‘n Lag in my dag

Op my herstelprogram vir hierdie week mag ek as passasier in ‘n motor winkel toe gaan en 30 minute daar vertoef. Ek het my eerste uitstappie gehad, en is nou stokflou terug by die huis. Beslis klaar met uitstappies vir die res van die week, dit reën in elk geval lekker sag hier by ons.

In die winkel moes daar ‘n onderonsie tussen twee van die personeellede wees net so ‘n paar sekondes voor ek daar verby loop. As ek reg gehoor het, kla die, ek neem aan, meer junior een, dat die ander persoon onnodig hard met haar gepraat het. Dié antwoord so: ‘Het jy my al ooit gehoor sag praat? Ek praat altyd hard. Ek sal nou maar verder glad nie praat nie.’

Ek kon dit nie verhelp nie, maar die volgende oomblik lag ek kliphard.

‘n Rukkie later gaan hurk ek langs die hardprater en sê dat ek jammer is dat ek gelag het, want ek praat ook hard. Saggies giggel ons twee toe onderlangs.

Ai tog, ek wonder hoeveel keer was ek al in die moeilikheid, dan het ek te hard gepraat, te bars gepraat, te kortaf gepraat, te nice gepraat. Ja, regtig! Ma praat met die persoon soos met ‘n kleintjie. Die rede? Die persoon het my al aangepraat omdat ek NIE so praat nie. Te veel gepraat, te min gepraat, te whatever gepraat. Te sag gepraat. Te binnesmonds gepraat. Praat harder ek kan jou nie hoor nie! Ek was al te vriendelik ook! 🙂 🙂 🙂

Soveel so dat ek my al in depressie in stilgebly het, en dis ook nie goed nie, want dan ontplof dit iewers.

So, nou praat ek maar my prate en doen my bes om nie ander mense te ná te kom nie. As die ander persoon dan oorsensitief wil wees, oh well …

Maar dat ek bly was toe ek hoor ander mense praat ook te hard, dis nou nie altemit nie! 🙂

Toortsie

Advertisements

‘n Ou stukkie biefstuk

Kyk, as ek nou in my vroeëre lewe ‘n lekker nagmerrie wou hê, moes ek in die aand ‘n lekker biefstuk en skyfies eet.

Die ding is, ons eet mos nie meer, soos in die ou dae, sesuur saans en gee jou liggaam kans om daardie massiewe stuk vleis te bespring en verwerk nie. Jy is gewoonlik só versadig daarná dat jy sommer net wil gaan lê en slaap endan,iewers in die nag kom lê al die spoke by jou besoek af. My pa het altyd gesê dis te swaar op jou maag in die aand.

Sedert ek vier en ‘n driekwart jaar gelede begin het met Banting, kan ek sommer die hele bees opeet in die aand, stert en al, as ek sou wou, met geen nagevolge nie. Ek glo met my hele hart dis die tjips wat ‘n mens nagmerries gee, die ou, galsterige olie waarin hulle dit braai, sien. Geen nagmerries meer vir my oor ‘n ou stukkie beesvleis nie.

Gisteraand, na ‘n lang dag, boek ons in by ‘n hotel. Ons stap na die lieflike restaurant langsaan en bestel lieflike rump steak. Jammer, ek weet nie wat dit in Afrikaans is nie. Ewe met avokado en spek en ‘n slaai daarby. Te mooi en lekker en ek weet hoe om ‘n ou stukkie beesvleis op te eet.

Mensig! Laat die spoke nou sowaar vannag kom moeilikheid maak! Ek gil daardie hele hotel wakker, ek dink hulle het my gehoor tot by Tafelberg! My man vat aan my om my te kalmeer, net om my nóg harder te laat gil. Uit my hart, uit uit my maag uit.

Wat ek eintlik vir julle wil sê, alles is reg, hoor. Niemand is vermoor nie. Julle kan nou rustig raak.

Mooi dag

Toortsie

Towerinne by die Suidpunt Toortsie se dag 1 as gasvrou

Verskoon asb, ek begin solank post, dis ‘n rowwe week en ek het ‘n paar bloginskrywings. Julle kuier mos by my en Seegogga gelyk.

Hierdie is ‘n fiktiewe toer wat 14 bloggers deur die land neem.

Nadat Seegogga ons behoorlik trakteer het, is dit my beurt. Ons het vroeg uitgeboek by haar gastehuis en net vinnig ons goedjies gaan aflaai by ons strandhuis.

Ek het ‘n baie rustige tyd beplan, maar ons weet mos nou almal dat ons nie hierdie span Towerinne sommer in toom kan hou nie.

Ons eerste besoekpunt was Elim, ‘n ou Morawiese sendingstasie. Daar het ons sommer die mooi kerk en watermeul bekyk en die labirint geloop om ons siele skoon te maak. Tannie Frannie en Scrapydo het behoorlik vasgehaak in daardie labirint. Towerinne! Sug.

Die gedagte was dat ons by die Black Oystercatcher sou gaan eet, maar Bondelsgedagtes en Una wou gaan kyk hoe dit by Pearly Beach lyk, met Seegogga wat net aanhou vertel hoe mooi dit daar is.  Ag, ons ís mos met vakansie, so hoekom nie?

Plaas dat ons by die plan gehou het!

Toe ons by die see kom, sien ons daar is duikers in die water. Opgewonde skree Trommeltjies, sy kan duik, sy gaan nou ook, en storm nog voor ons behoorlik kan keer, met Positief agterná.

Ons probeer ons bes om die twee uit die water te kry, dis PERLEMOENSMOKKELAARS, en as hulle in die water is, bly jy daar uit! Daar het juis ‘n polisieman op die wal gestaan en wag dat van die duikers hulle voete uit die water sit. Dis professionele ouens daai, ‘n mens mors nie met hulle nie!

Intussen sit ons en bewe van angs op die wal, want as een van ons twee Towerinne nou opgewonde met ‘n perlemoen uit die see kom, is dit tronksake en voorbladnuus.

Maar, soos een man het ons beskermhere uit hulle voertuie geklim, vir die polisie amptelik en saaklik meegedeel dat hulle van die Suid-Afrikaanse en Vlaamse Intelligensiediens is en dat hulle hier is om die groep pragtige dames, wat op ‘n geheime sending is, te beskerm, en dat hulle geen probleme wil hê nie. Die polisieman het net met groot oë na die hooggeplaasdes gekyk, iets gemompel dat hy weet van ons,  en toe so ‘n bietjie verder weg gaan staan en staar oor die see.

So ‘n ruk later het die twee dames met leë hande uit die water gekom en is ons daar weg.

Toe ons deur Baardskeerdersbos ry, met almal se spanning só opgejaag was deur die perlemoenduikers in ons midde en dis warm,  het ons Marietjie’s Pub & Grill ingeval, want ons was dors.

Ag nou ja. Jajaaaa. Wat ‘n gesukkel om die span dáár weg te kry! Natuurlik was daar ‘n paar voete wat gejeuk het om op die tafels ook te dans, vertel dit nou oor! Ek het toe maar ons bespreking by die Black Oystercatcher gekanselleer, want ek het besef dit gaan te laat word. Die Towerinne het behoorlik weggelê aan die seekos.

Die middag laat is ons terug en het ons ‘n sonsondergangdrankie by Agulhas se uitkykpunt gaan geniet en sit en staar na die suidpunt van Afrika waar die twee oseane ontmoet.

Die res van die aand het ons sommer net ‘n vuurtjie gemaak en rustig saamgekuier. My man het natuurlik die vrouegeselskap vreeslik geniet, en die opmerkings oor die gebraaide skaapstertjies! Stedelinge! 😱😂

Net toe ek nou dink dat ons nou rustig gaan raak, hoor ek konsternasie van die krismisbedspul af! Hul gaan nou skinny dip by Struisbaai se hoofstrand. Elfuur in die nag! Maar dit is helder maanskyn en voor jy kan sê mes, is Hester, Woordnoot, Virgo, Perdebytjie, Lekkervurig en Kameel daar weg! 😱

Doodmoeg, maar doodlekker, dit is wat dit is.

Net terloops, dis hierdie tyd van die jaar:

Foto geleen op Facebook.

Lees gerus die Towerinne se verbeeldingstoer deur ons land hier.

Toortsie

Die veertien spekboompies van Graaf-Reinet

Alhoewel hierdie ‘n toer is wat in die verbeelding van veertien blogmaats, die Towerinne, gebeur, is baie van die goed wat beskryf word, eg. Ingewikkeld, maar waar. ‘n Mens moet dit nie probeer verstaan nie, jy moet dit net geniet. En as jy wil lees wat alles op hierdie giggelbus gebeur, kyk hier.

Tans kuier die Towerinne saam met Lekkervurig in Graaf-Reinet se wêreld en sy het ons elkeen bederf met ‘n besonderse geskenkie: Sy het ons verewig as spekboompies in ‘n baie groot, lewende vlag. En hierdie is nie ‘n wolhaarstorie of iets uit die verbeelding nie, dit is regtig, egtig!

Want sien, by Graaff-Reinet werk die mense pro-aktief en spreek hulle die werkloosheid wat ‘n massiewe krisis is, aan, en sommer die osoonlaag ook in die proses. Dit het my nou sowaar opgewonde gemaak. Gaan lees gerus HIER oor die reuse vlag wat hulle oor 66 hektaar bou met vetplante. Dis ‘n lewende vlag wat vir jare en jare, vir ewig gaan staan, wat gaan werk skep omdat dit onderhou moet word. Dit word as een van die top 10 CNN projekte gesien om die wêreld te verander. Kyk die video wat hulle daar het, dis ‘n wonderlike projek. As jy wil, ondersteun dit gerus, ek glo dit het regtig ‘n goeie doel wat tot voordeel van ons land, die omgewing en sommer die natuur ook is.

Lekkervurig het dit goed gedink om namens die veertien Towerinne veertien spekboompies te koop, en sy het my so begeester, ek het ook vir ons elkeen enetjie gekoop.

En skielik wonder ek: Daar waar die Towerinne bymekaar is, gebeur daar altyd iets. Dis nou mooi en alles, maar dis spekboompies, en hoe lank sal daardie 14 boompies, nee, 28 boompies mooi stilstaan in hulle plekke, voor daar ‘n roering sal kom en daar ‘n spekskietery begin gebeur?

Gits! Double Trouble! Hulle kan dalk meng met die ander kleure boompies, of verkeerde tyd blom, of of of … Hulle kan dalk versterkinkies insmokkel wat hulle groter as die ander laat groei, ag die moontlikhede is legio! Hulle kan onder mekaar grappies maak en giggel en die vlag laat wapper, op die ander, meer ernstige boompies se senuwees werk, sorg dat die vlag permanent in die nuus is met hulle manewales. 🙂 Of aspris ‘n ander kleur blom danksy kleursel wat in een of ander vloeistof is wat hulle inneem.

Genadiglik is daar nie 15 gekoop sodat Broodina ook ‘n boompie het nie, maar soos ek haar ken, kan ons enige iets te wagte wees. Die kans is goed dat sy haar daar gaan inwurm.

Al wat ek weet, is dat die vlag sal weet dat die Towerinne deel is van hom. 🙂 Eintlik is ek baie opgewonde daaroor. ‘n Ou vaste plekkie waar ons verewig is. Dis nogal ‘n lekker gedagte, weet julle? 🙂 Die Towerinne vir altyd saam daar in die Oos-Kaap, selfs al skryf ons nie meer lawwe stories nie. :), want dis opgeteken in die boeke. Dié wat ek gekoop het, sê: ‘Die 14 Towerinne van blogland.’

Toortsie

Kuiersafari: Ek en my kitaar

Ek is darem só bly dat ek my kitaar saamgebring het op hierdie toer! Ek het haar op die laaste minuut gegryp en dit was omtrent ‘n storie met haar op die vliegtuig, hoor! Kitare vat mos baie plek.

Kyk, dis ‘n gekwetter in die bus, soos voëls nie kan kwetter nie en dan tokkel ek nog soms op die kitaar ook, te jolig! Daar is altyd een of twee wat saamsing, en julle sal dit nie glo nie, Kameel wat altyd vertel sy kan nie sing nie, is die voorsanger.

Hoor net wat sing ons alles.

Ons kan nou nie Omie trap die petrol sing nie, dis mos ‘n VROU wat bestuur! So dit is Tannie, trap die petrol dat ons vinniger kan ry.

Soos Una alreeds die oorwurm in ons ore gefluister het: Die wiele van die bus draai om en om … 

Red nou ‘n nasie met hierdie een:

So ry die bus, so ry die bus, die grasgroentowerbus (2x)

Hoor net hoe dreun hy, dreun hy, dreun hy 

Opdraend en afdraend

Die grasgroentowerbus!

‘n Gunsteling is natuurlik Ten green bottles, hanging on the wall. Ek kan glad nie dink hoekom dít so ‘n gunsteling is nie, dis só eentonig en dit hou eers op as AL die bottels afgeval het! Genade!

Toe word Boegoeberg se dam sommer Hartebeespoortdam … Julle weet mos, die doodlekker dam waar die meisies hulle hare was en kam!

En Mamma, ek wil ‘n man hê, maar hulle sing van ‘n Franse man met ‘n rok! Of is dit ‘n Italiaanse man? Ek verstaan nie lekker nie.

Hoor net hier!:

Daar’s ‘n broodjie wat tant Frannie nie wil gee (3x)

Dis die broodjie met die diamant, o wee!

Dis die broooood (2x)

Dis die broodjie met die diamant, so groot!

Ek moet julle nog iets vertel: As ons Green green grass of home sing, het almal so ‘n vreemde uitdrukking in die oë. Dis regtig vreemd, hoor!

En saans as ons om die vuurtjie sit en die vroue begin huis toe verlang, raak die liedjies heel anders. Dan kan ek nie anders om soms ‘n traan in die oog te kry nie.

Al lê die berge nog so blou …

Ver in die ou Kalahari …

My bonnie lies over the ocean …

Al wat ek vir julle kan sê, hierdie vroue kan sing, hoor! Ek hoop julle het nou almal ook lekker saamgesing. 🙂

Die virtuele toer van die towerinne kan op hierdie skakel gevolg word:  http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

Toortsie