Kameel – Los my foon

Screenshot_2018-06-02-09-22-10

Ek is in groot moeilikheid by my kinders…. en dis die bloggers se skuld. Ok, ok nie rêgtig nie…. maar ek weet nie hoe om julle geheim te hou nie. Die foto hierbo wys hoe ek op my foon by julle blogs uitkom, en ek keer maar woes dat my foon privaat bly. Sien my kinders weet nie ek blog nie…. en dis baie beter so.

Vrydagaand is familieaand, dan eet en kuier die naby bly kinders – en hulle families – of by die Voëlnes of by die groothuis. Gisteraand was weer sulke tyd. Marlé vertel my van haar nuwe Francine Rivers boek wat sy gekoop het. Natuurlik wil ek hom ook lees en sy sê sy sal hom vir my op die e-leser laai. Ek het nie ‘n clue gehad sy bedoel op my foon nie, en toe ek weer sien sit sy met my foon in haar hand. Die volgende oomblik vra sy kliphard “WAT HET MAMMA HIER OP DIE FOON?!!!! en sy lees vir almal se ore lekkervurigeaffêre, Nievirkinders. maar voordat sy verder kan gaan stop ek haar met “Los my foon uit!!”

Ek weet nie wat die klomp kinders en skoonseuns nou dink nie…. wil ook nie hoor nie. Gelukkig het ek darem iets uit die “deal” gekry…. ‘n e-leser met Francine Rivers se nuwe boek…. en dit op my foon. 😊

Geniet julle naweek

Advertisements

Kameel – ‘n Foto vir haar man

Na ‘n “gesprek” met Hester oor my dae as fotograaf in ‘n studio, plaas ek ‘n vorige bloginskrywing om julle ‘n kykie agter daardie toe gordyne te gee.

imagesDie vrouestem oor die telefoon is half huiwerig, “Ek wil ‘n afspraak maak om een aand in die week fotos te kom neem.”  “Dit is in die haak,” antwoord ek, “sê net wanneer en hoe laat,” en met die woorde kry ek ‘n pen en my afspraakboekie gereed.  Daar is aarseling aan die anderkant van die lyn, en dan kom die stem in ‘n fluistering, “dit is vir my man, ek wil…… ‘n….. jy weet, kalerige fotos hê.”  Net daar stop ek alles, vir ‘n sekond of twee is daar doodse stilte op die lyn, dan sê ek,  “As jy pornografiese fotos bedoel, is ek nie die regte fotograaf vir jou nie”.  “O, nee!” korrigeer sy vinnig, “nie pornografies nie, net….. wel, kalerig.”  Ons maak ‘n afspraak vir dieselfde aand, en die res van die middag maak ek vir my prentjies van die wulpse vrou.

Ek is nie bang vir die menslike liggaam voor my kamera nie.  Op daardie stadium het ek fotos vir ‘n agentskap geneem, en meisies het voor my lens die onskuld van die kind tot die slinksheid van ‘n Delila uitgebeeld.  Toe die deurklokkie lui stap ek om te gaan antwoord.  Twee jong vroue staan voor my; die een wat die fotos wil laat neem stel haarself en haar vriendin voor; ek wys hulle deur studio toe, en laat glad nie blyk hoe stomgeslaan ek is nie.  Die jong vrou hier by my is pole verwyder van die prentjie in my kop.  Sy is ‘n “plain Jane,” groot gebeend, met blou oë, en haar blonde hare is in ‘n stywe poniestert vasgemaak.  Sonder grimering lyk sy vaal en daar is nie ‘n greintjie sensualiteit aan haar nie.  Inteendeel sy is baie skaam, en ongemaklik waar sy nou voor my staan.

“Kom sit en vertel my wat jy in gedagte het,” sê ek gerusstellend.  Sy is nie lank getroud nie, en wil graag vir haar man ‘n vergroting van haar laat maak waar sy wel…. ‘n bietjie “cleavage,” wys.  Sy gee my toestemming om my eie inisiatief te gebruik.  Ek glimlag breed (van verligting… en om haar meer op haar gemak te stel,) en sê vol selfvertroue, “Geen probleem nie, ons gaan vir jou man ‘n mooie, mooie foto neem, “cleavage,” en al.”  Ek bevind my nou op bekende terrein; in my element spring ek aan die werk;  “Eers gaan ek jou grimeer, sonder grimering gaan die ligte jou heeltemal uitwas,” en hiermee trek ek die kwas en verf nader.   Op die doek hier voor my begin ek skilder, en sien hoe haar gesig ontspan, en kort-kort breek daar ‘n effense glimlag deur.  “So ja, nou vir jou hare;” ek trek die rekkie uit haar hare, “ons laat jou hare loshang, en…“ al geselsende kam ek my vingers deur die blonde massa, “maak dit effens deurmekaar, vir die regte effek.”  “Daars hy, kyk hoe pragtig lyk jy nou,” en wys na die spieël teen die een muur.  Sy bewonder haarself vir ‘n paar oomblikke, haar oë blink, en daar is ‘n breë glimlag om haar mond.  “Nou vir die klere,” sê ek, “jy kan agter daardie skerm uittrek…. net jou boklere, maar hou jou bra aan, ek sal daarmee deel wanneer ek jou drapeer.”

Daar is ‘n prentjie in my kop; alles swart en in die middel van hierdie swart ‘n halflyf foto van ‘n blonde vrou in sagte wit drapeersel.  ‘n Sagte maar tog sensuele foto vir die man van haar drome.  Sy maak haar verskyning, en ek laat haar op die mat by ‘n lae tafeltjie hurk.  Dit is toe ek die deurskynende materiaal om haar begin vou dat ek besef daar is niks waarmee ons ‘n “cleavage,” kan vorm nie…. niks.  “Ek is maar plat,” sê sy toe sy sien waar my oë rus.  Ek gaan nie met haar stry nie, dus glimlag ek vol vertroue, “Ons kyk wat ons kan doen met dit wat jy het.”  “Druk jou bo-arms styf teen jou lyf en bring hulle dan vorentoe;” gewoonlik werk die metode vir die nie so goed bedeeldes.  Nogsteeds niks, nie eers ‘n beduidenis van ‘n “cleavage,” nie.

In die skemer studio met net die sagte studioligte aan, is alle skaam weg. Vanwaar haar vriendin sit begin sy lag; eers probeer die blondekop haar lag inhou, maar dan bars sy ook uit van die lag.  Ek sien al hoe die mascara traanspore oor haar wange trek, maar hulle lag is so aansteeklik dat ek nie my “pose” kan hou nie, en begin saamlag. “Trek uit daardie bra dat ek kan sien wat daaronder aangaan,” sê ek in die lag.  Sy maak so, en ek skud my kop terwyl ek kopkrap. “Ek gaan nog een ding probeer en sowaar ek het nog nooit ensiklopedieë vir dit gebruik nie,” en met die begin ek die lywige boeke onder die swart lap op die tafeltjie voor haar pak.  Ek drapeer haar in wit; “nou goed, staan vir my op jou knieë, dan buk jy oor die tafel totdat die ensiklopedieë onder jou borste rus, sak dan bietjie af sodat dit kan opdruk wat daar is, en terselftertyd druk jy jou bo-arms teen jou lyf en dan vorentoe.”  Gehoorsaam doen sy dit; drie paar oë staar net na een plek, wagtend op die takboklammers , soos die tweeling van ‘n ribbok wat tussen die lelies wei, waaroor Salomo so in vervoering geraak het.  Niks, ons kyk verniet…. want daar is niks.

My model val agteroor en gedrapeer in wit lê sy op die mat en rol soos sy lag.  Haar vriendin krul in haar stoel, en ek sak net daar op die grond neer, lam van die lag;  Die trane rol oor ons wange; drie vroue lag oor dit wat ‘n suster-eva so graag aan haar man wil gee, maar nie het om te gee nie.  Miskien lag ons ook met trane oor ons eie tekorte wat ons minderwaardig laat voel in ons vrouwees. Toe ons uiteindelik tot bedaring kom, kyk ek na die blonde vrou wat op die vloer saam met my sit; haar gesig is sprankelend, haar oë skitter soos diamante.  As hierdie blondekop se man weet wat goed is vir hom sal hy die lag in haar wakker maak, dink ek.  Salomo het oor meer as net die takboklammers, en borste wat soos torings staan geskryf; hy het die “Sulammitiese” vrou besing en op ‘n stadium gesê “draai jou oë liewer weg van my af, hulle maak my onrustig.”

“Kom” sê ek vir haar, “met jou oë gaan jy vir jou man ‘n liefdeslied sing.”  Ek knap haar op en hang ‘n swart fluweelstola om haar skouers… die fokus moet op haar oë wees.  Sy neem haar posisie in, “Ek gaan jou deur die hele proses praat,” sê ek van agter die kamera.  Deur die lens hou ek haar dop; die vrou hier voor my is soos klei in my hande, “Frame for frame I molded her into the image I had in mind,” en terselftertyd hoop ek haar man sal haar teen hom vashou soos die seëlring op sy bors.

Kameel – soengroet die dokter

fc34086582e4bc4e12b492d078d1bd17

Dit sal ‘n goeie idee wees om direk nadat ek my oogspesialis gesien het, hartspesialis toe te gaan. Nie net oor die mooie man nie (ontspan… hy kon my seun gewees het) maar oor die man se menswees wat ‘n skok op die hart is.

Die eerste wat my opgeval het (dis nou voordat ek hom gesien het) was sy van. Dieselfde as my ouma se nooiensvan, en natuurlik het ek gewonder of hy nie familie is nie. Wanneer jy hom ontmoet kan jy nie anders as om die man se voorkoms raak te sien nie. Heel indrukwekkend sou ek sê. Chanté wie my vergesel het se voete was onder haar uitgeslaan, en haar woorde was “Ek vat mamma na elke afspraak met die man toe, en ek gaan saam in wanneer hy mamma ondersoek. Ek wil net eenkant sit en hom in stilte bewonder”

Om die man te beleef is ‘n heel ander storie. Wanneer jy by sy spreekkamer uitloop is jy nie presies seker wat jou getref het nie. Sy teenwoordigheid vul ‘n vertrek. Hy is selfversekerd maar nie hoogmoedig nie. Hy oorheers jou, maar terselftertyd is daar ‘n familitêriteit wat jou tuis laat voel. Hy staan baie naby jou wanneer julle gesels. Sy oë kyk direk en baie stip in joune wat senutergend is, want jy kry die gevoel dat hy tot binne in jou siel kyk, en elke verkeerde ding raaksien. En dan is daar sy direktheid van spraak wat jou asem wegslaan.

‘n Paar jaar gelede is ek deur my dokter na hom toe verwys. Ek moet lensvervangings kry sê die man, en begin reëlings tref vir die operasie. Dis alles goed en wel…. maar ek waag tog om so tussendeur te vra wat as die operasie nou onsuksesvol is. “Dan is jy blind,” sê hy en gaan voort met die gesprek asof hy my nie sopas met ‘n vuishou vol op die maag getref het nie.

Verlede week maak ek ‘n afspraak by hom; my linkeroog wil nie aldag saamspeel nie. Behalwe dat die man grys geword het is alles nes voorheen. Ek wonder nogsteeds of hy nie familie is nie… maar vra liewer nie uit nie. Hierdie keer duur die ondersoek langer want my oog haal allerhande trieks uit en wil nie die letters lees nie. Hy praat van die cornia… kyk…. gooi druppels in… kyk weer…. laat my lees…. vra vrae…. kyk….. vra vrae….. laat my lees….. en verdwyn toe vir ‘n ruk. Hy kom terug met ‘n ander spesialis, “‘n cornia ekspert” sê hy. Hulle kyk en praat in ‘n taal wat na vloek klink. Ek word vir laser “iets” gestuur wat duur is, en die medies nie altyd wil betaal nie. Terug by hom met ‘n laaaang stuk “print out” van die laser mense, en die proses van kyk, en vrae vra word herhaal. Uiteindelik is hy tevrede, gaan sit by sy lessenaar en skryf al pratende ‘n voorskrif vir my nuwe bril uit. Ek moet nie ‘n duur bril kry nie want die moontlikheid is groot dat ek ‘n corniaoperasie moet kry. So as my oog erg begin pyn moet ek hom weer kom sien…. maar wie weet miskien is ek dood voor daardie tyd en sal die operasie nie nodig wees nie. Dit is toe dat ek verseker weet dat ons familie is. Daardie direkte manier van praat kom uit my voorgeslagte uit. Ek ken dit van my ouma se dae af… en dit loop in ons bloedlyn af. Toe ons totsiens sê wou ek hom soengroet – dit is mos wat familie doen – maar ek bedink myself. Miskien is daar ‘n volgende keer.

Kameel – Oom Olifant jou reuse dier

Ek sien vanoggend die foto van Toorts op Fb, en dadelik dink ek aan wat Mark Twain geskryf het. Ja, ek het ‘n groot liefde vir sy skryfwerk, en sal hom seker nog baie aanhaal.

FB_IMG_1521797084063We wandered contentedly around here and there in India; to Lahore, among other places, where the Lieutenant-Governor lent me an elephant. This hospitality stands out in my experiences in stately isolation. It was a fine elephant, affable, gentlemanly, educated, and I was not afraid of it. I even rode it with confidence through the crowded lanes of the native city, where it scared all the horses out of their senses, and where children were.always just escaping its feet. It took the middle of the road in a fine independant way, and left it to the world to get out of the way or take the consequences. I am used to being afraid of collisions when.I ride or drive, but when one is on top of an elephant that feeling is absent. I could have ridden in comfort through a regiment of runaway teams. I could easily learn to prefer an elephant to any other vehicle, partly because of that immunity from collisions, and partly because of the fine view one has from up there, and partly because of the dignity one feels in that high place, and partly because one can look in at the windows and see what is going on privately among the family. The Lahore horses were used to elephants but they were raptutously afraid of them just the same. It seemed curious. Perhaps the better they know the elephant the more they respect him in that peculiar way.

Die kameel is ‘n wonderlike ding….

5798_ngsversion_1500396610468_adapt_676_1

Hoekom is my naam Kameel? Vir die dood eenvoudige rede dat ‘n kameel my idee van humor is. Daardie gesig, die hooghartige houding, en dik wimpers laat my innerlik glimlag. Wat sal ek nie gee vir sulke wimpers nie…. sug. Ken het by ons kerk in die JOY tydskrif ‘n artikel rondom ‘n kameel gelees, en my daarvan kom vertel. By die kerkkantoor was hulle so gaaf om vir my ‘n afskrif van die artikel te maak. Ek het dit gate uit geniet, en besluit om die artikel met julle te deel. Die volgende dan uit die bek van die kameel….

THE AMAZING CAMEL AND IT’S CREATOR

If you ever doubted that God exists, meet the very technical, highly engineered dromedary camel:

When I’m hungry, I’ll eat almost anything – a leather bridle, a piece of rope, my master’s tent, or a pair of shoes. My mouth is so tough; a thorny cactus doesn’t bother it. I love to chow grass and other plants that grow here on the Arabian Desert. I’m a dromedary camel, the one-hump kind that lives on hot deserts in the Middle-East… My hump, all 36 kilos of it, is filled with fat – my body fuel – not water, as some people believe. My Mighty Maker gave it to me because He knew that I wouldn’t always be able to find food as I travel across the hot sands. When I don’t find any food, my body automatically takes fat from the hump, feeds my system, and keeps me going strong. This is my emergency food supply.

Camels are water conservers

If I can’t find any plants to munch, my body uses up my hump. When the hump gets smaller, it starts to tip to one side. But when I get to a nice oasis and begin to eat again, my hump soon builds back to normal. Iv’e been known to drink one hundred litres of water in ten minutes. My Master Designer made me in such a fantastic way that in a matter of minutes, all the water I’ve swallowed travels to the billions of microscopic cells that make up my flesh. Naturally, the water I swallow first goes into my stomach. There, thirsty blood vessels absorb and carry it to every part of my body. Scientists have tested my stomach and found it empty ten minutes after I’ve drank 100 litres. In an eight-hour day, I can carry a 180 kilogram load, 160 kilometres across a hot, dry desert, and not stop once for a drink or something to eat. In fact, I’ve been known to go eight days without a drink, but then I look like a wreck. I lose 100 kilograms, my ribs show through my skin, and I look terribly skinny. But I feel great!! I look thin because the billions of cells lose their water. They’re no longer fat. They’re flat.

Camels store water in their blood

Normally my blood contains 94 percent water, just like yours. But when I can’t find any water to drink, the heat of the sun gradually robs a little water out of my blood. Scientists have found that my blood can lose up to 40 percent of its water, and I’m still healthy. Doctors say that human blood has to stay very close to 94 percent water. If you lose 5 percent of it, you can’t see anymore; 10 percent, you can’t hear and you go insane; 12 percent and your blood is as thick as molasses and your heart can’t pump the thick stuff – it stops, and you’re dead. But that’s not true with me. Why? Scientists say that my blood is different. My red cells are elongated. Yours are round. Maybe that’s what makes the difference. This proves I’m designed for the desert, or the desert is designed for me. Did you ever hear of a design without a designer?

Camel’s noses convert air moisture to water

After I find a water hole, I’ll drink for about ten minutes and my skinny body starts to change almost immediately. In that short time my body fills out nicely, I don’t look skinny anymore. And I gain back the 100 kilograms that I lost. Even though I lose a lot of water on the desert, my body conserves it too. Way in the beginning when my intelligent Engineer made me, He gave me a specially designed nose that saves water. When I exhale, I don’t lose much. My nose traps that warm, moist air from my lungs and absorbs it in my nasal membranes. Tiny blood vessels in those membranes take that back into my blood. How’s that for a recycling system? It works because my nose is cool. My cool nose changes that warm moisture in the air from my lungs into water. But how does my nose get cool? I breathe in hot dry desert air, and it goes through my wet nasal passages. This produces a cooling effect, and my nose stays as much as 7 degrees cooler than the rest of my body.

Designed for sandstorm and deserts

I love to travel the beautiful sand dunes. It’s really quite easy, because my Creator gave me specially engineered sand shoes for feet. My hooves are wide, and they get even wider when I step on them. Each foot has two long, bony toes with tough, leathery skin between my soles, my feet are a little like webbed feet. They won’t let me sink into the soft, drifting sand. This is good, because often my master wants me to carry him 160 kilometres across the desert in just one day. (I troop about 16 km per hour.) Sometimes a big windstorm comes out of nowhere, bringing flying sand with it. My Master Designer put special muscles in my nostrils that close the openings, keeping sand out of my nose but still allowing me enough air to breathe. My eyelashes arch down over my eyes like screens, keeping the sand and sun out but still letting me see clearly. If a grain of sand slips through and gets in my eye, the Creator took care of that too. He gave me an inner eyelid that automatically wipes the sand off my eyeball just like a windshield wiper.

Some people think I’m conceited because I always walk around with my head held high and my nose in the air. But that’s just because of the way I’m made. My eyebrows are so thick and bushy; I have to hold my head high to peek out from underneath them. I’m glad I have them though. They shade my eyes from the bright sun.

Camels are extremely resourceful

Desert people depend on me for many things. Not only am I their best form of transportation, but I’m also their grocery store. Female camels give very rich milk that people make into butter and cheese. I shed my thick fur coat once a year and that can be woven into cloth. A few young camels are used for beef. For a long time, we camels have been called the “ships of the desert” because of the way we sway from side to side when we trot. Some of our riders get seasick. I sway from side to side because of the way my legs work. Both legs on one side move forward at the same time, elevating that side. My “left, right left, right” motion makes my rider feel like he is in a rocking chair going sideways. When I was six months old, special knee pads started to grow on my front legs. The Intelligent Creator knew I had to have them. They help me lower my 450 kilograms to the ground. If I didn’t have them, my knees would soon become sore and infected. And I could never lie down, I’d die of exhaustion. By the way, I don’t get thick knee pads because I fall on my knees. I fall on my knees because I already have these tough pads. Someone very Great thought of me and knew I needed them. He designed them into my genes. It’s real difficult for me to understand how some people say I evolved into what I now am. I’m very technical, highly engineered, dromedary camel. Things like me don’t just happen – Iv’e been very well planned out! All glory to God.