Wanneer ander beter weet

Ek is sekerlik die laaste persoon wat hieroor mag skryf, want ek weet ook soms té beter.

In TPM is ek geleer dat die brein presies onthou wanneer jy vorige kere in jou lewe gevoel het presies soos nou. En dan natuurlik ook waar daardie gevoel se oorsprong is.

Ek is gefrustreerd met ‘n diensverskaffer wat in die verlede vir my uitstekende diens gelewer het. In Januarie 2021 moes hier ‘n klein verstellingkie kom en sedertdien is dít wat eintlik verbeter moes word, swakker. Ag, dan werk dit beter, dan swakker. Ek het hulle ‘n paar keer gebel en gevra dat iemand hiernatoe sal uitkom, maar hulle kom nie sommer net uit na enige kliënt en hier is eers ‘n paar toetse wat ek moet doen voor hulle kan uitkom. Elke keer is daar ‘n redelike aanvaarbare rede gegee hoekom dit nie werk soos dit moet nie, maar steeds werk dit nie.

Totdat ek gister my speelgoed nog nie so behoorlik nie, uitgooi. Hulle kom uit, doen ‘n paar verstellings, ry weer. NIKS het verbeter nie. Ek stel iets voor, wat ek vandag hoor, hulle hoof ook voorgestel het, maar vanoggend het iemand weer eens gevoel dat dit nie nodig is nie. Ons wag eerder nog ‘n ruk.

Dis tóé wat die frustrasie opbou en meer speelgoed uit die kot gegooi word.

Wat het dit met die TPM te doen? Ek onthou toe waar ek die eerste keer so gevoel het. Presies daardie selfde frustrasie. En noudat ek groot is, die frustrasie van PRAAT en nie GEHOOR word nie. Nie gehoor WIL word nie. Want die ander persoon WEET MOS BETER.

Ek was 6 jaar oud. Erge tandpyn. Ek huil dae en nagte om. Regter boonste kiestand is verskriklik seer. Bredasdorp het nie daardie tyd ‘n tandarts nie. Dit beteken dat ons Hermanus toe moes ry. Nog nie so ‘n mooi pad soos vandag nie. Daar aangekom vra die tandarts vir my watter tand. Ek wys hom. HY besluit: Nee, ek sal nie weet watter tand in my eie mond pyn nie. Veral nie terwyl dit al ‘n hele paar dae en nagte pyn nie. Hy trek links bo. Vir jare daarná het ek geweier om my mond vir ‘n tandarts oop te maak. My tande is getrek toe ek onder narkose was vir my mangels.

Verstaan jy daardie frustrasie? Wat sal ek nou weet of die ding in my huis werk soos dit moet? Huh? Regtig? Ek is mos nie ‘n ingenieur of ‘n tegnikus nie?

So, hoe laat dit my voel?, vra ek myself in my TPM sessie. Soos ‘n NONCOMPOUP. Soos iemand waarna nie geluister hoef te word nie. Dat ek NIKS weet nie, die ander persoon wat NOG NOOIT IN MY HUIS WAS NIE, weet beter.

Toe sê God vir my (wat ek mos eintlik weet): Hy luister vir my. Hy hoor my. Wat ek sê is nie minderwaardig nie.

Mooi né? Raai, en nou is ek glad nie meer so gefrustreerd nie. Jy weet, as húlle nie wil hoor nie, is dit mos eintlik hulle probleem. Dan nie?

Toortsie

Wat het toe uiteindelik gehelp?

Nee, ek weet nie! Ná ‘n maand van asma en toe bors en simpelheid, dink ek dat ek dit begin afskud. Ag ja, die asma sal seker maar altyd soos ‘n brullende leeu kyk wanneer hy my kan plattrek, maar ek dink dat my lewe weer meer na normaal kan terugkeer. Ek het steeds ‘n groot sensitiwiteit vir ‘n koue luggie wat trek of koue lug wat ek inasem en moet maar veral baie versigtig vir die aandlug wees. (Ek moes nou die aand in die kerk letterlik agter die klavier skuil toe die deure oop was.) Tot tyd en wyl my lugweë weer gemaklik raak.

Maar wat het toe uiteindelik gehelp? Kyk, in hierdie afgelope maand is ek deur letterlik álles. Asmapompie (wat ‘n bietjie kortisoon bevat), nog ‘n ander asmapompie wat weetniewatnie bevat, antibiotika (sommer behoorlike bomme), ACC 200, Andolex C. Hoesstroop vir bronchi..something. Net as ek dink dat ek begin beter word, asem ek ‘n koue luggie in en is ek sieker as voorheen.

Dis tóé wat ek kruie probeer. Dis peppermenttee, boegoetee, gemmertee. Asmatee met lavendula soesies, marribium vulgare, mentha species, plantogo off, symphytum off, uritica urens. En as jy nie die name verstaan nie, ek belowe jou, ek verstaan dit ook nie. Al wat ek jou kan sê, is dat dit nog baie erger smaak as wat dit klink! Aaklig verby! Dít saam met die Vics onder my voete en op my bors gesmeer, ‘n eetlepelvol klapperolie soggens en saans. As iemand raad gegee het, het ek dit gegryp! (Ek het net nie met ‘n aartappel in die bed geslaap nie. Dís dalk die probleem!)

Die dokter het ‘n kroniese asmapil voorgeskryf wat ek saans moes drink, maar ek dink wat die deurslag gegee het, is die anti-allergiepil wat ek soggens moet drink. Dan is daar nog A Vogel se asmadruppeltjies en Vitamien C, sommer 1000 mg, en Echinaforce.

Die kans is goed dat ek sommer nog van die goete vergeet het ook. Maar die ergste is dat ek nie altyd kan onthou of ek die goete wel gedrink het nie!

En dan is daar nog die genade van die Here ook. Seker die grootste bydrae van almal!

Die grootste uitdaging bly steeds om by die huis te bly as daar gejag word. Ek trek my maar net ekstra dik aan, sit ‘n mus op my kop, draai ‘n serp oor my mond as die bakkie se deur oopgaan.

En ek begin nou weer oefening inkry deur in die middel van die dag, as die son lekker skyn, te gaan stap. Hier by ons waai middae 4 nm ‘n lelike koue windjie. Nie goed nie, daardie windjie nie.

Dit wil lyk of daar weer LUG in die tonnel is!

Toortsie

Covid Toets

Gaan mense nog vir ‘n Covid toets? Regtig? Is Covid se angel nie al uitgetrek nie? Covid is só 2021!

Ek hét mos Covid gehad daar in die begintye. Verlede jaar Januarie. Toe die Wes-Kaap behoorlik deurgeloop het. Beta-variant. Toe die hospitale tjokkenblok vol was. Baie mense gesterf het, sommer rondom ons.

Tóé het ek die hele vakansie met asma geloop wat net nie wou gaan lê nie. Soos dit soms maak. En dit erger en erger raak totdat ek op die ou end in ‘n dokter se spreekkamer beland en die asma en al sy maatjies net ‘n slag weer behoorlik op hulle plek sit. Die hele vakansie was dit Natal-weer op Struisbaai. Het die mis gehang. Was die benoudheid daar. Ek vergelyk die Covid simptome met myne – nee, dit stem glad nie ooreen nie.

Tot ek een aand laat besef: Hoor hier, ek is regtig siek. Ek moet by ‘n dokter uitkom. Dokters is vol, maar na baie oortuiging is daar tog ‘n plekkie vir my. Genadiglik. Want toe was dit lankal nie meer asma wat ek het nie. Dit was Covid. Longontsteking in ‘n erge graad. Die Here en liefdevolle dokters trek my deur. My man kapkapkap met bakkieshande op my rug. Vriende dra kos aan.

Intussen hét ek my laat inspuit al het ek gevoel dat die Covid-bul dit reeds gedoen het. Ek het ook daarná met elke variant te doen gekry. My weerstand-rekenaar opdateer.

Ek was vandag vir ‘n Covid toets. Nie regtig gedink dat dit nodig is nie, maar die dokter het gevoel dat dit beter is dat ons dit doen. Want ek voel presies net soos daardie dag. Dalk nog nie heeltemal so erg nie, maar wel. Behoorlik siek. Weer eens asma en sy maatjies wat hulle hand oorspeel vir te lank, dis noual amper drie weke! En ek wás gesond tussenin, maar toe waai die koel luggie in die kerk weer my bors toe en my stem weg.

Al wat ek kan sê: Daar is min dinge so allerheerliks as ‘n NEGATIEWE Covid toets! Sjoe! Ek het NIE COVID NIE! En dat ek reeds op die herstelpad is. En dat ek nie náástenby so siek is as verlede jaar met Covid nie. En dat die Here se genade groot is. Wonderlik groot is. En dat ek ‘n uitstekende dokter het.

Baie stof tot dankbaarheid.

Toortsie

Tóé al

Ons nuwe borduuruitdaging: Maak ‘n klokkestrengel. Minimum 90×15 cm. 6 maal so lank as wat dit breed is. Sorbellosteek moet minstens 60% van die borduurwerk wees, dan nog minstens 3 ander bypassende steke.

En dís waar die probleem lê. Watter drie steke kies jy nou? Soos my dogter destyds net twee instrumente kon kies toe sy universiteit toe is. Hoe moes die ander instrumente nou voel as hulle nie gekies word nie?

Net drie steke. Dit laat my dink aan die borduurwerk wat ek in standerd ses moes doen. Skeppende borduurwerk. Ag, ander het die dinkwerk vir my gedoen. My baie goeie maat, Mabeth, se ma het by die materiaalwinkel gewerk. Sy het gevra of ek saam met haar ‘n stukkie oranje lap sal koop, dan deel ons dit in die helfte. Lap is mos baie breed. Nouja, ek en oranje was nog nooit maats nie, besef ek later jare.

Die juffrou het aanbeveel dat ek ‘n heks daarop appliek. Op die borduurwerk moes daar minstens 3 borduursteke wees …

Ek het die rok van die heks met kombersstekies vasgewerk. En die ander borduursteke gedoen soos die juffrou voorgestel het. En toe was die jaar halfpad en daar nog baaaaie plek op die lap. Toe het ek deur borduurboeke geblaai en stroke geborduur met elke denkbare borduursteek wat ek in die hande kon kry. Nooit iets met die borduurstuk gedoen nie. Weet ook nie of die juffrou daarvan gehou het nie. En ek het dit ook nie meer nie. Ek vermoed dat ek maar gedink het dis nie goed genoeg nie. Bontspul, jy weet? More is more.

Terug by my sorbello klokkestrengel. Watter drie steke sal ek tog nou vat? Wel, behalwe die sorbello’s trek ek noual by addisionele steek nommer 6. Uhm. Ek het nog net 15 van die minstens 90 cm gewerk. Die blomme is in sorbello, takkies en blare iets anders. En verskillende blomme se blare lyk mos verskillend. Hulle kan nie met dieselfde sterk gewerk word nie!

En die sorbello’s? Wel, daar is met 2 drade, 3 stekies. Met 3 drade 3 stekies. Met 2 drade 2 stekies. Met 3 drade 2 stekies. Met 3 drade 4 stekies … die aantal stekies is die klein kombersstekies waarmee jy die sorbello maak.

Wie jy is is wie jy is. Die tekens was reeds in standerd ses daar! Ek vermoed ek was tóé erg buitenstyd. Soos ek vandag nog is.

Maar wie gee om? Ek geniet my gate-uit en geniet veral om my kreatiwiteit totale vrye teuels te gee. Intussen leer ek soveel as moontlik nuwe borduursteke aan.

Soveel vreugde

Kleinboeta is vier en ‘n halwe maand oud. Opvreetbaar dierbaar. Reageer as ‘n mens met hom praat. Ogies sien baie raak, gesiggie lag terug.

Maar kleinboeta was siek. Baie siek. Eers erge koors gehad en toe in die hospitaal beland vir ‘n hele vyf dae. Ons is bekommerd. Almal help bid.

Dinge werk mooi uit. Net toe kleinboeta en mamma ontslaan raak uit die hospitaal, moet pappa vir werksdoeleindes ‘n paar dae elders wees. Ouma gaan haal die baie moeë mamma en kleinboeta om ‘n paar dae by ouma te kom aansterk en te rus. Kleinboeta raak beter alhoewel ‘n lelike verkoue sy gesig kom wys. Tog raak hy meer glimlaggerig en geselserig, maar nie te erg nie. Sê ouma ietsie van pappa, is kleinboeta huilerig. Dan troos ouma en sê, nog twee slapies, nog een slapie … en wonder hoeveel kan so ‘n kindjie regtig verstaan?

Gisteraand gee kleinboeta lang gape. Hy moet eintlik al gaan slaap, maar sit nog ‘n bietjie op oupa se skoot. Toe stap pappa by die deur in … en kleinboeta se hele gesiggie helder op. Dit lag en dit kraai en gesels soos ouma die hele week nog nie gesien het nie. Soveel vreugde oor sy pappa wat by die huis is!

Toortsie