Ongemak

Ek wou eintlik vandag skryf oor slaapkwaliteit. Oor dit wat ek by die kursus geleer het en hoe ek dit tans ervaar. Die Banting Coaching kursus wat ek doen, het twee afsonderlike kursusse in een. Die een is die Nutrition Advisor Network Training wat spesifiek gaan oor die wetenskap van die LCHF (Laekoolhidraathoëvetleefstyl), oor diabetes, vetsugtigheid. Die tweede kursus is Essential Coaching Skills, die ondersteuningsgedeelte, waarmee ek nou besig is.

Dit was in die eerste kursus wat ek gereeld van slaapkwaliteit gehoor het en ek is nou klaar nie meer seker by watter van die kursusleiers ek dit gehoor het nie. As jy die nag sleg slaap, is jou weerstand die volgende dag swakker en val jy makliker vir verkeerde kos of watter versoeking ookal oor jou pad kom. Die kursusleier het genoem dat as jy die ‘venster waarbinne jy eet’ verklein, maar veral ook jou laaste kos of tee met melk of enige iets wat die liggaam nog moet verwerk minstens drie ure voor jy gaan slaap, moet eet. Want jou brein sluit eers drie ure ná die kombuis toegemaak het, af vir ‘n diep slaap. En ja, sedert ek nou slegs twee keer op ‘n dag eet en nie nog ‘n bakkie joghurt gaan verorber net voor slaaptyd nie, hét my slaappkwaliteit aansienlik verbeter. Natuurlik is daar ander faktore ook wat jou slaapkwaliteit beïnvloed, soos spanning, pyn, bekommernisse, blaasinfeksies, te veel drink kort voor slaaptyd …

En dít het nie sonder ongemak gekom nie, wat my bring by wat Luc van der Hofstadt my vanoggend geleer het. En wat die Bybel my ook leer. Dat jy groei in jou pyn, in jou ongemak. Dat as jy net in jou gemaksone bly, jy stagneer, selfs kan agteruitgaan. Dat, as jy wíl groei, jy moet weet dat jy ongemak gaan verduur. Ongeag waar jy die groei wil ervaar – in jou geloof, in jou besigheid, om meer geld in jou beursie te hê, in jou gesondheid.

En iewers is daar dalk iemand wat jou wil help op hierdie pad, iemand wat jou dalk op ‘n ‘ongemaklike’ roete gaan neem en hopelik sal hierdie iemand jou ook ondersteun en aanmoedig en motiveer. Want, ‘sometimes we WIN, and sometimes we LEARN’, sê Luc van der Hofstadt. En soms mag jy as leier/berader/coach/onderwyser/ma selfs vir ander onsimpatiek lyk terwyl jy eintlik baie empatie met die persoon het, maar dat dit juis só is omdat jy die persoon help om hoër hoogtes te bereik. Maar dít kan slegs gebeur as die persoon self daardie hoogtes bereik …

Toortsie

Eksperiment #3

Ja-nee, dis al weer Maandag en vandag moes my ou sonoondjie weer uithaal en wys. En ja, ek het beslis te veel van hom verwag, dit het ek van die eerste oomblik af geweet.

Vanoggend 9 uur het ek ‘n bevrore stukkie ‘pork belly’ in my sonoond gesit. Ek weet, ek weet, ‘n mens moet eerder ontdooide kos insit. Ag, en dit lyk toe of die sonnetjie lekker gaan skyn en oondjie sommer warm gaan word en toe sit ek sommer nog twee beessterte ook in. Bevrore, let wel. En skielik raak dit bewolk, sonnetjie bly wegkruip en die oond se temperatuur val tot by 40 grade Celcius. Wel, met ‘n wolk voor die son en 3 bevrore stukke kos, wat anders kan jy verwag? Dit, terwyl ‘n mens eintlik een ding op ‘n slag moet gaarmaak.

Maar Toortsie pendel mos en moet maar die son gebruik wanneer nodig.

Iewers het son weer sy kop uitgesteek en het hy die vark lieflik gaar gekry. Sag, sag, sag. Ek sou dit graag ‘n bietjie wou gebraai hê ook en ek is seker dat as dit al was in die oond en dit nie met ‘n beesstert of twee moes kompeteer nie, dit sou gebraai het ook. Die beesstert was al gaarderig, maar nog ver van sag af.

Die uitslag van my eksperiment? Ek dink dit was geslaag. Vir wat alles van die oondjie verwag is, beslis, want die vark was gaar en daar is baie ure se kooktyd by die beesstert verkort – kooktyd waarvoor die gas betaal moet word. En ek het weer heelwat kos vir die volgende paar dae. Wat meer kan ek vra?

Ek sal nie aanraai dat soveel kos op een slag gemaak wordnie. Mens oorlaai die oond onnodig.

Toortsie se reseppies werk sowaar in enige tipe oond – elektriese oond, gasoond, sonoond …

Toortsie

En dít vir verslawing

Ek kom nou sommer al goed reg met die Onderbroke Vas, of Intermittent Fasting, soos dit beter bekend is. Ek eet my middagete wanneer manlief by die huis kom en vanaand aandete. Soms sal ek nog lus kry vir iets om te eet, maar dit is eintlik glad nie meer ‘n probleem nie. Ek dink nie meer heeldag aan kos nie en daar is sekere goed wat ek eintlik glad nie meer eet nie, bloot omdat daar nie meer tyd is nie. Soos neute, want dis iets waaraan ek heeldag gepeusel het. Joghurt – deesdae sal ek nog ná ete ‘n skeppie ongegeurde joghurt eet, maar as ek ‘n kwart van die joghurt eet wat ek voorheen geëet het, is dit baie. Ek kry regtig nie meer behoefte aan soetgoed nie en maak nie meer Bantingterte nie, want wanneer moet ek dit eet? Ek kan regtig sê dat ek in die ritme daarvan gekom het.

Gistermiddag nooi my man my om gou saam te ry na vriende toe dan drink ek gou ‘n koppie tee saam met vriendin terwyl hy en vriend ‘n bietjie boer. Toe ek daar stop, vertel vriend vir my van ‘n groep mense wat daar was en noem dat sy vrou ‘n vlakoek gebak het en dat daar nog ‘n stukkie oor is. En toe tref die lus vir vlakoek my soos baie jare laas. Soos beslis meer as sewe jaar gelede voor ek begin bant het. Dit oorheers my hele denke! Ek het so lus, ek kan my amper nie inhou nie! Vriendin vra of ek gaan oortree en ‘n stukkie koek eet en dadelik sê ek ja. Sy sit ‘n massiewe stuk in my bord, waarvan ek die helfte terugsit, net om myne só vinnig op te eet, ‘n mens sou sweer ek het jare laas kos gehad en die helfte wat ek teruggesit het, weer in te skep en net so vinnig te eet. Genade!

Ja, dis hoe verlawing werk. Geen oomblik mag jy dink dat jy jou verslawing finaal oorwin het nie. Nooit nie. Dis juis wanneer jy dink dat jy stewig staan, wat jy behoorlik op jou agterent val. Ek ervaar regtig die laaste tyd dat, terwyl dit eintlik met my hantering van kos beter as ooit gaan, dat my weerstand swakker is wanneer die lokaas voor my neus beland. Iewers het ek my waaksaamheid laat verslap. Ek sal my grensdrade moet nagaan en kyk waar die vyand plek het om sy kloue in te steek.

Toortsie

Eksperiment

https://karooplaas.co.za/wp-content/uploads/2021/02/oven-Black-open.jpg

Na aanleiding van ‘n baie interessante gesprek het ek besluit om vir my ‘n sonoond aan te skaf. Ek maak baie graag vleis in die oond gaar en hou daarvan om dit lank in te hou, wat elektrisiteitsverbruik kan opstoot. Met ons Suid-Afrikaanse son wat so graag op ons neerskyn, dink ek toe by myself: Hoekom dan nie? Gestel ek kan ‘n skaapboud vir ‘n dag in die sonoond sit en op so ‘n manier die elektriese oond spaar, hoekom dan nie?

My sonoond het op een koue, reënerige dag hier opgedaag en sedertdien was ons program nog so vol dat ek dit nog nie kon uittoets nie. Vanoggend haal ek toe ‘n halwe boerbokboud uit die vrieskas en sit dit in die sonoond met die gedagte: Kom wat wil. Kom ons kyk wat gebeur.

Daar was baie dinge wat teen my getel het: 1) Die boud was gevries. 2) Die somer is nog nie regtig hier by ons nie, dit was vandag kouerig en vanoggend bewolk. Die stoep waar ek gedink het dit kan werk, het ‘n dak oor wat die son gekeer het, so ek moes die sonoond verskuif na ‘n lieflike plekkie in die son, maar waar daar ‘n effense koue wind gewaai het.

Met die koue, bewolkerigheid en effense windjie in gedagte, was ek nie ontsteld dat die oond se temperatuur stadig gestyg het nie. Op sy warmste was hy ‘n rukkie by 140 grade Celsius, maar meestal tussen 90 en 120. Ek het die halwe boudjie vanoggend kwart oor 10 ingesit en by vier nm het die son alreeds weer begin kwyn. Toe ek dit ná 5 uithaal, was die boud lieflik gaar!

Eksperiment geslaagd.

Toortsie

Ns. Dit wil al vir my lyk of Toortsie se vleisgeregte wel in die sonoond gaargemaak kan word!

Dit wat jy glo

Self-belief. Dit wat jy in jou hart glo. Vanoggend was my leermeester Prof Tim Noakes in die ‘Essential Coaching Skills’-afdeling van die Banting Coach-kursus wat ek by Nutrition Network doen. Wat ‘n ongelooflike lesing oor iets waaroor ek ook opgewonde is. Daai ding van wat jy in jou hart glo. Want dit wat jy glo bepaal op die ou end of jy ‘n sukses gaan maak, of nie.

Ek het al daarmee te doen gekry in Bedryfsielkunde op Universiteit. Oor motivering, maar tóé het ek nog nie genoeg opgelet nie. Tog het daar klein saadjies op my braakland geval. En in my HOD-jaar het ek ook geleer van kinders motiveer deur positiewe denke. Of dalk is dit maar net wat nog altyd vir my trek: Positiwiteit. As deel van Amway se International Dreambuilders Assosiation het ek ook juis dít geleer: Jy doen wat jy glo. Dit staan immers ook in die Bybel.

Want ons onderbewussyn glo wat ons sê en dink. As ek dink dat ek iets nie gaan regkry nie, kan ek dit maar by voorbaat op my maag skryf. Maar as ek glo dat ek dit kan doen, sal ek kan. Soms het ek ‘n bietjie aanmoediging van iemand anders nodig in tye wanneer ek wil moed opgee. En as iemand anders in my glo, selfs net een persoon, versterk dit my wil om sukses te behaal.

By Amway het ons geleer om dit wat ons droom, neer te skryf. Of ‘n foto van dit wat ons wil behaal of bereik teen ons yskas op te plak. Sodat ons gereeld daaraan herinner word.

Deesdae het my doelwitte verander. Ek is dalk nie meer so suksesgedrewe soos wat ek in my jonger jare was nie. Of dalk lyk my doelwitte eerder anders? Meet ek sukses anders. Wil ek heeltemal ander dinge bereik en nie meer sulke hoë hoogtes nie. Wil ek ander mense eerder inspireer. Meer tyd saam met God deurbring. Die lewe ervaar. Maar dit is waar ek nou is en steeds beteken dit nie dat ek ‘nie doelwitte het nie’, my doel in die lewe het dalk net verander.

Ek wil steeds nie ‘n voltydse Banting Coach raak nie. Ook nie ‘n voltydse TPM-fasiliteerder nie. Of ‘n voltydse kosskrywer nie. Maar ek wil voltyds leef. Vir mense wat God oor my pad stuur wat my hulp benodig, na die beste van my vermoë help. Mense aanmoedig om hulle beste self te raak. Om in hulleself te glo. Om in God te glo.

Toortsie

Ek kan die kursus met ‘n oop gemoed aanbeveel.