My 2020 NaNoWriMo-projek

Ja, ek hét ingeskryf. Ja, is is nog glad nie klaar met alles wat moes klaar wees voor ek mag inskryf nie.

My derde resepteboek se resepte is nog nie klaar getik nie, maar dit lyk darem of ek genoeg resepte bymekaar het. Ek is steeds besig met my Septembervissie, maar as alles goed gaan, behoort ek dit betyds klaar te kry. My NaNo2019-boek is in die hande van die drukkers, so daardie deel is op datum. Ek werk behoorlik daaraan om ’n gratis e-resepteboek die lig te laat sien en hoop om dit nog in hierdie week te voltooi. Dan kan ek begin om die ander boeke ook op e-boek te sit.

Ek het my ingeskryf, soos reeds genoem. Die naam van my projek is Trauma tot Triomf. Dit sal ‘n geestelike boek wees waarin ek na verskillende persone in die Bybel gaan kyk wat van erge trauma na triomf geloop het met God se hulp. Ek glo dat as jy jou trauma met God deurloop, dit in jou grootste triomf kan verander. Natuurlik sal ek dit op ‘n informele, meer persoonlike manier doen soos ek mos maar tipies skryf. Dit is ‘n onderwerp wat my baie ná aan die hart lê omdat ons wêreld so stukkend is deesdae. Niemand loop teleurstellings, seerkry, trauma vry nie. Met God se hulp kan ons egter heling kry.

Toortsie

In ‘n stukkende wêreld

In ‘n stukkende wêreld waar soveel misverstande is, waar die duiwel rondloop soos ‘n brullende leeu en kyk wie hy kan verslind, waar mense onbedoeld foute maak, waar mense seerkry, waar mense op tone trap, selfs al wil jy nie, waar vriendskappe seerkry, families opbreek, waar mense in moeilike omstandighede leef, waar mense verslaaf raak aan allerhande dinge, waar ons gedwing word om kompromië te maak, waar …

glo ek aan tweede kanse, aan weer probeer, aan selfondersoek doen, aan sê dat ek jammer is, opreg jammer is, aan vergifnis, aan heelmaak.

Want ek glo, nes daardie skaakspeler wat eintlik in skaakmat is, met God se hulp hy nog ‘n skuif het. Ek glo daaraan dat ‘n kledingstuk wat stukkend is, heelgemaak kan word. Ek hou van die Japannese idee dat ‘n porseleinstuk wat in stukke gebreek word met goud herstel kan word. Ja, die krake sal altyd daar wees, maar die goud kan jou herinner daaraan hoe kosbaar jy is, hoe breekbaar jy is, hoe maklik ‘n fout kom, maar dat jou verhouding belangrik is.

In die TPM (Transformation Prayer Ministry) spreekkamer sien ek wonders gebeur. Sien ek hoe mense ander vergewe, hulleself vergewe, leuens wat hulle hulle lewe lank glo en wat hulle dalk anders laat optree, laat gaan. In die TPM-kamer sien ek hoe mense verligting kry. Kry ek ook verligting as God ook aan my waarhede uitwys. Want ook ek gaan ondersoek my emosies as ek erg ontsteld was oor iets, só erg dat ek in ‘n oomblik van swakheid myself verloor, anders optree as wat ek graag wou.

Ek kom uit ‘n era waar dinge heelgemaak is. Nie sommer net weggegooi is nie. Daarom sal ek, selfs al verloor ek soms moed, selfs al verloor ek myself soms, selfs al tree ek dalk self onvergeeflik op, selfs al lyk dit menslik heeltemal onmoontlik, maar sal ek altyd weer en weer en nog ‘n hele paar keer aanhou probeer. Ja, soms is iets sekerlik onherstelbaar vernietig, dit aanvaar ek, maar soveel keer word iets weggegooi wat eintlik nog herstel kan word, weer mooi kan word, selfs beter kan word as wat dit vooraf was. Soveel keer mis mense mekaar die res van hulle lewens, verlang hulle na mekaar, want hulle was goed vir mekaar, behalwe daardie een verskriklike misverstand wat eintlik regtig herstel kan word, kon hulle mekaar weer iewers vind en weer die vreugde van hulle saamwees geniet.

Nuwe Nuut. Want in die proses van seerkry het ons van onsself en ook van mekaar geleer. Het ons hopelik ook nader aan God beweeg. Het ons gegroei. Het daar hopelik van die onsuiwerhede wat nog in ons was, na vore gekom en kon ons daarvan werk maak.

Ek glo aan ‘n God vir wie niks onmoontlik is nie. ‘n God wat Almagtig is. Liefdevol is. Wat baie meer kan doen as wat ek kan dink of droom.

Toortsie

Hoekom sal ouetehuisinwoners trou?

Woestynkind het ‘n bietjie die voor- en nadele gaan ondersoek van ‘n paartjie wat reeds in die ouetehuis is, wat getrou het. Sy het dit goed deurdink. Hoekom sal mense wat reeds in die ouetehuis is, trou? Hulle is dan al so oud?

My ma was 75 jaar oud in oom Hennie diep in die tagtigs toe hulle vriendskap ontwikkel het. Oom Hennie het in ‘n kamertjie in die ouetehuis gebly en my ma het ‘n woonstelletjie gehad wat buite die ouetehuis was, maar deel daarvan gevorm het. Hulle het ‘n mooi vriendskap gehad.

Een dag het hulle kom ‘kinders vra’. Dis of ons nie heeltemal geweet het hoe om dit te hanteer nie. Tog het ons dit sien kom? Ons het nie negatief gereageer nie, maar ook nie opgewonde rondgespring nie. Tot twee van my vriendinne daardie dag vir my antwoord: “Baie geluk!” Ek het net daar vir hulle albei ‘n sms gestuur en gesê dat ek baie bly is vir hulle en dit ondersteun en vir hulle voorspoed toewens, saam met Jeremia 29:11:

Wat Ek vir julle beplan, sê die Here: voorspoed en nie teenspoed nie; Ek wil vir julle ‘n toekoms gee, ‘n verwagting.

Hoekom sal twee oumense trou wat reeds in die ouetehuis is? Hierdie is my mening:

  1. Vir kameraadskap. Vriendskap. Geselskap. Om die alleenheid te verdryf. Om vanaand as hulle gaan slaap, ‘n warm lyf langs hulle te voel. Om weer liefde te ervaar, selfs al is dit op ‘n ander manier as wat jongmense dit ervaar.
  2. Omdat hulle nog die huwelik eer. Omdat hulle dit wat hulle nog hulle lewe lank in geglo het, doen. Omdat hulle aan God gehoorsaam wil wees.
  3. Skielik het ‘n wêreld vir albei van hulle oopgegaan. Het my ma nodig gehad om dokter toe te gaan in die Kaap, sou ek en sy voorheen vinnig vir die dag deurry. As getroudes het hulle ‘n uitstappie daarvan gemaak. Hulle sou vir drie of vier dae in ‘n hotel gaan bly wat hulle, as ongetroudes nie sou wou doen nie.
  4. Daar was skielik weer ‘n huislikheid in my ma se woonstel. Die atmosfeer was beslis anders as toe sy alleen daar gewoon het.

Ja, nie almal sal so goed uitwerk nie. Dit moet goed besin word vooraf, soos die wetlike aspekte. Daar behoort ‘n goeie huwelikskontrak opgestel te word vooraf. Daar kan selfs verskuilde agendas wees in sommige gevalle. Maar vir my ma en oom Hennie was dit goed. Baie goed. Die huwelik het so twee jaar geduur tot oom Hennie gesterf het, maar ek is bly hulle het dit gedoen. Ek was trots op hulle dat hulle dit gedoen het omdat hulle kleinkinders op daardie stadium troukoors, saamblykoors en watter allerhande ander koorse ontwikkel het. Hulle was ‘n goeie voorbeeld vir die jonges.

Toortsie

In jou gedagtes

Dag 4 van die ‘Love Dare’, soos dit op die fliek, ‘Fireproof’ is, lui as volg:

Day 4: Love is thoughtful

How precious also are Your thoughts to me … How vast is the sum of them: If I should count them, they would outnumber the sand. Ps 139:17-18

Today’s Dare:

Cotact your spouse sometime during the business of the day. Have no agenda other than asking how he or she is doing and if there is anything you could do for them.

Dis nie ‘n te moeilike uitdaging nie, of hoe? Bel jou geliefde, of as julle in mekaar se geselskap is, gaan na hom en vra hom hoe dit vandag met hom gaan? En vra of daar iets is wat sy graag wil hê jy vandag vir haar kan doen?

Vra die liefdevol. Vra dit belangstellend. Sit sommer jou arms om haar lyf as jy dit vir haar vra. En meer nog, as sy dit vir jou vra, sien die liefde in haar vraag raak. Antwoord hom liefdevol, in dankbaarheid. Waarderend.

Die volledige liefdesuitdaging kan gesien word op shenzhoufellowship.org. U kan ook die liefdesuitdaging op hierdie blog volg:

Dag 1

Dag 2

Dag 3

Toortsie

Die liefde is onselfsugtig

So ‘n paar dae gelede het ek begin om die liefdesuitdaging (Love Dare) oor veertig dae te plaas en het ek paartjies uitgedaag om dit te begin doen. Op dag een, ‘Love is patient’, is ons uitgedaag om niks negatiefs vir of van ons geliefde te sê nie. Dag twee, ‘Love is kind’, herhaal die vorige dag se uitdaging, maar daag ons ook uit om goed te wees vir die persoon en dit met een of ander daad te bewys.

Op dag drie kyk ons na die liefde wat onselfsugtig is. Steeds moet ons niks negatiefs sê vir of teenoor ons geliefde nie, maar ons moet ook ietsie kleins koop om vir haar te wys dat ons aan haar gedink het.

Die groot uitdaging van hierdie uitdaging is eerstens om daagliks die klein stukkie te doen wat hulle vra. Daar is egter nog ‘n ander uitdaging ook, en dit is om jou oë oop te hou vir jou maat se pogings van liefde, van goedheid. Want dit kan so maklik gebeur dat ‘n mens dit miskyk. Soos, toe ons die tien kilometer wedloop stap oor baie ongemaklike gebied, die hand wat hy vir my uitsteek om my te help keer dat ek val. Soos toe hy vir my gewag het toe ek agter geraak het. Klein gebaartjies van liefde wat ‘n mens deur die dag vir mekaar gee en wat so maklik is om mis te kyk.

Dag drie vra dat jy ietsie kleins vir jou geliefde koop om vir hom of haar te sê dat jy aan haar gedink het. Dit hoef nie duur te wees nie. Dit kan sommer net ‘n lekkertjie wees, of ‘n kaartjie met ‘n mooi boodskap op. Wat van ‘n lekker wegneemkoffie? ‘n Sepie. ‘n Boksie vuurhoutjies met ‘n mooi boodskap op. En as jy regtig nie geld het om iets te koop nie, wat van ‘n blommetjie wat jy langs die pad pluk? Dit gaan oor die gedagte wat mooi is.

Groete

Toortsie