‘n Stappie in die park?

Ten opsigte van die Parkrun, oftewel, Parkwalk soos ek dit noem, het Toortsie haar houding verander: Parkwalk is g’n ‘Walk in the park’ nie en as ek in die park wil gaan loop, moet ek ‘n park soek om in te loop, en ek twyfel sterk of hier so iets in die dorp is nie.

In elk geval, ek het so ‘n rukkie terug mos besef dat my fiksheidsvlakke glad nie is hoe hulle behoort te wees nie, dat ek beslis te min oefen en as ek stap, ek ‘n bietjie meer petrol sal moet gee.

Dis alles goed en wel om soms vir ‘n ou stappie te gaan, maar as ek enigsins net wil dink aan die Camino, wat nog te sê beplan, sal hier ‘n drastiese verandering moet plaasvind.

Maréth het nou die dag kom vertel van haar ondervinding as Camino-stapper. Terloops, sy het alreeds vrou-alleen twee van die roetes van begin tot end gestap, elke keer meer as ‘n duisend kilometers. Dit wil gedoen wees en ja, of ek haar dít sal probeer nadoen, is ‘n ander vraag.

Sy noem onder andere dat dit nie net gaan dat jy kilometers op jou bene sit nie, maar dat jou liggaam gebrei moet wees. En daar kom my rugoefeninge ernstig ter sprake.

Sy vertel hoe sleg en seer party van die mense se voete raak, maar dat sy gelukkig nog nooit daardie probleem ontwikkel het nie.

Sy sê haar rugsak weeg ‘n skrale 7 kg, maar ek wil mos maar eerder my sak bedags laat aanry omdat my rug nie sulke gewig toelaat nie, maar dit veroorsaak dan natuurlik meer akkurate beplanning.

Om haar voete te spaar, trek sy elke keer wanneer sy rus, nes Ernst Grundling ook sê, haar skoene uit sodat haar voete lug kry. Sy pak 3 pare katoensokkies in, katoen, sodat dit nie te warm raak nie, en dra bedags 2 paar. Nie 2 paar oormekaar nie, maar 2 pare wat sy afwissel. Elke keer wanneer sy rus, trek sy die sokkies uit, hang dit oor haar rugsak, en trek dan die ander, droë paar aan. Ek sal net weer moet seker maak of sy nie wel twee pare oormekaar dra nie.

Dan sê sy ook dat sy haar voete met Tea Tree olie behandel, maar ek is nie seker presies hoe sy dit doen nie, ek kan maar nog weer uitvind.

So, terug by die parkrun. Geen onnodige gekletsery en ander mense uit die stap hou nie. Ek gesels wel vinnig met ‘n persoon wat toevallig my spoed stap. Wel, nou die dag het ‘n gesellige jong dame lekker langs my ingeval en het ons behoorlik geklets.

Ek begin half 8 by my huis stap om net mooi wegspringtyd daar aan te kom, stap die parkrun so vinnig ek moontlik kan en stap dadelik terug huis toe. Dit gee my ‘n goeie oefening op ‘n Saterdag.

Verder probeer ek nou daagliks my rugoefeninge doen, nie meer net 3 keer per week wat ek nooit reggekry het nie. Dis makliker om iets daagliks te doen as 3x per week! En ek stap stap stap wanneer ek die kans kry.

Ek dink my fiksheid sal binnekort op ‘n volgende vlak wees, maar dan is daar steeds groot kans vir verbetering. Nog baaaie vlakke!

Nou ja, vir Toortsie is Parkrun tans ‘n ernstige besigheid, hoor!

(Foto’s geleen op Facebook)

Toortsie

Advertisements

My gedagtes rondom die Camino

Ek pen sommer net my gedagtes neer. Of ek ooit die Camino gaan stap en wanneer ek dit gaan doen, is nog ‘n ope vraag.

Intussen lees ek daaroor, luister wat mense wat dit al gedoen het, sê, luister na raad, en dink hoe en hoekom ek dit sal doen.

Soos ek reeds geskryf het oor hoekom ek dit wil doen, sal dit vir my ‘n manier van reis wees. Dis nie dat ek een of ander iets wil gaan verwerk nie, en ook nie iets wil bewys nie.

As my lewe aangaan soos dit nou doen, sal daar ‘n tydfaktor wees en kan ek nie onbepaald gaan nie. Ek dink dat ek ‘n maksimum van 20 dae sal kan stap as ons dit mooi inpas. Twintig dae is te min vir enige van die Camino-roetes, so ek kan sommer nou al in my hart die besluit maak en rustig daaroor raak, dat ek nie ‘n volle roete sal stap nie.

Dan is die groot vraag hoe belangrik dit vir my is om die laaste 100 km te stap en ‘n Caminosertifikaat te kry. Sê nou ek beplan om wel die laaste 100 km te stap en my voete gee in, of iets gebeur en ek kry dit nie reg nie, mag ek dalk teleurgesteld terugkom.

Besluit ek egter om die Franse roete te stap en te begin by Saint-Jean-Pied-de-Port met die wete dat ek in elk geval nie die volle roete gaan doen nie, kan ek dit dalk baie rustiger aanpak en kyk wat my liggaam vir my sê, met niks wat my druk nie. Sou ek dan so voel, hoef ek net 15 km op ‘n dag te stap, in plaas van 25 of selfs meer, net om so veel as moontlik kilometers kaf te draf. Sou ons voel om ‘n dag te rus, sal dit dan ook nie saakmaak nie, omdat ons sommer net die ervaring geniet.

Ek dink regtig dit is hoe ek my kop moet instel, om elke oomblik daarvan te geniet, nie gejaagd te voel omdat ek die eindpunt móét haal nie, en sou ons liggame vir ons sê dat dit nou genoeg is omdat ons voete dalk oppak, of wat ook al, dat ons daarna sal luister en dan sommer net die omgewing geniet en vakansie hou.

Dit is hoe dit nou vir my sin maak. Môre lyk dit dalk anders, wie weet? En of ek dit regtig sal doen, sal net die tyd leer, my lewe hang gelukkig nie daarvan af nie.

Mooi loop!

Toortsie

Hoekom wil ek die Camino stap

Hoekom wil ek juis die Camino stap? Is hier nie ander staproetes wat ek eerder wil stap nie? Hoekom in Spanje gaan stap, hoekom nie sommer in SA nie?

Ek het baie redes hoekom ek dit wil doen, en ek is seker ek het nog baie meer redes as wat ek hier noem.

  1. Ek is ‘n ewige toeris, dit is in my bloed. Ek hou daarvan om nuwe plekke te ontdek en te besoek.
  2. Vandat ek die eerste keer van die Camino gelees het, interesseer dit my.
  3. Europa is ‘n lieflike plek om te besoek, die dorpies is nie ver van mekaar af nie, die Spanjaarde verwelkom die pelgrims. Die infrastruktuur is goed.
  4. Ek kan nie ‘n rugsak dra nie en by die Camino is daar ‘n diens wat jou sak vervoer van die een plek na die ander.
  5. Ek het al baie ander staproetes ook gedoen. Wat my trek van die Camino is dat ‘n mens ‘n verder afstand kan aflê, jy kan stap so lank of so kort soos jy wil.
  6. Dis vir my ‘n oulike manier om oorsee te toer.
  7. Ons het die neiging om te veel in ‘n te kort tydjie te wil inprop, te veel plekke te wil sien en dan jaag van die een plek na die volgende. Ek dink dit sal goed wees om dit rustig, al stappende te doen.
  8. Dit moet ‘n fantastiese vakansie wees.
  9. Dit kan selfs ‘n bietjie goedkoper manier van toer wees as die normale een. Pelgrims kry op baie plekke afslag.
  10. Ek is lief vir stap. Ek is lief vir mense en dit sal vir my lekker wees om interessante mense langs die pad te ontmoet en ‘n paar woorde mee te gesels.
  11. Ek sal dit nie alleen wil doen nie, en sal dit graag saam met my man wil doen. Ek sien dit as ‘n belegging in ons huwelik.
  12. Ek glo dat dit vir my ‘n geestelike verdieping sal bring, dat ek tyd met God sal deurbring, tyd met my gedagtes.

Toortsie

Planne

Vir party mense kan dit angswekkend klink, vir my gee dit ‘n gevoel van rustigheid in my hart: Baie van my planne realiseer nie, maar dis heeltemal reg met my, want ek hét so baie planne!

My kop werk heeldag en aldag oortyd en dan het ek dié plan en dan het ek dáárdie plan en BAIE van hulle realiseer nie. Genadiglik nie! En terwyl ek hard werk aan hierdie plan, kom daar ‘n buiteperdplan verby en dan gebeur dit sommer!

Wat vir my angstig maak, is as die planne opraak, as daar nie ‘n toekomsvisie is nie.

Daar is mos die spreekwoord, ‘n boer maak ‘n plan, en dit is baie waar. Wat uiters gevaarlik is, is as ‘n boer se planne opraak. En met hierdie boervrou is dit net so: Solank daar nog nuwe planne gemaak kan word, is die Kaap Hollands, maar as Toortsie haar teen ‘n muur vasloop en daar geen planne te maak is nie … angswekkend!

So beplan ek baie dinge waarvan ‘n groot deel nie realiseer nie, maar ook baie realiseer en dit hang van jou persoonlikheid af oor hoe jy daaroor voel: Gaan jy konsentreer op almal wat nie realiseer nie, of gaan jy fokus op hulle wat wél realiseer? Gaan jy sê, ag wat, dis weer een van Toortsie se mal planne, daar gaan niks van kom nie, of gaan jy eerder dink om te wag en sien en dan verras Toortsie jou met iets heeltemal anders?

My kop is nou op 2019 en ek het ‘n hele paar gróót planne, en wie weet, net dalkies gebeur één van hulle, of nie:

  1. Die Camino roep my. Hy roep my al baie jare. Soms is hy stiller as ander tye, maar op die oomblik is sy stem nogals hard en duidelik. So, Toortsie lees en lees en maak planne. Wanneer? Hoe lank? Van waar tot waar? Ek lees ernstig aan Erns Grundling se boek, Elders, en sommer ook aan Ewald Schmidt se blog toe hy destyds die Camino gestap het en dan is daar hier en daar ‘n bietjie aanvoorwerkies ook.
  2. Toortsie moet haar resepte orden en begin werk aan ‘n moontlike boek 3. Wanneer? Hoe? Of? Die tyd sal leer.
  3. Ek sal baie graag een keer in 2019 wil deelneem aan Capital Singers. Maar as ek die Camino gaan stap, gaan ek dalk nie dit ook kan doen nie.

Drie groot dinge, en ‘n baie besliste vierde wat ek nie nou gaan noem nie, maar almal van hulle vra baie tyd, baie voorbereiding, en my normale lewe gaan mos steeds aan. Intussen is daar ‘n paar goed om oor opgewonde te wees, ‘n vooruitsig, of dit realiseer of nie. 🙂

Toortsie