Nagmaal

Nagmaal is mos altyd ‘n wonderlike geleentheid. ‘n Gedagtenismaal. ‘n Feesmaal. Oor Jesus wat Sy ligaam vir ons gegee het.

In my kinderjare kon ons eers Nagmaal gebruik nadat ons belydenis van geloof afgelê het. My dogtertjie was sommer nog klein toe ons kerk dit oopgestel het dat kinders dit ook mag gebruik. Ons as ouers het toe die verantwoordelikheid gekry om dit vir ons kinders te verduidelik. Die heel eerste keer wat Nagmaal ook vir die kinders bedien was, het die dominee gesê: “Kinders, as julle die Here liefhet, mag julle ook Nagmaal gebruik.” Natuurlik was ons driejarige dogtertjie lief vir die Here, sy is immers steeds baie lief vir Hom en wou net daar ook Nagmaal gebruik. Sedertdien, wanneer die diakens begin het om die Nagmaal te bedien, het sy al vir my gevra of sy maar ook mag kry, want sy ís mos lief vir die Here.

Ek het al ‘n paar Nagmaalbyeenkomste bygewoon wat anders was as wat ek in ons groot kerk gewoond was. Elkeen was spesiaal in sy besonderse manier.

Tydens die grendeltyd het ek en my man alleen Nagmaal gebruik tydens ons Nagmaalsdiens wat ons via Youtube kon kyk. Dit was beslis ‘n eerste en baie spesiaal.

In Egipte, ‘n Moslemland, het ons klompie Christene die oggend met sonsopkoms Nagmaal gebruik langs die rooi see. Wat ‘n besonderse voorreg. Net ons klompie bymekaar. Die dominee wat saam met ons was, het dit aan ons bedien. Terloops, ek het ‘n bottel sjerrie saamgeneem met die doel, maar dit was gekonfiskeer op die lughawe en ons het toe wit appelsap gebruik, want dit was al wat ons kon kry.

In Australië het ons op Kersoggend Nagmaal gebruik in ‘n klein kerkie. Daar was baie min mense, amper net ons familie en so tien ander gemeentelede. Een vir een het ons vorentoe gestap en die predikant self het die brood en wyn aan ons bedien. Onvergeeflik.

In Elim het ons een keer die Paasnagmaal bygewoon. Ek sal dit nooit vergeet nie. Die vroue het almal wit klere aangehad, die mans swart pakke. In daardie spierwit kerk met die wit banke. Die vroue het aan die een kant gesit, die mans aan die ander kant. Daar is baie gesing en die beker is van persoon na persoon omgestuur. Dit het lank geneem. Ek sal dit graag weer eendag wil doen.

Vandag, met die min mense in die kerk, was die Nagmaal ook baie spesiaal gedoen. Dit was so ‘n besonder heilige oomblik. Twee jongmeisies het voor in die kerk gestaan, die een by die brood, die ander by die wyn. Die dominee het die Nagmaal ingestel en wanneer jy gereed was om dit te ontvang, het jy self vorentoe gestap en dit ontvang, met ‘n besonderse boodskap van elkeen van die meisies. Kosbaar. Dit was eintlik so mooi, ek wonder of hulle dit nie tog weer so sal kan doen wanneer ons gemeente weer voltallig is nie, en of dit net heeltemal te lank sal neem?

Toortsie

Voorlesing uit my boek, My kinderjare met betrekking tot vandag

Gratis e-boek: Toortsie se soetighede

My 2020 NaNoWriMo-projek

Ja, ek hét ingeskryf. Ja, is is nog glad nie klaar met alles wat moes klaar wees voor ek mag inskryf nie.

My derde resepteboek se resepte is nog nie klaar getik nie, maar dit lyk darem of ek genoeg resepte bymekaar het. Ek is steeds besig met my Septembervissie, maar as alles goed gaan, behoort ek dit betyds klaar te kry. My NaNo2019-boek is in die hande van die drukkers, so daardie deel is op datum. Ek werk behoorlik daaraan om ’n gratis e-resepteboek die lig te laat sien en hoop om dit nog in hierdie week te voltooi. Dan kan ek begin om die ander boeke ook op e-boek te sit.

Ek het my ingeskryf, soos reeds genoem. Die naam van my projek is Trauma tot Triomf. Dit sal ‘n geestelike boek wees waarin ek na verskillende persone in die Bybel gaan kyk wat van erge trauma na triomf geloop het met God se hulp. Ek glo dat as jy jou trauma met God deurloop, dit in jou grootste triomf kan verander. Natuurlik sal ek dit op ‘n informele, meer persoonlike manier doen soos ek mos maar tipies skryf. Dit is ‘n onderwerp wat my baie ná aan die hart lê omdat ons wêreld so stukkend is deesdae. Niemand loop teleurstellings, seerkry, trauma vry nie. Met God se hulp kan ons egter heling kry.

Toortsie

In ‘n stukkende wêreld

In ‘n stukkende wêreld waar soveel misverstande is, waar die duiwel rondloop soos ‘n brullende leeu en kyk wie hy kan verslind, waar mense onbedoeld foute maak, waar mense seerkry, waar mense op tone trap, selfs al wil jy nie, waar vriendskappe seerkry, families opbreek, waar mense in moeilike omstandighede leef, waar mense verslaaf raak aan allerhande dinge, waar ons gedwing word om kompromië te maak, waar …

glo ek aan tweede kanse, aan weer probeer, aan selfondersoek doen, aan sê dat ek jammer is, opreg jammer is, aan vergifnis, aan heelmaak.

Want ek glo, nes daardie skaakspeler wat eintlik in skaakmat is, met God se hulp hy nog ‘n skuif het. Ek glo daaraan dat ‘n kledingstuk wat stukkend is, heelgemaak kan word. Ek hou van die Japannese idee dat ‘n porseleinstuk wat in stukke gebreek word met goud herstel kan word. Ja, die krake sal altyd daar wees, maar die goud kan jou herinner daaraan hoe kosbaar jy is, hoe breekbaar jy is, hoe maklik ‘n fout kom, maar dat jou verhouding belangrik is.

In die TPM (Transformation Prayer Ministry) spreekkamer sien ek wonders gebeur. Sien ek hoe mense ander vergewe, hulleself vergewe, leuens wat hulle hulle lewe lank glo en wat hulle dalk anders laat optree, laat gaan. In die TPM-kamer sien ek hoe mense verligting kry. Kry ek ook verligting as God ook aan my waarhede uitwys. Want ook ek gaan ondersoek my emosies as ek erg ontsteld was oor iets, só erg dat ek in ‘n oomblik van swakheid myself verloor, anders optree as wat ek graag wou.

Ek kom uit ‘n era waar dinge heelgemaak is. Nie sommer net weggegooi is nie. Daarom sal ek, selfs al verloor ek soms moed, selfs al verloor ek myself soms, selfs al tree ek dalk self onvergeeflik op, selfs al lyk dit menslik heeltemal onmoontlik, maar sal ek altyd weer en weer en nog ‘n hele paar keer aanhou probeer. Ja, soms is iets sekerlik onherstelbaar vernietig, dit aanvaar ek, maar soveel keer word iets weggegooi wat eintlik nog herstel kan word, weer mooi kan word, selfs beter kan word as wat dit vooraf was. Soveel keer mis mense mekaar die res van hulle lewens, verlang hulle na mekaar, want hulle was goed vir mekaar, behalwe daardie een verskriklike misverstand wat eintlik regtig herstel kan word, kon hulle mekaar weer iewers vind en weer die vreugde van hulle saamwees geniet.

Nuwe Nuut. Want in die proses van seerkry het ons van onsself en ook van mekaar geleer. Het ons hopelik ook nader aan God beweeg. Het ons gegroei. Het daar hopelik van die onsuiwerhede wat nog in ons was, na vore gekom en kon ons daarvan werk maak.

Ek glo aan ‘n God vir wie niks onmoontlik is nie. ‘n God wat Almagtig is. Liefdevol is. Wat baie meer kan doen as wat ek kan dink of droom.

Toortsie

Jy is mooi

Medicine Mommy skryf ‘n pragtige blog oor die leuens wat ons glo. Dat sy altyd geglo het dat, terwyl sy baie slim was, dit al was wat sy was. Nie oulik, mooi, ens. Ongelukkig glo ons almal sulke leuens. Omdat ek nie so mooi soos jy is nie, glo ek ek is nie eintlik mooi nie. Of omdat ek nie die gewildste in die klas is nie, glo ek dat mense nie van my hou nie. Of omdat iemand my kleintyd vals beskuldig het en ek nie myself kon verdedig nie, glo ek dat ek vals is. Of sommer ‘n niks. Of sommer skuldig, selfs al het ek geen aandeel daaraan gehad nie.

Verlede jaar in die wildtuin wou ek navraag doen oor iets. En nee, ek weet regtig nie wat die persoon glo of nie glo nie. By die navraetoonbank staan ‘n swart dame. ‘n Pragtige swart dame. Statig. Vriendelik. Trots. Maar sy is doof. Sjoe! Wat ‘n uitdaging moet dit vir haar wees om as dowe die navraetoonbank te beman? Ek vra my vraag en sy antwoord dat ek dit asseblief vir haar moet skryf, want sy is doof, en gee vir my ‘n stukkie papiertjie aan. Ek skryf my vraag en onderaan: ‘And you are beautiful.’ Ek hou haar dop terwyl sy aandagtig lees en sien hoe haar gesig ophelder toe sy by die kompliment kom. Sy kyk my in die oë en sê “thank you.”

Daarná antwoord sy vir my baie mooi en duidelik op my navraag en nog ‘n keer, “thank you so much.” Dalk weet sy dit in haar hart. Dalk glo sy dit dat sy mooi is, maar almal van ons het soms ‘n kompliment nodig.

Kom ons hou ons oë oop vir geleenthede om vir iemand iets moois te sê, om vir iemand ‘n opregte kompliment te gee. Kom ons waag dit as dit iets is wat heeltemal buite ons gemaksone is. En kom ons maak werk van die leuens wat ons so onnodiglik glo. Gaan lees gerus wat Medicine Mommy skryf. En terwyl jy aan die lees is, lees sommer Appeltjie en Engelroeper se pragtige bemoedigende bloginskrywings ook.

Medicine Mommy: You can change the narrative

Appeltjie: Hoop vir ‘n toekoms

Engelroeper: Ek sal nie opgee nie

En sou jy wonder hoekom een of ander iets jou so erg ontstel en jy wil graag werk maak daarvan, kyk uit vir ‘n TPM-fasiliteerder (Transformation Prayer Ministry).

Mooi loop

Toortsie

Kom dat ons na die huis van die Here gaan

Vandag is ‘n feesdag! Vandag, vir die eerste keer sedert Februarie, kon ek weer kerk toe gaan. Regtig kerk toe gaan. In lewende lywe. Saam met lewende mense. Nie virtueel nie. Nie per TV-kerkdiens of youtube nie. Regtig.

Hoe het ek daarna uitgesien. Hoe het ek die gemeenskap van gelowiges gemis. Hoe het ek Sondag vir Sondag gewens dat kerke oopgestel mag word. Ek het elke keer as die president gepraat het, hoopvol gewag dat ons weer mag kerk toe gaan. Planne in my kop gemaak van hoe ons dit tog wel kan doen. Tog, nadat dit wel al toelaatbaar was op vlak drie, het ons gemeente besluit om nog te wag.

Verlede week het hulle aangekondig dat ons kerke weer oop sal wees van vandag af. Wat ‘n blye dag! Daar word elke Sondag twee dienste gehou in elkeen van ons kerkgeboue en ons moet die kerkkantoor vooraf bel en ons plek bespreek. Ek kon nie wag nie!

‘n Week of wat gelede het ons in een van die boere se stoor ‘n dankdag gehou vir God wat ons vanjaar so wonderlik seën met reën. Wat ‘n besonderse geleentheid saam met mense wat ons liefhet. Dit was so lekker om die Here saam te aanbid. Ons is ook ‘n klein bybelstudiegroepie wat gereeld bymekaarkom. Maar om weer na die kerk te gaan, is vir my reg. Lekker. Dis waar ons hoort. Ja, daar is fantastiese predikers op die radio en TV, maar niks kan die gemeensaamheid wat ek saam met ander gelowiges ervaar, vervang nie.

Daar was ‘n feestelike atmosfeer, amper soos by ‘n troue. Ek kon die opwinding voel bruis in almal se harte. Dit was minder formeel as gewoonlik. Saam met die groot geleentheid van die oopmaak van die kerk, is daar ook twee kinders gedoop. Is dit nou nie wonderlik nie? ‘n Teken van nuwe lewe, groei, nadat alles so doods gevoel het?

Kom ons gaan na die huis van die Here. Kom ons gaan om Hom daar te aanbid. My hart wil sing van vreugde. Hoe lief het ek U woning, Heer. Hoe lief het ek U woord! U is kosbaar, getrou. Ten spyte van soveel negatiewe dinge, bring U ook herstel. U herstel ons harte. U herstel verhoudings. Aan U die eer.

Toortsie