Gasvryheid – Bybelstudiegroepe

Ons gemeente se tema vir die jaar is gasvryheid. Ek weet dat ons in hierdie jaar sekerlik uitgedaag gaan word om gasvryheid te betoon op elke denkbare manier, ook oor grense heen. Die dominee praat van straatbraaie, bybelstudiegroepe, kuier by die bure. Kuier is ‘n lekker woord. Ek hou daarvan.

Ons bybelstudiegroep kom al van 1992 af bymekaar. Dis nou ons ag-en-twintigste jaar! In die vroeë neentigerjare het Ds Stan baie moeite gedoen en mense geïnspireer om bybelstudiegroepe te begin. Verskeie groepe is in daardie tyd begin met goeie gevolge. Mense het ‘n oplewing in hulle geloof beleef. Gegroei oor jare. Party van daardie groepe bestaan steeds, ander het met tyd doodgeloop. Danksy baie genade van God bestaan ons groep steeds.

Elke groep het sy eie identiteit bepaal. Ons groep het oor jare soms gegroei, ander kere gekrimp. Ons het steeds ses van ons stigterslede in ons groep en natuurlik nog ‘n paar mense wat intussen aangesluit het.

In daardie jare het ons almal nog klein kindertjies in die huis gehad. Soms het hulle stil kom sit en luister, ander kere het hulle die huise behoorlik omgekeer solank ons bybelstudie hou. Wat verblydend is, is dat soveel van ons groep se kinders nou self aan bybelstudiegroepe behoort as volwassenes.

Oor die jare het groepe se manier van doen, verander. Bybelstudiegroepe het selgroepe geword en omgeegroepe, Amosgroepe, elkeen met sy eie reëls. Ons het sommer net ‘n bybelstudiegroep gebly en klaar.

Ons groep volg steeds maar omtrent dieselfde patroon as destyds: Ons begin deur saam te sing, dan doen die gasheer of -vrou ‘n gebed. Ons doen bybelstudie uit ‘n boek wat deur ‘n kundige geskryf is. Sluit af en kuier tog te lekker saam daarná.

Ons maak dit nie ingewikkeld nie. Ons doen nie ingewikkelde boeke wat bó ons vuurmaakplek is nie, maar gebruik eerder maklik verstaanbare boekies. Ons verwag ook nie dat groeplede ‘n klomp voorbereiding moet doen nie, alhoewel dit beslis aan te bevele is om voor te berei.

Ons moedig spontane gesprek aan en beklemtoon dat geen antwoord ‘reg’ of ‘verkeerd’ is nie. Ons gee ook glad nie om as daar soms ‘n bietjie van die onderwerp afgedwaal word nie. Op die ou end gaan dit oor goeie gesprekvoering rondom die Bybel.

Ons is nie rigied nie. Kan iemand dit ‘n keer nie bywoon nie, is dit ook nie die einde van die wêreld nie. Kan ‘n hele paar mense dit nie bywoon nie, stel ons dit uit tot ‘n volgende keer.

Ek is dankbaar om aan so ‘n groep te kan behoort waar ons deel in mekaar se vreugde en pyn. Mag ons groep nog lank bymekaar kom en mag hier in hierdie jaar sommer ‘n klomp nuwe groepe begin wat die vreugde van saamkuier leer ken.

Toortsie

Onder die sterre – Under the stars

There is a blog that I really want to recommend: Be Blesstified! I like the truthfulness in which Minister Aldtric Johnson MA writes his inspirational blogs. There is always something that I can learn from him. So many times it is something that I know, but while knowing the truth, still don’t do it right any more. Like this blog about horoscopes. While I really don’t read the horoscopes, I still tell that, because I am a Scorpion, I have a sting. No! I don’t have a sting because I am a Scorpion! I am a child of God!

Minister Aldtric Johnson laat my baie keer diep dink. Hy is so eerlik en wys vir my elke keer waar ek begin kompromië aangaan. Sonder dat ek dit besef, laat ek toe dat die duiwel my beïnvloed op die ‘onskuldigste’ manier. Soos dat ek dink dat dit mos nie regtig saakmaak dat ek soms noem dat ek ‘n Skerpioen is nie, watter skade kan dit nou regtig bring?

Soos die eerste paar minute van die nuwe jaar wat ‘n manier het om vir my te wys hoe die jaar gaan lyk. Dis mos nou blote snert! Hoe kan die eerste paar minute bepaal hoe ‘n hele jaar gaan lyk? Gód is in beheer. Gaan ek regtig toelaat dat die duiwel gedagtes in my kop plant wat my vir die res van die jaar beïnvloed? En ás dit dalk God is wat my ‘n bietjie wil voorberei, sal Hy ook vir my die krag gee as en wanneer ek dit dalk nodig mag kry in die jaar. En as dit ‘n goedvoel eerste paar minute is, is daar dan ‘n waarborg dat dit die res van die jaar klopdisselboom sal loop?

Net so: Omdat ek toevallig ‘onder die Skerpioen sterreteken’ gebore is en net so toevallig een ou eienskappie het wat ooreenstem met die skerpioen, naamlik, dat ek mense toelaat om te doen wat hulle wil, hulle moet net nie op my trap nie, dan kom my angel uit. Dit maak my NIE ‘n skerpioen nie en ek gaan nie weer in daardie slaggat val om my met ‘n skerpioen te vergelyk nie. Want ek is nie ‘n skerpioen nie. Ek is ‘n kind van God.

Net so: Omdat ek, om een of ander bloginskrywing wat iemand een keer gemaak het, volgens my verjaarsdag ‘water’ is en toevallig steun op my man se ‘aarde’-stabiliteit, maak nie van my ‘water’ nie en gaan ek my nie verbind op enige manier wat toevallig ooreenstem met die ‘water’ nie, selfs al het ek dit in die verlede gedoen. Selfs al het ek in daardie slaggat getrap om dit selfs amper te glo, al het ek dit nie geglo nie. Want ek is ‘n kind van God.

Daardie God van hemel en aarde is in beheer. Ek verkies om Hom te volg. Ja, ek maak soms foute, ek maak verkeerde keuses, ek laat toe dat die duiwel gedagtes in my kop fluister wat my omkrap, maar ek weet dat Hy die beste weet. Ek kies om Hom te glo en te vertrou, Hy het al genoeg keer in my lewe gewys dat dit die regte besluit is.

As jy ook lus het om soms die reine waarheid te lees oor alledaagse goedjies, loer gerus in by Be Blesstified. Daar word nie doekies omgedraai nie.

Mooi loop

Toortsie

Just Jo Jot Jan

Kerk NaNoWriMo2019

Ek is ‘n Christen en het in ‘n Christenhuis grootgeword. Ons was nog altyd lid van die NG Kerk van Bredasdorp. In my omswerwinge was ons lid van Stellenbosch, De Rust en Swellendam se NG Kerk. 

Ek is gedoop, voorgestel en getroud in die NG Kerk van Bredasdorp. Ons het nie elke Sondag kerk toe gekom nie, meer elke tweede week. Dit het veroorsaak dat ek nooit ‘n Sondagskoolseël vir bywoning ontvang het nie. My Sondagskoolsertifikaat was leeg. In my finale jaar van Sondagskool het ons wel meer getrou dit bygewoon. 

Ek het baie geleer in die Sondagskool. Hoe die kerk werk. Ons moes ook in die hoërskooljare een keer ‘n kwartaal ‘n toets skryf, waarvoor ek nie baie hard geleer het nie, moet ek sê. Ek wonder hoe op aarde ek dit deurgekom het!

Kerk was ‘n ordelike besigheid. Die ouderlinge en diakens het daar voor in hulle banke gesit, netjies geklee in manelpakke. Hulle het voor die diens bymekaargekom in die konsistorie en daar saam gebid. Dan het hulle netjies ingestap in die kerk in. Wanner daar gebid is, het al die mans opgestaan tydens die gebed, die vroue het bly sit. 

Terug na die vroeg reg wees vir kerk. Ons moes só ry dat ons omtrent ‘n halfuur voor die kerk reeds op die dorp was. Die rede daarvoor was dat ons tyd moes inruim vir ‘n moontlike pap wiel op die grondpad. Al ons plaasmense het so vroeg gery en ons sou die ander se stoffies sien trek. My pa het gehou van ‘n bietjie pret en sou dan iemand aanpor om ‘n bietjie resies te jaag. Baie keer het iemand aan die aas gebyt en was die gala aan. Dan gaan dit rof op daardie grondpad op pad kerk toe! 

Een Sondag toe ons voor die kerk stop, besef ons dat ek nie ‘n hoed op het nie. Genade, dis erger as om kaal te loop! Wat nou gemaak? Ons het by oom Willie en tannie Betta Beyers gaan klop in die hoop om ‘n hoed te leen, maar hulle het nie die geklop gehoor nie. Daardie Sondag gaan ek toe sonder hoed kerk toe en ek was maar ‘n skrale standerd vier. 

Toe die NG Kerk uiteindelik hier by standerd agt rond aankondig dat vroue sonder hoede mag kerk toe gaan, het die dominee wat ons toe gehad het, baie hard en baie duidelik van die preekstoel af gepreek dat vroue steeds in hierdie gemeente hoede sal dra. Vir ‘n ruk het ons nog daarby gehou, tot ons klompie meisievriendinne een dag op die speelgrond besluit het dat ons dit sou waag om die Sondag sonder hoed kerk toe te gaan. Ek weet nie of die ander nie meer kans gesien het toe Sondag kom nie en of hulle ouers dit nie wou toelaat nie, maar daardie Sondag was daar een vroumens in die hele kerk sonder ‘n hoed en waai wie was dit? Die uwe! Niemand het my darem gelukkig uit die kerk gejaag nie. Die volgende Sondag was daar aansienlik minder hoede in die kerk! 

‘n Mens moes baie stil sit in die kerk en jou gedra. Geen gevroetelry of gefluister of rondkykery in die kerk nie. My pa sou net saggies aan my raak as ek te woelig begin raak het. Lag was in elk geval taboé en het jy vir iets groot lag gekry, moes jy behoorlik sluk daaraan dat dit nie op enige manier tot uiting kom nie. Of ek die preke gevolg het, weet ek ook nie altyd so mooi nie. Wat ek wel gedoen het, was om na die stemtoon van die dominee te luister en dan te raai wanneer hy Amen gaan sê. So lief soos ek vir sang en musiek is, dink ek die singery in my skooldae was nie baie suksesvol nie. Mense het sag gesing. Bang om uiting te gee. Ek is tog so dankbaar dat dit verander het. Eredienste is ook baie meer informeel en lekker om by te woon. 

Ons het altyd voor Meulhuis geparkeer. Op ‘n stadium het ons het ons so ‘n liggroen kar met ‘n bruin dak gery, ek dink dit was ‘n El Camino. My pa het altyd ‘n Chev gery, maar dit kon dalk ‘n Ford ook wees. Karin Lourens-hulle wat saam met my in die klas was, het dieselfde kar gehad. Dieselfde liggroen met ‘n bruin dak. Ons en hulle het daar voor Meulhuis geparkeer, die twee karre wat dieselfde lyk. 

In daardie dae is ‘n kar nie gesluit as ons uitklim nie, om die waarheid te sê, ek dink die sleutel het sommer in die aansitter gebly. Dit was net vir inklim en wegry. Ons kom die dag uit die kerk uit en klim in die kar. Eers tóé besef ons dat ons in die Lourense se kar geklim het! Ons het tog te lekker gelag daaroor. 

Een Sondag per maand was daar ‘n erediens in Ouplaas se saaltjie. My ma het die klavier gespeel en het daar voor by die klavier gesit. Wanneer die dominee begin preek, het sy net agter die klavier gaan sit. Ons het by my pa in die bank gesit, maar as hy die slag ouderling was, het hy in die voorste bank saam met die diaken gesit. Dan het ons drie kinders alleen gesit. Gaaf teen die muur, dan André, dan ek. André wou altyd langs die muur gesit het, maar Gaaf is die oudste, hy mag teen die muur sit. 

Een aand tydens pinkster vra Gaaf ewe vriendelik vir André of hy teen die muur wil sit. Natuurlik is André maar net te gewillig en hulle ruil om. Die res van die aand is dit ‘n gegiggel, want tannie Martha Johnie het haar jas oor die bank gehang. Sy het in die ry net agter ons gesit. André sit ongemaklik. Hoekom ons nie net ‘n stoel opgeskuif het, weet ek nie. Begin ons sing, sing Gaaf vir André: “Sit jy lekker?”

Op Ouplaas het die ou mense nog só gesit: Die vrouens in die linkerkantste blok en die mans aan die regterkant. My ma-hulle was die eerste geslag wat die mans en vrouens bymekaar gesit het. Terloops, ons het een aand ‘n Nagmaalsdiens by Elim bygewoon wat ‘n wonderlike ervaring was, en daar sit dit mans en dames ook apart. Die mans het almal swart aan en die vroue almal wit. Dit is so mooi. 

Dit was al sterk skemer toe ons die aand by Elim inry tot by Paul en Carol Swart saam met wie ons die diens sou bywoon. Die Elimiete was alreeds op pad kerk toe en dit was so mooi toe die lig op die vroue val, almal met hulle wit rokke. Tydens die diens is daar baie gesing en die uitdeel en neem van die wyn en brood neem baie lank. Dit word op ‘n baie spesifieke manier gedoen. Die suster wat die wyn of die brood uitdeel, staan by die punt van die ry, dan staan die hele ry se mense op. Sy vee die beker af en dan word die beker een vir een aangegee. Jy en sy wat dit uitdeel, gee ‘n ligte kniebuiging, dan neem jy die beker, drink daaruit, kniebuiging en gee die beker terug. So beweeg hulle aan van persoon tot persoon totdat die hele kerk almal gedrink het uit die beker. Die uitdeel van die brood geskied op dieselfde manier. Solank die mense sing, deel hulle uit. Is die lied klaar gesing, stop almal met waarmee hulle besig is solank die volgende lied aangekondig word. 

‘n Ander besonderse kerkdiens wat ek bygewoon het, was op kersdag in Wongan Hills, Australië. Ons gesin het daar gekuier by my man se broer en vrou en gesin. Kersoggend was daar baie min mense in die kerk, dit was eintlik net ons en seker nog so sewe of ag ander mense. Blykbaar hou die Australiërs op Oukersaand ‘n groot geleentheid. Daardie oggend is daar ook nagmaal bedien. Ons het ry vir ry vorentoe gegaan en die predikant het die nagmaal self aan elke persoon bedien. 

Terug by Ouplaas. Oom Johnie du Toit was ‘n karnallie. Ons kinders was mal oor hom. Soms, as ons my pa se arm genoeg kon draai, het ons dan voor by oom Johnie gaan sit. Hoe soet of hoe stout ons was, kan ek nie onthou nie, maar ek dink nie ons sou te stout gewees het nie. 

In my hoërskooljare het my ma gevoel dat ek haar plek moes inneem voor die klavier in Ouplaas se kerk. Dit was harde oefen. Ek dink nie dit het té sleg gegaan nie, al moes ek maar bitter hard oefen aan die gesange voor die tyd. Dalk moes ‘n predikant of twee maar byt op die tande, hoe sal ek nou weet? 

Ek was altyd baie lief vir die Pinkstertyd. Bidure was vir die volle tien dae gehou en ons het baie gesing, waaroor ek natuurlik mal was. Pinkstertyd het ons uit die Hallelujaboek gesing en ek is nou nog lief vir daardie liedere. Ek het die liedere uit my kop uit geken. 

Ons koshuiskinders het altyd in ‘n groep Pinkster bygewoon. Die dogters het aan die oudelinge se kant gesit en die seuns aan die diakens se kant. Mooi in ‘n groep het ons geloop en saans terug, wanneer ons dan nog moes gaan studietyd hou. 

Toortsie

Ek staan op 29640 woorde.

Liefde begin hier

As ek gedink het die hoofstuk oor vergifnis in Om lief te hê ten spyte van seerkry is fantasties, weet ek nie hoe om die volgende hoofstuk te beskryf nie. Elke hoofstuk raak net beter en beter en ek is nog nie eers halfpad met die boek nie.

In die volgende hoofstuk leer ek van liefde vir myself. Nie selfsugtige, Narcisisiese liefde nie, maar dat ons sal goed voel oor onsself soos wat God dit wil hê. Dat ons sal leer om oor onsself te dink soos God oor ons dink.

Want die duiwel sit allerhande leuens in ons koppe, soos dat ek nie goed genoeg is nie, skynheilig, lui of ongedissiplineerd is of dat jy nie jouself ‘n Christen kan noem as jy nie jou lewe kan regruk nie.

As ons nie onsself kan liefhê nie, ontneem ons onsself van soveel seën. Dan laat ons toe dat die leuens nie net vir ons beïnvloed nie, maar ook vir almal om ons.

God wil hê dat ons ook onnself sal liefhê. Is dit nie ‘n lekker gedagte nie? Ons is dalk tans nie waar God wil hê ons moet wees nie, maar ons is bestem vir ‘n oorwinnaarskroon. Want ons is Koningskinders.

Sonde en skaamte laat ons lelik voel, maar gelukkig dien ons ‘n God van nuwe dinge. God kan vir ons ‘n nuwe voorkoms gee. Hy kan vir ons ‘n nuwe begin gee. ‘n Nuwe lewe. ‘n Nuwe perspektief.

Hy sluit ook hierdie hoofstuk af met praktiese raad. Hoe kan ons uit hierdie gevangenis van leuens breek? Hoe kan ons ons denke vernuwe? Hoe kan ons van skaamte ontslae raak?

Die boek is uitstekend vertaal in baie goeie en leesbare Afrikaans. Dis oorspronklik uitgegee in Engels. Love like you’ve never been hurt. Jentezen Franklin kry dit reg om op ‘n warm, liefdevolle manier met my, ‘n gewone mens met gewone foute en probleempies en help my om op God te fokus.

Toortsie

Vir nog van my boekbesprekings, kliek HIER, of volg my by Pinterest.

‘n Mens kon mos eerder

Die nood is groot in ons land, in die wêreld. Oral gaan mense se harte uit en probeer hulle goed doen aan ander om die situasie te verbeter. Die een persoon gee geld om losloperdiere te versorg, ‘n ander een voel om die Notre Dame te red en skenk miljoene daarvoor, ‘n ander persoon koop poppe vir die Altzheimerlyers, skoenbokse vol bederfies gaan met lorries saam Karoo toe, die ander een gee ‘n toebroodjie vir ‘n bedelaar, iemand gee geld vir die opbou van die Koninkryk, ‘n ander persoon skud ‘n blik vir honger kinders, of samel geld in vir sending.

Net gisteraand lees ek woorde raak wat ‘n mens so baie hoor wanneer iets gebeur en mense hulle harte en beursies oopmaak. Dit was in Johannes toe Maria vir Jesus gesalf het met nardusolie. Dit was geweldige duur olie en meer werd as ‘n jaar se salaris. Dadelik het iemand iets te sê gehad oor die vermoesing: ‘’n Mens kon dit mos verkoop het en die geld aan die armes geskenk het.’

Ja, ons móét waak daarteen om nie onverantwoordelik op te tree nie, veral ook nie by liefdadigheid nie.

Maarrr …

En dís hoekom ek vandag skryf.

Ek dink ons moet ook waak daarteen om te gou te kritiseer en te sê, ‘hulle moes eerder…’

Ek glo met my hele hart dat ons almal verskillend is en dat ons verskillende dinge het wat vir ons belangrik is. Juis dít bring verskeidenheid en help dat daar oral gegee word in plaas daarvan dat alles in een rigting gekanaliseer word en sekere goed heeltemal geïgnoreer word.

Die wonder lê vir my daarin dat die persoon gewillig is om iets uit sy eie sak te haal en daarmee nood te probeer verlig, selfs al is dit op ‘n manier wat anders is as wat ek dit sou doen. Op haar manier maak sy die wêreld ‘n bietjie beter en voel sy ook lekker daaroor, hopelik soveel so dat sy dit weer wil doen.

Kom ons gaan doen goed vandag, elkeen op sy eie manier en maak die wêreld ‘n beter plek.

Toortsie