Kameel – Camilla en die Towerpaleis

Skryf-Safari: Uitdaging

Ek hoor gerugte dat ek Camilla van koninglike afkoms is en ‘n paleis geërf het. Moenie alles glo wat julle ore hoor nie; my storie is baie meer romanties as dit. Marco, is toe altyd ‘n prins wat opsoek was na ware liefde. Hy was moeg vir vroue wat hom vir status en geld gejag het, en het besluit om uit die oog in ‘n vêr land as polisiebeampte te gaan werk. Sou hy verlief raak op ‘n meisie, en sy is bereid om alles vir ‘n polisieoffisiertjie op te offer sou hy weet dit is ware liefde. Die storie rondom my en Marco ken julle. Nou bly ek in ‘n sprokiesmooi paleis saam met Marco… wat intussen koning geword het. My aankoms by die kasteel het opslae gemaak… genoeg om ‘n boek te vul… maar daaroor wil ek nie nou praat nie. Ek moes op Marco se ma se aandrang “afgerond” word. Daar is mos altyd ‘n heks in elke verhaal. My rooi stilettos wat ek op aandrang van Marco ‘n klomp pare van gekoop het, het ook in die paleis se asblik beland. Miskien dans die “chambermaids” nou vir hulle geliefdes daarmee. (fluister) Daar is nog een paar weggesteek. Kersligaande wanneer ons twee alleen is word die stilettos uitgehaal, dan dans ek net vir Marco soos daardie aand by Toweropstal toe ek sy hart verower het.

Screenshot_2018-04-17-13-44-47-1Towerpaleis is in rep en roer. Die Butler het sy hande vol met die besoekers wat een na die ander opdaag. Op sy statige manier kondig hy naam na naam aan; “Mev. HesterLey Marais.” Hester stap die goudgegulde vertrek binne, maak ‘n buiging voor die koningsmoeder waar sy op haar rooi fluweelstoel sit en haar deur  skrefiesoë bekyk. Sy knik haar gryskop liggies, en wys Hester met ‘n ligte handbeweging weg om deur ‘n lakei na haar slaapkwartiere toe geneem te word.

Vanwaar Camilla by haar kamervenster staan sien sy die Towerinne aankom, en elke keer spring haar hart van blydskap as sy ‘n gesig herken. “Ag Marco, kon ek hulle nie maar ontvang het nie…. kyk, kyk daar is Scrapy. Kyk hoe deftig lyk sy met haar swart hoedjie op.” Marco kom staan agter haar, slaan sy arms om haar en begin lag toe hy Trompie in sy vlugpak en helmet sien. “Ek dink nie die paleis se honde gaan ooit weer dieselfde wees na hierdie kuier nie.” Hy draai Camilla na hom toe. “Ek verstaan jy wil graag jou vriende sien, maar as jy wag tot vanaand se bal gaan die verrassing soveel groter wees. En gun maar my ma haar plesiertjie om jou vriende deur te kyk…. môre vertrek sy op haar wêreldtoer, en dan my liewe Camilla behoort die paleis aan jou. Sy oë vonkel ondeund; hopenlik staan die paleis nog, en al die skatte is nie weggedra by dan nie.” “En jy gaan Abrie ‘n ridder maak Marco?” vra Camilla met verwondering in haar oë. “Definitief… die man het dan my lewe gered daar agter die hopsbalie.” Met die woorde begin albei lag, en hulle onthou.

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=776174

Advertisements

Kameel – ‘n Foto vir haar man

Na ‘n “gesprek” met Hester oor my dae as fotograaf in ‘n studio, plaas ek ‘n vorige bloginskrywing om julle ‘n kykie agter daardie toe gordyne te gee.

imagesDie vrouestem oor die telefoon is half huiwerig, “Ek wil ‘n afspraak maak om een aand in die week fotos te kom neem.”  “Dit is in die haak,” antwoord ek, “sê net wanneer en hoe laat,” en met die woorde kry ek ‘n pen en my afspraakboekie gereed.  Daar is aarseling aan die anderkant van die lyn, en dan kom die stem in ‘n fluistering, “dit is vir my man, ek wil…… ‘n….. jy weet, kalerige fotos hê.”  Net daar stop ek alles, vir ‘n sekond of twee is daar doodse stilte op die lyn, dan sê ek,  “As jy pornografiese fotos bedoel, is ek nie die regte fotograaf vir jou nie”.  “O, nee!” korrigeer sy vinnig, “nie pornografies nie, net….. wel, kalerig.”  Ons maak ‘n afspraak vir dieselfde aand, en die res van die middag maak ek vir my prentjies van die wulpse vrou.

Ek is nie bang vir die menslike liggaam voor my kamera nie.  Op daardie stadium het ek fotos vir ‘n agentskap geneem, en meisies het voor my lens die onskuld van die kind tot die slinksheid van ‘n Delila uitgebeeld.  Toe die deurklokkie lui stap ek om te gaan antwoord.  Twee jong vroue staan voor my; die een wat die fotos wil laat neem stel haarself en haar vriendin voor; ek wys hulle deur studio toe, en laat glad nie blyk hoe stomgeslaan ek is nie.  Die jong vrou hier by my is pole verwyder van die prentjie in my kop.  Sy is ‘n “plain Jane,” groot gebeend, met blou oë, en haar blonde hare is in ‘n stywe poniestert vasgemaak.  Sonder grimering lyk sy vaal en daar is nie ‘n greintjie sensualiteit aan haar nie.  Inteendeel sy is baie skaam, en ongemaklik waar sy nou voor my staan.

“Kom sit en vertel my wat jy in gedagte het,” sê ek gerusstellend.  Sy is nie lank getroud nie, en wil graag vir haar man ‘n vergroting van haar laat maak waar sy wel…. ‘n bietjie “cleavage,” wys.  Sy gee my toestemming om my eie inisiatief te gebruik.  Ek glimlag breed (van verligting… en om haar meer op haar gemak te stel,) en sê vol selfvertroue, “Geen probleem nie, ons gaan vir jou man ‘n mooie, mooie foto neem, “cleavage,” en al.”  Ek bevind my nou op bekende terrein; in my element spring ek aan die werk;  “Eers gaan ek jou grimeer, sonder grimering gaan die ligte jou heeltemal uitwas,” en hiermee trek ek die kwas en verf nader.   Op die doek hier voor my begin ek skilder, en sien hoe haar gesig ontspan, en kort-kort breek daar ‘n effense glimlag deur.  “So ja, nou vir jou hare;” ek trek die rekkie uit haar hare, “ons laat jou hare loshang, en…“ al geselsende kam ek my vingers deur die blonde massa, “maak dit effens deurmekaar, vir die regte effek.”  “Daars hy, kyk hoe pragtig lyk jy nou,” en wys na die spieël teen die een muur.  Sy bewonder haarself vir ‘n paar oomblikke, haar oë blink, en daar is ‘n breë glimlag om haar mond.  “Nou vir die klere,” sê ek, “jy kan agter daardie skerm uittrek…. net jou boklere, maar hou jou bra aan, ek sal daarmee deel wanneer ek jou drapeer.”

Daar is ‘n prentjie in my kop; alles swart en in die middel van hierdie swart ‘n halflyf foto van ‘n blonde vrou in sagte wit drapeersel.  ‘n Sagte maar tog sensuele foto vir die man van haar drome.  Sy maak haar verskyning, en ek laat haar op die mat by ‘n lae tafeltjie hurk.  Dit is toe ek die deurskynende materiaal om haar begin vou dat ek besef daar is niks waarmee ons ‘n “cleavage,” kan vorm nie…. niks.  “Ek is maar plat,” sê sy toe sy sien waar my oë rus.  Ek gaan nie met haar stry nie, dus glimlag ek vol vertroue, “Ons kyk wat ons kan doen met dit wat jy het.”  “Druk jou bo-arms styf teen jou lyf en bring hulle dan vorentoe;” gewoonlik werk die metode vir die nie so goed bedeeldes.  Nogsteeds niks, nie eers ‘n beduidenis van ‘n “cleavage,” nie.

In die skemer studio met net die sagte studioligte aan, is alle skaam weg. Vanwaar haar vriendin sit begin sy lag; eers probeer die blondekop haar lag inhou, maar dan bars sy ook uit van die lag.  Ek sien al hoe die mascara traanspore oor haar wange trek, maar hulle lag is so aansteeklik dat ek nie my “pose” kan hou nie, en begin saamlag. “Trek uit daardie bra dat ek kan sien wat daaronder aangaan,” sê ek in die lag.  Sy maak so, en ek skud my kop terwyl ek kopkrap. “Ek gaan nog een ding probeer en sowaar ek het nog nooit ensiklopedieë vir dit gebruik nie,” en met die begin ek die lywige boeke onder die swart lap op die tafeltjie voor haar pak.  Ek drapeer haar in wit; “nou goed, staan vir my op jou knieë, dan buk jy oor die tafel totdat die ensiklopedieë onder jou borste rus, sak dan bietjie af sodat dit kan opdruk wat daar is, en terselftertyd druk jy jou bo-arms teen jou lyf en dan vorentoe.”  Gehoorsaam doen sy dit; drie paar oë staar net na een plek, wagtend op die takboklammers , soos die tweeling van ‘n ribbok wat tussen die lelies wei, waaroor Salomo so in vervoering geraak het.  Niks, ons kyk verniet…. want daar is niks.

My model val agteroor en gedrapeer in wit lê sy op die mat en rol soos sy lag.  Haar vriendin krul in haar stoel, en ek sak net daar op die grond neer, lam van die lag;  Die trane rol oor ons wange; drie vroue lag oor dit wat ‘n suster-eva so graag aan haar man wil gee, maar nie het om te gee nie.  Miskien lag ons ook met trane oor ons eie tekorte wat ons minderwaardig laat voel in ons vrouwees. Toe ons uiteindelik tot bedaring kom, kyk ek na die blonde vrou wat op die vloer saam met my sit; haar gesig is sprankelend, haar oë skitter soos diamante.  As hierdie blondekop se man weet wat goed is vir hom sal hy die lag in haar wakker maak, dink ek.  Salomo het oor meer as net die takboklammers, en borste wat soos torings staan geskryf; hy het die “Sulammitiese” vrou besing en op ‘n stadium gesê “draai jou oë liewer weg van my af, hulle maak my onrustig.”

“Kom” sê ek vir haar, “met jou oë gaan jy vir jou man ‘n liefdeslied sing.”  Ek knap haar op en hang ‘n swart fluweelstola om haar skouers… die fokus moet op haar oë wees.  Sy neem haar posisie in, “Ek gaan jou deur die hele proses praat,” sê ek van agter die kamera.  Deur die lens hou ek haar dop; die vrou hier voor my is soos klei in my hande, “Frame for frame I molded her into the image I had in mind,” en terselftertyd hoop ek haar man sal haar teen hom vashou soos die seëlring op sy bors.

Kameel – Sing met ‘n padda in die keel

Ken is weg Suidkus toe om vir ons seun en sy familie te gaan kuier. Dus is ek vir ‘n week of wat alleen in die Voëlnes. Vanoggend doen ek soos gewoonlik my stiltyd maar met een groot verskil… ek kan weer hardop met die Here praat. Ek vertel Hom ek dink Hy is Awesome en wat nog meer, en lag toe ek vir Hom sê die Skrif sê vanoggend “Sing a new song to the Lord,” maar ek weet werklik nie of Hy dit wil hoor nie.

My stem was nog nooit goed nie, dit het die sangonderwyseres in standerd vyf my goed laat verstaan; maar dit het my nie gekeer om daar tussen die mielielande, vir ‘n uur in die bad te lê, en uit volle bors vir die Here te sing nie. Maar met die ouderdom saam klink dit al meer asof ek ‘n padda ingesluk het.

Nou goed, sê ek vir die Here, ek gaan nie ‘n nuwe lied vir Hom sing nie maar Hy weet hoe lief ek Hom het, en gaan vir Hom een van my gunsteling liedjies sing, en heel krakerig val ek weg met

“I love You Lord

And I lift my voice

To worship You

Oh, my soul rejoice,

Take joy my King

In what You hear

Let it be a sweet, sweet

Sound in Your ear.”

By nou sou my kinders al lankal hulle ore toegedruk het. (Hulle sê my singery in die oggende wanneer ek hulle wakker gemaak het was ‘n straf.) Ek sê toe maar vir die Here dit was nou nie baie goed nie, maar ek hoop Hy het dit geniet.

Net toe kom hierdie whattsapp van ‘n vriendin deur. 😀😀😀😀

IMG-20180415-WA0002

Geniet julle dag!!!

 

Kameel – Hoe meer siele, hoe meer vreugde

Net as ek dink ek het nou alles gesien, dan gebeur daar weer iets wat my, my kop laat skud. Die groot “issues” in die lewe het so gereeld gekom dat dit my nie meer skok nie; dis die klein onverwagte dingetjies wat my nog vang. Ons huisgesin is mos mine, yours, ours and others’ – maar hulle is almal ons s’n. Boeties en sussies met vyf verskillende pa’s en vier verskillende ma’s, uit vier nasionaliteite met genoeg gene om jou kop te laat spin.

Die jare toe my twee oudste tienerseuns vir vakansies kom kuier het, het hulle sommer hulle jonger stiefboetie ook saamgebring. Die motto van ons huis was “open heart – open home,” dus is die kind met groot liefde ontvang…. al het nie sy pa (my eks) of ma met my gepraat nie.

Wel, die kinders het mekaar toe nie uitgemoor nie, en elkeen het hulle eie nes begin skrop. Party se nesse is ook maar goed deurmekaar, waarvan die stil kind s’n definitief die koek vat. Sy en haar man (sal hom maar skoonseun noem) is al ses jaar uitmekaar – maar nie geskei nie. Hy het die twee dogters gevat; hulle een vakansie kom haal en nooit weer teruggebring nie. By daardie tyd het die stil kind klaar by ‘n man vyftien jaar ouer as sy gebly. Skoonseun het ons nog nie weer met ‘n oog gesien nie, en hy is ons nie goedgesind nie.  Ons twee kleindogters sien ons so wan en dan met ‘n familiebyeenkoms. Hulle bly ongelukkig vêr van ons af. Intussen het skoonseun ook ‘n nuwe liefde gekry; ‘n vrou met drie tieners, wat ons van geen Adamskant af ken nie.

Vrydagmiddag kom ek en Ken by die huis, en daar staan ons twaalfjarige kleindogter, met ‘n blondekop vriendin aan haar sy, ons en inwag. Bly, maar heel verbaas vra ek natuurlik wat, hoe, waar, wanneer – en hoor die vriendin is nie haar vriendin nie maar haar vyftienjarige sussie (skoonseun se liefde se dogter) en dat hulle vir drie dae kom kuier het. Die nuwe liefde het hulle kom aflaai. Jy kon my met ‘n veer omtik.

Die nuwe sussie (wat ek nou wonder of sy ook as my kleinkind tel) kry natuurlik toe ‘n stywe druk en warm verwelkoming. Gelukkig is Marlé hulle se huis ook ‘n oophuis, en het die twee meisiekinders blyplek. Marlé vra later so half verdwaas of ek dit verstaan. Nee, ek verstaan dit nie maar wat, niks in ons huisgesin het nog ooit veel sin gemaak nie.

En wat maak ek al van Vrydag af? Geniet myself gate uit met die vier tieners op die erf. Speel vingerbord en lag en gesels weer soos toe my kinders in die huis was.

En dan het die IPL krieket ook begin…. hoe lekker kan die lewe nie raak nie!!!

IMG-20180408-WA0008

Kameel – soengroet die dokter

fc34086582e4bc4e12b492d078d1bd17

Dit sal ‘n goeie idee wees om direk nadat ek my oogspesialis gesien het, hartspesialis toe te gaan. Nie net oor die mooie man nie (ontspan… hy kon my seun gewees het) maar oor die man se menswees wat ‘n skok op die hart is.

Die eerste wat my opgeval het (dis nou voordat ek hom gesien het) was sy van. Dieselfde as my ouma se nooiensvan, en natuurlik het ek gewonder of hy nie familie is nie. Wanneer jy hom ontmoet kan jy nie anders as om die man se voorkoms raak te sien nie. Heel indrukwekkend sou ek sê. Chanté wie my vergesel het se voete was onder haar uitgeslaan, en haar woorde was “Ek vat mamma na elke afspraak met die man toe, en ek gaan saam in wanneer hy mamma ondersoek. Ek wil net eenkant sit en hom in stilte bewonder”

Om die man te beleef is ‘n heel ander storie. Wanneer jy by sy spreekkamer uitloop is jy nie presies seker wat jou getref het nie. Sy teenwoordigheid vul ‘n vertrek. Hy is selfversekerd maar nie hoogmoedig nie. Hy oorheers jou, maar terselftertyd is daar ‘n familitêriteit wat jou tuis laat voel. Hy staan baie naby jou wanneer julle gesels. Sy oë kyk direk en baie stip in joune wat senutergend is, want jy kry die gevoel dat hy tot binne in jou siel kyk, en elke verkeerde ding raaksien. En dan is daar sy direktheid van spraak wat jou asem wegslaan.

‘n Paar jaar gelede is ek deur my dokter na hom toe verwys. Ek moet lensvervangings kry sê die man, en begin reëlings tref vir die operasie. Dis alles goed en wel…. maar ek waag tog om so tussendeur te vra wat as die operasie nou onsuksesvol is. “Dan is jy blind,” sê hy en gaan voort met die gesprek asof hy my nie sopas met ‘n vuishou vol op die maag getref het nie.

Verlede week maak ek ‘n afspraak by hom; my linkeroog wil nie aldag saamspeel nie. Behalwe dat die man grys geword het is alles nes voorheen. Ek wonder nogsteeds of hy nie familie is nie… maar vra liewer nie uit nie. Hierdie keer duur die ondersoek langer want my oog haal allerhande trieks uit en wil nie die letters lees nie. Hy praat van die cornia… kyk…. gooi druppels in… kyk weer…. laat my lees…. vra vrae…. kyk….. vra vrae….. laat my lees….. en verdwyn toe vir ‘n ruk. Hy kom terug met ‘n ander spesialis, “‘n cornia ekspert” sê hy. Hulle kyk en praat in ‘n taal wat na vloek klink. Ek word vir laser “iets” gestuur wat duur is, en die medies nie altyd wil betaal nie. Terug by hom met ‘n laaaang stuk “print out” van die laser mense, en die proses van kyk, en vrae vra word herhaal. Uiteindelik is hy tevrede, gaan sit by sy lessenaar en skryf al pratende ‘n voorskrif vir my nuwe bril uit. Ek moet nie ‘n duur bril kry nie want die moontlikheid is groot dat ek ‘n corniaoperasie moet kry. So as my oog erg begin pyn moet ek hom weer kom sien…. maar wie weet miskien is ek dood voor daardie tyd en sal die operasie nie nodig wees nie. Dit is toe dat ek verseker weet dat ons familie is. Daardie direkte manier van praat kom uit my voorgeslagte uit. Ek ken dit van my ouma se dae af… en dit loop in ons bloedlyn af. Toe ons totsiens sê wou ek hom soengroet – dit is mos wat familie doen – maar ek bedink myself. Miskien is daar ‘n volgende keer.