Hoe weet jy?

Marileen van Die Venster vra: Hoe weet jy dat dit die regte lewensmaat is wat jy kies? Ja, hoe weet jy? En selfs al weet hy hy is reg, kan dinge tóg iewers in die latere lewe skeef loop. Hoe op aarde weet jy?

Hierdie is my eie mening en na aanleiding van wat ek in my matriekjaar in Bybelonderrig by Die Skim geleer het.

O, hy móét jou hart laat vinnig klop, jou oë laat blink. Jy moet na hom verlang as jy nie by hom is nie en dit geniet saam met hom wanneer julle by mekaar is.

Moenie dinge te vinnig vat nie. Vat dit stadig. Leer eers die persoon ken. Moenie sommer met hom in die bed spring nie, hou dit vir die huwelik.

Ek glo steeds aan die ou reël van twee jaar. Dat julle vir minstens twee jaar moet uitgaan voor jy aan trou dink. Sodat julle oor die aanvanklike verliefdheid kom en sien hoe julle probleme en verskille hanteer. En sien of julle steeds opgewonde voel oor mekaar.

Is sy belangstellings vir jou belangrik? Gun jy hom dit? Is jou belangstellings vir hom belangrik? Gun hy jou dit om dit te beoefen?

Hoe pas jy by sy familie in en hy by joune? Onthou, jy trou nie net met hom nie, maar met die familie.

Kultuurverskille, taalverskille, geloofsverskille is GROOT goed. As dit verskil, plaas jy groot stremming op jou verhouding en dit mag dalk nou vir jou oulik en opwindend wees dat hy uit ‘n ander kultuur, taal of geloof kom, maar ek belowe jou, dit gáán steurnisse veroorsaak en dán moet die liefde groot genoeg wees om dit te kan hanteer.

As jy so na hom kyk, is jy regtig gewillig om jou hele lewe met hom saam te loop? Oor berge, deur dale, deur storms, deur opwindende tye? Is jy bereid om baie keer die minste te wees, om terug te staan, om selfs soms stil te bly, toe te gee? Want ‘n huwelik gaan oor gee én neem, oor jou 100 persent te gee selfs al gee jou huweliksmaat dit nie noodwendig nie. Dit gaan oor harde werk vir jou liefde, om baie te veg om jou liefde en geliefde te voed en te behou.

Het jy al gebid hieroor? Baie gebid? Tyd met God spandeer? Vir Hom gevra wat Hy hiervan dink en hoe Hy hieroor voel? Het julle al saam gebid?

Hoe is sy geestesgesondheid? En joune?

En dan, as daar genoeg tyd verloop het, hy jou steeds geweldig opgewonde maak, jy voel jy kan nie sonder hom lewe nie, dat jy regtig jou hele lewe net hom wil deurbring, jy in jou hart seker is dat dit is wat jy wil doen, dan doen jy dit. Dan vat jy die geloofsprong en gaan voluit daarin. Dan gee jy jou alles om hierdie verhouding te maak werk en maak jy álle agterdeure wat moontlik nog op skrefies staan, toe. En dan wens ek jou geluk toe.

Dit skryf ek ná 4 jaar se uitgaan met my geliefde en 35 jaar se huwelik, na goeie én swaar tye, berge én dale, rykdom én armoede, siekte én voorspoed en ek kyk terug en is dankbaar vir ‘n vol lewe saam met my man en my kinders en ek gee aan God die eer wat ons tot hier gebring het.

Toortsie

Kwaad – prakties

Ja, ons ken daardie gevoel. Iemand het ons verkeerd hanteer, iets aangedoen wat hulle nie moes nie. Eintlik kan ons nie daardie kwaad laat gaan nie, want die persoon verdien dit nie. Hy het nie eers om verskoning kom vra nie en sou jy hom daaroor konfronteer, sal hy dit ontken of homself regverdig. Daar is geen berou van sy kant af nie. Of dalk weet die persoon nie eers dat hy jou geaffronteer het nie. Maar jy dra die kwaad in jou hart. Soms selfs sonder dat jy dit besef. Jy sê selfs dat jy hom vergewe het, maar het jy? Die waarheid is, eintlik verdien hy glad nie daardie vergifnis nie.

Maar raak ‘n bietjie stil. Begin dink ‘n bietjie oor die situasie. Wat voel jy? Wat het gebeur? Teenoor wie voel jy kwaad/teleurgesteld/woedend/bitter of watter woord jy ookal wil noem? Dalk jouself?

Hoekom is jy kwaad vir die persoon? Wat het hy gedoen? Wat het hy ALLES gedoen? Skryf dit neer. Wat het hy nie gedoen nie? Wat moes hy gedoen het? Nog redes?

Ervaar jy huiwering om die kwaad te laat gaan? Wat dink jy gaan gebeur as jy die kwaad gaan laat gaan?

Die waarheid is dat jy nie die ander persoon gevange hou met jou kwaad nie, maar eerder jouself. Dat as jy die kwaad aanhou koester, jy self nie vorentoe kan beweeg nie. Dat jy nie regtig die ander persoon se gedrag met jou kwaad kan regkry of verander nie. Dat die ander persoon sy eie issues moet uitsorteer. Sy eie probleme. Dit waarmee hy sukkel. En dat ons, solank ons ons kwaad koester, aanhou kwaad bly, ons die doringboompies in ons brein toelaat om te groei, groter te word en skade toe doen aan ons eie liggaam en siel. En nee, die verkeerd wat die ander persoon doen of gedoen het, gaan nie reggestel word as ons nie meer kwaad is vir die persoon nie. Dit is sy dinge waarmee hy self moet regmaak in sy hart. Die verkeerd wat hy doen is nie nou skielik reg net omdat ons ons kwaad laat gaan nie.

Gestel jy voel om wel die kwaad wat jy voel teenoor die ander persoon (of jouself) te laat gaan, kan jy hierdie gebed bid:

Here, ek is baie kwaad vir (sy naam) omdat hy (noem op wat hy alles genoem het). Dit was verkeerd van hom om dit te doen, maar ek wil nie meer die kwaad dra nie. Ek kies om dit te laat gaan sodat ek vorentoe kan beweeg.

Gee jouself kans. Sien jy hoe jy die kwaad laat gaan? Voel jy dit?

En hoe voel dit nou daar? Daar waar die kwaad was? Voel jy steeds die kwaad? Voel jy beter?

Onthou om nou vir die Here te dank dat Hy jou hiermee gehelp het. Gee aan Hom die eer, want sonder Hom is geen vergifnis moontlik nie.

Deur dit te doen, het jy ‘n toksiese doringboompie in jou brein uitgeskoffel en dit vervang met ‘n pragtige, gesonde, groeiende stuik. En aan jou siel goed gedoen.

Toortsie

Met erkenning aan die Prosesgids van TPM Kaap. (Transformation Prayer Ministry – Transformasie Gebedsbediening)

Seksuele sonde

Hierdie is vir my ‘n moeilike blog wat ek vandag skryf, omdat dit so een honderd persent indruis met wat vandag geleef en verkondig word. Dis amper outyds. Uit die oude doos. Wel, Ou Testamenties, sal sommige sê en saam met dit dit so effens wegwaai met die hand en die gesig afwysend trek. Met hierdie skrywe wil ek ook geen las op iemand se skouer sit nie of oordeel nie. Glad nie. Ek kon net nie help om dit te skryf nadat ek die stuk in Levitikus gelees het nie. Toe ek dink om dit eerder te verwyder, het ek baie duidelik gehoor dat ek eerder aan God gehoorsaam moet wees as aan mense.

Ek is seker dat die Ou Testament in die Bybel ingesluit is omdat God wil hê dat ons dit ook moet lees. Deur die Ou Testament te lees, verstaan ek God beter, verstaan ek die Nuwe Testament beter. Want God het nog nooit verander nie. Dit wat Hy in die Ou Testament haat, haat Hy vandag nog. Al verskil is dat Jesus gekom het om ons van ons sondes te verlos, dat ons nie meer doodgemaak word as ons dit doen nie. Maar, soos Paulus soveel keer in die Nuwe Testament waarsku, gee die voorreg van Jesus se verlossing ons nie die reg om te maak wat ons wil, ons skouers op te trek en aan te gaan nie. Nee, dit gee ons juis die verantwoordelikheid om self te besluit om te doen wat God wil hê.

Levitikus is baie reguit, op die man af. En ja, ek eet ook onrein kos, maar in die Nuwe Testament is alle kos rein verklaar. En ja, ek doen baie sonde. Elke dag. Ek oordeel. Ek praat soms lelik. Het soms lelike gedagtes. Maar omdat ek self sondig, beteken dit nie dat ek moet stilbly oor wat God haat nie.

God haat seksuele sondes. Hy haat egbreuk. Hy haat dit as iemand gemeenskap het met iemand anders se vrou of man. Hy haat dit as jy gemeenskap met jou skoondogter het, soveel so dat Hy sê hulle verdien die dood. Hy haat dit as ‘n mens met ‘n dier geslagsgemeenskap het, dit is afskuwelik! Vieslik! Ook nie met jou oom of tante nie. Hy haat dit as ‘n man iemand anders se vrou afneem. Hy haat homoseksuele verhoudings.

En net indien ons tog dink dit is Ou Testamenties, word dit oor en oor herhaal in die Nuwe Testament ook. God haat seksuele sonde. Seksuele reinheid is vir Hom só belangrik, hy vergelyk Sy verhouding met die kerk soos met ‘n huweliksverhouding met ‘n vrou. Hy verwag dat ons seksueel rein sal wees. Selfs tot aan die einde van Openbaring praat Hy baie duidelik daarteen. Seks is vir die huwelik tussen een man en een vrou.

Dalk moet ons weer begin dink oor die flieks en sepies en alles wat ons op TV kyk. Dit word so ‘reggepraat’ dat ons dit al begin glo. Dat dit algemeen raak. Dat saamblyverhoudings niks vreemds meer is nie. Dat ek my man of vrou verneuk, maar sommer net iets so in die verbygaan is. Solank ons nog nie seks gehad het nie, het ons niks gedoen nie. Solank ons net nie uitgevang raak nie, en dan maak dit ook eintlik nie saak nie. Dat mense in die platteland sal skinder oor ‘n huwelikspaar wat skei, net om môre aan te gaan asof dit niks is nie. Nie vreemd is as ek vandag die een buurvrou het en môre ‘n ander nie. Of as ek self oor die draad loer nie.

Dalk moet ons almal ‘n slag weer introspeksie doen. Ook ek. Nee, dit gaan my sekerlik nie in die hel laat beland nie, maar dat dit God se hart seermaak en ‘n klomp mense s’n daarmee saam, is nie altemit nie. Dalk moet ons, ook ek, op my knieë gaan, ‘n sirkeltjie om my trek met bordkryt en vra, Here, maak reg wat verkeerd is binne hierdie sirkel.

Toortsie

Introvert? Ekstrovert?

Is ek ‘n introvert of ‘n ekstrovert? Dit maak seker nie regtig saak nie, maar hoekom ek vra, is, ek is mal oor mense, maar geniet my eie tyd verskriklik baie. So lief soos wat ek vir mense is, net so graag wil ek alleen dinge doen, maak mense my moeg. Alhoewel ek oor jare my ekstroverteienskappe baie ontwikkel het, is ek eintlik skaam, glo dit as jy wil.

Skielik kom die gedagte vanoggend in my kop op: Google ‘can an extrovert also be a loner’. Terloops, ek het hierdie vakansie behoorlik baie gegoogle. Google se antwoord?

Of course. A loner? Most definitely. Some of this tendency for certain types of extroverts to also exist as loners can be their draw towards freedom.

Google bring my toe by hierdie artikel deur Jessica Booth uit.

Nege dinge wat ekstroverts graag wil hê dat introverte moet weet. Interessant. Ek hoor gewoonlik die andersom pleidooi, naamlik dit wat introverte wil hê ekstroverte moet weet. Dalk is dit goed om mekaar beter te verstaan en kan dit moontlike misverstande uit die weg ruim.

Mense kan eienskappe van beide ekstrovert sowel as introvert hê. Om ‘n ekstrovert te wees, beteken nie noodwendig dat jy uitgaande, luidrugtig en vriendelik is nie, maar dat jy jou energie kry deur tussen mense te wees. Ekstroverte kan steeds skaam wees. ‘n Ekstrovert is nie áltyd die spil waarom al die aandag draai nie.

‘n Ekstrovert- of introvert benaming moet nooit ‘n persoon in ‘n sekere boksie plaas nie. Mense verskil steeds. Tog is dit goed dat introverte die volgende dinge verstaan van ekstroverte:

  1. Hulle probeer nie om jou uit jou dop te kry omdat hulle nie van jou hou soos wat jy is nie. Hulle probeer eintlik net help. Omdat ekstroverte van nature meer sosiaal is, vind hulle dit moeilik om te verstaan as iemand totaal assosiaal is. Dit sal help as ‘n introvert aan die ekstrovert verduidelik dat hy dit verkies om alleen te wees en dat die introvert dit nie as persoonlik sal opneem wanneer ‘n ekstrovert hom probeer help nie. Sy intensies is regtig goed. (As ekstrovert kan ek sê dat dit my selfs soms gespanne maak, maar ek het al geleer om dit dan te aanvaar en aan te stap.)
  2. Hulle kan nie jou gedagtes lees nie, jy moet dit dalk duideliker kommunikeer. Ekstroverts is nie subtiel nie. Hulle sê duidelik wat hulle dink. Ek, as ekstrovert raak baie verward en gespanne as iemand ‘tussen die lyne’ praat of een iets sê en iets anders bedoel. Dit sal baie help as jy, wanneer jy met ‘n ekstrovert praat, reguit en direk praat. Ekstroverte tel moeilik subtiele woordjies of betekenisse ope en hulle hou niks van gedagtespeletjies nie. Hulle hou van totale eerlikheid.
  3. Hulle kan nie help dat hulle te veel inligting gee nie. Hulle hou van praat! Waar introverte van stilte hou, voel ekstroverte geweldig ongemaklik in stilte. Hulle hou daarvan om te praat en om sosiaal te wees. Hulle praat soms te veel, veral as daar ongemaklike stiltes is. Hulle kan nie daarvoor help nie, dis maar net wie hulle is!
  4. Hulle hou daarvan om tussen ander mense te wees, so as hulle meer mense nooi, is dit nie omdat hulle nie alleen saam met jou wil wees nie. The more the merrier. Moenie dit as persoonlik opneem as ekstroverte meer mense nooi nie, hulle koppe werk net so!
  5. Jy kan enige tyd by hulle aanklop, sonder afspraak en sal altyd welkom wees. En nee, hulle is nie net ordentlik deur jou vriendelik te ontvang nie. Om die waarheid te sê, hulle geniet dit baie! Hulle bedoel dit as hulle sê dat jy kan kom kuier net wanneer jy wil.
  6. Ekstroverte geniet ook alleentyd. Soveel soos wat ekstroverte die geselskap van ander mense geniet, net so hou hulle ook van alleentyd. Dit gee hulle tyd om hulle gedagtes te orden en om te ontspan.
  7. Ekstroverte kan skaam wees. Dit neem soms vir hulle tyd om uit die dop te kom. Hulle kan selfs skaam wees om eerste ‘n hand uit te steek in vriendskap.
  8. Dit is nie dat hulle daarvan hou om oor koeitjies en kalfies te praat nie, dis eintlik dat hulle glad nie van stilte hou nie.
  9. (HIerdie een is ‘n vreemde gedagte.) Ekstroverte is nie altyd aan die ‘flirt’ nie. Soms kry ekstroverte die reputasie dat hulle flirt met almal, maar dit is nie wat hulle altyd doen nie. Omdat hulle baie vriendelik en gesellig is en met ander mense ‘n geselsie kan aanknoop, mag dit lyk of hulle ‘n flirtasie probeer maak, maar dit is nie altyd so nie.

Thank you, Jessica, I really liked this piece of writing of yours.

Toortsie

Ek kan regtig met hierdie feite assosieer, net nie met die flirtasie-een nie. Tog ken ek sulke mense ook.

Die koningin

Ons kyk tans The Crown, elke aand een episode. Sjoe, ek geniet dit! Dit is ‘n reeks oor Koningin Elisabeth die tweede. Ons is tans besig met die tweede seisoen, wat my op ‘n ander manier raak. In hierdie seisoen, lyk dit my, word daar intens na haar huwelik en die geveg tot die oorlewing daarvan gekyk.

Ek leer geweldig baie by die koningin. Deur na hierdie reeks te kyk, kry ek ook geweldige respek vir haar. Ek het altyd so die idee gekry dat sy stug is en dalk ís sy so, maar ek wonder hoeveel van haar stugheid het as gevolg van haar rol gekom. Ek kry haar jammer. Om koningin te wees is mos iets waarna ons opkyk, amper streef, alhoewel dit nie regtig is wat ek begeer nie. Daardie prag en praal is pragtig. Besonders. Uniek. Maar dit vra sy prys. ‘n Enorme prys vir ‘n enorme pos.

Iets wat sy nie kon kies of afwys nie. Iets wat in haar skoot geval het sonder dat sy daarvoor gevra het. ‘n Uiters eensame pos. ‘n Pos wat alles van haar vra, haar volle toewyding, haar lojaliteit, soms selfs haar menslikheid teen haar sin. En waar sy eintlik nie meer ‘n sê het nie, waar die regering die sê het, sy die een is wat die kritiek kry as die besluite wat sy neem nie is soos wat ander daarvan hou nie.

Ek beleef hoe sy gemanipuleer word, en hoor hier, as daar een iets is wat my hare laat regop staan, horings op my kop laat uitkom, is dit mense wat ander mense druk, manipuleer om teen hulle sin iets te doen sodat die manipuleerder bevoordeel word daardeur, net om op die ou end nog die kritiek daarvoor te kry of verder gemanipuleer te word. Sy word deur verskillende mense gedruk sodat húlle daardeur bevoordeel moet word, selfs al is dit teen haar grein. Selfs al het daardie mense al voor die tyd geweet dat dit wat hulle vra, nie reg is nie. (Dit is in die eerste seisoen, totdat sy eienaarskap oor haar koninginskap geneem het.)

Ek beleef haar eensaamheid. Ek sien ook hoe swaar haar man kry as gevolg van sy rol as die koningin se man, maar in my hart dink ek: Hy het dit mos geweet voor hy met haar getrou het. Tog weet ons baie dinge voor die tyd, maar ons weet nie regtig nie. Daarvoor kry ek hom jammer, maar ek is ook kwaad vir hom omdat hy haar geensins ondersteun nie. Soos in glad nie. Hy is totaal afwesig, die heeltyd besig met sy eie dinge, dalk sy eie oorlewingsmeganismes, maar in die proses faal hy een honderd persent in sy rol as haar man. Ek vertrou dat dit sal verander soos die reeks vorder.

Ek leer baie by haar, veral ook in die hantering van my volwasse kinders. Ek is ‘n ‘fixer’, dis in my aard. Ek wil dinge regmaak. Regstel. Ek leer by die koningin om stil te bly. Om betrokke te wees deur te luister, deur selfs raad te gee, maar nie in te meng nie. Sodat hulle hulle eie dinge uitsorteer. Om beskikbaar te wees, maar hulle self hulle eie dinge onder mekaar te laat uitsorteer. My rol as ma het verander. Ek is nie meer die versorger, die opvoeder, die verantwoordelike een nie. Ek is die ouma, die ouer ‘moeder’ en dankie Goue Vroue, ook vir julle raad wat julle op julle blogs gee waardeur ek soveel kan leer. Ek het ‘n nuwe rol. My rol is nou net om my volwasse kinders en my kleinkinders te geniet en lief te hê. Om vir hulle te bid. Terug te staan. Nie meer so stresgedrewe te leef nie. My opvoedingsrol is voltooi. Wat ‘n lekkerte!

Toortsie