemand wat so twee jaar terug daar geskryf het dat hy alles verloor het, ‘Toortsie, baie dankie vir jou gebede, Ons SKEPPER het gehoor en voorsien, PRYS SY NAAM.’, en hy kom gee vir my hoop, hoop dat ons mense kan help deur gebed en aanmoediging, selfs al ken ons hulle van geen kant af nie, hoop dat ‘n eenvoudige ou bloggie deur gewone mense geskryf, tog vir iemand iets kan beteken. Hy gee nie net vir my hoop nie, maar vir elkeen wat daar uitkom in moedeloosheid, met geen vooruitsigte op uitkoms nie, en dan daar lees van ander mense wat getuig van ‘n lewende God wat voorsien, ander mense wat self al deur moeilike dinge is. En ek kan verstaan waarvan hulle praat omdat ek ook al daar was. Meermale daar was.

Kom ons vertel vir mense hoe God vir ons goed is, in nederigheid natuurlik, sonder om te dink dat daar ‘n stralekrans bokant ons koppe is. Kom ons wys vir mense hoe God betrokke is in ons lewens, hoe Hy werk. Kom ons gee vir mense hoop deur ons lewens en getuienis.

Toortsie

Advertisements

Beveg eensaamheid

Eensaamheid het ‘n manier om sy kloue in jou in te slaan sonder dat jy dit selfs eers agterkom en wanneer jy dit eendag besef, het dit jou gevang, het jy só vereensaam en het jy selfs jou selfvertroue verloor dat jy nie meer weet hóé om uit die situasie te kom nie.

Ek skryf hierdie bloginskrywing na aanleiding van My Seepkis se verwysing na Maroelamedia se artikel oor eensaamheid in Brittanje en dat daar nou selfs ‘n minister aangestel is om hieraan aandag te gee.

Ek is mos maar meer ekstrovert as introvert en hou van mense, maar ook van stilte. Tog dink ek dat selfs introverte soms geselskap nodig het.

Ek het ook oor tyd in die vereensamingslaggat getrap omdat ek so besig was met ons plaaswerkies en kinders rondry, ek het nie meer by mense gekuier nie en toe ek weer sien, al my selfvertroue verloor, myself bejammer, en selfs begin glo dat mense nie daarvan hou om in my geselskap te wees nie.

Sedert ek nou semi-dorpenaar is, probeer ek doelbewus weer met nense in aanraking kom en vriendskappe op die dorp bou.

Vir my werk dit regtig om aan gesellighede deel te neem waar ek kan. Ek probeer uitnodigings aanneem as dit enigsins moontlik is en word deel van klubs, selfs al kan ek slegs een of twee keer per jaar soontoe gaan. Ek probeer uitreik en wag nie altyd totdat iemand met my begin gesels, of my nooi nie.

Dit dra by daartoe dat ek nou meermale na goed genooi word en sodoende meer mense ontmoet.

As jy ‘n skaam persoon is, maar tog mense om jou nodig het, sou ek regtig voorstel dat jy by ‘n boekklub, die VLV, die blommeklub, perdryklub, hekelklub, laslappieklub, drafklub, of wat ook al, aansluit. Tensy jy jou regtig bot hou en jou liggaamstaal wys dat mense moet verbyhou, kan ek jou belowe dat iemand met jou ‘n geselsie gaan aanknoop en kort voor lank sal jy weer begin voel dat jy deel is van die gemeenskap.

Voel jy eensaam? Nooi iemand wat jy ken vir tee, en sê sy moet ‘n maat ook saambring. Dis net die eerste tree wat moeilik is, die volgende een is reeds makliker. Of nooi iemand wat vriendelik lyk om saam met jou by ‘n openbare plek tee te gaan drink, dis dalk gemakliker as by jou huis.

Dit werk vir my.

Groetnis

Toortsie

Iemand aan wie jy verantwoording doen

Ek het ‘n vriendin wat haar lewe lank verskriklik oorgewig is. Haar lewe lank probeer sy gewig verloor, kry sy dit reg, verloor sy moed, tel weer op, ens. Sy is tans weer besig met ‘n gewigsverliesprogram. Sy het eers iets anders probeer, toe Banting, en is blykbaar nou met iets anders besig. Ek gee nie om wat sy doen nie, solank dit vir haar werk!

Elke week kry ek ‘n whattsapp wat sê, ek het hierdie week soveel verloor. Of ek het stilgestaan. Elke week sê ek vir haar, dis mooi! Sjoe! So die totaal is nou al soveel! Wow! Hou net aan. En sou sy die week stilstaan en mismoedig voel, sê ek, onthou die liggaam moet aanpas by die klomp gewig wat verloor is, stilstaan is beter as wipplank ry, moenie moed verloor nie, hou net aan. Dis al.

Dit laat my besef hoeveel keer ons iemand nodig het om ons hand vas te hou. Die persoon doen eintlik heeltemal niks, maar jy kan gaan ‘rapporteer’ by die persoon. Dit gee jou die gevoel dat jy nie alleen staan nie, dat daar iemand is teenoor wie jy jou vreugdes deel, maar ook die mislukkings.

Een aand moes ek en my dogter in die donker en in baie digte mis terugry vanaf Stellenbosch huis toe. Dit was angswekkend. My seun was by die huis en by elke dorp wat ons deurry, het sy vir hom ‘n boodskap gestuur: ‘Ons trek nou hier.’ Ek weet nie eers of hy die boodskappe gelees het of hom gesteur het daaraan nie, vir my het dit geweldig baie beteken dat daar iemand is wat by die huis wag, iemand wat hopelik van dorp na dorp weet waar ons trek, iemand wat hopelik sal agterkom as die smsse skielik nie meer kom nie en hulp sal soek indien nodig.

Dit maak nie saak wat ons in die lewe aanpak nie, of dit in ons geloof is, of in ons gewone lewe, of dit iets nuuts is wat ons probeer nie, of weer van vooraf stoei met ‘n lewenslange probleem nie. Wat regtig help is as daar iemand is teenoor wie jy net kan sê: “Ek probeer nou dit. Kan ek op ‘n gereelde basis vir jou vertel hoe dit gaan?” Iemand wat dalk soms vir jou kan vra, hoe gaan dit? Hou jy nog uit? Is daar vordering? Hoe kan ek help?

Die mens is nie gemaak om alleen te wees nie en as ons iemand het wat ons kan help om ons las net effens te help dra, of ons net kan aanmoedig daarmee, maak dit dit vir ons self soveel makliker.

Sterkte met wat jy ookal aanpak.

Toortsie

Die Guilt Trip

Guilt trip. Skuldvoelekspedisie.

Soms is ek meer vatbaar daarvoor as ander tye. Soms sit ‘n ander persoon my doelbewus op so ‘n skuldvoelekspedisie, soms is dit sommer ek wat skuldig voel en dínk dat dit die ander persoon was wat my daarop gesit het. Soms is dit sommer my eie sensitiwiteit wat my daarop sit, soms misbruik die ander die sensitiwiteit wat hy weet ek het.

‘n Skuldvoelekspedisie, as jy doelbewus daarop gesit word, het gewoonlik ten doel om iets uit jou uit te kry. Om jou te beweeg om iets te doen, selfs teen jou sin.

Soos die selfbejammerende uitdrukking. Of die sms/whattsapp/e-pos wat jy moet aanstuur omdat, sou jy dit nie doen nie, jy nie in die Here glo nie of nie dankbaar wees nie of wat ook al nie. Soos die verskriklik vriendelike persoon wat by die winkel se deur vir ‘n baie goeie instansie fondse insamel en glad nie bedoel om my skuldig te laat voel nie, maar ek voel skuldig. My fout. Jammer. Soos koekies bak vir die basaar terwyl my roeping iets heeltemal anders is.

Wanneer ek iets doen omdat ek skuldig voel, is dit nie altyd lekker nie. Soms voel ek skuldig en ek doen dit en voel dankbaar dat ek dit gedoen het. Soms voel ek selfs lekker daarná.

Maar as ek doelbewus gemanipuleer is tot ‘n skuldvoelekspedisie en dan gedruk word om iets te doen wat ek glad nie wil nie, totaal teen my sin, my roeping, my aard, dalk selfs al het ek nie nou TYD om dit te doen nie, dan gebeur daar vreemde wetenskaplike samestellings in my binneste wat nie baie goed is nie. Soms gebeur daar ‘n ontploffing. Soms bly ek doodstil. Soms glimlag ek selfs. En soms, net soms, kom die ware Toortsie uit op plekke waar jy haar nie verwag nie en peul die waarheid ongekeerd oor haar lippe. Ai.

Wat ek eintlik wil sê: Ons moet soms na ons skuldvoelekspedisies kyk en besluit: Moet ek iets daaraan doen? Is daar vir my waarheid in? Moet ek aandag gee hieraan? En as dit so is dat ek iets daaruit moet leer, leer dan. Doen dan.

Maar as dit sommer net ‘n selfsugtige skuldvoelekspedisie is wat ‘n ander my op sit omdat hy iets uit my wil kry, trek my skouers op en dink: Ag wat! Ek weet mos wat ek weet. Ek weet mos wat ek gee/doen/nie doen nie.

En stap aan met my lewe.

Groetnis

Toortsie

Toortsie by Finesse: Musiek in die Bybel

Toortsie se Facebook Page

Toortsie se Bantingresepteboeke Facebook page

TPM Transformasie Gebedsbediening Bredasdorp en Riversdal Facebook Page

Toortsie’s English Blog Posts

Kruinsig Plaasakkommodasie, Riversdal

Toortsie by Finesse voelgoed tydskrif

Radio Tygerberg resensie

Iemand anders se skoene

Ek wou graag iemand bederf en terselfdertyd ‘n spesifieke saak ondersteun, sommer twee vlieë met een klap, het ek gedink.

Die persoon het toe nie van die bederf gebruik gemaak nie, om haar eie rede. Dit het my dadelik laat dink aan wat die dominee gepreek het: Ons moet in die ander ou se skoene klim.

Dalk was dit te kort kennisgewing. Dalk was dit nie haar idee van bederf nie. Dalk was dit heeltemal buite haar gemaksone. Dalk sou sy eerder die kontant verkies het. Dalk het sy ander planne gehad vir daardie tyd. Dalk wou sy dit bitter graag doen, maar die omstandighede was net nie daarná nie.

‘n Mens kan so maklik ontmoedig raak deur so iets en dan sommer nie weer iemand bederf nie. Dalk moes ek die ontvanger van die bederfie meer in ag geneem het. Dalk moes ek dit eers behoorlik met haar bespreek het. Sommiges mag selfs sê dat ek onsensitief was.

Dit hang net af in watter skoene jy staan! En omdat dit so baie afhang van die skoene waarin jy staan, mag dit gebeur dat die redes en maniere van doen, totaal verskil.

Ek het tot die slotsom gekom: Dit was vir my lekker. 🙂 Om die waarheid te sê, dit was sommer vir my ekstra lekker. Toe ek die gedagte van die bederf in my kop kry, was ek skoon opgewonde. Dit was lekker om dit te gaan aflewer, ongeag wat sy daarmee maak. En ja, ek sal dit weer doen.

Dalk is my bederf die volgende keer in die kol, dalk nie. Dalk is dit glad nie in die persoon se smaak nie, dit maak nie saak nie. Tog wil ‘n mens darem graag iemand bederf op ‘n manier waarvan hy sal hou, of hoe? Dis tog waaroor ‘n bederf gaan. En ‘n bederf gaan ook soms om vir iemand iets te gee of te doen wat hy nie vir homself sou doen nie. Dis juis hoekom dit ‘n bederf is!

Laat ons in die ander se skoene inklim. Laat ons beleef wat hulle beleef. Laat ons nooit moeg raak van goeddoen nie.

Groetnis

Toortsie

Toortsie by Finesse: Musiek in die Bybel

Toortsie se Facebook Page

Toortsie se Bantingresepteboeke Facebook page

TPM Transformasie Gebedsbediening Bredasdorp en Riversdal Facebook Page

Toortsie’s English Blog Posts

Kruinsig Plaasakkommodasie, Riversdal

Toortsie by Finesse voelgoed tydskrif

Radio Tygerberg resensie