Daar kry ons toe ‘n papwiel

Natuurlik niks vreemds in ons wêreld nie. Teen Remhoogte se bult. Jy kan self dink waar Remhoogte sy naam gekry het, nè. Teen daardie selfde bult lê baaaaie van my stap- en drafspoortjies uit my jongdae. Vasbytspoortjies. Diepasemhaalspoortjies. Uithouspoortjies.

Manlief pak gou vinnig die bagasie uit om by die domkrag uit te kom en ruil die wiel om. Ek sit in die bakkie en trek hekelwerkies uit. Toe gebeur dit. Bakkie loop van die domkrag af. Plaas dat ek uitspring trek ek die reeds uitgetrekte dhandbriek en klou aan hom. Bakkie stop. Prys die Heer! Waar sou julle my en die bakkie onder in die kloof opgetel het? My handbriekgrypery het blykbaar nie die ding gedoen nie, maar dat die as op die spaarwiel geval het.

Twee keer het dierbare manne gestop om hulp aan te bied. Ons woon mos in ‘n liewe distrik, dan nie?

Die papwiel laat my dink aan ‘n pragtige jonge dame in ‘n spierwitte rok op pad na ‘n netjiese funksie wat ook ‘n papwiel gekry het. Nee, daardie keer het daar sowaar niemand verby gery nie. Rok moes skoon bly, jy weet.

Iemand anders kuier een keer in die buiteland. Moeg, met armsvol aankope, sien sy haar mense wat haar kom optel, aankom. Kar stop by stopstraat, sy spring in. Net om te sien dat dit nie háár mense is nie. Gryp weer haar pakkies en vlie uit die kar. By die huis aangekom, sou sy sien dat sy nie net haar eie pakkies gegryp het nie, maar ook ‘n pakkie met ‘n lieflike aandrok in! 😳 Sy het dit gaan rapporteer by die polisie, ook by die plaaslike radiostasie waar ‘n wou-hom-amper-breek-soos-hy-lag omroeper dit uitgesaai het. Of die rok ooit by die eienaar uitgekom het, weet nugter, maar dat die hele land verseker gelê het soos hulle lag, betwyfel ek nie. Suid-Afrikaners is woes!

En terloops, Ursula is beslis terug. Sy het my seker jammer gekry toe sy hoor ek is siek en daar is soveel wat ek moet doen. Ai toggie!

Toortsie

Na die maan

Nie soos in iets is na die maan, bedoelende dis verby nie? Dit ook, maar na die maan. Una, ons blogmaatjie, mede Goue Vrou, is nou al vir ‘n geruime tyd ‘n maansitter. Ja, glo dit as jy wil, en as jy nie wil nie, moenie, of, glo dit maar steeds. Want dit is waar. Sy het ‘n sitplekkie op die maan! Sy klim op en af met ‘n touleer, soos die behoefte kom en gaan. Ek voel baie gemaklik daaroor, want sy hou oor ons almal ‘n ogie wanneer sy daar is.

Maar nee, die Goue Vroue issie so nie. Hulle glo aan een vir almal en almal vir een. Kort voor lank vra een van die Goue Vroue of sy maar ook mag kom sit daarbo. Natuurlik!, sê Una, ek skuif ‘n bietjie op. ‘n Ander een sê sy gaan dit dalk ook nog wil doen. ‘n Ander een fluister dat sy ook al daar sit.

Ek waarsku vir Una dat dit nie meer lank is voor almal van ons daar bo sit nie. En ek kan nie belowe dat ons sal stilbly nie. Waar het jy nou al in jou lewe ‘n spul vroumense bymekaar gesien wat stilbly? Soos in doodstil? Nee, antwoord sy, die ding is, ons sal moet stilsit! Want sê nou die maan tip? En hoe op dees aarde kry ons die maan weer terug in posisie? Nou vra ek jou dit ook? Dertien vroue, elkeen met die maan gepla, wat stilsit en stilbly?

Een vir een klim die Goue Vroue op met die touleer. Jy moet hulle sien! Appeltjie klim mooi ordentlik op. Netjies. Soos ‘n beheersde vrou dit behoort te doen. Trommeltjies is minder versigtig, ek en sy is mos darem al die Baviaansberg oor en het reeds elkeen ‘n erfie of twee daar, sommer styf teen mekaar! Vir Aalsie moes julle aanskou! Sy is mos die entoesiastiese Goue Vrou! Met entoesiasme het sy daardie touleer aangedurf en voor jy kan sê, ‘mes’, was sy al bo en het sy haar sit gekry. Scrapydo het mos kontakte met Elon Musk en sy het sommer daar uit New Zeeland, woerts met een van sy vinnige masjiene gaan land op die maan. Geen probleem vir háár nie! Tannie Frannie, grasieuse dame wat sy is, het sommer gou-gou onse Blitz gekry, vir VirgoC en WoordNoot gaan oppik en maklik die maan bereik. Sonell en Christa was baie waaghalsig en het ‘n lugballon gekry om hulle op die maan te besorg. Positief en Seegogga het ons groot vlieënde tent gebruik.

Al wat oorgebly het was ek! Ja, ek! Ek met die BAIE entoesiasme, nog ‘n groter mond, wat lyk of ek die wêreld se mannemoed het, vreeslik waaghalsig op die koop toe. Die waarheid is egter ‘n ander storie. Ek is bang. Vrek bang. Meer grootmond as grootmoed. En niemand het gedink om my met ‘n Elon Musk masjien op te tel, of Blitz te stuur, die VVVTT te navigeer tot by my of my op te pik met die lugballon nie. Want nee, dis nie hulle skuld nie, ék gaan mos sommer woerts warts met die touleer opklim. Ek bedoel, hoe moeilik kan dit nou eintlik wees? Una doen dit asof dit die kleinste ou dingetjie in die wêreld is, hoekom sal ek nie kan nie.

So, indien julle wonder waar ek is, ek staan steeds op die heel onderste sportjie van die touleer. Ek kom nie reg nie! Soos ek nou probeer opklim met hom, vou hy al weg. My lyf hang hierdie kant, my voete gaan net al hoe verder. Ek is nou al stokflou gesukkel en ek kom nie ‘n tree verder nie. En weet julle wat nog? Met die lot daar bo op die maan, wat glad nie stilbly of stilsit nie, skud die maan en natuurlik die touleer ook. Ek moet net klou vir al wat ek het! Want ek is aan die onderpunt van die tou. ‘n Effense beweginkie van die maan, is soos ‘n orkaan daar waar ek is! Una se man het nou al kom help om die maan te probeer vashou, maar dit werk ook nie.

“Hellooooooooo! Julle! Hellooooooo! Kom julle agter Toortsie is nog nie op die maan nie? Help. Heeeeeeelllllllllpppppp! Iemand! Hoooooooorrrrrrrr julle myyyyyy? Ek wil nie agterbly nie!!!!!!!”

Klink my my maantoeganery is wraggies na die maan! All dressed up and nowhere to go?

Tsk.

Toortsie

Naskrif. Nie alles my eie storie nie. Baie geleen by Una en ander Goue Vroue. Dit gebeur wanneer die Goue Vroue aan die kekkel raak. 🙂

Die arme rooi

Ek hoor nou die dag op die radio dat as jy vir ‘n werksonderhoud gaan, jy tog nie rooi moet aantrek nie, want jy wil nie aggressief voorkom of onnodig aggressie veroorsaak nie. Genade! Asof jy nou ‘n bul in ‘n bulgeveg benader met ‘n rooi doek. Maar dalk is dit juis dit! ‘n Werksonderhoud kan seker soos ‘n bulgeveg voel en dan is die rooi seker gevaarlik, maar rooi is dan juis die kleur wat my moed gee as ek bang voel.

Ook moet ‘n mens nie eintlik rooi in ‘n slaapkamer gebruik nie, eerder ‘n ligte blou. Want rooi sal nou kwansuis maak dat jy nie so rustig slaap soos jy behoort te slaap nie. Al wat ek weet, vir baie jare het ek rooi beddegoed en rooi gordyne in my slaapkamer gehad. Dit was my beste slaapjare ooit.

In die ou dae was daar mos ‘n storie aan rooi skoene. . Nou wonder ek wat hulle oor my te sê sal hê as julle in my skoenelaai loer? Nou ja, dit is plat hakke met ‘n strikkie op die tone. Nogal lekker skoene, moet ek sê, maar ek verlang steeds na daardie pragtige paar rooi skoene wat ek gehad het met die blom op die tone. So jammer die skoenwinkel hou hulle nie meer aan nie.

Maar van rooi doeke en bulle en wilde diere gepraat. Ek dink nie ons moet ‘n rooi doek gebruik wanneer ons ons seekoeitjie en olifantjie gaan haal nie, dit kan hulle dalk net ontstel. Ek en Seegogga wil mos so iets organiseer vir ons dorp. ‘n Seekoeitjie in ons dorpsdam en ‘n olifant in die bloekombos langs die dam. Maar tannie Frannie is ‘n bietjie ontsteld hieroor, ek verstaan nie hoekom nie? Sy is bekommerd oor ons planne, sê sy. Wat sy nie weet nie, is dat ons mense ken wat mense ken wat mense ken, jy weet. Dit behoort glad nie moeilik te wees nie. Una kon dan al ‘n seekoei organiseer vir Hartebeespoortdam, hoekom kan ons nie ook nie?

Toortsie

Die dag toe Toortsie vir die polisie weggehardloop het

Dit is mos ‘lockdown’ in Suid-Afrika. Eintlik oor die hele wêreld. Grendeltyd. ‘n Tyd van inperking. Want hier is ‘n virus! ‘n Verskriklike virus. Wat die hele wêreld wil insluk. So, die mense moet by hulle huise bly. Sosiale afstand handhaaf. Maskers dra. Nie aan mekaar raak nie.

Vlak 4 van inperking. Dis darem al een vlak laer en ligter as vlak 5, alhoewel daar nie veel van ‘n verskil tussen die twee verskillende vlakke is nie. By vlak 4 mag mense wel stap, draf en fietsry. Van 6 tot 9 voormiddag. En dis al amper winter. Dit ís eintlik al winter, al voel dit nog nie so nie. Hier in die Kaap is dit nog piknagdonker daai tyd van die oggend. En Toortsie hou daarvan om ‘n bietjie laat te lê in die oggend. En Toortsie is lief vir stap.

Een middag, toe Toortsie weer eens buitenstyd stap, onwettig stap, wag die polisie haar in toe sy by die huis kom. Hulle wil haar beboet. Maar Toortsie se kop werk anders. ‘Vang my eers’, sê sy en hardloop in die berg in. Die berg is mos net oor die pad daar by hulle huis.

Dis nie dat Toortsie so vinnig is nie, eintlik glad nie, maar Toortsie ken die berg. Sy en haar man het al baie daar gestap. Sy weet waar die paadjies gaan. En Toortsie is nogal redelik fiks. Stapfiks, nie hardloopfiks nie.

Sommer gou blaas haar asem, die bergpaadjies is styl. Sy sal moet stop om asem te kry, maar dan gaan die polisie haar vang! Sy stop effens en loer terug. Sy stop net daar in haar spore. Staan behoorlik verbaas en kyk.

Want daar waar die berg begin, kom die vier polisiemanne kopskuddend aan. Hulle mag dalk in normale omstandighede vinniger en sterker wees as die Toortsie, maar hulle was heeltemal onkant betrap. En die gewigsvoordeel! Sjoe! Die baie gesit by die padblokkades en geen oefening het ook nie veel gehelp nie. En die Kentucky vóór die lockdown.

Toortsie besef sy het ‘n voorsprong en stap omkyk-omkyk verder. Haar voet haak aan ‘n tak wat met die laaste wind oor die paadjie geval het en sy slaan neer. Poef! Soos ‘n os! Gelukkig het sy nie té seergekry nie en stap verder.

Op ‘n stadium kyk sy weer om en sien geen polisiemanne meer nie. Hulle het omgedraai.

Skielik besef sy sy het verdwaal. Want sien, gewoonlik stap haar manlief voor en sy volg hom net en nou is sy alleen in die berg. Gelukkig sien sy darem nog die dorp en sal sy op een of ander manier weer daar kom.

En nee, hierdie het regtig nie gebeur nie. Dis sommer Toortsie wat weer op ‘n lawwe verbeeldingsvlug gegaan het.

Groete

Toortsie

Home alone – As Toortsie alleen tuis bly

Ons almal ken die fliek, Home Alone, en weet dat daar allerhande verkeerdhede gebeur as die kinders alleen tuis bly.

So bly Toortsie ‘n aandjie alleen by die huis terwyl manlief gaan boer. Toortsie moet net ‘n slag haar dingetjies ook agtermekaar kry by die huis. Soms raak die chaos darem net té groot. Sy doen lekker lank stiltetyd, gaan verkeersdepartement toe, want sy is steeds besig om die verkeersdepartementvervolgverhaal klaar te skryf danksy beurtkrag en ander faktore. Sy knyp ‘n bietjie tyd af vir kantoorwerk, maar die grootste, belangrikste ding is dat sy haar VLV-artikels moet voltooi.

Toortsie is behoorlik produktief. Geen sekonde word gemors nie. Sy fokus. Hoop sy knip nie ‘n gat in die breiwerk nie. Werk die borduurwerkies uit. Verander die ballade volgens die instruksies sodat sy dit kan ingee. Stap kamer toe om die rekenaar te gaan bêre.

Maar …

Daar sit ‘n massiewe, moooeeeeviese spinnekop net mooi daar waar sy die kas moet oopmaak. Ja, jaa, sy weet dit is ‘n reënspinnekop, nie ‘n bobbejaanspinnekop soos sy hom noem nie. Ja, sy weet hy kan haar niks aandoen nie. Of, so sê hulle. Dis natuurlik nie te sê sy glo hulle nie. Sy hét al TPM probeer om by die oorsprong daarvan uit te kom, sonder sukses. Dalk was sy wel suksesvol, maar glo sy steeds nie die waarheid nie. Sy het ook al kognitiewe gedragsterapie onsuksesvol op haarself probeer toepas sodat sy oortuig kan word dat hy niks sal maak nie. Nie dat sy enigsins weet hoe kognitiewe gedragsterapie werk en hoe dit gedoen moet word nie, terloops!

TOT SY DIE SPINNEKOP SIEN. OP HAAR KAS. IN HAAR SLAAPKAMER!

Sy bel net daar vir Meneer Toorts. Maar hy is baie ver van die huis af, kan nie help nie. Hy stel voor dat sy op die sitkamerbank moet gaan slaap. Maar wat van môre-oggend as sy moet aantrek? Waar kruip hy dan weg? Hy is in elk geval groot genoeg om haar met een hap in te sluk! Sy bel die buurvrou. Dié skater van die lag, maar dra die nuus oor aan haar man. Hy kom met ‘n roomysblik en kom vang die swerkater. Hy neem die spinnekop saam tot by sy erf sodat dit Toortsie nie weer pla nie. Goeie bure wat sy het.

Tipies Toortsie as sy alleen by die huis is, kan sy die aand net nie tot rus kom nie. Werk eers nog knope aan, borduur nog ‘n stukkie, doen rugoefeninge, lees ‘n boek klaar. Uiteindelik, laaaat in die nag, sit sy haar lig af en slaap die slaap soos ‘n prinses, geen ertjies naby die bed te bespeur wat haar pla nie, rug sonder klagtes danksy die oefeninge.

En verslaap totaal die volgende oggend.

Mooi loop!

Toortsie