Bokbaaivygie se Honeymoon met die Here

Jare gelede het Bokbaaivygie hier geskryf saam met my en Kameel. Sy het ‘n wonderike storie geskryf, maar nooit klaargekry nie. Of klaar gepost nie. Lees bietjie hierdie eerste hoofstukke voor jy nou verder lees:

Hoofstuk 1

Hoofstuk 2

Hoofstuk 3

Hoofstuk 4

En nou … hoofstuk vyf ná ‘n volle agt jaar!

Ja, dis sowaar Bokbaaivygie aan die woord!

Eers wil ek net om verskoning vra dat ek so wreed my storie (Ware Verhaal!) onderbreek en gestop het 8 jaar gelede!! Ek hou self niks van ‘n onvoltooide storie nie, so ek is baie jammer dat ek dit aan julle gedoen het. Maar werk en verantwoordelikhede het onverwags oorgevat daai tyd…. en ek moes net swem sussie swem!

Ek wil egter baie graag my storie verder deel met julle….

………………………

Hoofstuk 5

Op my laaste dag van my Honeymoon met die Here, nooi die Here my toe mos vir ‘n ‘stappie’ langs die see….’Kom saam met my?’ 

En ons gesels en Hy sê Hy wil my ‘mooi maak, help volwasse word’…. Maar net ‘as ek wil en Hom sal toelaat’…

En ek besef hoe ‘n Gentleman God is. Hy dwing my nie. Hy nooi my uit!

En ek sê: ‘Here, dit klink wonderlik. Wanneer kan ons begin!?’

En Hy sê: ‘Ek is reeds besig……Jou pyn en swaarkry is jou leerskool. 

As jy na My kom met allles, sal jy dit maak. Alleen en op jou eie krag en metodes aangewese, gaan jy verdrink.’

‘Here, maar hoekom is dit so moeilik?

‘Niks wat die moeite werd is, is maklik nie, my kind. Maar aan die einde, sal  jy My volwasse Bruid wees wat rein en vry is en wat gesag het oor jou grondgebied. Jy sal ‘n gevormde en bruikbare instrument wees wat in My hand wonderwerke verrig. Dan kan ek jou launch op jou nasies!!’

‘Here, wat is ‘my nasies’? 

‘Jou nasies is eers jou onmiddelike omgewing waar jy woon en werk, jou naaste verhoudings.  Waar jy ook al kom.Maar ek berei jou ook voor vir n spesifieke werk en invloed  in My koninkryk. Jou pynlike pad in jou huwelik is deel van jou voorbereiding. 

Maar Ons gaan ook jou besondere gawes en vermoens nodig he in die bediening wat Ek vir jou het. EN dit gaan jou soos ‘n handskoen pas! En dit gaan vir jou BAIE joyful wees. En dit gaan baie stukkende mense help en genees!!.’

Hy het so opgewonde geklink daaroor! 

‘Ek gaan jou gesag herstel. Maar, jy gaan My input konstant nodig hê. Sonder My kan jy niks. Bly afhanklik van my. Vra My oor alles en vir alles!’

Die gesprek was ernstig en swaar, maar tog ook hoopvol. Gewigtig, soos voor n nuwe ooreenkoms. Dit was soos opdrag en aanmaning en aanmoedig en uitnooi alles ineen….. Asof Hy die nuwe manier van leef vir my uitspel en vra of ek wil deel wees van dit…

Toe ons ver, baie ver gestap, ek was al moeg, sê Hy: “Gaan was jou nou in die see.”

Ek het in die see ingestap… en my laat was deur God. Al die hartseer, verliese, teleurstellings, lelike woorde, kwaad en trane van baie alleenjare is weggespoel. 

Ek’t gevoel God doop my en laaf my, verkoel die brandplekke, olie die verwondings en lig my uit ‘n diep donker plek op…. 

Toe ek uit die water stap was ek so lig, ek kon sweef. 

‘n Woeste wind het begin waai op die strand, soos ‘n nuwe seisoen wat in my inwaai. 

En ek het geweet, niks gaan meer dieselfde wees nie. Iets het permanent in my binneste verander. Ek het rigting gekry.

Toe ek terugstap, kon ek weer sing. My hart was lig en vol lewe.

Toe ek amperby my motorkom, sê God vir my: “Tel ‘n klip op, so ‘n gewone ronde seeklip.”

“Here, wat beteken hierdie klip?”

‘My kind, hierdie klip is ‘n teken van my ooreenkoms met jou. Naamlik dat: 

”Al verander Manlief nooit nie, al bly hy grumpy en al is hy dalk nooit weer vir jou lief nie, sal EK, GOD, sorg dat jy altyd plekke en mense en okkasies het van groot vreugdes, baie lag en fun!!”

Verder het Hy gese: ‘Jy moet hierdie belofte van My aan jou op die klip gaan skryf en dit nooit vergeet nie.’

Dit was amazing! Dit was hard en duidelik in my ore asof iemand langs my gepraat het! Want ja, Iemand het seker!

Dit was soos die cherry op die koek! Ek het my volledig getroos laat voel, want God het AL my belangrikste behoeftes raakgevat met daardie woorde! Want sien, ek is iemand wat eintlik so lief is vir lag, maklik humor sien en inbring in ‘n situasie, (maar ek het baie ernstig en swaar geraak oor die laaaste jare). EN ek lief okkasies met die significant mense in my lewe!

Dit was asof God vir my kom sê het: ‘Gaan aan, of eerder, Begin óór met jou lewe, Doen jy wat reg is, Ek wat IS, sal vir jou sorg, 

EK dra jou belange op die hart en sal sorg vir lag in jou lewe.

 Bly net by My. Hou jou oë op My. 

For I AM your Source! I AM your Ishi, your Husband.’

God het ‘n lied in my hart gesit. Ek kon weer sing. En ek kon huis toe gaan. 

Ek was vry!! 

Tuis het ek God se belofte woorde op die klip geskryf.

……………………………………….

Hoofstuk 6

6. Honeymoon met die Here 

‘n Paar jaar later…

Ek is nie meer my man se caretaker nie. Ek dans nie meer so al om hom nie. Ek praat meer eerlik oor wat ek voel en is nie meer so bang dat hy my gaan los as ek iets sê wat hom gaan upset nie. 

Ek is getrou aan my man, en het hom nog nooit verneek nie en sal ook nie. Ek het dit lankal besluit, en deur God se genade sal dit so wees. 

Ek sorg en doen wat reg en eerbaar is teenoor hom. Maar ek tree nie meer op asof ek verantwoordelik vir alles is nie en voel ook nie meer dat alles wat verkeerdloop my skuld is nie. Ek weet nou, dit is nie!

Ek is baie gelukkiger en op ‘n meer stabiele plek as tevore. God het regtig my lewe so volgemaak met goeie dinge en Godly vriendinverhoudings dat ek baie joy en diep bevrediging beleef. Ek het weer by ‘n selgroep aangesluit, vir ‘n paar jaar alleen gegaan. 

Toe op ‘n dag het Manlief saam begin gaan. Soms. Maar hy is meestal net ‘n observer daar, neem nie eintlik deel nie. Bid ook nie wat ek van weet nie. 

Soms is ons nader aan mekaar, maar baie maal is daar maar afstand tussen ons, want hy kies steeds meestal om sy eie ding, weg van my, te doen. My verwagting is egter nie meer op hom om my in te sluit in sy lewe of om my gelukkig te maak nie. 

Ek het wel nog tye van groot eensaamheid, veral as ek oormoeg is of as ek sien hoe ou getroudes mekaar koester en liefhet.  Maar God troos my altyd en kom herstel weer my stukkende plekke. Hy herinner my hoe kort ons aardse lewe is en dat die bietjie swaar wat ek op aarde moet dra niks is in vergelyking met die vreugdes van die ewigheid. 

Ek besef ook daar is verskeie vorms van huwelike. Myne is defnitief nie my eerste keuse nie. Ek sou baie graag ‘n vervulde veilige vertrouensverhouding met wedersydse koestering wou hê, en het dit vir jare op my eie probeer bewerkstellig. Maar ek weet nou, dit verg twee consenting adults om dit te hê. 

Omdat ek nie meer ‘n oorverantwoordelike kloekende moederhen is nie, en hyself nooit poging aangewend het om nader te kom nie, het ons verhouding wel vervlak. En ek is jammer daaroor. Maar ek dra nie meer ‘n skuldlas daaroor nie. Ek besef dat dit eintlik vir jare al ‘vlak’ was tussen ons, maar dat ek valslik geglo het dat ek alleen die verhouding kan ‘bymekaar hou’. 

Manlief kies steeds negatiwiteit en is sinies oor baie dinge. Ek sien hoe die bitterheid in sy binneste vir hom swaar is om te dra, en ek kry hom jammer oor dit. Maar ek is nie meer uitgelewer aan dit nie.

Ek sing nog steeds en die joy het my nog nie gelos nie, want God is steeds my anker, my regte veilige plek. 

Ek weet nie wat die toekoms inhou nie, maar vir nou is ek op ‘n plek waar ek kan oorleef EN waar ek ervaar: God se genade is genoeg vir elke dag! 

My lewe is significant en maak saak vir God, vir myself en vir verskeie baie spesiale mense in my lewe. God het my kosbare geesfamilie gegee, meer as ooit tevore! En ek lag baie en oor baie dinge.

En, onthou die klipstorie en God se belofte aan my….. 

 God het my toe sowaar voorberei vir ‘n baie besondere werk in Sy koninkryk, wat, nes Hy gese het!. vir my ongelooflik baie joy gee, EN wat mense wat baie verlore en stukkend is, vrymaak en en hulle vrede en vreugde herstel. 

AL God se beloftes aan my WAS en IS waar!

……………………..

Hoofstuk 7

Honeymoon met die Here – Naskrif

So, my hartseer in my huwelik het my in God se arms in, of onner Sy vlerke in, of in Sy tabernakel ingedryf. En op my laagste verdrinkendste plek, toe ek God so nodig gehad het, WAS HY DAAR!

Wat my baie gehelp het, benewens my Godly vriendinne se wyse woorde en aanmoediging, was ‘n paar spesifieke boeke….Die soort boeke wat ek Toegepaste Teologie noem. 

So, benewens my Bybel, het ek ook oa gelees:

– ‘Boundaries face to face’ (deesdae is dit ‘How to have that difficult conversation’ oor konflikhantering)  en

–  ‘Boundaries in marriage’ boeke (van Cloud en Townsend) en 

–  ‘Codependant no more’ van Melonie Beattie begin lees ……en ek het begin wakker word uit my slaap. 

 (Wat het ons arme ma’s en pa’s gedoen sonder boeke julle? Daar was mos nie daai tyd sulke toerusting-vir-die-lewe boeke nie..) 

 Ek het begin besef dat ek ‘n paar goedjies nog altyd verkeerd verstaan het. Ek het vir die eerste keer verstaan dat:

– NIKS wat ek doen of nie doen nie, sal maak dat my man weer terugkeer tot die verhouding nie. Hy moet self kies.

– Hy is verantwoordelik vir homself en sy keuses en ek vir myne. Sy FAB is sy FAB, en my FAB is my FAB! FAB is natuurlik: Feelings, attitudes and behaviour! 😉

– It takes two to tango. ‘n Verhouding benodig twee mense wat wil en volgens die rëels speel! (Hallooo, stupid ek het vir jare nie dit geweet nie!!) As hy nie wil nie, kan ek nie allleen die verhouding maak werk nie, al wil ek hoe graag. Ek kan wel myself beskikbaar stel vir verhouding en herstelproses as dit nodig is, maar ek kan nie alleen n verhouding maakwerk nie!

– Ek moet ophou om sy verantwoordelikheid te probeer dra, en eerder net let op dit wat ek moet doen (EN my geval ook, wat ek NIE moet doen nie) 

– Ek moet goeie keuses vir myself en my kinders begin maak.

– Ek mag ook behoeftes hê en dit uitspreek.

– “n Volwasse verhouding het Gee en Neem in balans. Ek kan nie net moet gee nie en het ook nie die reg om net te ontvang nie. 

– Ek mag eerlik sê as iets my pla. (Anders help ek dat die sonde van oneerlikheid voortgaan in ons verhouding.)

Daar het intussen nog heelwat dinge bygekom wat ek geleer het, …… op n ander dag skryf ek dalk meer oor dit.

Oor God:

– God is regtig in elke detail van my lewe geinteresseerd. Ek en hoe dit met my gaan , maak saak vir Hom. Hy gee om oor my….EN oor jou

– God stel meer in my karakter belang as in my gemak….mmm daai was minder lekker.

– God sal soms toelaat dat ek baie ‘rowwe dinge’ beleef wat vir my groot ongemak is, as dit my sal help om met my eie ‘stuff’ te deal. God is an ‘exposing God’, but He exposes us to HEAL us, not to HURT us! 

Dit is dalk plein en simple vir julle, maar waar ek vandaan gekom het was hierdie dinge ‘n eye opener! 

My storie het ‘n verdere opvolg, dalk met ‘n nuwe titel, maar ek sal vir eers hier moet halt roep, want die werk roep weer binnekort! 

Dankie dat julle my storie gelees het en saam met my hierdie pad gestap het. Dalk kon dit iemand bemoedig, hoop herstel in ons God wat ons NOOIT los om, op ons eie, te moet sien komklaar nie! Veral nie as ons in ons swaarkry tye is nie.…

So, as jy deur ‘n Woestyntyd gaan, raak rustig by die Here, gaan sit by Hom, skryf jou dinge, bring dit voor ons Abba Vader. Hy weet reeds al jou dinge, maar Hy wil graag jou stem en uitroep na Hom hoor…en jou help. En jou strategie gee IN jou situasie. Onthou Hy weet reeds die detail!

Hy is regtig IMMANUEL, God met ons!  Mag jy Hom so beleef! 

…………………………….

Bokbaaivygie

Emmerskoplysie 7

Nee! Moenie skrik nie! Ek is nie aan die emmerskop nie, nog nie naastenby nie. Ons is besig met ‘n bloguitdaging. Lees maar verder, dan sal jy verstaan.

Liewe leser, hierdie hoofstuk vorm deel van ‘n bloguitdaging waarin die Goue Vroue van Rebusfontein uitgedaag word om ‘n vervolgverhaal te skryf waarin ons items op mekaar se emmerskoplysies uitleef. Soos gewoonlik, is een of meer van die res van ons karakters in die vervolgverhaal. Elke hoofstuk word afgesluit met ‘n emmerskoplysie en ‘n spesifieke vrou word uitgedaag om die verhaal verder te vertel …

Jy kan dus ten minste 13 hoofstukke verwag. Die res van die verhale kan hier gelees word, onthou om gereeld terug te kom om nuwes te lees. Dit is ‘n werk in wording …

https://fresh.inlinkz.com/p/901334e664234152a8107aad817a73bb.

……………

Stil sit die Goue Vroue daar in die mooie Zambië om die vuur. Almal besig met haar eie gedagtes oor die wonderlike tyd wat Frannie vir ons gereël het en dit om Seegogga te help om van haar emmerskopitems te help beleef. En soos dit mos maar met die Goue Vroue werk, een vir almal en almal vir een, doen ons almal mee in die waarmaak van ons drome. Almal gaan saam. Niemand bly agter nie. Ons het al die wonderlikste ervaringe gehad, julle moet maar self die inlinks skakel hierbo volg.

En nou is dit my beurt. Ek moet vir Frannie help om háár emmerskoplysie waar te maak. Ek het so mooi gevra sy moet sag wees met my, ek is siek onthou, en tipies die gentle lady is, het sy my uiters sagkens behandel. Dankie liefste Frannie, dalk was daar nog meer avonture wat jy wou bysit.

Toe sy haar lysie gee, is ek dadelik opgewonde. Ek is MAL oor haar idees:

Weet julle, as ek so terugdink, besef ek dat ek al wonderlike goed ervaar het. Dis eintlik nou te laat vir my vir ‘n emmerskoplysie, my uurglas is amper leeg, maar daar is tog nog twee goed wat ek bitter graag sou wou doen. Die een is om ‘n week in Parys, Frankryk deur te bring – ek was nog nooit daar nie… Die ander een is om weer so lank moontlik in ‘n chalet by Stormsriviermond te gaan bly, in die see te swem en in die woud te gaan stap…

Watter een sal ek kies? Stormsriviermond? Hoe fantasties sal dit nie wees as ons klompie Goue Vroue daar in die huisies kan gaan bly vir ‘n week en stap in die see en in die woud en (sluk) oor die hangbrug nie? I’m tempted … maar, aan die ander kant, Stormsriviermond is makliker bereikbaar en ek dink liefste Frannie ken my ook te goed. Ek weet sy weet van die bein af watter een ek sal kies. Want, jy weet, daar is net een Parys. Parys, o Parys! Ai tog! Hier is ek nou sommer uit my beswyming uit. Waar is Blitz dat ons kan glip?

Blitz

“Kom julle”, sê ek. “Huh?”, vra Sonell. “Waarheen moet ons kom? Ons sit dan nou so lekker en oordink alles. Toortsie, moet jy nou weer kriewels hê?” “Kom net, ons moet gaan, Blitz wag!” “Blitz?”, vra Appeltjie. “Blitz! Ja, julle, dis Blitz wat vir ons wag, kom!” Dadelik is almal reg vir ‘n nuwe avontuur en kry hulle sitte in Blitz. Ek druk die knoppie en woerts … Frannie het net so ‘n salige glimlaggie in haar oë, sy weet wat sy weet en sy weet reg.

Blitz stop voor die luukse Shangri-la hotel. Ons kry ons kamers, ek en Frannie deel ‘n kamer (arme ding, hoe jammer kry ek haar!). In ekstase maak sy die gordyne oop en wat is die eerste wat sy sien?

“Toortsie!”, kom die roep amper soos ‘n fluistering uit die romantiese Frannie. Ek wou dit nog altyd sien! Net daar skryf ek op ons whattsappgroepie, “Kom! Trek warm aan, hier gaan ons!” Reguit Eiffel toe. Ons kry vir ons kaartjies sommer tot die derde vloer. Sluk. Sluk nog ‘n keer. Maar, hoe lui ons spreekwoord? Een vir almal …

Tot op die tweede vloer is die hysbak vol. Ons klim daar uit en loop eers al in die rondte, kyk liggies so ver as wat die oog kan sien, soek die bekende bakens. Die Goue Vroue is in ekstase. Frannie is stil, sy het net die mooiste, sagste, gelukkigste uitdrukking op haar gesig. Hierdie grasieuse Goue Vrou sal nie sommer haar grasie verloor nie. “Julle, dis mooi!”, sê Trommeltjies. “Wie sou dit ooit kon dink?” “Verskrilik mooi, sê Christa.” “Ek geniet die Eiffel elke keer”, sê Aalsie bly, “dit bly net ‘n belewenis, en klaar. ” “Kom, ons moet nog hoër gaan”, sê ek benoud. Gelukkig besef die ander vroue nie hoe bang ek is nie, hulle dink dis nog die covid wat in my longe is. Doodstil, kiertsregop, versigtig betree ons die heiser en gaan ons op, op, op …

Daarna stap ons terug hotel toe. Die voorsmakie was goed. Môre is nog ‘n dag. Ons eet agtuur ontbyt en 9 uur moet ons almal reg wees. Lekker slaap, ouens!

Versailles. Marie-Antoinette se paleis. My kop werk oortyd. Jammer, dis Frannie se emmerskoplys, maar ek mag mos nou sommer ietsie doen wat ek nog altyd wou, maar nie by kom nie omdat ons altyd te kort in Parys is. Nou is dit my kans! Ek was nog in die vroeë hoërskool toe my ouers Versailles besoek het, het hoeveel keer deur die pragtige boek geblaai wat hulle destyds daar gekoop het. Ek is seker dat, as dit so mooi is soos wat ek dink, Frannie dit ook sal geniet. En natuurlik die res van die Goue Vroue ook.

Die volgende oggend, stiptelik nege voormiddag, staan ons klompie reg vir vandag se verrassing. Niemand weet wat ons gaan doen nie. “Goed, dames”, sê ek, nou is dit ons en die Metro. Stilweg hoop ek ek verstaan die roete reg, julle weet mos, ek en rigting is glad nie maatjies nie, maar ek verstaan die Metroroetes. Dis so eenvoudig soos tien, al lyk dit die eerste keer erg. Jy moet kyk waar jy nou is, die stasie soek waar jy wil afklim, dan net eenvoudig die kleurlyne volg. Is dit op dieselfde kleur, maklik. Die uitdaging is as jy moet oorklim omdat die een lyn jou nie by jou bestmming gaan uitbring nie. Soms moet jy ‘n paar keer oorklim, so jy oet kophou, die stasies mooi volg, nie jou aandag laat dwaal nie. As jy metro ry, ry jy dit met aandag. Ek wys vir die Goue Vroue hoe dit werk sodat almal van ons presies weet, daar kan maklik ‘n fout kom en ons een verloor. Om dertien vroue bymekaar te hou is een ding, om hulle almal in die paar sekondes wat die treindeure oopgaan, betyds binne of buite die trein te kry, ‘n ander verhaal. Gelukkig weet Christa ook presies hoe dit werk en heop sy verduidelik. “Hier kom die trein!”, sê Seegogga. “Is julle reg, vroue,” vra Appeltjie benoud. Trein stop. Mense klim uit. Goue Vroue spring in. Deure gaan toe. Trein beweeg. “Is almal op?”, vra Aalsie besorg. Dit lyk darem so.

By Pont de Sevres moet ons afklim, dit was nou al na ‘n paar oorklimme. “Hierdie mollery onder die grond maak my kop deurmekaar. Waar is noord?” “Noord?”, vra ek. “Ek het nie die vaagste benul nie, weet in elk geval gewoonlik nie waar dit is nie, nou moet ek dit hier vir jou in Parys wys?” Daar klim ons op die bus wat ons dertig minute later by Versailles aflaai. En toe begin die toer van die dag. Die toer van ons lewe.

Eers dwaal ons in die tuine. Appeltjie is in ekstase. “Dis genoeg om ‘n oorval te kry!”

Internetfoto

Toe gaan ons die paleis binne. Sowat van prag en praal het ons nog nooit gesien nie. Onthou, Marie-Antoinette het gekoop asof haar lewe daarvan afhang. Ou Louis het mos nie eintlik in haar belang gestel nie en iewers moes sy haar kreatitwiteit uitleef. Selfs toe die Franse Revolusie gedreig het en die gewone mense nie eers meer kos gehad het om te eet nie, het sy steeds gekoop asof dit uit die mode gaan. Wie sou kon dink dat dit bygedra het tot haar ondergang?

Die eerste plek wat ons opsoek, is die “Hall of mirrors.”

http://en.chateauversailles.fr/sites/default/files/gg3.jpg

Toe ons dit sien, gaan staan ons almal stil. Doodstil. “Oeee, kyk daai ligte, julle. Kandelare soos ek nog nooit gesien het nie. “, sê Woordnoot.

Die volgende is die “war room”.

Foto geleen by Versailles se webblad

“Die skilderye, julle!”, fluister Seegogga. “Die goud!”, se Sonell. “Dis massief”, sê Positief. “Die kleure!”, fluister Una. Trommeltjies knik instemmend haar kop.

So beweeg ons van die een saal na die ander, spandeer die hele dag by die paleis. Die “Peace Room”, die park … Tussendeur stop ons vir ‘n koeldrankie of eet ons piekniek op die grasperk.

The lake of the Swiss guards

En dan natuurlik die Switserse wagte, wat sekere Goue vroue stomgeslaan het. Ek sal nou nie name noem nie, volg maar net my oë.

Veral die kleurvolle kleredrag! Ek sê eerder niks.

Hier by 4 nm begin ons oppak. Dis winter en die donker kom al weer aan. Terug Parys toe waar ons nog die aand kan verwyl. Sommer stap in die Champs-Élysées, daardie bekende straat in Parys met al sy winkels. Ons drentel stadig, die aand is nog lank en gaan sit in ‘n straatkafee om aandete te bestel.

Môre vat ons die rooi bus en doen ‘n stadstoer van Parys en besigtig al die nodige plekke: Notre Dame, die Sacre Cour, die kunsmuseums, Arc de Triomph …

Terwyl ons lekker sit en dink oor die dag, vra Una: “Toortsie, jy het jou nou so ingeleef in Frannie se emmerskoplysie. Wat is joune?” “Raai Una,” antwoord ek, “ek het nie regtig in my lewe emmerskoplysies gehad nie. Ek sou ‘n gedagte in my kop kry, dink dat ek dit graag sal wil doen, en selfs vergeet daarvan en dan een dag, baie jare later, uit die bloute, kom daardie item sommer net in my skoot sonder dat ek dit ooit sou dink of droom. Soos die stap in die wildtuin wat ons jare gelede gedoen het. En weet jy, op skool was ek verlief op Johann Strauss die komponis en het gewens dat ek in Wene sou uitkom eendag. Nooit het die geleentheid gekom nie en ek het heeltemal daarvan vergeet, want ek het soveel ander lekker dinge beleef. Tot ek drie jaar gelede op ‘n georganiseerde toer in Wene beland, sonder dat ek daarvoor gevra het. Maar daar is ‘n paar goedjies waarvan ek baie sal hou om te doen. Ek sal byvoorbeeld graag ons sendelingvriende in Peru gaan besoek en sommer die Inkaroete stap. En natuurlik die Camino de Santiago in Spanje. En ek sal hou van Kroasië, hulle sê dis so mooi daar. Ek steur my nie aan die geskiedenis nie, ek hou van mooi plekke besoek. Winkels trek my ook nie aan nie. Daar was ‘n tyd wat ek graag Kilimanjaro sou wou klim, maar ek raak darem nou regtig te oud daarvoor. Ek dink in elk geval my longe wat nou so befoeterd is en gewoond is aan ons dikker lug, sal te swaar kry by daardie hoogtes. Oeeee en die gorillas in Tanzanië en die Ngorongondo krater … die wêreld is net so groot, jy weet. Wag laat ek ophou, dit lyk my ek het nie net ‘n emmerskoplysie nie, dit raak dan nou ‘n drom vol!” “Ek sal jou help.” “Sal jy regtig, Una?” “Natuurlik weet jy ek sal dit graag doen, jou lawwe ding!”

Wat my help met covid – prakties

Ek is jammer dat ek julle so verpes met Covid en as julle nie wil lees nie neem ek julle nie kwalik nie. Die doel van hierdie skrywe is om dalk vir iemand anders te help wat deur dieselfde simptome as ek gaan.

Eerstens wil ek sê dat ek besig is met Geestelike Oorlogvoering in hierdie huis in ‘n erge graad. As Gesalfde van die Here, as ouderling in Sy Koninkryk, wat ek oor jare verkry het in diens van Hom, nee,nie ouderling in my kerk nie, ouderling in Sy Koninkryk, het ek die outoriteit om dit te doen. Hy het dit vir my gegee. Hy sê in Sy woord wat ek oopsluit sal oopgesluit bly, en wat ek toesluit sal toegesluit bly. Hy sê as ek die satan weerstaan, móét hy luister. Met Christelike gesag as profeet kan ek met oortuiging sê dat hierdie covidgemors van die duiwel is. Daarom beveg ek hom nie net liggaamlik nie, maar geestelik ook. Ek vervloek hom in baie duidelike terme, terme wat jy nie uit my Christenmond sal verwag nie, maar dis ongelukkig die enigste taal wat hy verstaan. En ek loof en dank God dat Hy my gekies het om deur hierdie siekte, Sy mag, Sy krag, Sy almal te demonstreer. Ek loof Hom vir mense vanoor die hele wêreld wat vir my bid en waarvan ek die krag sonder twyfel voel. So, wat help vir my? My God.

Maar kom ons raak prakties.

Dit is mos so dat hier duisende video’s die rondte doen. Kyk maar na hulle selfs al irriteer dit jou. Berei jouself voor.

  1. Beweeg. Dit was dr Annelie van Struisbaai se raad, oor en oor. Beweeg. As jou liggaam jou toelaat, beweeg. Dit stoot die suurstofvlakke beslis op. Dit bring verligting. Dankie dr Annelie vir jou liefdevolle sorg toe die krisis op die hoogste was, terwyl jy my eintlik van geen kant af ken nie. Jy is kosbaar.
  2. Stoom jouself met kookwater en ‘n handdoek oor jou kop. Sommer as jy vermoed jy dit mag hê. Keer daai kiem betyds.
  3. Nebuliseer. As ek in die oggend opstaan en alles in my liggaam is ontsteld en my hart klop en ek is uitasem, bring dit kalmte.
  4. Haal diep asem. So diep soos jy kan, want dit is seer. En doen longoefeninge. Dankie VirgoC vir jou onuitputlike bron van kennis en liefdevolle raad. Jy het nie ‘n idee hoe ek op jou raad gesteun het nie, veral in daardie opboutyd.
  5. Longoefeninge – Kyk daai videos. Blaas met Seegogga se bamboesstrooitjie in ‘n beker water. Uit, uit uit, en waag dit dan om diep, diep, diep asem te haal tot die hoes jou oorval, hoes, hoes, hoes, vee die sweet af en blaas weer. En Virgo het gesê ek mag haar sulke tye maar slegsê, maar ek belowe, ek het nog nie. Om nie jou longkapasiteit te verloor nie. Dankie, dr Anel Keuck Rademeyer, vir jou ekstra bietjie aanmoediging hierin.
  6. My man se liefdevolle sorg. Hy maak virmy kos. Hy vryf my in met Vics. Hy slaan my opp die rug as die slym vassit en ek nie meer kan hoes nie. Hy gee my fisio op my rug, kap, kap, kap, kap sodat dit kan loskom. Dankie dr de Kock van Struisbaai vir hierdie raad. Dokter het dit twee keer gesê en ek het nie gereageer nie, maar ek het gehoor. Dit verrig wondere.
  7. Vloek daai virus. Skel hom. Sê hom sleg. Wys hom hy kry jou nie onder nie. Skryf daaroor. Bid. Soek hulp by jou vriende. Doen dit op die manier wat vir jou werk, wat vir jou moed gee. Ek is ‘n uitsaaier, so die hele wêreld het onmiddellik geweet. Jy doen dit dalk anders, dis ook reg. Op jou manier, maar beveg hom met alles in jou. Moenie vir hom outoriteit gee nie.
  8. Stort. en nog ‘n keer en nog ‘n keer. Hoeveel keer op ‘n dag. Stort, trek vir jou droog aan. Julle wil nie weet by outfit nommer hoeveel ek al vir vandag trek nie. Jy is net skoon en droog aangetrek, dan is die nuwe stortvloed sweet weer daar.
  9. Lê op jou maag. As al die ander misluk, dit werk. En ja, ek kan nie meer regtig op my maag lê nie, ek het ‘n nekbesering en swak rug. Ek lê sommer so dwars oor die bed met my voete wat eenkan afhang en my kop aan die ander kant. Dit bring geweldige kalmte in my longe. Dan rus ek behoorlik.
  10. Rus. Saam met die beweeg, rus. Slaap as jou liggaam daarvoor vra.
  11. Sonlig. Die son kom nou vir die eerste keer uit, so ek kan nou nog nie getuig dat ek dit gedoen het nie, maar, sonstoep, hier kom ek.
  12. Vriende wat vir my goedjies van die winkel af saambring en dit dan voor my hekkie neersit, nes hulle met die melaatses in die ou dae gedoen het. Dankie Christal. Dankie liefste Seegogga, dis nie die eerste keer wat jy my help nie. Jy is vir my kosbaar.
  13. Die liefde en ondersteuning van elke blogmaat, ek kan nie julle almal nou hier noem nie, elke faceboekvriend, whattsappvriend. Julle aanmoediging doen presies wat dit sê: dit moedig aan.
  14. Staan op jou knieë met jou kop so tussen jou arms terwyl jy hoes. Dankie Perdebytjie, jou video het my gered. Die slym sit soms vas daar waar dit nie moet nie, dit moet uit, maar jy kry dit nie uit nie. Jy moet hoes maar het nie krag nie. Soek daai video, ek kan dit ongelukkig nie hier post nie. Die prentjie is van ‘n man wat so op sy knieë staan. As jy dit nodig het en nie kan kry nie, inboks my op my Faceboek of kry op ‘n manier by my jou Whattsappnommer dat ek dit kan aanstuur.
  15. Ek neem my medikasie soos die dokter sê. Vitamienes, wat ook alles. Ek neem my suurstof gereeld en stuur die lesing deur aan die dokter, ‘n paar keer op ‘n dag. Kortisoon. Dankie dr Erna Visser van Bredaadorp. Dankie vir jou omgee jou liefde jou bel om te hoor hoe dit gaan.

Julle, my vermislagie is mos maar baie min. Covid het dit hou heeltemal afgeskuur. Ek is my ou, reguit self. Vreesloos. Want die bietjie vrees wat ek nog oorgehad het, is nou ook afgeskuur, ek was darem te naby aan die dal van doodskaduwee. Bly veilig, pas jouself mooi op. Neem die vaksien wanneer dit beskikbaar raak. Doen wat die slim mense sê om te doen. Beveg die duiwel met alles in jou. Maar die heel belangrikste, maak seker waar jy staan met God. Die Woord sê dat ons nie hom moet vrees wat ons kan doodmaak nie, maar Hom wat oor ons gees moet besluit. Dis nie bangmaak waarmee ek besig is nie. Maak reg met God terwyl jy nog die kans het. Daardie kans kan vinniger van jou af weggeneem word as wat jy dink en as jy jou keuse gemaak het, is die wonder dat jy regtig niks hoef te vrees nie, ook nie ‘n simpel virus wat dink dat hy die wêreld in sy mag het nie.

Toortsie

Covid is ‘n bliksem

Covid is ‘n bliksem ‘n gemors die vieslikste vieslik wat daar is ‘n gesant van die duiwel ‘n dief in die nag wat kyk wat hy kan inpalm ‘n brullende leeu wat kyk wat hy kan verslind. Covid is al die vieslikste woorde wat ek nie eers ken nie. ‘n Kind van die donker.

Daarom bekruip hy jou in die nag. Laat hy jou wakker lê. Maak jou lyfseer dat jy later nie meer weet hoe om te lê nie. Laat hy jou aanmekaar opstaan om te gaan piepie net sodat jy weer aan die hoes raak as jy in die nagkoue onder die warm kombers uitklim. Maak dat jy bang is om te gaan piepie, want dan kom die hoes weer. Laat jou so sweet dat jy elke twee ure droog moet aantrek, ‘n nuwe handdoek onder jou sit. Laat jou die een oomblik so koud kry net om die volgende oomblik warm te wees. Laat jou wakker stik van jou eie slym, verward terwyl jy nie weet waar jy is nie, want jy het vir die eerste keer die nag diep geslaap. Laat jou stikkend in die huis rondhardloop, moeg en uitgeput na liggaam omdat jy net nie meer kan hoes nie, maar aanhou hoes, die nebuliseerder gryp, kookwater maak en jou te begin stoom. Jou bloedsuurstof oor en oor toets, want dit is op die ‘veilige’ minimum, die geringste uitputting laat dit sak na 88 dan haal jydiep asem, konsentreer, forseer jou om te ontspansodat die metertjie weer begin lig en lig. Covid hou daarvan om jou te ontstel. Bang te maak. Covid is ‘n gemors. Selfs op sy heel beste is hy die grootste gemors denkbaar en is daar vir hom geen goeie woord te sê nie. Covid laat jou huil. Hy laat jou vriende by jou voordeur wegwys en sê hulle kan nie inkom nie. Hy steel. Hy vat wat hy wil hê wanneer hy wil hoeveel hy wil. Hy het geen skaamte, geen simpatie, geen empatie. Hy dink net aan homself. Me, myself, I.

Maar so in die stikkende, benoude hardloop in die huis kom die woorde in my op: Nogtans sal ek in my Here jubel. Selfs al dink hy hy kan my steel, het ek vir hom ‘n surprise: Ek is klaar gemerk. Hy kan my liggaam aftakel. Hy kan my selfs doodmaak as hy so wou, wat ek sterk betwyfel, maar selfs dán is dit ‘n VERLOOR vir hom. Dat alles wat hy my probeer aandoen, my net nader bring aan my Here. Ek is ‘n gesalfde kind van God en niemand kan my uit Sy hand ruk nie. Die oorlog is fel, maar ek veg dit nie alleen nie. My God is saam met my in hierdie geveg. En my man. En ‘n paar wonderlike dokters. En vriende wat vir my bid en bemoedig.

Nogtans sal ek juig (Jannie du Toit) Getoonset deur Chirsta Steyn

Selfs al sou die vye ophou bloei

Selfs al sou die druiwe skaars nog groei

Ook al sou die oes maar weer misluk

storms als verwoes of droogte druk

Selfs al sou my skape ophou lam

nes die water opdroog in die dam

Selfs al word die beeste in my kraal

uitgeteer deur honger weiveld kaal

Dan sal my hart bly jubel in die Here

Dan bly ek juig oor die God van my heil

Hy gee my weer krag om op te staan

nes ‘n ribbok rats my weg te baan

bo-oor die hoogste rots laat die Here my veilig gaan

Wat ookal gebeur as onheil kom

EK VERTROU OP HOM.

Selfs al sou jou vrugte ophou bloei

Selfs al sou jou wingerd skaars nog groei

Ook al dreig die storms rondom jou

Wees verseker Hy bly getrou.

So Covid, die stryd is fel, regtig, maar die Een aan my sy is groter as jy.

(Hierdie is my ervaring van Covid, elke persoon ervaar dit anders, baie ervaar dit nog baie erger as wat ek dit ervaar het. Ek loof die Here dat ek tot nou toe nog die hospitaal gespaar bly en die betervoeltye al hoe meer raak.)

Toortsie

Ek vra verskoning dat ek julle nou aanmekaar met hierdie gemors belas. Ek skryf dit ook om julle te waarsku: Hierdie ding is nié ‘n grap nie. Asseblief, ons moet versigtiger as versigtig wees. Ons moet ons ekstra weerhou daarvan om by mense te kuier. Ons maskers dra. Doen maar wat die president vra, selfs al hou jy nie van hom of van wat hy wil hê nie.

Die willepes

Ewe arrogant het ek gedink: Die willepes gaan my nie vang nie. O nee! I’m not going to take part. Ek drink my Vitamien C, Selenium en sink, gebruik echinaforce, hou my redelik weg van mense af. My kop is reg, hy moenie dink hy gaan vir my inhaal nie.

So kom die Desembervakansie en die hele land stroom see toe, soos die gebruik mos maar is. Ek moet sê, ek dink hulle was minder vanjaar. Die tweede vlaag van die virus kom ook aangewaai. My doktersvriendin sê hoe hard hulle werk, elke tweede persoon het covid. Ek gaan NIE sy naam met ‘n hoofletter skryf nie, hy is dit nie werd nie.

Ons gaan see toe, maar behou die afstand. Ons en ons kinders kuier maar by die huis. Ons eet nie uit nie. Gaan stap daar ver op Struisbaai se plaat waar daar nie ander mense is nie. Stap van Waenhuiskrans af Struisbaai toe, die enigste drie mense op die strand. Saam met die kleinkinders plas ons eenkant in die poeletjies, ver van enige ander mense af. Ons gaan kuier ook nie by ander nie, het wel by een mens gaan kuier vroeg in die vakansie en het buite gesit. En verlede week het ek ‘n boek by iemand gaan haal.

Die hele tyd bou daar vog in my bors op. Ek het my longe drie jaar gelede seergemaak. Dit gebeur van tyt tot tyd, dan moet ek ‘n slag by die dokter uitkom as dit tè erg raak. Verlede Maandag besef ek, ek is siek. Ek onthou an ‘n houertjie antibiotika by die huis, maar voel intussen weer beter, tot kouekoors my tref teen Vrydag. Saterdagoggend besef ek: Ek is regtig siek. Die dokter sê: Longontsteking. Covid.

Ja, ek was dalk tè arrogant. ‘n Vriendin hèt gesê dat covid jou aanval daar waar jou swakplek is. Met longe wat reeds aan die vog opbou was, was die hekke oop …

Ek beveg hom met alles in my. Dink ek het dalk al die draaipunt bereik. Is veilig by my huis, genadiglik mis ek die hospitaal nog rakelings. Ek het wonderlike mense wat na my kyk en my Here is goed vir my.

Al wat ek vir julle wil sê: Neem hom ernstig op asseblief. Dit is geen grap nie.

Toortsie

Willepesbenaming by my skoonsus geleen.