Wysheid en die grysheid

Lief God Grootliks het ‘n baie waardevolle artikel geskryf oor die wysheid van ouer mense. Dat ons raad van ouer mense moet respekteer en ter harte neem omdat hulle soveel lewenservaring het. Dat dit wys is om te luister na raad wat vir jou gegee word en dwaas is om goeie raad in die wind te slaan. As jongmens het ek soms geluister, ander kere nie.

Sy skryf ‘n entjie verder oor ‘n baie teer sakie, oor hoe ons ons oumense hanteer. Ook ek is skuldig. Ook ek bring nie altyd genoeg my kant nie en steun baie op die versorging wat my twee ma’s kry in die ouetehuis, waarvoor ek natuurlik baie dankbaar is. Ek sou dit nooit sonder hulle kon doen nie.

Ek is die laaste tyd baie bewus daarvan dat ‘n mens die wysheid wat jy van ouer mense kry, maar moet indrink, selfs al het jy nie altyd lus daarvoor nie, selfs al is dit outydse raad, want dit gaan verby. Dit kan verlore gaan.

In die demensie-afdeling sien ek pragtige oumense wat almal in hulle eie wêreldjies leef en ek is oortuig daarvan dat elkeen van daardie mense baie wysheid gehad het om te deel, baie kennis en ervaring wat hulle vir ander kon leer. Dat soveel van hulle suksesvol was in sy/haar eie gebied.

Dit raak vir my net al hoe belangriker, al hoe dringender as ek besef dat, selfs al is hulle verstand nie meer tiptop nie, al tree hulle nie meer rasioneel op nie, al praat hulle deurmekaar, ons hulle steeds met respek sal behandel. Dat ons sal dink wat ons voor hulle sê en nie lelike, afbrekende, of verkleinerende opmerkings veral in hulle teenwoordigheid sal maak nie. Dat ons hulle sal vergewe vir foute wat hulle dalk in die verlede teenoor ons gemaak het, dalk in onkunde, dalk omdat hulle nie anders kon nie, dalk omdat ons eie persepsie anders was as hulle s’n. Dat ons vir hulle met liefde sal oorlaai terwyl ons nog die geleentheid het, dat ons sal probeer vergoed vir foute wat ons dalk self ook teenoor hulle gemaak het in ons jonger dae.

In ‘n tyd wat Satan alles in sy vermoë doen om gesinne op te breek, huwelike aan te val, onmin in families te saai, laat ons alles in ons vermoë doen om mekaar lief te hê en dit vir mekaar te wys in woord en daad.

Toortsie

Advertisements

Genadetyd

In ons vroeë lewe kon ek en my ma goed koppe stamp. Hulle sê mos jy haak die meeste met die ouer na wie jy aard. 🙂 Ons het nie altyd dieselfde lewensuitkyk gehad nie, dalk is dit die generasiegaping, wie weet, en dan kon ek my vreeslik vererg vir haar wat so ‘n verkeerdom idee mag hê. Tog het ons so dieselfde belangstellings gehad, dis eintlik vreemd.

Die kleinkinders was absoluut MAL oor haar. 🙂 Sy het die gawe gehad om elke kleinkind spesiaal te laat voel, selfs in hulle tiener- en ook volwasse jare. Selfs nou nog as hulle by haar kom.

Nou is sy baie oud, baie weerloos, breekbaar. Sy kan nie eers meer behoorlik loop nie en sommige dae is die verstand beter as ander dae. Elke keer as ek daar instap, sien ek die eerlike vreugde op haar gesig, en soveel keer as ek daar wegstap, kan ek voel dat sy eintlik nog ‘n bietjie langer sou wou kuier.

Ons haak al lankal nie meer nie, en ek besef dit nou dat sy regtig net die beste vir my wou hê, selfs al het ek dit anders gesien. Sy wou net graag hê dat ek moet goed doen, dat ek moet gelukkig wees.

Sondag vra sy my uit die bloute of ek nog skryf. Ek weet nie of ek haar behoorlik geantwoord het nie, toe sy dit weer vra. Ek sê ek skryf nog elke dag op my blog en moet eintlik weer vir haar ‘n klompie van die goed druk en neem, en lees vir haar my Sondagstukkie. Die beloning in die gesigsuitdrukking was groot. Regtig groot.

Weet julle, ek het my hele lewe lank geglo my skryfwerk is ‘n flop. Ek het geglo ek kon nie opstelle skryf nie. Ek vertel vir haar dat sy altyd op ‘n Vrydag gevra het wat die opstelonderwerp was en dan vir my gesê het wat ek moes skryf. Natuurlik het ek iets anders geskryf en het ek dan gevoel dat ek misluk het.

Vir die eerste keer in al die jare kon ek dit vir haar vertel sonder verwyt. Ek en sy kon gesels oor my opstelle en ek het haar vertel dat ek nie punte verloor het met taal- en spelfoute nie. Dit was net dat my inhoud altyd gebrekkig was. Ek noem vir haar hoeveel ek gewoonlik gekry het, en sy sê: ‘Vir opstelle is dit ‘n goeie punt.’ 

Ek is so dankbaar vir genadejare, vir genadegesprekke, vir genadetyd, en ek wens dit vir elke ouer en kind toe, ook dat ek en my kinders ook sulke genadetye mag hê.

Groetnis

Toortsie

Behoeftes rondom ‘n ouer in die ouetehuis

Ek het al voorheen geskryf dat ek soms baie dom voel ten opsigte van wat ek vir my ouers in die ouetehuis moet doen en wat moet ek los. Waar trek ek die streep? Wanneer oortree ek?

My ma beweeg baie moeilik. Sy loop met ‘n loopraam. Dalk moet ek begin dink daaraan om ‘n rolstoel aan te skaf vir die een of twee keer wat ons ‘n bietjie dorp toe gaan. Sy is 87 en het nog ‘n behoefte om soms in die winkels te kom.

Dis vir haar H E E R L I K om gou vinnig vir middagete uitgeneem te word. Sy het altyd van mooi en smaakvolle plekke gehou, so as ‘n mooi en smaakvolle eetplek ‘swaarloopvriendelik’ is, kan hulle weet dat ons daar sal ondersteun. 🙂

By ons Checkerssentrum is daar ‘n eetplekkie waar ons nogals graag eet. Dis nie té ver van die rolstoelparkering af nie, die loopstukkie gaan maar baie stadig en moeilik, maar sy geniet dit altyd só dat dit steeds die moeite werd is. Bekendes wat sy nooit meer sien nie, loop daar verby en kom sê hello. Dit gee haar sommer weer moed om aan te gaan.

Parking-handicapMaar nou is daar ‘n probleem, daar is baie selfsugtige, arrogante, lui mense wat op die rolstoelparkeerplekke parkeer. Dit bring mee dat sy dan óf baie verder moet loop, of anders moet ons dit los omdat daar nie geskikte parkeerplek is nie.

Wat ek verskriklik waardeer is mense wat hulle dienste in die ouetehuis aanbied. Die dame wat haar hare geknip het al die jare, is steeds gewillig om haar hare te versorg in haar kamer in die ouetehuis. 🙂 Is dit nie fantasties nie?

Om in klerewinkels te kom, bly maar ‘n groot taak. Daarvoor is ek weer vir Felicity op Struisbaai so dankbaar. Sy is bereid om ‘n hele oggend af te staan om vir ouma geklee te kry. Sy sal selfs kledingstukke ‘op sig’ stuur om haar te help.

Daar was ‘n dame wat soms in my ma se kamer gaan sit het vir ‘n dag en haar klere verstel het. So iets waardeer ek so baie, want om haar by die kleremaakster te kry, eers vir meet, dan vir aanpas, is regtig ‘n moeilike storie.

Is jy dalk werkloos en het dalk so iets wat jy kan doen, is dit dalk net die beginpunt. Dit word nie verwag dat jy dit gratis moet doen nie!

Groete

Toortsie

Toortsie by Finesse: Die foto of die storie

Toortsie se Bantingboerekosboek

Toortsie se faceboekblad

Leiding aan kinders en familie van bejaardes

Toe my kinders klein was, kon ek baie boeke te koop kry oor ouerleiding, hulp vir ouers van babas en kleuters. Toe my kinders groot word en begin trou, het ek ‘n ernstige behoefte gevoel aan ouerleiding vir ouers van volwasse kinders. Ek weet dat daar iewers in een of ander tydskrif iets was, wat ek soos ‘n spons opgesuig het. My besef van die groot behoefte daaraan, die foute wat ek self gemaak het en steeds maak en nog baie ander dinge het my genoop om te begin skryf daaroor. Ek kon my opinies neerpen, al was dit baie keer verkeerd, al werk dit in die een situasie, maar in die volgende glad nie. U kan hier lees wat ek oor hierdie onderwerp skryf.

Ek besef egter dat hier ‘n ander veld is waarvan ek net mooi NIKS weet nie. Ek het twee ma’s in die ouetehuis. Beide van hulle verswak en die hulp raak nodiger. Die een besef sy verswak, die ander een nie.

Die vrae wat ek in my kop het, is:

  1. Ek wil hulle steeds die nodige resek gee wat hulle toekom, hoe ver staan ek terug en laat hulle toe om hulle eie besluite te neem? In watter gevalle moet ek oorneem en die besluit neem, wanneer moet ek eerder terugstaan?
  2. Ek glo dat ek steeds verantwoordelik is vir my bejaarde kinders se versorging, selfs al is hulle in die ouetehuis. Ek is nie ‘n kontrolevraat nie, so wanneer staan ek terug vir die ouetehuis om dinge te doen, en wanneer is dit my verantwoordelikheid? Wanneer word dit wat ek doen of nie doen nie, gesien as inmenging, en wanneer word dit gesien as gebrek aan belangstelling?

Wat word van my as familielid van ‘n bejaarde verwag? Ek wens daar was ‘n handleiding. Die tehuis vir bejaardes waar my twee moeders bly, gee wonderlike inligtingsdae vir die familielede, wat ek jammerlik moet erken dat ek dit baie keer mis. Hulle stuur ook briewe uit wat baie behulpsaam is.

Ek weet van die blogmaats is al in aftree-oorde. Wil julle nie vir ons skryf hoe julle as ouer mense in aftree-oorde dit beleef nie? Wat sal julle graag van julle kinders verlang? Hoe betrokke wil julle graag hê hulle moet wees? Eintlik dink ek dis nie waar die probleem lê nie, dit begin wanneer die bejaardes regtig begin verswak.

Dalk is hier mense wat in ouetehuise en ander versorgingsoorde werk wat graag ‘n bydrae wil maak. Wat sal julle graag wil hê moet familie van bejaardes doen? Ek praat nie van die gewone aandag gee aan hulle, die kom kuier nie, maar waaraan wil julle hê moet ons aandag gee?

Dankie!

Toortsie