Skryfsafari – Deur die venster

Lê-jou-eier : Skryfsafarie
Deur die venster

Hierdie week is ek, Kameel van Toortsie, Kameel en Bokbaaivygie die gasvrou vir ons skryf-safarie aangebied deur Dis ekke in lyn met Lê-jou-eier.

Vanaf graad een tot met matriek, en die jare daarna wat ek in Johannesburg gewerk het, het ek met ‘n publieke bus gery. Êrens langs hierdie pad het ek geleer om die tyd te verwyl deur na huise en tuine te kyk. Later het daar ‘n diep begeerte by my ontstaan om meer te weet van die mense wat op daardie stukkie aarde, en agter daardie mure gelewe het. Wat was die lief en leed wat homself daar afgespeel het?

Ek is nie van nature nuuskierig nie; ek glo net dat daar ‘n boek in elke mens opgesluit lê, en dat hulle lewensverhaal interessante stories uitmaak.

FB_IMG_1509622669449

Die uitdaging vir hierdie week is dat jy ‘n onsigbate toeskouer is van ‘n toneel wat homself in die vertrek – agter die venster in die foto hierbo – afspeel. Gee vrye teuels aan jou verbeelding, skep karakters en vertel ons watse lief of leed jy ‘n stille toehoorder van is. Die belangrikste is dat jy dit geniet!!! Sien baie uit na julle bydraes.

Dankie

Kameel

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=781709

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Kameel – Troeteldiere en trane

08-27 01Skryfsafari – Troeteldiere en trane

In my vorige skrywe het ek vertel van Duncan, die Schnauzer wat uitgesit moes word omrede die skade aan sy tong. Wel Chanté en haar hondeliefhebber vriendin het mekaar se skouers natgehuil… maar daar is nog Chanté se twee dogtertjies wat die dood moet verwerk.

Sewejarige Vilani was hartseer, maar kon van die seer verwerk deur prentjies te teken, en briefies te skryf wat sy en Chanté in Duncan se bedjie gaan neersit het. Vierjarige Zanté is egter ‘n ander storie. Sy vra aanmekaar wanneer kom Duncan huistoe…haar ma moet veearts toe ry en Duncan gaan haal. Ten einde raad sê Chanté Duncan is nou by Liewe Jesus en sy kan hom nie gaan haal nie. Dit troos haar ‘n rukkie en dan wil sy weet hoekom moet hy by Liewe Jesus bly en nie by hulle nie. “Omdat Liewe Jesus met hom wil speel,” antwoord Chanté. Daardie aand bid Zanté en sê vir Jesus hy kan nou vir Duncan terugstuur, hy het lank genoeg met hom gespeel….. en die aand daarna is dit dieselfde gebed. Chanté sê toe vir haar om nie weer te bid dat Duncan moet terugkom nie…. hy bly nou by Jesus. Gisteraand bid sy weer ernstig dat Jesus Duncan moet terugstuur. Meteens onthou sy haar ma se woorde en sê dis reg Liewe Jesus kan maar met Duncan speel…. maar gee dan vir hulle ‘n nuwe hondjie. Nou word daar dringend na ‘n baba Schnauzer gesoek om Duncan se plek in te neem.

Dit is hierdie deel van diere as troeteldiere aanhou wat gemaak het dat ek weier om weer my hart oop te maak vir ‘n troeteldier. Liewe genade, die trane wat ek al oor katte en honde… en die kinders se optel voëltjies gehuil het…. asof daar nie genoeg mense is om oor te huil nie. Die vier honde in my foto is op die erf, maar hulle behoort gelukkig nie aan my nie. Brutus (nog puppy in die foto) is nou ‘n uitgegroeide hond. Elke keer wanneer een van skoonseun se rottweilers doodgaan huil ek ook… maar ek treur nie soos ek voorheen oor my diere getreur het nie. Enough is enough!!!

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

Jou InLinkz skakel is http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=780871

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Kameel – Hondedag

Skryf-Safari : Hondedag

black and brown short haired puppy in cup
Photo by Pixabay on Pexels.com

Hierdie is net ‘n vinnige skrywe om te sê ek verklaar 17 Mei as Hondedag. Die gesegte lui mos “Elke hond kry sy dag.”   In elk geval ek loer gisteroggend gou na Toorts se blog en die opskrif lees “Hoekom loop mense met hulle honde?” Daar op sosiale media praat Toorts oor POEF!!! Natuurlik was ek uit my sokkies uit geskok en sit my foon neer asof hy my brand. Toe my hart weer in ritme is, waag ek dit om te kyk wat Scrapy – as gasvrou – vir ons dié week opdis. Sowaar, Trompie haar hond skryf te lekker in sy dagboek oor sy mam…. die dokter…en bossies… en piepie….en goete op snaakse plekke indruk… en antibiotika. Ek voel vir Trompie. Lê ek dan nie self in die Urologiese hospitaal met dieselfde probleem nie? Behalwe vir die prostaatklier is ek ook deur die hele proses. Ek wens Trompie sterkte toe. Gelukkig word ek ontslaan en terug by die huis bel Chanté my in trane. Duncan hulle dertienjarige Schnauzer is by die Veearts. Hy moes aan iets gelek het wat sy tong dood gemaak het. Hy kan glad nie eet of drink nie. Die veearts sê dit lyk nie goed nie. En die hartseerste is dat sy hom net gevat het, en nie eers laat Cammy – sy Schnauzer vroutjie – hom groet nie. Hoe moes sy geweet het Duncan kom miskien nie terug nie. ‘n Paar ure later laat sy weet hy is uitgesit. Net voor bedtyd wil ek skottelgoed was. Ek klap met die vurk teen die bord waarin daar oorskiet wortels is. Dis ‘n teken vir die rottweilers dat daar iets te ete is. Hulle storm tot by die agterdeur. “Sit,” sê ek vir Brutus. Hy gehoorsaam en gaan sit. Ek moet hier mooi werk want hulle gryp mekaar vir ‘n leksel kos. Nikita staan ‘n entjie na regs. ‘n Wortel vir Nikita… ‘n wortel vir Brutus… ‘n wortel vir Nikita…. ‘n wortel vir Brutus. So deel ek dit uit totdat daar een enkele ertjie oor is. Dié gooi ek sommer na buite… en net daar gryp die twee rottweilers mekaar. Ek maak die agterdeur toe. Hondedag is offisieël verby.

Mooi naweek vir almal. Warm bly!!!

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

Jou InLinkz skakel is http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=780871

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Kameel – Layla se keuse

SKRYF-SAFARI : ‘n Feëverhaal

images (1)

Layla het saam met haar pa en ma op ‘n plaas gebly. Sy was ‘n gewone dogtertjie met swart hare, blou-blou ogies met lang swart wimpers. Tog was daar iets anderste aan haar; elke jaar met haar verjaarsdag het sy mooier geword, maar geen spieël wou haar wys hoe mooi sy is nie. Die spieëls was bang as hulle haar wys gaan sy hoogmoedig raak, en nie die vriendelike en liefdevolle dogtertjie bly wat sy is nie.

Layla het groot geword en moes in die stad gaan bly. Mense het na haar gestaar en gewonder of sy ‘n bosnimf is wat hulle kom betower het met haar natuurlike skoonheid. Die meisies wat saam met haar in ‘n ou tannie se losieshuis gebly het, het gewag totdat Layla slaap dan het hulle om haar bed gaan staan en na die slapende skoonheid gekyk. Miskien het sy in die nag in ‘n feëprinses.verander en verdwyn om in die bos saam met die ander feëtjies te gaan speel, het hulle gedink.

Op ‘n dag ontmoet Layla vir Aidin. Hy is gaaf en aantreklik, en Layla verloor haar hart op hom. Hy sit ‘n diamantring aan haar vinger, en sy belowe om oor ‘n jaar met hom te trou. Nie lank daarna nie gaan Layla met vakansie en daar sien ‘n filmmaker haar. Haar skoonheid betower hom so dat hy besluit om haar die hoofrol in sy volgende film te gee – dan kan die wêreld sien hoe mooi sy is.

Terug by die losieshuis bel die filmmaker  vir Layla, en daardie middag kom haal ‘n chauffeur haar met ‘n groot blink motor. Vir Layla is dit ‘n nuwe wêreld en sy luister met groot oë na die filmmaker wat haar van sy planne vertel. Sou sy “ja” sê, gaan sy oorsee waar dele van die film geskiet gaan word. Vir Layla voel dit asof sy binne ‘n sprokie beland het en sy besluit om weer in die spieël te gaan kyk vir die geheim. Die spieël het egter doodstil gebly.

Layla se kop is deurmekaar. Sê sy “ja” vir die filmmaker kan sy nie oor ‘n jaar met Aidin trou nie. Sê sy “nee” sal sy altyd wonder wat sou in die towerwêreld gebeur het. Sy besluit om die ou tannie van die losieshuis te vra wat sy moet doen. Die tannie luister mooi na Layla en sê dat Layla by die plek waar een pad twee paaie word gekom het. Die plek se naam is “Keuse,” en net Layla kan kies watter pad sy wil loop. In die bos waar die twee paaie begin is daar ‘n Wyse Rots wat vir Layla die regte pad sal aanwys as sy Hom vra… maar die keuse bly Layla s’n.

Layla stap die bos in en gaan sit by die Rots waarvan die ou tannie gepraat het. Sy begin met die Rots gesels en vertel Hom hoe deurmekaar sy is en dat die Rots vir haar moet sê wat sy moet doen. Die Rots sê Hy kan vir haar die rigting aanwys, maar eers moet Layla stil word, en kyk waarheen elke pad lei, en of dit is wat sy graag vir haar lewe wil hê. Die pad wat vir haar Vrede aandui sal die regte pad wees… maar Layla moet self besluit of sy daardie pad wil stap of nie

Layla doen toe wat die Rots vir haar gesê het. In die een pad sien sy vir haar en Aidin hand aan hand stap. Op die dag van hulle troue verander sy in ‘n pragtige prinses. Aidin gee haar ‘n goue ring, en daarna dans hulle op vrolike musiek tussen blomme rond. Toe die klok twaalfuur slaan trek Layla haar wit prinsesrok uit, en trek weer haar gewone klere aan. Sy en Aidin bly in ‘n huis; hy moet hard werk, maar hulle is gelukkig, en toe daar later vir hulle ‘n babatjie gebore word loop hulle beker oor van geluk.

Die ander pad is met goud besprinkel. Layla se hart slaan bollemakiesie toe sy daarna kyk. Die filmmaker vat haar hand en lei haar die vreemde wêreld binne. Eers is Layla skaam en baie bang… maar hoe dieper hulle die wêreld binnegaan hoe groter en mooier word dit. Layla verwonder haar aan al die blink liggies en sy sien tot haar gesig tussen die liggies. Haar hart klop al vinniger, en sy voel sy wil dans van opgewondenheid. Om te dink dat sy ‘n plaasdogtertjie in hierdie wonderwêreld kan gaan bly. Dis ‘n regte Aspoestertjie storie.

Meteens verskyn Aidin se gesig voor haar en Layla keer terug uit haar wonderwêreld. Sy kyk weer na haar en Aidin se paadjie, en ‘n diep vrede kom lê in haar hart. Dit is die paadjie wat sy wil stap. Sy glimlag en lê terug teen die Rots. “Dankie,” fluister sy saggies. ‘n Rukkie later stap sy al singend terug losieshuis toe.

 

Dis ‘n ware verhaal wat ek in ‘n feëverhaal omskep het.

 

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=779975

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

 

Kameel – Die pad na die lemoenboom

Skryf-Safari: Trek jou stapskoene aan

Orange tree

Was ek nou ‘n papier en ink skrywer kon ek sê ek staar nou al dae lank na ‘n “blank” stuk papier maar woorde wil nie vorm nie. Of ek kan sê die snippermandjie en die vloer om my lê vol opgefrommelde stukke papier soos ek probeer skryf, maar die woorde droog op terwyl ek skryf. Nou wat is so moeilik daaraan om te skryf waarheen hierdie Unapaadjie lei? Alles!!!!! want daar is nie ‘n paadjie nie. Ek staan al die afgelope paar jaar met my neus teen ‘n muur en my binneste soebat en pleit vir ‘n deur om oop te gaan. Nou vir wat staan jy voor die muur… het jy nie “guts” genoeg om oor hom te klim nie? Ek het hoeveel keer al probeer, maar voeter elke keer weer terug, en lê neus in die stof en huil oor die skraapmerke. Het jy al gaan soek vir deure in hierdie muur wat eindeloos na beide kante toe uitstrek? Ja!!! ek het tot al so vêr gegaan om met ‘n stuk bordkryt vir my deure in die muur te teken en dié dan te probeer oopstoot…. to no avail. Sou daar ‘n deur oopgaan en ‘n Unapaadjie lê voor jou…. waarheen hoop jy sal dit jou lei? Na die lemoenboom toe. ‘n Lemoenboom? Ja, kom ek vertel jou ‘n droom wat ek ‘n paar jaar gelede gehad het.

Ek en Ken staan.hand aan hand en kyk na ‘n stuk grasperk. Uit.die bloute begin daar ‘n boom groei. Sy groei is vinnig en kort voor lank staan daar die pragtigste blinkblaar lemoenboom voor ons met groot gesonde lemoene aan. Die volgende oomblik val die lemoene af en lê op die groen grasperk. Ons lag en begin arms vol lemoene optel maar ons besef die lemoene is nie vir ons nie, maar vir die laaaaaang ry mense in werkersklere wat nou daar staan. Die eerste een kom nader, swaar het diep spore op sy gesig gekerf maar hy glimlag breed toe ek ‘n lemoen aan hom oorhandig. Liefde en blydskap borrel in my op terwyl ek lemoene uitdeel… en met elke lemoen  besef ek net weer en weer om te dien is om werklik te LEWE.

Dis ‘n mooi droom… maar kan jy dit nie aan hierdie kant van die muur ook doen nie? Dis druppeltjies in ‘n emmer wat nie die allesoorheersende honger in my hart kan.stil nie. Vat bv verlede Vrydag. ‘n Ou man stoot sy fiets die optraande uit, en rus al staande oor sy fiets voor die groothuis se groen hek. Ek kom met die motor aan… en moet hom vra om net sy fiets hoër die pad op te stoot, want maak ek die hek oop gaan die rottweilers hom gryp. “Ai, ounoï ek bang daai twee honde hulle sal my opvreet,” sê hy met ‘n glimlag op die verkreukelde ou gesig. Op daardie oomblik doen my hart sy ding; hy word te groot vir my liggaam en Liefde oorweldig my. Ek wil uitklim, ek wil hierdie mens help om sy fiets die steilte uit te stoot. Vir ‘n paar kosbare minute wil ek deel wees van sy lewe en hy van myne, en wanneer hy wegloop moet hy nie vir my nie, maar vir Jesus in my onthou.

 

Hierdie week se uitdaging word aangebied deur travel460 van die blog Bali Drome.

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=778471

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).