Kameel – Die Latynse offisier…..

Hierdie is nie deel van ons boek nie. Dit is my eie insetsel op ons verhaal rondom Toweropstal. Ek was nog nooit goed met wag nie… en nou sit ons hier langs die pad en wag vir Abrie om te besluit wat hy met ons en die buit gaan doen. Sal nie verbaas wees as hy ons saam met die buit die lug in blaas nie. Hoe die ander towerinne voel weet ek nie; my eie emosies is in so ‘n warboel dat ek sukkel om nugter te dink. Maar wag laat Kameel self vertel.

Kameel hou Abrie dop, daar waar hy onder ‘n boom staan en die verte in staar. Dit is duidelik dat hy diep.dink. Die.volgende oomblik draai hy om en stap die veld in. “Waarheen gaan hy nou?” hoor sy een van die towerinne sê, maar haar gedagtes is nie by die lorretjie met al die buit of by die towerinne nie… nee, dit is daar by Toweropstal en die Latynse offisier. Hy het haar hart verower, dit weet sy nou verseker, en met elke asemteug wat sy gee word die smagting na hom al feller.

Haar begeerte na rykdom, en ‘n villa in Italië het verflou teenoor hierdie allesoorheersende vuur in haar binneste, en sy weet nie wat om te doen nie. Durf sy teruggaan? Durf sy hoop dat daar vir hulle ‘n toekoms saam wag. Durf sy – wat tot nou toe so gewetenloos gelewe het – hoop op sy vergifnis en vertroue?

In die verte slaan daar ‘n stofwolk uit en Kameel besluit om duim te gooi. Sy gaan terug Toweropstal toe, sy gaan uitvind hoe die Latynse offisier oor haar voel. Eerder haar hart nou breek as om met hierdie wroeging in haar binneste saam te lewe.

Toe die bakkie in hulle gesigsveld kom lig Kameel haar duim. “Kameel, wat maak jy… waarheen gaan jy?” vra Una besorgd, en die ander towerinne staan ook nuuskierig nader. Kameel het egter net een doel voor oë, en dit is om by die Latynse offisier uit te kom. Die bakkie kom tot stilstand. ‘n Sterkgeboude jongman met blou oë, en blonde krulhare buig oor en maak die passasiersdeur oop. “Hello Kameel,” groet hy vriendelik, “jammer ek is laat….. is hier probleme?” “Ben!!” sê Kameel flouweg, en gryp na die motordeur om haar staande te hou. Hy praat maar sy kannie sy woorde uitmaak nie. Sy sien.die liefde vir haar in sy oë, en sy wil dit van haar wegweer. “Moenie my liefhê nie Ben, moenie my liefhê nie!!” weergalm dit in haar binneste maar haar mond uiter geen woord nie.

Ben se gesig begin voor haar oë swem, en dan doem ‘n ander gesig voor haar op. ‘n Donker man met ‘n Latynse voorkoms. Sy voel sy arms om haar, sy lippe op hare en sy hartstogtelike woorde van liefde in haar ore. Met ‘n snik gaan sit Kameel in die stofpad, trane stroom oor haar wange en haar skouers begin ruk. Onwillekeurig vou haar hande oor haar buik… daar waar sy weet ‘n nuwe lewe begin het. Dis Ben wat in die stofpad voor haar kniel, haar in sy arms toevou en teen sy bors sus. “Ek is hier vir jou Kameel, moenie huil nie ek sal altyd daar wees vir jou.” Kameel druk haar vingers oor sy mond. “Moenie Ben, moenie dit sê nie, moenie my liefhê nie…. jy gaan seerkry.” Ben se hand sluit om hare, sy mond vryf oor haar vingers. “My liefde is sterk genoeg vir albei van ons Kameel.” Kameel uiter ‘n geluid soos ‘n gekweste dier, maar net dan verskyn Abrie op die toneel. Behalwe vir Ben en Kameel is alle oë nou op hom gevestig vir verdere aksie.

Advertisements

Kameel – Twee vroue, ‘n hardkoppige man en ‘n gebreekte kompas

travel_rawangpostDit is my skoonsus se verjaarsdag en ons is oppad Flora kliniek toe om vir haar in die hospitaal te gaan kuier. Sy is die vorige week met longkanker gediagnoseer, en ses maande gegee om te lewe. By die Rivoniaafrit besluit Ken dis tyd dat die garmin aangesit moet word –  dié werk val altyd op die uwe – en loop gewoonlik op ‘n fiasko uit. Nee, die adres is klaar gelaai sit net die garmin aan, soek die regte plek en druk die “Let’s go” knoppie. Instruksies gee is maklik, maar dit is by die “doen” gedeelte waar die paw-paw gewoonlik die fan strike. Hierdie keer stel nie teleur nie, die garmin voeter om – die vrou se stem is stil toe sy moet praat -en ons ry verby die afrit waar ons moes afdraai.

Net daar op die besige hoofweg besluit Ken om sy selfoon se “maps” ook te raadpleeg. Nou het ek ‘n garmin en ‘n selfoon wat ek aan die praat moet kry – praat van multi-tasking. Die twee dames – met verskillende aksente – begin kort na mekaar praat, en albei is dit eens dat Ken terug moet gaan na die afrit waar hy verbygery het, waarop hy duidelik sê hy sal nie… kry ‘n ander pad. Net daar kon ek vir daardie twee dames gesê het dat al hul gepleit en gesoebat en gerecalculating niks gaan baat nie, as Ken gesê het hy sal nie, sal hy nie. Die bybel praat van ‘n kyfende vrou wat soos die gedrup uit ‘n huis se dak is wat lek – maar ek sê nou vir julle dit klink na ‘n babelse verwarring wanneer twee vroue bly kerm en kla dat ‘n hardkoppige man moet terugdraai na daar waar hy die pad byster geraak het.

En toe kry ek ‘n helder oomblik; die kompas in my kop wat van my geboorte af buite werking is (nog ‘n Mark Twain gesegte) skud die roes van hom af, en wys die rigting duidelik aan. Die twee dames sing nogsteeds hulle ou deuntjie maar ek weet beter, en glo dat Ken ook weet want ons is op bekende terrein. Tot my verbasing ry hy egter verby die bekende afrit, en draai iewers vorentoe regs. Heel duidelik is hy nou die rigtingbeduiwelde een; maar nog een vroue stem by die twee paniekerige dames s’n sal hom oor die afgrond stoot… dus swyg ek soos die graf. Tot die twee dames het nou moed opgegee en ‘n welkome stilte daal oor ons neer. Heelwat later verbreek Ken die stilte – ons is amper weer terug in Pretoria en ek moet sy suster bel en sê ons kom nie deur nie, ons het uit tyd gehardloop. Min wetend dat dit ons laaste gesprek sal wees bel ek my skoonsus. Sy verstaan, en sê twee keer vir my sy voel so gelukkig. Ek vra nie hoekom nie, en nou ‘n paar weke later wonder ek nogsteeds hoekom sy so gesê het.

Kameel en die tamatierank

20180223_122804Die tamatieplant het heel onskadelik gelyk toe hy so onverwags sy kop tussen die plante uitgesteek het. Eers wou ek hom uittrek… maar besluit daarteen. Ek het voorheen groentetuine gehad; en ‘n tamatieplant was nog nooit ‘n probleem nie…. ‘n paar stutte, bietjie tou en voila kort voor lank pluk jy die heerlikste tamaties. Maar hierdie plant het begin rank…. en rank…. en rank. Oor die tou wat vir hom gespan was… oor al wat ‘n  plant is.. oor die staander wat Ken vir hom staangemaak het… deur die reling van die dek…. en hy is vinnig oppad huis toe. Een van die dae staan ek in my kombuis en pluk die verspotte klein tamatietjies wat hy so af en toe as beloning vir ons gee.

Die tamatieplant beeld presies uit hoe ek op die oomblik oor my eie omgewing voel. Vir soveel jare het ek ‘n  huishouding van orde gehardloop. Elke ding het sy plek, en alles het perke…. en toe tree Ken af. Ken is nie ‘n tuinier, handy man, boer, of enigiets van daardie aard nie…. nee, hy is ‘n kantoorverslaafde. Die voëlnes het nie ‘n kantoor nie. Toe skoonseun hulle laat bou het, het hulle werkspasies vir elkeen van ons in die kantoor in hulle huis laat inbou. Dit het goed gewerk, maar toe word hulle seuns groot en die kantoor raak over crowded.

Vir die laaste drie jaar werk Ken – met tye hoogs frustreerd – op sy skootrekenaar, en toe bars die bom. Hy maak ‘n plastiese tafel voor sy relaxer staande. Bring die kussings van die bank in ons kamer en stapel dit op die relaxer om hom hoogte te gee. Skuif die ou kis wat as koffietafel in die sitkamer dien diekant toe, haak sy grote oorfone oor die oukas, gooi al wat ‘n remote is in ‘n laai en sit sy boeke in die remote kissie….en maak dit heel duidelik dat alles van nou af so sal bly. ‘n Saamgeflanste kantoor binne in die voëlnesgroote sitkamer.

Dat my bors toetrek van benoudheid oor ‘n huis waar elke ding nie op sy plek staan nie, skeel hom min. Al troos op die oomblik is my sus Rika (wat nog presieser as ek gelewe het) se woorde na haar man se dood. “In ons hele huis het ek hom nie ‘n plekkie van sy eie gegun om te lewe nie.”

As ek net daardie tamatieplant kan uitruk… maar op ‘n onverklaarbare wyse het dit Ken se tamatieplant geword, en dit beteken “hands off.”

 

Kameel – Depressie die monster

images (1)As jy nog nooit ‘n pad gestap het nie wees versigtig met jou woorde. Raad gee…. en tot verwyte is maklik, totdat jy self daardie skoene moet aantrek.

Soos ‘n dief in die nag het dit my bekruip; stadig maar seker die lewe uit my uitgesuig….. en my al dieper in die donker gat van depressie ingetrek. Ek het daarteen baklei…. na die lig toe bly beur… maar sy houvas op my was te sterk. Ek het die pille wat my uit die gat sou lig gehoorsaam gesluk, maar elke dag gevoel hoe ek dieper wegsink. My oë toegeknyp en ore toegedruk vir die vingers wat na my wys, en monde wat sê “Ruk jouself reg.” O, ek het nie net gaan lê nie…. nee ek het die depressie monster vir jare baklei maar gevoel hoe ek stadig doodgaan. Emosieloos het ek voor die dokter gesit toe hy met sy vuis op die lessenaar slaan en uitroep, “My God, help hierdie vrou ek kan niks meer vir haar doen nie!!” Op ‘n dag het ek net gaan lê… krag om op my voete te bly was daar nie meer nie. Vriendinne het ‘n kring om my bed kom staan. Met begeleiding van ‘n kitaar vir my gesing. Dit was liefde, dit was omgee… maar dit het my nie uit my graf gelig nie. Die wit pille in my hand sou ‘n einde bring aan hierdie lewende dooie. Ek sit op die vloer in ‘n hoekie van ‘n hospitaalbadkamer. Trane stroom oor my wange. Wanneer laas het ek gehuil? ‘n Suster buk voor my, “Ons het jou amper nie deurgehaal nie.” “Hoekom het julle my na dié hel toe teruggebring?”  ‘n Hand op my skouer, “Ek bel iemand om met jou te kom praat.” Ek het haar nie hoor kom nie. ‘n Sagte “hello.” Ek draai my kop haar kant toe. Sy deins terug… verwondering in haar oë. “Tannie is beeldskoon.!!” Wat makeer die meisiekind” “Dis ‘n Lig sê sy wat uit my oë uitstraal en haar ‘n kykie in my binneste gee. (Later jare sou ek by my pa se sterfbed dieselfde ondervinding hê, en ook na my asem snak.) Terug by die huis… terug in die tonnel. Daar was lig oppad maar ek het dit nie toe geweet nie. Vyf jaar van depressie was amper op sy einde

Ek het myself in die voet geskiet

Baie jare gelede het iemand vir wie ek baie lief is, iets verskrikliks aan my gedoen.

Ek het die persoon vergewe, maar wou niks meer met haar te doen gehad hê nie. Ek kon dit eintlik nie heeltemal verwerk nie en deur vir haar op ‘n afstand te hou, het ek geglo, het ek myself beskerm, en ook vir haar gewys dat dit wat sy gedoen het, beslis verkeerd was.

Ek het haar nie geoordeel nie, het ek geglo. Ek het haar al die geluk in die wêreld gegun, solank ek nie deel daarvan was nie.

Maar, alhoewel daar lang tye was wat ek nie aan haar gedink het nie, kon ek haar nie heeltemal vergeet nie. Vir ‘n té groot deel van my lewe was sy ‘n prominente deel van my.

Ek het na haar verlang. Ek het na die goeie tye saam met haar verlang. Ek het die verstaan tussen ons, die konneksie tussen ons, gemis.

Maar ek het nie geweet wat om te doen nie.

Een dag loop ons mekaar toevallig raak, soos ek vir God gevra het. Ons raak aan die gesels. Ons gaan drink tee saam en, al is ons effens versigtig, gesels ons tog te lekker saam.

En met dit alles besef ek: Ek het myself in die voet geskiet. My onvergewensgesindheid, al het ek gesê ek het haar vergewe, het my verlies vergroot. Ek het nie, soos ek gedink het, myself beskerm deur vir haar kwaad te bly nie. Ek kon ook nie haar persoonlikheid of haar optrede daardeur verander nie.

Maar in die proses het ek soveel kosbare jare weggegooi wat ons mekaar kon help en opbou en ‘n oor wees vir mekaar. Ondersteuning vir mekaar.

Ons dink dat deur vir iemand kwaad te bly, ons verkeerdhede kan regmaak. Ons dink deur afsydig te bly, straf ons die ander persoon. Ons dink dat ons onsself deur so ‘n optrede beskerm.

Die teendeel is egter waar. Ons ontneem onsself van soveel plesier.

Ja, soms het ons wel nodig om van iemand af te sny omdat die verhouding negatief is. Maar soms is dit juis goed om die stukkende verhouding eerder te herstel en sou daar stroomversnellings en afgronde kom, dit te hanteer om wéér die plesier van die verhouding daarná weer te ervaar.

Ek en my vriendin het nog ‘n pad om te stap. Alles is nog nie perfek nie. Ons kuier nog nie weer regtig saam nie, maar wat wonderlik is, is dat daar weer ‘n konneksie is, en dís ‘n lekker gevoel.

Ons moenie wrokke en woede en kwaadwees in ons harte koester nie. Onsself kry die seerste daardeur.

Groetnis

Toortsie

Toortsie by Finesse: My geselskap

Toortsie se Facebook Page

Toortsie se Bantingresepteboeke Facebook page

Toortsie’s English Blog Posts

Kruinsig Plaasakkommodasie, Riversdal

Toortsie by Finesse voelgoed tydskrif