Die uitdaging van blogging

Om gereeld te skryf op jou blog het maar sy uitdagings, veral as jy al jou neënde herdenking van jou blog vier en reeds meer as 503592 besoeke aan jou blog gehad het.

Eerstens is die grootste uitdaging om nie vervelig te wees nie. Jy het mos maar jou ou storietjies, jou gedagtetjies en kan nie veel meer skryf as net dit nie. Dit laat my dink aan soveel bekende storievertellers aan wie se lippe die mense hang, maar as jy mooi luister, vertel hulle maar eintlik dieselfde stories oor en oor. Dis waarteen ‘n blogger, soos ek, moet waak.

Die volgende uitdaging is om eerlik te wees. Eerlik met jouself, eerlik met die lesers, sonder om ongeskik te wees en op tone te trap.

As kind het ek geglo ek kon nie opstelle skryf nie. My opstelletjies het net nooit goed genoeg gevoel nie. Ek kon wel feite-opstelle skryf. Ek het geglo ek het nie ‘n verbeelding nie en as ek kyk na wat van die ander mense skryf, skiet my verbeelding steeds ver te kort. Ek wonder al hoe meer of dit nie vrees is nie, bang vir wat mense gaan sê oor jou lawwe idees. Daar is steeds goed wat ek net nie sal skryf nie, omdat ek weet hier is mense wat my ken wat dit lees. Deur te waag wanneer ek uitgedaag was om dit te doen, kon ek dit al hoe meer regkry om tog iets te verbeel en dit neer te skryf.

Bloguitdagings is vir my ‘n groot uitdaging, dit druk my ver buite my gemaksone. Die uitdaging is dan ook om relevant te bly, te skryf wat ek regtig glo en nie sommer net woorde te pleeg nie, wat ek natuurlik partykeer doen. Die klaskamer van blogging is nie altyd maklik nie. Soms het jou blog regtig ‘n bietjie opknap nodig. Maar wat, daar is min dinge wat ‘n koppie lekker tee nie kan regmaak nie!

Om kroostrooster te wees, is iets wat ek nie so baie doen nie, of kan dit tel as my kleinkinders sommer net vir ouma en hulle lekkerte kom kuier?

Al hierdie woorde in swart gedruk, is woorde wat Scrapydo uitgedink het as bloguitdaging. Die eerste week het net ek geskryf, die tweede week was ons twee. Hoe lyk dit, waar is die ander wat dit wil waag om te skryf? Toe man, doen dit, dis lekker en onwikkel jou skryftalent.

Groetnis,

Toortsie

Advertisements

Dwelms en plaaslewe – wasdagopdrag 2

In opdrag van Scrapydo. Sy sê: Skryf oor dwelms, jeugdiges, voorkeure en/of afkeure, plaas, voëls. ‘n Mens mag een van die woorde kies, of sommer almal.

In my hele lewe het ek nog nooit regtig met dwelms te doen gehad nie, daarvoor kan ek net die Here dank. As plaaskind in die sewentigerjare was dwelms iets ver. Ons is baie beskermd grootgemaak, in die koshuis was daar beslis geen sprake van so iets nie en naweke is ek huis toe, wat die dorpskinders gedoen het, weet ek nie. Tog wil ek glo dat dit nie iets was wat baie algemeen was nie, sekerlik nie onder my klasmaats nie, ek sou tog daarvan gehoor het. Selfs op universiteit sou ek nie weet waar om aan te klop as ek so iets benodig nie.

Deesdae, klink dit my, is dit baie meer algemeen beskikbaar en iets waarmee jeugdiges blykbaar makliker eksperimenteer. Weer eens, genadiglik nie almal nie en die meerderheid jongmense wat ek ken, sal beslis nie daarmee speel nie.

Selfs op die plase tussen die plaaswerkers raak dwelms deesdae iets wat ‘n mens raakloop. Ek weet byvoorbeeld van ‘n man wat by ons gewerk het en sommer een van die trekkers gebruik het om by die bure voorraad te gaan haal! Die mooiste van alles was dat hy nie eers ‘n trekkerdrywer was nie!

Almal het seker maar hulle voor- en/of afkeure. Party mense voel dit is nie so erg om daarmee te eksperimenteer nie. Vir my is enige dwelms, dagga inkluis, tabóé. Dit mag dalk onskuldig lyk, maar ongelukkig is die skade wat so iets in ‘n mens se lewe maak, onherstelbaar. Daar is geen redenasie wat my sal oortuig dat dwelms goed is vir ‘n mens nie, ook nie dagga nie. Ja, ja, ek weet, ek hoor van dagga-olie. Ek wonder soms of die bietjie medisinale voordele nie oorbeklemtoon word ter wille van die gebruik van sommer alle dagga nie! Moet dus nie probeer om my te oortuig nie, soos ek gesê het, jy mag jou eie voorkeure hê en ek myne. Ek gaan ook nie my asem nou hier mors met ‘n prekery nie, mense mag dalk dink dis vir die voëls!

Geniet jou dag. My opdrag is voltooi. Loer gerus in by Scrapy, alk het jy ook lus om aan die uitdaging deel te neem.

Toortsie

Toortsie se boererate

Lê jou eier: Gesels saam oor boererate, in opdrag van Hester.

Hierdie opdrag laat my gedagtes ver terugloop na my hoërskooljare. Ons moes een keer in pare mondeling praat, dialoog, en ek en ‘n meisie het ‘n dialoog gevoer oor boererate. Ons het só gegiggel, ek dink nie ons het enige raat uitgedeel nie!

Watter boererate pas ons toe, vra Hester.

Vir stinkneus gebruik jy ‘n sout/koeksoda oplossing. Stinkneus? As jou sinusholtes verstop en dit regtig nie meer lekker ruik nie, werk dit wondere as jy jou neusholtes uitspoel met ‘n mengsel, as volg voorberei: 1 liter kookwater, met 1 teelepel sout en 1 teelepel koeksoda. Laat dit afkoel. Wil julle die gory detail weet van hoe dit gedoen word? Regtig? Urg!

Vir ernstige hoes glo die Toortsie gesin aan witblits en heuning. Meng gelyke hoeveelheid, omtrent ‘n eetlepelvol van elk, witblits en heuning. Sit dit in die mikrogolf sodat dit smelt. Eet teelepelsvol.

Antoinette Pienaar se kasterolie. As ek vir ou mense die woord kasterolie noem, gril hulle by voorbaat. As ek klaar gebad het en my vel nog warm is na die afdroogslag, smeer ek my hele lyf in met ‘n klein bietjie kasterolie. Dit werk baie beter as enige lyfroom. Net ‘n klein bietjie, anders is dit taai.

Van dieselfde kasterolie sit ek saans ‘n druppelvol op twee wattetjies, daardie plat watte wat ‘n mens deesdae kry, wat is hulle naam? Dan sit ek so ‘n wattetjie op elke oog en lê ‘n paar minute op my rug. Die oogkundige het nou die dag amper op sy rug geval toe ek dit vir hom vertel. Blykbaar baie sleg vir jou oë, sê hy. Ná ‘n vreeslike klop onnodige toetse op al wat masjien is, kondig hy ernstig aan dat ek kroniese droë oë het, waarop ek gesê het, ek weet, ja.

Ag, en dan smeer ek ook Vics, soos vele Suid-Afrikaners. Ek hét op ‘n stadium met ‘n aartappel in die bed geslaap, maar of dit regtig gewerk het, kan ek nie meer onthou nie. Nou bant ek en het nie meer aartappels in die huis nie, wat nog te sê in die bed.

Vir slaaploosheid werk ‘n glas melk mos en my pa het vir ons liquid parrafin gegee vir ‘n harde maag. Hy het vreeslik in dadels geglo, het gesê dit stabiliseer die maag, of dit nou ‘n los maag was of ‘n stywe een. Nou ja, so lief soos ek vir dadels is, is dit mos ‘n taboé in hierdie Bantinghuis.

Gaan stap ‘n ent in die veld vir die senuwees en kom weer terug na die eenvoudige dinge: Eenvoudige kos sonder fieterjasies, maak jou eie groentetuin, jy sal nie glo hoeveel beter jy voel van jou eie, gesonde groente nie, en dis natuurlik ook terapeuties om in die tuin te werk, sê hulle. Maar Toortsie werk nie eintlik in die tuin nie!

Genoeg raad uitgedeel. Gaan lees bietjie HIER wat skryf die ander bloggers oor dieselfde onderwerp, en dalk het jy self ook lus om hieroor te skryf?

Groete

Toortsie

Towerinne by die Suidpunt Toortsie se dag 1 as gasvrou

Verskoon asb, ek begin solank post, dis ‘n rowwe week en ek het ‘n paar bloginskrywings. Julle kuier mos by my en Seegogga gelyk.

Hierdie is ‘n fiktiewe toer wat 14 bloggers deur die land neem.

Nadat Seegogga ons behoorlik trakteer het, is dit my beurt. Ons het vroeg uitgeboek by haar gastehuis en net vinnig ons goedjies gaan aflaai by ons strandhuis.

Ek het ‘n baie rustige tyd beplan, maar ons weet mos nou almal dat ons nie hierdie span Towerinne sommer in toom kan hou nie.

Ons eerste besoekpunt was Elim, ‘n ou Morawiese sendingstasie. Daar het ons sommer die mooi kerk en watermeul bekyk en die labirint geloop om ons siele skoon te maak. Tannie Frannie en Scrapydo het behoorlik vasgehaak in daardie labirint. Towerinne! Sug.

Die gedagte was dat ons by die Black Oystercatcher sou gaan eet, maar Bondelsgedagtes en Una wou gaan kyk hoe dit by Pearly Beach lyk, met Seegogga wat net aanhou vertel hoe mooi dit daar is.  Ag, ons ís mos met vakansie, so hoekom nie?

Plaas dat ons by die plan gehou het!

Toe ons by die see kom, sien ons daar is duikers in die water. Opgewonde skree Trommeltjies, sy kan duik, sy gaan nou ook, en storm nog voor ons behoorlik kan keer, met Positief agterná.

Ons probeer ons bes om die twee uit die water te kry, dis PERLEMOENSMOKKELAARS, en as hulle in die water is, bly jy daar uit! Daar het juis ‘n polisieman op die wal gestaan en wag dat van die duikers hulle voete uit die water sit. Dis professionele ouens daai, ‘n mens mors nie met hulle nie!

Intussen sit ons en bewe van angs op die wal, want as een van ons twee Towerinne nou opgewonde met ‘n perlemoen uit die see kom, is dit tronksake en voorbladnuus.

Maar, soos een man het ons beskermhere uit hulle voertuie geklim, vir die polisie amptelik en saaklik meegedeel dat hulle van die Suid-Afrikaanse en Vlaamse Intelligensiediens is en dat hulle hier is om die groep pragtige dames, wat op ‘n geheime sending is, te beskerm, en dat hulle geen probleme wil hê nie. Die polisieman het net met groot oë na die hooggeplaasdes gekyk, iets gemompel dat hy weet van ons,  en toe so ‘n bietjie verder weg gaan staan en staar oor die see.

So ‘n ruk later het die twee dames met leë hande uit die water gekom en is ons daar weg.

Toe ons deur Baardskeerdersbos ry, met almal se spanning só opgejaag was deur die perlemoenduikers in ons midde en dis warm,  het ons Marietjie’s Pub & Grill ingeval, want ons was dors.

Ag nou ja. Jajaaaa. Wat ‘n gesukkel om die span dáár weg te kry! Natuurlik was daar ‘n paar voete wat gejeuk het om op die tafels ook te dans, vertel dit nou oor! Ek het toe maar ons bespreking by die Black Oystercatcher gekanselleer, want ek het besef dit gaan te laat word. Die Towerinne het behoorlik weggelê aan die seekos.

Die middag laat is ons terug en het ons ‘n sonsondergangdrankie by Agulhas se uitkykpunt gaan geniet en sit en staar na die suidpunt van Afrika waar die twee oseane ontmoet.

Die res van die aand het ons sommer net ‘n vuurtjie gemaak en rustig saamgekuier. My man het natuurlik die vrouegeselskap vreeslik geniet, en die opmerkings oor die gebraaide skaapstertjies! Stedelinge! 😱😂

Net toe ek nou dink dat ons nou rustig gaan raak, hoor ek konsternasie van die krismisbedspul af! Hul gaan nou skinny dip by Struisbaai se hoofstrand. Elfuur in die nag! Maar dit is helder maanskyn en voor jy kan sê mes, is Hester, Woordnoot, Virgo, Perdebytjie, Lekkervurig en Kameel daar weg! 😱

Doodmoeg, maar doodlekker, dit is wat dit is.

Net terloops, dis hierdie tyd van die jaar:

Foto geleen op Facebook.

Lees gerus die Towerinne se verbeeldingstoer deur ons land hier.

Toortsie

Hoe ek vir Kameel ontmoet het

Ek skryf hierdie na aanleiding van my eie bloguitdaging by die opstelonderwerp, hoe ek my beste vriendin ontmoet het. Soos ek ook op daardie bloginskrywing noem, het ek op hierdie stadium van my lewe ‘n hele paar baie goeie vriendinne, hartsvriendinne, en wie sal ek nou uitsonder?

Ek kies graag vir Kameel, wat vir baie jare lank saam met my op hierdie blog geskryf het.

‘n Vraag wat ek altyd in my kop gehad het, was, hoé weet mense van jou blog? Op daardie stadium het WordPress ons nog baie gehelp om by nuwe Afrikaanse blogs uit te kom, maar hoe weet nie-bloggers van ons?

Toe begin Kameel, wat toe nog haar regte naam gebruik het, orals op die blogs kommentaar lewer. Ek het baie van die kommentaar gehou wat sy lewer, dit het vir my sin gemaak, gespreek van lewenswysheid en ek kon sien dat sy lief is vir die Here. Sy was nie ‘n blogger nie, so hoe het sy van ons geweet? Sy het vanuit haar Facebookprofiel kommentaar gelewer.

Later kon ek dit nie meer hou nie. Ek het vir haar ‘n inboks gestuur (inboks was die voorloper van Messenger, eintlik dieselfde ding) en gevra hoe sy van my, Toortsie, se blog gehoor het. Sy verstaan verkeerd, of dalk het ek verkeerd geskryf, en sy lees: Hoe het jy van my Toortsie se blog gehoor?

Sy antwoord: Onder watter naam skryf jy?

Ek en sy het per inboks begin kommunikeer. Ons het later Facebookvriende geword en redelik by mekaar kommentaar gelewer. Ons kon ons hartsgeheime met mekaar deel, ons het veilig gevoel, want ons woon in die twee uithoeke van Suid-Afrika en ken geen gemeenskaplike vriende nie.

Ek het haar aangemoedig om te begin blog, maar het later agtergekom dat sy nie sover gaan kom nie. Vir baie mense klink dit baie groter as wat dit is, veral ons ouer mense, wat nie met rekenaars grootgeword het nie.

Een dag inboks sy vir my: ‘As ek ‘n blog gehad het, sou ek vandag geskryf het oor ‘n stiefseun wat sy stiefma gevind het’, of so iets.

Ek skryf terug: ‘Kameel, ek nooi jou uit, kom skryf by my.’

Sy vra: ‘Wat is die reëls?’

Ek antwoord: ‘Wedersydse respek. Ons moet mekaar respekteer en moet asseblief nooit die blog afvee nie.’

Ons het baie goeie maats geword. Vir jare het Kameel op ons blog geskryf, totdat sy gevoel het dat sy graag haar eie blog wil hê. Ons bel soms mekaar, whattsapp as dit nodig is, lees mekaar se blogs. Kom ek in Pretoria, kuier ons saam.

Ek glo steeds dat hierdie ontmoeting deur God self gereël was. Ek kon soveel van haar leer oor menslikheid, liefde, en baie ander dinge.

Ek is trots om Kameel een van my vriende te mag noem.

Toortsie