Wasdag: Teen my yskas

Ek skryf hierdie in opdrag van Scrapydo, maar dit lyk my dit was eintlik ook Appeltjie se idee. Wat is op/teen jou yskas?

Ek het eintlik vergeet van hierdie plakker teen my yskas, want deesdae is dit die sy wat teen die kas staan. Nou die dag toe ek die yskas uittrek om agter dit skoon te maak, ontdek ek weer die plakker en het dit baie herinneringe in my hart oopgekrap.

In 2015 het ek my eerste Toortsieboek geskyf. Ek was bang. Angstig. Verskrik. Want ek het nie geweet waarin ek my begewe nie. Ek moes heeltemal in vreemde waters swem en ek kan nie eers behoorlik hondjieswem nie!

Maar God het vir my die pad uitgelê en ek moes dit net loop. Treetjie vir treetjie. Dit is Hy wat die regte mense oor my pad gestuur het op die regte tyd. Hy het selfs vir RSG gestuur om ‘n onderhoud met iemand te doen oor, luister net, as jy ‘n resepteboek wil uitgee, wat belangrik is! Dit, toe ek vir die hele uur stokalleen agter my kar se stuur was en elke woord kon indrink. Hy het, toe ek ‘n ander boek by Smashwords wou koop, my nie toegelaat om die boek af te laai voor ek nie ‘n ander gratis e-boek aflaai nie. Dáárdie e-boek het vir my stap vir stap vertel wat ek moet doen. Hy het ‘n fotograaf en stilis oor my pad gestuur en iemand wat die bladuitleg wil doen. Wanneer ek angsbevange getwyfel het wat ek moet doen, het daar op my rekenaar ‘n boodskap van aanmoediging gelê van iemand wat ek glad nie ken nie met presies die woorde wat ek op daardie oomblik nodig gehad het. Hy het mense gestuur wat vir my die regte raad gegee het, sonder dat ek daarvoor vra, net omdat ek dit op daardie presiese oomblik nodig gehad het. Hy het vir my deure oopgemaak wat oop moes wees, en deure toegesluit wat beslis nou, by nadenke, toe moes wees. Of deure eers op ‘n later stadium oopgemaak omdat die betrokke deur vir my sou lei na onsekerheid, maar toe dit oop kom, kon ek met sekerheid in my hart optree. So kan ek aangaan.

Toe daardie boek uiteindelik op 16 Desember uitkom, net betyds vir die Struisbaai Kersmark, kon ek net van Sy genade betuig. Ek het my diensbeurt gedoen en sien toe die plakker lê: “Great Things never came from Comfort Zones.”

Ja, met hierdie Toortsie een en almal daarná het ek totaal buite my gemaksone beweeg. Heeltemal. Die gemaksone was nie eens in sig nie! Hierdie woorde was só op my van toepassing. Vandag kan ek net nog meer getuig: As ek gemaklik in my gemaksone sou bly sit en nie gewaag het nie, ai, dan sou ek darem groot gemis het! Groot verloor het, veral aan die onwikkeling van my eie persoonlikheid. Dit sou eintlik tragies wees.

Die probleem is net, ‘n mens kan verslaaf raak daaraan om buite jou gemaksone te beweeg. Jy kan verslaaf raak aan uitdagings. En dan te veel uitdagings te wil aanpak, sommer net omdat jy kan en wil waag … maar dit is ook reg, niemand het mos gesê jy moet AL die uitdagings oorkom nie. Ek voel, al kry ek slegs een van die 100 uitdagings reg, sou ek dit nie reggekry het as ek nie gewaag het nie. Ek kan ook getuig dat dit nie gaan oor die hoeveelheid mislukkings wat jy gemaak het nie, maar dat jy daaruit geleer het en gegroei het.

Ja, vir jy het dit beslis gewerk om buite die gemaksone te beweeg, veel meer as wat ek sou kon droom of dink.

Toortsie

Terloops, om destyds ‘n blog te begin, was ook ‘n stap ver buite my gemaksone.

Sesde sintuig

Ek het ‘n wonderlike tyd agter die rug met al my kinders en kleinkinders wat soms saam, maar soms afwisselend by ons gekuier het. Dit het veroorsaak dat ek nie by bloglees uitkom nie, net so hier en daar ietsie gelees. Soms het ek net ‘n opskrif gelees so in die verbygaan, maar dit tel mos nie as gelees nie. Toe ek egter Scrapy se wasdaguitdaging sien van sintuie, het ek, soos soveel ander wasdae, gedink dat ek daaroor sal wil skryf. Ek kom net nie noodwendig altyd by die skryf uit nie en voor ek my kom kry, is die volgende wasdaguitdaging hier. Toe ek nou in my leser soek na die betrokke bloguitdaging, sien ek hoeveel fantastiese bloginskrywings daar is wat ek ook nog so graag wou lees. Dalk moet ek ‘n dag nét blogs lees en op datum kom!

Dit is mos algemeen bekend dat ons vyf sintuie het, maar dat vroue ‘n sesde sintuig het. My man noem tog te graag dat ek ‘n uiters fyn sesde sintuig het. Ek kan sy stories beaam, maar ek het ‘n ander verklaring daarvoor as dat dit ‘n sesde sintuig is.

Op ‘n stadium was ek die bestuurder van ons vervoerbesigheid. Intussen het ek ‘n helper gekry, Dawie, en het hy stelselmatig die bestuur oorgeneem en ek het meer die rekeninge hanteer. Een dag, toe ek van die dorp af by die deur inkom, hoor ek hy praat met iemand op die foon. Ek het nie geweet met wie nie, ook nie waaroor nie. Die woorde, “Los daardie man”, het uit my binneste geborrel. Plaas dat ons maar geluister het daardie keer!

Baie jare gelede het my man belanggestel in ‘n plaas. Ek was onseker daaroor. Eintlik het ons klaar besluit om nie te koop nie. Middagetetyd kom hy, soos gewoonlik, by die voordeur in. Ek staan by die stoof en vra vir hom, ek het net ‘n vreemde gevoel gekry: “Waar was jy nou?” “By X”, antwoord hy. “Waar was jy en X?”, vra ek. “By Y.” “Waar was jy, X en Y?” “Ons het gaan kyk na die plaas.” “Koop dit, antwoord ek.” Ons het vir twintig jaar op daardie geliefde plaas gewoon.

Toe ons nog op Frederickskraal gewoon het, 50 km grondpad van die dorp af, wou ek voor donker by die huis kom. Ek wou eintlik altyd voor donker by die huis kom. My pa groet en sê dat as ek voor ‘n sekere punt ‘n pap wiel kry, ek moet probeer om tot by ‘n boer te kom en dan kan hulle hom, my pa bel en hy sal kom help. Anderkant daardie spesifieke punt moet ek eerder probeer om my man in die hande te kry om te kom help. Dit was voor selfone. Ek noem aan hom dat ek nie beplan om daardie dag ‘n pap wiel te kry nie, maar as dit sou gebeur, moet dit teen die bult by Ouplaas wees, dan kan ek tot by oom Jan kom en dan is my man nie te ver om te kom help nie. Dit het presies net so gebeur!

Of die keer, baie jare gelede wat ek by die dokter was en iemand bel. Toe hy die foon neersit, sê ek uit die bloute iets van die dokters met hulle skelmpies. Min het ek geweet hoe raak ek geskiet het en dit sonder om te dink!

My gesin weet al dat hulle nie moet probeer om my te flous nie. Hulle kry dit dalk vir die oomblik reg, maar nie regtig nie. Ek is al daarvan beskuldig dat ek stof opjaag, wat seker waar is. Ek moes ook al baie in my lewe leer om eerder my mond te hou, moeilik, maar wel, want ek kan nie my wil op almal afdwing nie.

Wat my verduideliking vir hierdie sesde sintuig is? Sy naam is die Heilige Gees. Dis Hy wat my waarsku.

Toortsie

#JustJoJotJan

Afhandel’mode’

Ek is in afhandel ‘mode‘. Ag, ek is te gejaagd om nou te dink wat die Afrikaans vir ‘mode’ is. Want ek is besig om my jaar af te handel. Alles moet hierdie week klaar kom.

Scrapy daag ons uit om oor ons omgewing te skryf. Afhangende van waar ek is, het ek verskillende omgewings om oor te skryf. Dus het ek gedink om oor my onmiddellike omgewing in hierdie week te skryf.

Soos reeds gesê, is ek besig om goed af te handel, want as alles goed gaan, is hierdie week my laaste week van administratiewe werk doen vir hierdie jaar. Alles moet klaar kom.

Maar, tipies hierdie tyd van die jaar, is dit mos ook partytjietyd en het ons Dinsdagaand gaan uiteet om my broer se sestigste verjaarsdag te vier. Sy eintlike partytjie lê nog voor. Ek kry ook kuiergaste die naweek, so môre moet ek nog gou-gou die laaste kamer regkry.

Dan alles by die huis klaarkry, my hare laat knip, sodat ons hopelik een of ander tyd see toe kan gaan. Alles afhandel.

Want volgende week kom my kleinkinders DV by my kuier. En dan wil ek niks anders doen as om al my aandag aan hulle te gee nie. 🙂 Ek is so opgewonde, my kop werk sommer oortyd.

Sommer so met die klaarkry en die absolute fokus om dinge gedoen te kry, wil ek sommer skryf oor aandagafleibaarheid. Ek het aandagafleibaarheid en is so uiters dankbaar dat dit nie gediagnoseer was toe ek op skool was nie. Ja, dit het beslis my prestasie beïnvloed, maar ek het tog deur skool gekom, al was dit soms moeilik om te leer.

Hierdie baie insiggewende artikel het baie dinge vir my verklaar. Hierdie persoon het met ADHD mense self gewerk en tot interessante dinge ontdek, party van die goed wat ek as volwassene in myself al ontdek het.

Eerstens, dat die ADHD brein (regs) totaal anders lyk en funksioneer as die ‘normale’ brein (links). Dit mag vir baie mense ‘n verskrikking wees, maar die waarheid is dat dit glad nie so hoef te wees nie. Die ADHD persoon hanteer sy emosies en aandag en fokus net heeltemal anders as die persoon wat dit nie het nie.

Die waarheid is dat AANDAGAFLEIBAARHEID ‘n FOUTIEWE TERM is. Daar is soveel positiewe dinge aan die sogenaamde ‘aandagafleibaarheid’, dat, vir hulle wat dit het, dit nie regtig ‘n probleem is as dit reg hanteer word nie. ADHD is NIE ‘n beskadigde of defektiewe senuweesisteem nie.

Volgens hierdie artikel het die meeste ADHD-persone ‘n baie hoë IK, selfs al presteer hulle nie so goed op skool nie. ADHD volwassenes is ook nie noodwendig sigbaar hiperaktief nie, terwyl hulle intern, binne hulle lyf, hiperaktief is.

Dis ook nie dat hulle nie kan aandag gee nie. Die probleem is dat hulle té veel aandag gee aan alles. Terselfdertyd gaan daar in ‘n ADHD-kop gewoonlik vier of vyf dinge aan. Terwyl hy besig is om op hierdie ding te fokus, vra ‘n klomp ander goed ook sy aandag.

Wanneer hulle egter onder druk is, fokus hulle uitsonderlik en kry take geweldig vinnig en goed gedoen. Ongelukkig is daardie fokus nie ‘n knoppie wat jy kan druk nie en weet jy nooit wanneer die fokus jou sal verlaat nie.

Om in fokus te kom, help as die persoon hou van wat hy doen en daarin geïnteresseerd is. Die belangstelling hou egter nooit vir baie lank nie. Iemand anders kan hom nie in ‘n fokusfase in druk of oortuig nie. Die ADHD persoon werk die beste wanneer hy besef dat daar nou nie meer uitsteltyd is nie. ADHD mense is meesteruitstellers, tot groot frustrasie van die mense om hulle.

ADHD-persone kry swaar in ‘n gewone skoolsisteem. Hulle vertoon ook ongeorganiseerd. ADHD mense voel ook maklik minderwaardig, nie goed genoeg nie, juis omdat hulle so anders funksioneer.

Wanneer ‘n ADHD-persoon ja sê vir ‘n taak, weet hulle dat hulle dit kan doen.

Ek is dankbaar dat my omstandighede, my onmiddellike omgewing, my gesinsopset my toelaat om my eie ding op my eie tyd te doen, self te kan besluit wat ek wanneer doen en dat ek juis deur dit te doen, baie uitgerig kry. Sonder dat my gesin besef het dat ek ADHD is, het hulle die vaardigheid ontwikkel om my te help fokus. Soms moet iemand vir my sê, kom ons doen gou eers dit of dat, of dat die tyd uitloop. Vir my hou my ADHD geen bedreiging nie en ek dink my gesin leef heel gemaklik daarmee saam.

Toortsie

Reën-reën-waar-is-jy-woordsnoer

Die aarde smag na reën.

Afrika smag na reën.

Suid-Afrika smag na reën.

Mens en dier smag na reën.

Ons hoor die een noodkreet ná die ander.

Keer op keer is daar nóg ‘n reënseisoen verby sonder genoegsame reën.

Dorpe kry swaar.

Boere kry swaar, hulle vee vrek, hulle graan groei nie. Alles is asvaal. In eensaamheid verval hulle, asof hul paria is. Duskant moedverloor.

Geen oproerige gedans of gejuig nie, geen eteriese klank van reen wat giet op ‘n dak nie. Geen poeletjie water wat iewers glim nie.

Geen plantegroei wat ontwaak ná ‘n lieflike reënbui in die Karoo nie.

Slegs ‘n gewag.

Stede kry waterbeperkings in die uiterste graad. Hulle vrees Dag Zero. Die swembad, waarby voorheen gazanias geplant was, word nou die opgaarpunt vir gebruikwater.

Dit voel soms of die aarde in ‘n oorlog gewikkel is teen die natuur, terwyl die aarde deel is van die natuur. Impi.

Die wolke weier astrant om te kom.

Mense verloor moed.

Verloor hoop.

Soos ‘n hert in dorre streke, smag my siel na U, o God.

Tog bring God uitkoms. Tog stuur Hy reën. Kry daar dele in ons land tog reën. Gebeur daar wonderwerke.

My hart gaan uit na elke persoon wat geraak word deur hierdie uitmergelende droogte. Mag God gou uitkoms gee. Mag die reën kom. Mag hier fees gevier word in Suid-Afrika.

Daarom kan ek net, saam met elke boer, elke mens, bid vir Suid-Afrika, Vader, dat U ons genadig sal wees. Dat U vir ons land reën sal bring, want Here, ons het U nodig om ons harte skoon te was, maar ook die reën so bitter nodig dat ons kan lewe. Seën ons land, asseblief Here. Amen.

Het jy al ‘n boer sien dans in die reën? Het jy self al gedans in die reën? Ek het al.

Toortsie

Bloguitdaging van Lekkervurige Vuurvliegie. Volg die ander bloggers se woordsnoere hier: https://fresh.inlinkz.com/p/f64779e6a80c44bfb5baa671f2d5bcdf

Sutherland Save the Sheep Projek

Droogtehulp met Burre Burger

Boere in Nood

Skoenboks vir boervroue in die Karoo Projek

Die uitdaging van blogging

Om gereeld te skryf op jou blog het maar sy uitdagings, veral as jy al jou neënde herdenking van jou blog vier en reeds meer as 503592 besoeke aan jou blog gehad het.

Eerstens is die grootste uitdaging om nie vervelig te wees nie. Jy het mos maar jou ou storietjies, jou gedagtetjies en kan nie veel meer skryf as net dit nie. Dit laat my dink aan soveel bekende storievertellers aan wie se lippe die mense hang, maar as jy mooi luister, vertel hulle maar eintlik dieselfde stories oor en oor. Dis waarteen ‘n blogger, soos ek, moet waak.

Die volgende uitdaging is om eerlik te wees. Eerlik met jouself, eerlik met die lesers, sonder om ongeskik te wees en op tone te trap.

As kind het ek geglo ek kon nie opstelle skryf nie. My opstelletjies het net nooit goed genoeg gevoel nie. Ek kon wel feite-opstelle skryf. Ek het geglo ek het nie ‘n verbeelding nie en as ek kyk na wat van die ander mense skryf, skiet my verbeelding steeds ver te kort. Ek wonder al hoe meer of dit nie vrees is nie, bang vir wat mense gaan sê oor jou lawwe idees. Daar is steeds goed wat ek net nie sal skryf nie, omdat ek weet hier is mense wat my ken wat dit lees. Deur te waag wanneer ek uitgedaag was om dit te doen, kon ek dit al hoe meer regkry om tog iets te verbeel en dit neer te skryf.

Bloguitdagings is vir my ‘n groot uitdaging, dit druk my ver buite my gemaksone. Die uitdaging is dan ook om relevant te bly, te skryf wat ek regtig glo en nie sommer net woorde te pleeg nie, wat ek natuurlik partykeer doen. Die klaskamer van blogging is nie altyd maklik nie. Soms het jou blog regtig ‘n bietjie opknap nodig. Maar wat, daar is min dinge wat ‘n koppie lekker tee nie kan regmaak nie!

Om kroostrooster te wees, is iets wat ek nie so baie doen nie, of kan dit tel as my kleinkinders sommer net vir ouma en hulle lekkerte kom kuier?

Al hierdie woorde in swart gedruk, is woorde wat Scrapydo uitgedink het as bloguitdaging. Die eerste week het net ek geskryf, die tweede week was ons twee. Hoe lyk dit, waar is die ander wat dit wil waag om te skryf? Toe man, doen dit, dis lekker en onwikkel jou skryftalent.

Groetnis,

Toortsie