Net een

Al die jare jaag ek nie regtig groot getalle nie. Wel, daar ís soms wat ek die getal klieke op my blog dophou, ek hét immers syfers studeer op my dae al het ek dit al alles verloor. Maar dit is nie my alfa en omega nie. Dit ís lekker om te sien as mense my blogs lees of reageer op my faceboekbladsye, ens.

Maar al die jare was my ingesteldheid: as ek aan een mens ‘n verskil kan maak, sal ek bly wees. Net een. Een mens inspireer om goed te doen vir ander. Een mens na die Here lei. Een mens se las ligter maak. Vir een mens vreugde bring. Elke een meer as een is ‘n bonus. Net een. En nóg een. En nog een. …

Ek kan nie die hele wêreld red nie. Ek kan nie elke persoon in die wêreld wat swaarkry, help nie. Ek kan nie vir almal kospakkies gee nie. Of joghurtbakkies met lekkernye nie. Ek kan nie vir die hele wêreld se mense almal op die naam bid nie. Ek kan nie vir almal moed gee nie. Ek kan nie eers optree dat almal in die wêreld van my hou nie. Nie almal oortuig om water te spaar of minder plastiek te gebruik nie. Om meer Bybel te lees en tyd met God te spandeer nie.

Maar as ek een mens kon oortuig om meer tyd met God te spandeer, een mens kan help om ‘n swarigheid in sy gemoed af te werk, een mens kan bemoedig …

Is ek so gelukkig.

Toortsie

Sonder trane

Ons kyk The Crown, Seisoen 3. Iewers is daar ‘n tragedie waar ‘n hele dorpie ontsaglik geraak word. Baie mense sterf, veral kinders. Aanvanklik versuim die koningin om die dorpie te besoek, maar sy doen dit wel later.

Sy noem haar bekommernis: Sy kan nie huil nie. Daar moet iets fout wees met haar. Daar ís fout met haar.

En my hart huil vir haar. Ek sê: “Moenie so hard wees op jouself nie. Wees sag op jouself.”

Ook ek kon op ‘n stadium in my lewe nie huil nie, baie, baie jare gelede. Ek wou so graag, maar die trane wou nie kom nie. Tot op ‘n dag wat daar weer ‘n traan gekom het, en daarvandaan loop die dam oor!

Hoeveel keer sien ek mense wat nie kan huil nie. Mense wat selfs bekommerd is daaroor. Ander wat nie bekommerd is daaroor nie. Sagte mense. Dierbare mense. Maar die trane ontbreek.

Om watter rede ookal. Is dit ‘n oorlewingsmeganisme? Is dit mure wat hulle om hulle hart gebou het om hulleself te beskerm? Was dit dalk ‘n poging om sterk te wees en in die proses het hulle afgeleer om te huil? Dalk omdat jy op ‘n stadium nie mog huil nie?

Liewe vriend, vriendin, jy met die droë oë. Wees sag met jouself. Wees lief vir jouself. Jy is okay.

Toortsie

Wasdag: Teen my yskas

Ek skryf hierdie in opdrag van Scrapydo, maar dit lyk my dit was eintlik ook Appeltjie se idee. Wat is op/teen jou yskas?

Ek het eintlik vergeet van hierdie plakker teen my yskas, want deesdae is dit die sy wat teen die kas staan. Nou die dag toe ek die yskas uittrek om agter dit skoon te maak, ontdek ek weer die plakker en het dit baie herinneringe in my hart oopgekrap.

In 2015 het ek my eerste Toortsieboek geskyf. Ek was bang. Angstig. Verskrik. Want ek het nie geweet waarin ek my begewe nie. Ek moes heeltemal in vreemde waters swem en ek kan nie eers behoorlik hondjieswem nie!

Maar God het vir my die pad uitgelê en ek moes dit net loop. Treetjie vir treetjie. Dit is Hy wat die regte mense oor my pad gestuur het op die regte tyd. Hy het selfs vir RSG gestuur om ‘n onderhoud met iemand te doen oor, luister net, as jy ‘n resepteboek wil uitgee, wat belangrik is! Dit, toe ek vir die hele uur stokalleen agter my kar se stuur was en elke woord kon indrink. Hy het, toe ek ‘n ander boek by Smashwords wou koop, my nie toegelaat om die boek af te laai voor ek nie ‘n ander gratis e-boek aflaai nie. Dáárdie e-boek het vir my stap vir stap vertel wat ek moet doen. Hy het ‘n fotograaf en stilis oor my pad gestuur en iemand wat die bladuitleg wil doen. Wanneer ek angsbevange getwyfel het wat ek moet doen, het daar op my rekenaar ‘n boodskap van aanmoediging gelê van iemand wat ek glad nie ken nie met presies die woorde wat ek op daardie oomblik nodig gehad het. Hy het mense gestuur wat vir my die regte raad gegee het, sonder dat ek daarvoor vra, net omdat ek dit op daardie presiese oomblik nodig gehad het. Hy het vir my deure oopgemaak wat oop moes wees, en deure toegesluit wat beslis nou, by nadenke, toe moes wees. Of deure eers op ‘n later stadium oopgemaak omdat die betrokke deur vir my sou lei na onsekerheid, maar toe dit oop kom, kon ek met sekerheid in my hart optree. So kan ek aangaan.

Toe daardie boek uiteindelik op 16 Desember uitkom, net betyds vir die Struisbaai Kersmark, kon ek net van Sy genade betuig. Ek het my diensbeurt gedoen en sien toe die plakker lê: “Great Things never came from Comfort Zones.”

Ja, met hierdie Toortsie een en almal daarná het ek totaal buite my gemaksone beweeg. Heeltemal. Die gemaksone was nie eens in sig nie! Hierdie woorde was só op my van toepassing. Vandag kan ek net nog meer getuig: As ek gemaklik in my gemaksone sou bly sit en nie gewaag het nie, ai, dan sou ek darem groot gemis het! Groot verloor het, veral aan die onwikkeling van my eie persoonlikheid. Dit sou eintlik tragies wees.

Die probleem is net, ‘n mens kan verslaaf raak daaraan om buite jou gemaksone te beweeg. Jy kan verslaaf raak aan uitdagings. En dan te veel uitdagings te wil aanpak, sommer net omdat jy kan en wil waag … maar dit is ook reg, niemand het mos gesê jy moet AL die uitdagings oorkom nie. Ek voel, al kry ek slegs een van die 100 uitdagings reg, sou ek dit nie reggekry het as ek nie gewaag het nie. Ek kan ook getuig dat dit nie gaan oor die hoeveelheid mislukkings wat jy gemaak het nie, maar dat jy daaruit geleer het en gegroei het.

Ja, vir jy het dit beslis gewerk om buite die gemaksone te beweeg, veel meer as wat ek sou kon droom of dink.

Toortsie

Terloops, om destyds ‘n blog te begin, was ook ‘n stap ver buite my gemaksone.

Hoe hou jy dit?

Scrapydo vra my na aanleiding van hierdie ongelooflike besige twee weke wat ek deur is, hoe hou jy dit?

Ja, my kop is mos maar altyd besig met minstens vyf dinge gelyk, maar soms kom alles net op ‘n hoop en is dit erger en baie meer as normaal. Ek vergelyk dit met oestyd, iets wat ons boere en boervroue baie goed ken. Oestyd, wanneer alles gelyk gebeur, wanneer die ure uitmergelend lank raak, wanneer ons vroue se normale dagtake aangaan soos gewoon, maar ons ook kos moet inpak land toe, ons meer take as normaalweg het, ens. Hoe hou ons dit?

Eerstens, deur baie genade van ons Here. Deur Geestelik fiks te wees. Deur ons krag te put uit die Onuitputlike Bron. Deur steeds stil te word by Hom, rus te vind by Hom. En waar dit soms gebeur dat ons selfs minder tye ook by Hom spandeer, ons die tydjies wat ons wel vind, goed gebruik.

Tweedens, dink ek, deur liggaamlik fiks te wees. Soos Trommeltjies tereg gesê het, in sulke tye het ‘n mens meer nodig as net kopfiksheid. Liggaamlike fiksheid maak dat jy langer kan uithou. Fisies kan uithou. Dit help natuurlik ook verskriklik baie as jy wel ‘n tydjie kan afknyp vir die oefening waarvan jy hou. ‘n Heerlike stappie in die berg verrig wondere. Dit gee my nuwe energie, maar help ook sommer om my kop te suiwer. Om my positief te hou. Om die gevoel van ingehoktheid wat mag kom in die wind te slaan.

Derdens, die wete dat dit nie vir altyd sal aanhou nie. Dit help verskriklik baie. In my Amway jare was ek lid van die Dreambuilders Assosiation waar ons wonderlike stemopnames van motiveringspraatjies geluister het en opbouende boeke gelees het. Book of the month en Tape of the week. Opbouend. Motiverend. Beslis die moeite werd. Een van die belangrikste lesse wat ek daar geleer het en wat ek steeds toepas, is dat jou onderbewussyn alles glo wat jy vir hom sê. Dalk weet ek dit al langer as uit die Amwayboeke. Dit wat jy vir jouself vertel, glo jy. Daarom moet jy mos positiewe boodskappe vir jouself gee.

Maar saam met dit, glo jou onderbewussyn ook dit wat jy vir hom belowe. Wanneer dit dan so dol gaan en ek baie moeg raak, vertel ek vir myself dat dit nou ‘n rowwe tyd is, dat ek weet dat ek moeg raak en moeg sal raak, maar dat dit net vir ‘n rukkie is, soms weet ek selfs vir hoeveel dae en vertel dit vir myself en belowe dat ek dan gaan rus. Ek het byvoorbeeld verlede week geweet dat ek die Vrydagmiddag sou kon afvat en het dit vir myself belowe dat ek dan Vrydagmiddag kon rus. Wanneer die stemmetjie in my kop vir my sê dat ek moeg is, reageer ek daarop, antwoord ek dat ek besef ek is moeg, maar moet net nog ‘n klein bietjie uithou. (Daar is mense wat dink dat ek mal is as ek so met myself praat. Ek dink ‘n mens is laf as jy jouself en jou onderbewussyn wat skree vir jou aandag, ignoreer.)

MAAR DAN KOM DIE BELANGRIKE EEN: JY MOET DAN DOEN WAT JY BELOWE HET. Jy kan nie net aanhou belowe aan jou onderbewussyn en dit nie doen nie, dan soek jy moeilikheid. Want DAN gee jou onderbewustheid iewers moed op. En glo jou nie meer nie. GROOOOOTTTT FOUT! As jou onderbewussyn jou nie meer glo nie. Jy moet jouself ook beloon. Op watter manier ookal. Met ‘n geskenkie? ‘n Dag af? ‘n Lekker boek lees? Watookal jou onderbewussyn sal gelukkig hou.

So, noudat alles verby is, vat ek dit vir ‘n paar dae aansienlik rustiger. Luister ek na my liggaam. Rus ek wanneer hy dit vra. Bou ek kragte op. Selfs in daardie erg rowwe tyd sou ek vir ‘n halfuur ‘n bietjie op my bed gaan lê as ek gevoel het dat ek nie meer krag het nie. En dít is my punt vier. Luister na jou liggaam. Rus wanneer dit nodig is.

Nommer vyf: Kyk ook na jou siel. Luister wat jou onderbewussyn vir jou fluister. Fluister hy vir jou negatiewe goed in jou ore? Vertel hy dinge soos ‘ek is dom, ‘n mislukking, nie goed genoeg nie’? Werk daaraan! Kry TPM (Transformation Prayer Ministry) of sien ‘n sielkundige, maar sorteer daardie leuens wat jou onderbewussyn glo, uit. Dit gee vir jou oneindige woema as jy dit kan regkry. Dit help nie daardie negatiewe goed word onder ‘n dreindeksel ingedruk en die res van jou lewe probeer jy alles wat jy het om die deksel op sy plek te hou nie. Haal daai deksel af! Kyk daardie wurms in die oë met die hulp van ‘n kundige. Jy sal nie spyt wees nie.

Toortsie

‘n Sterk persoonlikheid

Hierdie is ‘n vraag wat nou in my kop dwaal: Wanneer het iemand ‘n sterk persoonlikheid? Is dit iemand wat sy wil afdwing op ander? Of kan dit ‘n sagte persoon wees, maar gelukkig in haar vel? Wanneer word iemand beskryf as ‘n sterk persoonlikheid? Is dit ‘n volronde persoon? Kan ‘n persoon ‘n sterk persoonlikheid hê in sommige gebiede terwyl dit swak is in ander? Kan ‘n mens werk aan jou persoonlikheid?

Na my mening is iemand met ‘n sterk persoonlikheid nie altyd die oordonderende persoon wat sy/haar wil altyd wil laat geskied nie. Ek dink die sterk persoon is die persoon wat gelukkig is in haar vel, haar persoonlikheid aanvaar het vir wie sy is, wat haar nie maklik op ‘n dwaalspoor laat verlei nie, wat seker is van dit waaraan sy glo en dit met gemak uitleef. ‘n Persoon wat nie sommer deur groepsdruk beïnvloed word nie. ‘n Persoon met integriteit.

Ek glo ook dat ‘n mens kan werk aan jou persoonlikheid deur opbouende boeke te lees, kursusse by te woon, selfs net deur goeie mentors te hê, deur ‘n leerbare gees. Deur jouself oop te stel vir verbetering en ontwikkeling. Hierdie wonderlike artikel is die moeite werd om te lees: https://dmylogi.ru/gesondheid/36289-hoe-om-n-sterk-persoonlikheid-te-hê.html . Hulle heg baie waarde aan selfvertroue, leierskap en uithouvermoë. Dit is alles eienskappe waaraan ‘n mens kan werk.

Hulle noem ‘n baie belangrike punt, en dit is dat jy jou spesifieke, unieke persoonlikheidseienskappe moet waardeer. Waardeer ook die ander persoon se persoonlikheidseienskappe en benut dit om in ‘n span te werk, eerder as om mekaar te probeer verander.

‘n Baie goeie riglyn as jy jouself wil verbeter, is natuurlik die Bybel. Lees hom, volg wat daarin geskryf staan en ek kan jou waarborg dat jy jou persoonlikheid ten goede sal verbeter. Ons moet ook onthou dat ons maar net gewone mense is en soms foute maak. Die wonder is wanneer ons kan leer uit ons foute en verbeter.

Toortsie